Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Εάν αγάπη για το Θεό σημαίνει έξοδο από τον εαυτό μου…

neilos1
Εάν αγάπη για το Θεό σημαίνει έξοδο από τον εαυτό μου, οι πρώτοι που θα συναντήσω βγαίνοντας, είναι οι αδερφοί μου. Πια είναι η στάση μου απέναντι τους; Πια τα συναισθήματα μου για αυτούς; Μέχρι ποιού σημείου είμαι διατεθειμένος να έρθω σε αληθινή, βαθειά και πέρα για πέρα ανθρώπινη κοινωνία μ’ αυτούς;


Διαβάζω αυτές τις λίγες γραμμές στο βιβλίο του π. Ευσέβιου Βίττη «ΕΙΣ ΥΨΟΣ ΝΟΗΤΟΝ» … και υπογραμμίζω … υπογραμμίζω τα λάθη και τις αστοχίες μου.
Αυτό το μικρό απόσπασμα είναι πνευματικός οδηγός και σκέφτηκα να το αναρτήσω προβληματιζόμενος ταυτόχρονα που το συναντάω σε ένα κείμενο το οποίο μας μιλάει για την προσευχή. Να όμως που μια φράση μέσα σε αυτό το κείμενο είναι δυναμίτης πνευματικός για όσους νομίζουν πως προσεύχονται …

Γι' αυτό και το πρώτο βήμα εξόδου του ανθρώπου προς το Θεό δεν γίνεται στο κενό, άλλα στην περιοχή του συνανθρώπου του. Ό πρώτος, πού συναντά κανένας στην ανάβαση του προς τα μυστικά ύψη είναι ο διπλανός του. Ή συνάντηση αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι αναγκαία. Τόσο αναγκαία ως προς τον συμπλησιασμό του συνανθρώπου, ώστε χωρίς αυτόν και χωρίς την ανακάλυψη του διπλανού, χωρίς τη ρύθμιση των σχέσεων μαζί του δεν υπάρχει προσευχή. Ή προσευχή, πού τυχόν κάνουμε, είναι τότε φενάκη και όχι προσευχή.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αρχιμ.ΕΥΣΕΒΙΟΥ Ν.ΒΙΤΤΗ “ ΕΙΣ ΥΨΟΣ ΝΟΗΤΟΝ…” λόγος περί προσευχής του Αγίου Νείλου του Ασκητού σελ. 157-158. Έκδοση Γ΄ . Αποστολικής Διακονίας Της Εκκλησίας Της Ελλάδος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email