Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Αγίου Ρωμανού του μελωδού – κοντάκιον, Εις την Αγίαν και Μεγάλην Κυριακήν του Πάσχα.

0000000resurrection
νεοελληνική απόδοση : εδώ
Προοίμιον Ι
Ει και εν τάφω κατήλθες, αθάνατε,
αλλά του Άιδου καθείλες την δύναμιν
και ανέστης ως νικητής, Χριστέ ο θεός,
γυναιξί μυροφόροις το «χαίρε» φθεγξάμενος
και τοις σοις αποστόλοις ειρήνην δωρούμενος,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
Προοίμιον ΙΙ
Καταλαβούσαι γυναίκες το μνήμα σου
και μη ευρούσαι το άχραντον σώμα σου
ελεεινά δακρύουσαι έλεγον∙
«Άρα εκλάπη ο συληθείς εκ της αιμόρρου την ίασιν;
άρα ηγέρθη ο προειπών και προ του πάθους
την έγερσιν;
αληθώς ανέστη Χριστός
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
Οίκοι
α΄
Τον προ ηλίου ήλιον δύναντα τότε εν τάφω
προέφθασαν προς όρθρον εκζητούσαι ως ημέραν
μυροφόροι κόραι και προς αλλήλας εβόων∙
«Ω φίλαι, δεύτε τοις αρώμασιν υπαλείψωμεν
σώμα ζωηφόρον και τεθαμμένον,
σάρκα ανιστώσαν τον παραπεσόντα Αδάμ
κειμένην εν τω μνήματι∙
άγωμεν, σπεύσωμεν ώσπερ οι μάγοι
και προσκυνήσωμεν και προσκομίσωμεν
τα μύρα ως δώρα τω μη εν σπαργάνοις,
αλλ’ εν σινδόνι ενειλημένω∙
και κλαύσωμεν και κράξωμεν∙ ‘ω δέσποτα, εξεγέρθητι,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν’.»
 
β΄
Ότε δε ταύτα εαυταίς έφησαν αι θεοφόροι,
εσκέψαντο και άλλο, ο εστί σοφίας πλήρης,
και φησίν αλλήλαις∙
«Γυναίκες, τι απατάσθε;
πάντως γαρ ότι εν τω τάφω πέλει ο κύριος;
άρα έως άρτι είχε κρατείσθαι
ο ηνιοχεύων την των κινουμένων πνοήν;
ακμήν νεκρός κατάκειται;
άπιστον, άστατον τούτο το ρήμα∙
διό συνήσωμεν και ούτω πράξωμεν∙
απέλθη Μαρία και ίδη τον τάφον
και οις αν είπη ακολουθώμεν∙
πολλάκις γαρ, ως προύλεγεν, εγήγερται ο αθάνατος,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
γ΄
 Υπό δε τούτου του σκοπού αι συνεταί ρυθμηθείσαι
προέπεμψαν ως οίμαι την Μαγδαληνήν Μαρίαν
επί το μηνμείον, ως λέγει ο θεολόγος∙
ην δε σκοτία, αλλ’ εκείνην πόθος κατέλαμπεν∙
όθεν και κατείδε τον μέγαν λίθον
εκκεκυλισμένον από της θύρας της ταφής
και είπεν υποστρέψασα∙
«Μαθηταί, μάθετε τούτο ο είδον,
και μη με κρύψητε ο αν νοήσητε∙
ο λίθος ουκέτι καλύπτει τον τάφον∙
μη άρα ήραν τον κύριόν μου;
οι φρουροί γαρ ου φαίνονται, αλλ’ έφυγον∙ μη εγήγερται
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν;»
 
δ΄
 Τούτων ως ήκουσε Κηφάς και ο υιός Ζεβεδαίου
εξέδραμον ευθέως ως ερίζοντες αλλήλοις∙
και του Πέτρου πρώτος ευρέθη ο Ιωάννης∙
όμως φθάσας ουκ εισήλθεν ένδον του μνήματος∙
αλλά αναμένει τον κορυφαίον,
ίνα ως ποιμένι ακολουθήση ο αμνός∙
και όντως ούτως έπρεπε∙
Πέτρω γαρ είρηται∙ «Πέτρε, φιλείς με;»
και∙ «Τα αρνία μου ως θέλεις ποίμαινε»∙
τω Πέτρω ερρέθη∙ «Μακάριε Σίμων,
τας κλείς σοι δώσω της βασιλείας»∙
Πέτρω πρώην υπέταξε τα κύματα, α επέζευσεν
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
 
ε΄
Αλλ’ ως προείπον προ μικρού, Πέτρος και ο Ζεβεδαίου
κατέλαβον το μνήμα, δι’ ό είπεν η Μαρία,
και εισήλθον ένδον∙ τον κύριον δε ουχ εύρον.
όθεν προς ταύτα πτοηθέντες είπον οι άγιοι∙
Άρα τίνος χάριν ημίν ουκ ώφθη;"
μη την παρρησίαν ημών ηγήσατο πολλήν;
πολύ γαρ ετολμήσαμεν∙
έδει γαρ έξωθεν ημάς σταθήναι
και περιβλέψασθαι τα εν τω μνήματι∙
ο τάφος γαρ ούτος ουκέτι ως τάφος,
αλλ’ όντως οίκος θεού υπάρχει∙
εν τούτω γαρ εγένετο και ώκησεν ως ηυδόκησεν
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
 
στ΄
 Περιετράπη ουν ημίν η παρρησία εις τόλμαν,
και μάλλον ελογίσθη καταφρόνησις το θάρσος;
δια τούτο τάχα ουκ ώφθη ως αναξίοις;»
ταύτα λαλούντων των γνησίων φίλων του πλάσαντος,
είπεν η Μαρία ακολουθούσα∙
«Μύσται του κυρίου και όντως θερμοί ερασταί,
ουχ ως υπολαμβάνετε∙
αλλ’ υπομείνατε, μη αθυμείτε∙
το γαρ γενόμενον οικονομία ην,
ίνα αι γυναίκες ως πρώται πεσούσαι
ίδωσι πρώται τον αναστάντα∙
ημίν θέλει χαρίσασθαι το ‘χαίρετε’ ταις πενθήσασιν
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
ζ΄
 Επειδή ούτως εαυτήν επληροφόρει Μαρία,
παρέμεινε τω τάφω απελθόντων των αγίων∙
ακμήν γαρ εδόκει ότι ηπήρθη το σώμα∙
όθεν εβόα, ου ρήμασιν αλλά δάκρυσιν∙
«Οίμοι, Ιησού μου, πού σε μετήραν;
πώς δε κατεδέξω κεκηλιδωμέναις χερσί
βαστάζεσθαι, αθάνατε;
‘άγιος, άγιος, άγιος’ κράζει
τα εξαπτέρυγα και πολυόμματα∙
και τούτων οι ώμοι μόλις φέρουσί σε,
και πλάνων χείρες εβαστασάν σε;
ο πρόδρομος βαπτίζων σε εκραύγαζε∙ ‘σύ με βάπτισον
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
η΄
 Ιδού τριήμερος νεκρός πέλεις ο πάντα καινίζων,
ο Λάζαρον εγείρας μετά τέσσαρας ημέρας
και δρομαίον δείξας τον κηριαίς δεδεμένον∙
κείσαι εν τάφω και ως είθε είδον, πού τέθαψαι,
ίνα ως η πόρνη δάκρυσι βρέξω
μη μόνον τους πόδας, αλλά και όλον αληθώς
το σώμα και το μνήμα σου
λέγουσα∙ ‘δέσποτα, ως τον της χήρας
υιόν ανέστησας, σαυτόν ανάστησον∙
ο την Ιαείρου παιδίσκην ζωώσας
τι έτι μένεις εν τω μνημείω;
ανάστηθι, επίστηθι, εμφάνηθι τοις ζητούσι σε,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν’.»
 
θ΄
 Νενικημένην τω κλαυθμώ και ηττημένην τω πόθω
ιδών ο πάντα βλέπων την Μαγδαληνήν Μαρίαν
εσπλαγχνίσθη τότε και ώφθη λέγων τη κόρη∙
«Γύναι, τι κλαίεις; τίνα θέλεις ένδον του μνήματος;»
είτα η Μαρία στραφείσα είπε∙
«Κλαίω ότι ήραν τον κύριόν μου της ταφής,
και ουκ οίδα πού κατάκειται∙
πάντως δε σον εστίν τούτο το έργον;
ει μη πλανώμαι γαρ, ο κηπουρός ει συ∙
λοιπόν ει επήρας το σώμα, ειπέ μοι,
καγώ λαμβάνω τον λυτρωτήν μου∙
εμός πέλει διδάσκαλος και κύριος εμός έστιν
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
ι΄
Ο τας καρδίας ερευνών και τους νεφρούς εμβατεύων
ειδώς ότι γνωρίζει την φωνήν αυτού Μαρία,
ως ποιμήν εφώνει την μηκωμένην αμνάδα
λέγων∙ «Μαρία»∙ η δ’ ευθέως είπε γνωρίσασα∙
«Όντως ο καλός μου ποιμήν φωνεί με,
ίνα τοις εννέα και ενενήκοντα αμνοίς
λοιπόν συναριθμήση με∙
βλέπω γαρ όπισθεν του με καλούντος
αγίων σώματα, δικαίων τάγματα∙
διό ούτε λέγω∙ ‘τις ει ο καλών με;’
σαφώς γαρ έγνων, τις ει ο καλών με∙
εμός πέλει διδάσκαλος και κύριος εμός εστίν,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
ια΄
 Υπό δε πόθου του θερμού και της εμπύρου αγάπης
η κόρη κατεπείχθη και κρατήσαι ηβουλήθη
τον απεριγράπτως την κτίσιν πάσαν πληρούντα∙
όμως ο πλάστης την σπουδήν αυτής ουκ εμέμψατο,
αλλ’ επί τα θεία αυτήν ανάγει
λέγων∙ «Μη μου άπτου∙ ή μόνον βροτόν με νοείς;
θεός είμι, μη άπτου μου∙
ω σεμνή, πέτασον άνω το όμμα
και κατανόησον τα επουράνια∙
εκεί ζήτησόν με∙ και γαρ αναβαίνω
προς τον πατέρα, ον ουκ αφήκα∙
αυτού πέλω ομόθρονος ως σύγχρονος και συνάναρχος,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
 
ιβ΄
 Ρητορευέτω δε λοιπόν ταύτα η γλώσσα σου, γύναι,
και διερμηνευέτω τοις υιοίς της βασιλείας
τοις καραδοκούσι την έγερσίν μου του ζώντος∙
σπεύσον, Μαρία, και τους μαθητάς μου συνάθροισον∙
σάλπιγγί σοι χρώμαι μεγαλοφώνω∙
ήχησον ειρήνην εις τας εμφόβους ακοάς
των κεκρυμμένων φίλων μου∙
έγειρον άπαντας ώσπερ εξ ύπνου,
ιν’ υπαντήσωσιν και δάδας άψωσιν∙
ειπέ∙ ‘ο νυμφίος ηγέρθη του τάφου
και ουδέν αφήκεν εντός του τάφου∙
απώσασθε, απόστολοι, την νέκρωσιν, ως εγήγερται
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν’.»
 
ιγ΄
 Ως ουν ακήκοε σαφώς όλων των λόγων του Λόγου,
υπέστρεψεν η κόρη και φησί ταις ομοτρόποις∙
«Θαυμαστά, γυναίκες, α είδον και διηγούμαι∙
μήτις ουν δόξη ως ληρήματά μου τα ρήματα∙
ου γαρ εφαντάσθην, αλλ’ ενεπνεύσθην∙
πέπλησμαι της θέας και της ομιλίας Χριστού∙
και πώς και πότε μάθετε∙
ότε με έλιπον οι περί Πέτρον,
ιστάμην κλαίουσα εγγύς του μνήματος∙
εδόκουν γαρ ότι επήρθη του τάφου
το θείον σώμα του αθανάτου∙
αλλ’ ευθέως οικτείρας μου τα δάκρυα επεφάνη μοι
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
 
ιδ΄
 Μετεποιήθη άθροον εις ευφροσύνην η λύπη,
και γέγονέ μοι πάντα ιλαρά και γεγηθότα∙
ουκ οκνώ δε λέγειν∙ ‘ώσπερ Μωσής εδοξάσθην∙’
είδον γαρ, είδον ουκ εν όρει, αλλ’ εν τω μνήματι,
ουχ υπό νεφέλην, αλλ’ υπό σώμα
τον των ασωμάτων δεσπότην και των νεφελών,
τον πριν και νυν και πάντοτε,
λέγοντα∙ ‘Μαριάμ, σπεύσον και φράσον
τοις αγαπώσι με ότι εγήγερμαι∙
ως κάρφος ελαίας λαβούσα με γλώσση
τοις εκ του Νώε ευαγγελίζου
σημαίνουσα ως πέπαυται ο θάνατος και εγήγερται
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν’.»
 
ιε΄
 Ακούσας τούτων ο χορός των ευσεβών νεανίδων
συμφώνως απεκρίθη τη Μαγδαληνή Μαρία∙
«Αληθές ο είπας και συναινούμεν σοι πάσαι∙
ουκ απιστούμεν∙ αλλά τούτο μόνον θαυμάζομεν,
ότι έως άρτι ην εν τω τάφω
και συναριθμείσθαι τοις τεθνεώσιν η ζωή
ηνείχετο τριήμερον∙
ότι γαρ ήμελλεν εκ των χθονίων
ελθείν ηλπίζομεν∙ διό ελέγομεν∙
‘του κήτους οικέτην εξήγαγε πρώην,
και πώς κρατείται υπό Θανάτου;
ει τον θήρα ανέπραξεν, ανίσταται και εκ μνήματος
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.’
 
ιστ΄
 Νυν ουν μη νόμιζε, σεμνή, ότι χωλεύει α λέγεις∙
ορθώς ημίν εφθέγξω και ουδέν εν τούτοις σκάζον∙
αληθής ο λόγος και προσηνής σου ο τρόπος∙
όμως, Μαρία, κοινωνήσαι σοι βουλόμεθα,
ίνα μη εν μέλος ημών τρυφήση,
μείνη δε τα άλλα νεκρά και άγευστα ζωής
εκείνης ης απήλαυσας∙
γένωνται άμα σοι στόματα πλείστα
επισφραγίζοντα την μαρτυρίαν σου∙
απέλθωμεν πάσαι επί το μνημείον
και βεβαιούμεν την οπτασίαν∙
κοινόν έστω, συνόμιλε, το καύχημα ο παρέσχε σοι
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
ιζ΄
 Ούτω λαλών ο σύλλογος των θεοφόρων θηλείων
εξήρχετο την πόλιν μετά της διηγουμένης
και ιδών τον τάφον από μακρόθεν εβόα∙
«Ίδε ο τόπος, μάλλον δε κόλπος ο άφραστος∙
ίδε ο βαστάσας τον βασιλέα∙
ίδε ο χωρήσας ον ου χωρούσιν ουρανοί,
χωρούσι δε οι άγιοι∙
αίνος σοι, ύμνος σοι, άγιε τάφε,
μικρέ και μέγιστε πτωχέ και πλούσιε∙
ζωής ταμείον, ειρήνης δοχείον,
χαράς σημείον, Χριστού μνημείον∙
ενός μνήμα, του κόσμου δε το καύχημα, ως ηυδόκησεν
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.»
 
ιη΄
 Υμνολογήσασαι λοιπόν του ζωοδότου τον τάφον,
εστράφησαν και είδον τον καθήμενον τω λίθω
και από του φόβου εις τα οπίσω απήλθον,
ευλαβηθείσαι, κάτω κλίνασαι και τα πρόσωπα
και μετά δειλίας λαλούσαι ταύτα∙
«Τι τούτο το είδος εστίν, ή τίνος η μορφή;
τις πέφυκεν ον βλέπομεν;
άγγελος; άνθρωπος; άνωθεν ήλθεν;
ή τάχα κάτωθεν ημίν ανέτειλεν;
πυρ πέλει, φως πέμπει, αστράπτει, αυγάζει∙
φύγωμεν, κόραι, μη φλογισθώμεν∙
όμβρε θείε, ουράνιε, επίσταξον τοις διψώσι σε,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
 
ιθ΄
Ψυχαγωγήσουσιν ημάς νυν ως σταγόνες οι λόγοι
του θείου στόματός σου, η χαρά των θλιβομένων,
η ζωή των πάντων∙ μη νεκρωθώμεν τω φόβω»∙
ταύτα, ως οίμαι, αι φιλόθαοι ελιτάνευον∙
όθεν εμειλίχθη ο εν τω λίθω
και προς τας οσίας φησί∙ «Μη φοβείσθε υμείς∙
αλλ’ ούτοι οι φυλάσσοντες
φρίξουσι, πτήξουσι και νεκρωθώσιν
από του φόβου μου, ινά και μάθωσιν,
ότι των αγγέλων δεσπότης υπάρχει
ον νυν φρουρούσιν, αλλ’ ου κρατούσιν∙
ανέστη γαρ ο κύριος και ουκ έγνωσαν, πως εγήγερται
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν».
 
κ΄
 Αθανατίσθητε λοιπόν, θήλειαι, μη νεκρωθήτε∙
τον κτίστην των αγγέλων εζητείτε θεωρήσαι,
και ενός αγγέλου την όψιν τι δειλιάτε;
δούλος υπάρχω του τον τάφον τούτον οικήσαντος∙
τάξιν υπηρέτου και φύσιν έχω∙
άπερ προσετάχθην επέστην κηρύξαι υμίν∙
‘εγήγερται ο κύριος∙
έτριψε τας χαλκάς πύλας του Άιδου
και σιδηρούς μοχλός αυτού συνέθλασε∙
και τη προφητεία επέθηκε πέρας
και των αγίων ύψωσε κέρας’.
δεύτε, κόραι, και ίδετε πού έκειτο ο αθάνατος,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν».
 
κα΄
 Λαβούσαι θάρσος άμεμπτον εκ της φωνής του αγγέλου
φρονίμως αι γυναίκες απεκρίθησαν προς τούτον∙
«Αληθώς ανέστη ο κύριος, καθώς έφης∙
έδειξας ήμιν και τω ρήματι και τω σχήματι
ότιπερ ανέστη ο ελεήμων∙
ει μη γαρ ηγέρθη και επορεύθη της ταφής,
ουκ αν αυτός εκάθισας∙
πότε γαρ στρατηγός του βασιλέως
παρόντος κάθηται και διαλέγεται;
ει δε και τελείται εν γη τα τοιαύτα,
αλλ’ εν τω ύψει ουκ έστι ταύτα,
όπου θρόνος αθέατος και άφραστος ο καθήμενος,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν».
 
κβ΄
 Μείξασαι φόβω την χαράν και ευφροσύνην τη λύπη
υπέστρεψαν του τάφου, ως διδάσκει το βιβλίον,
προς τους αποστόλους και έλεγον αι γυναίκες∙
«Τι αθυμείτε; τι τα πρόσωπα συγκαλύπτετε;
άνω τας καρδίας∙ Χριστός ανέστη∙
στήσατε χορείας και είπατε άμα ημίν∙
‘εγήγερται ο κύριος’.
έλαμψεν ο τεχθείς προ εωσφόρου∙
μη ουν στυγνάζετε, αλλ’ αναθάλλετε∙
το έαρ εφάνη, ανθήσατε κλώνες
καρποφορίαν, μη δυσφορίαν∙
πάντες χείρας κροτήσωμεν και είπωμεν∙ ‘εξεγήγερται
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν».
 
κγ΄
Οι δε ακούσαντες σαφώς και ευφρανθέντες τω λόγω
εξέστησαν ευθέως και φησί προς τας γυναίκας∙
«Πόθεν τούτο, κόραι, εμάθετε ό λαλείτε;
άγγελος είπε;» «Ναι», φησί, «και είπε και έδειξε∙
και ο των αγγέλων θεός και πλάστης
ώφθη τη Μαρία και έφη∙ ‘λέξον τοις εμοίς∙
εγήγερται ο κύριος.’
δεύτε ουν, ως κριοί και ως αρνία
προβάτων άπαντες σκιρτώντες είπωμεν∙
‘ποιμήν ημών δεύρο συνάγαγε ημάς
τους σκορπισθέντας υπό δειλίας∙
απάτησας τον Θάνατον∙ επίστηθι τοις ποθούσι σε,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν».
 
κδ΄
 Συναναστήτω σοι, σωτήρ, η νεκρωθείσα ψυχή μου∙
μη φθείρη ταύτην λύπη και λοιπόν εις λήθην έλθη
των ασμάτων τούτων των ταύτην αγιαζόντων∙
ναι, ελεήμων, ικετεύσω σε μη καταλείπης με
τον ταις πλημμελείαις κατεστιγμένον∙
εν γαρ ανομίαις και εν αμαρτίαις εμέ
εκίσσησεν η μήτηρ μου∙
πάτερ μου, άγιε και φιλοικτίρμον,
αγιασθήτω σου αεί το όνομα
εν τω στόματί μου και τοις χείλεσί μου,
εν τη φωνή μου και τη ωδή μου∙
δος μοι χάριν κηρύττοντι τους ύμνους σου, ότι δύνασαι,
ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email