Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

ἐπάραντες, ἀναχθῶμεν, κατίδωμεν τὸ ἐν Σπηλαίῳ μέγα μυστήριον …

2375122458000
Σήμερα το απόγευμα με την ακολουθία του Εσπερινού η Εκκλησία μας προτρέπει να προ-εορτάσουμε τα γενέθλια Του. Και αυτός ο προ-εορτασμός είναι η προ-ετοιμασία μας για τα Χριστούγεννα!

Προεορτάσωμεν λαοί, Χριστοῦ τὰ Γενέθλια, καὶ ἐπάραντες τὸν νοῦν, ἐπὶ τὴν Βηθλεὲμ ἀναχθῶμεν τῇ διανοίᾳ, καὶ κατίδωμεν τὸ ἐν Σπηλαίῳ μέγα μυστήριον· ἤνοικται γὰρ ἡ Ἐδέμ, ἐκ Παρθένου ἁγνῆς Θεοῦ προερχομένου, ὑπάρχοντος τελείου τοῦ αὐτοῦ, ἐν Θεότητι καὶ ἀνθρωπότητι· διὸ κράξωμεν, Ἅγιος ὁ Θεός, ὁ Πατὴρ ὁ Ἄναρχος, Ἅγιος Ἰσχυρός, ὁ Υἱὸς ὁ σαρκωθείς, Ἅγιος Ἀθάνατος, τὸ παράκλητον Πνεῦμα, Τριὰς Ἁγία δόξα σοι.

Και εδώ η όποια μετάφραση είναι φτωχή! Η ποίηση δεν μεταφράζεται με λέξεις, το μυστήριο λειτουργείτε μέσα στο σπήλαιο της καρδιάς μας και  μπορείς να το αποδόσεις (και να γίνει κοινωνός του κάποιος )μόνο δια των δικών μας ενεργειών οι οποίες τον προσκαλούν σε αυτόν τον συνεορτασμό . Μια πρόταση, 6 λέξεις δικές της! Ο αγιογράφος χαράσσει με κλίση το κεφαλή της και αυτή η γραμμή δεν μεταφράζεται με λέξεις. Είναι ένα βιβλίο ολόκληρο η μετάφραση της λέξεις αποδοχή του Θελήματος Του ... της Γέννησης Του… στη ζωή μας!

Αυτό το ἐπάραντες τὸν νοῦν και το ἀναχθῶμεν τῇ διανοίᾳ για να κατίδωμεν τὸ ἐν Σπηλαίῳ μέγα μυστήριον· δεν μεταφράζονται…

Και φέρνουν στο νου μου όμως αυτές οι λέξεις, την ευχή, την δική της μορφή, τη θεία λειτουργία...
~~~~~~~~~~~~~~~~
παίζοντας με τις λέξεις
ἐπάραντες - επάρω : (προσαρμόζω # εφαρμόζω # στερεώνω # αρμόζω # συναρμόζω, ρήμα εύχρηστο μόνο στον αόριστο επήρσεν και παρατατικό επάρηρα)
ἀναχθῶμεν - ανάγω : οδηγώ άνω # φέρνω επάνω # ανακομίζω # οδηγώ επάνω # ανεβάζω # ανυψώνω # σηκώνω # προάγω # φέρνω πίσω # επαναφέρω, ρήμα - μέλλων ανάξω - αόριστος ανήγαγον
κατίδωμεν - καθορώ : βλέπω από τα επάνω προς τα κάτω # καταβλέπω # βλέπω προς τα κάτω # παρατηρώ # κοιτάζω # βλέπω # παρατηρώ με περιέργεια # βλέπω ακριβώς για να διαγνώσω, ρήμα - παρατατικός καθεώρων - μέλλων κατόψομαι - αόριστος κατείδον - παρακείμενος καθεώρακα

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Ὅποιος τηρεῖ ὅλες τίς ἐντολές, ὄχι μόνο ἀπόκτα ἀκατηγόρητη συνείδηση, ἀλλά καί ὁμοιώνεται καί ἑνώνεται μέ τόν Θεό

agios-nikodimos2
Ἀκατηγόρητη συνείδηση ἀποκτᾶ ὅποιος τηρεῖ ὅλες τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί ὄχι μόνο δέν αἰσχύνεται οὔτε ντρέπεται, ἀλλά ἀποκτᾶ ἐπί πλέον καί θάρρος πρός τόν Θεό, σύμφωνα μέ τόν ἀγαπημένο μαθητή· «Ἄν ἡ καρδιά μας δέν μᾶς κατακρίνει, τότε ἔχουμε θάρρος νά πλησιάσουμε τόν Θεό» (Ἅ' Ἴωαν. 3,21). Ὅμοια καί ὅποιος ἐκπληρώνει τό θέλημα τοῦ Κυρίου, εἴτε τό προηγούμενο, κάνοντας ἑκούσια το καλό· εἴτε τό ἑπόμενο, ὑπομένοντας τίς ἀκούσιες θλίψεις εὐχαρίστως, ἀποκτᾶ ἀκαταίσχυντη συνείδηση- γιατί λέει- «Ἡ θλίψη παράγει ὑπομονή· ἡ ὑπομονή δοκιμασμένο χαρακτήρα- ὁ δοκιμασμένος χαρακτήρας ἐλπίδα- καί ἡ ἐλπίδα δέν ντροπιάζει» (Ρωμ. 5,4). Καί ὅταν ἔχει κάποιος ἀκατηγόρητη καί ἀνεπαίσχυντη συνείδηση, αὐτό εἶναι στά ἀλήθεια ἡ ἡδονή τῶν ἡδονῶν καί ἡ μεγαλύτερη εὐφρόσυνη ἀπό ὅλες- γι’ αὐτό καί ὁ προφήτης Δαβίδ ἔλεγε- «Τότε νά μήν ντραπῶ, ὅταν ἐπιβλέπω, ὄχι σέ ἄλλες ναί καί σέ ἄλλες ὄχι , ἀλλά σέ ὅλες τίς ἐντολές σου» (Ψάλμ. 118,6). Καί αὐτός πού τηρεῖ τίς ἐντολές δέν ἀποκτᾶ μόνο ἀκατηγόρητη συνείδηση, ἀλλά ὁμοιώνεται καί μέ τόν Θεό καί ἑνώνεται μέ αὐτόν πού ὅρισε τίς ἐντολές καί τίς ὅποιες μέ προθυμία καί ἀγάπη ἐπιτελεῖ, ἡ καλλίτερα ἱερουργεῖ, τίς θεουργικές καί ζωοποιές τοῦ ἐντολές- ἔτσι βεβαιώνει καί τό πετεινό τοῦ οὐρανοῦ, ὁ ἰσαπόστολος Διονύσιος «Ἡ πρός τόν Θεό ἀφομοίωση καί ἕνωση ἐπιτελεῖται μόνο μέ τήν ἀγάπη καί τήν ἱερουργία τῶν σεβασμιότατων ἐντολῶν». (Ἔκκλ. ἵεραρχ. κέφ. α'). Καί πόση ἡδονή; πόση χαρά; καί πόση εὐφρόσυνη προξενεῖ το νά γίνει κάποιος ὅμοιος μέ τόν Θεό καί νά βρίσκεται ἑνωμένος μέ αὐτόν;
***
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ Συμβουλευτικό Εγχειρίδιο (απόδοση στα νεοελληνικά) Εκδόσεις Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου Νέα Σκήτη ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ ἔχων ἀγάπην Θεοῦ, ὅτι τὸν Θεὸν ἐν ἑαυτῷ περιφέρει·

255621_178596055528858_100001353946032_404359_8351155_n

Είναι μακάριος ο άνθρωπος εκείνος που έχει αγάπη Θεού, γιατί περιφέρει με την παρουσία του τον Θεό!

όσιος Εφραίμ ο Σύρος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΕΡΓΑ Τόμος Α΄ , εκδόσεις ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ σελ.42

περιφέρω: φέρω ολόγυρα # κουβαλώ ολόγυρα # περιάγω # δίνω ολόγυρα φαγητό # κάνω κάποιον γνωστό # φέρνω κάτι σε κάποια κατάσταση # θυμίζω σε κάποιον # υπομένω μέχρι τέλους, ρήμα - λατινικά cicumfero

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Λόγος Αββά Ζωσιμά ΙΑ΄. Δεν βρήκα ακόμη κάποιον που να με αγαπάει, όπως τον αγαπώ εγώ.

bcards08

«Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε να αγαπάμε και να εκτιμούμε ο ένας τον άλλον. Χάσαμε τη φρόνηση μας»

ία'. Και συνέχισε να λέει: «Κάποτε ένας από τους αδελφούς που έμεναν μαζί μου και είχαν πάρει απ' τα χέριά μου το μοναχικό σχήμα, αφού καταρτίσθηκε αρκετά κοντά μου-και μάλιστα ήταν από τους "καλομαθημένους" και συγκατέβαινα στην αδυναμία του-κάποια μέρα μου λέει: Αββά μου, πολύ σε αγαπώ. Του λέω κι εγώ: Δεν βρήκα ακόμη κάποιον που να με αγαπάει, όπως τον αγαπώ εγώ. Τώρα λες: σε αγαπώ, και σε πιστεύω- εάν όμως συμβεί κάτι που δεν σου αρέσει, δεν θα παραμείνεις ο ίδιος, ενώ εγώ οτιδήποτε κι αν πάθω από μέρους σου, τίποτε δεν είναι ικανό να με απομακρύνει από την αγάπη σου.

Λίγος χρόνος πέρασε και δεν ξέρω τι του συνέβη και άρχισε να λέει εναντίον μου πολλά, ακόμη και αισχρά λόγια· όλα λοιπόν τα μάθαινα και έλεγα μόνος μου: Αυτός είναι καυτήρας του Ιησού και μου τον έστειλε, για να γιατρέψει την κενόδοξη ψυχή μου. Από τέτοιους ανθρώπους μπορεί κανείς, εάν είναι άγρυπνος, να κερδίσει, όσα χάνει απ' αυτούς που τον καλοτυχίζουν. Αυτός είναι αληθινός ευεργέτης. Και τον μνημόνευα σαν γιατρό και ευεργέτη· και σ' αυτούς που μου ανήγγελλαν τα όσα διέδιδε εναντίον μου, τους έλεγα: Αυτός γνωρίζει μόνο τα φανερά μου κακά και όχι όλα, παρά ένα μέρος· ενώ αυτά που είναι κρυμμένα δεν μετρούνται.

Μετά λοιπόν από κάποιο χρονικό διάστημα με συναντά στην Καισάρεια· και, όπως το συνήθιζε πάντοτε, έρχεται, μ' αγκαλιάζει και με κατασπάζεται κι εγώ αυτόν, σαν να μη συνέβη τίποτε. Και ενώ συνέχιζε να μου σέρνει τα ίδια, όσες φορές με συναντούσε με εναγκαλιζόταν θερμά. Κι ενώ εγώ δεν του έδινα καμιά αφορμή ότι τον υποπτευόμουν ούτε ίχνος λύπης δεν έδειχνα, αν και τα άκουα όλα, όμως κάποια φορά πέφτει μπροστά μου και κρατώντας τα πόδιά μου λέει: Συγχώρεσε με, αββά μου, για χάρη του Κυρίου, γιατί πολλά και φοβερά είπα εναντίον σου. Εγώ αφού τον κατεφίλησα, του είπα χαριτολογώντας: Θυμάται η θεοφιλία σου, που μου είπες: πολύ σε αγαπώ, και σου αποκρίθηκα ότι δεν βρήκα ακόμη κάποιον που να με αγαπά, όπως εγώ τον αγαπώ, και ότι, εάν συμβεί κάτι που δεν θα σου αρέσει, δεν θα παραμείνεις ο ίδιος, ενώ εγώ ότι κι αν πάθω από σένα, τίποτε δεν μπορεί να με απομακρύνει από την αγάπη σου;

Πληροφορήσου το λοιπόν ότι τίποτε απ' όσα είπες εναντίον μου δεν μου διέφυγε, αλλά ακόμη και που τα είπες και σε ποίους, όλα τα άκουσα και καμιά φορά δεν είπα πως δεν είναι έτσι ούτε με έπεισε κανένας να πω εναντίον σου κακό λόγο. Αντίθετα, έλεγα, ότι όσα λέει είναι αληθινά και από αγάπη τα λέει, γιατί με νιώθει δικό του άνθρωπο και δεν παρέλειψα να σε μνημονεύω στην προσευχή μου.

Και για να σου φέρω μια απόδειξη της αγάπης μου, κάποτε πόνεσε παρά πολύ το μάτι μου και σε θυμήθηκα έκανα τότε το σημείο του σταυρού και είπα: Κύριε Ιησού Χριστέ, χάρις στις προσευχές του αδελφού θεράπευσέ με, και αμέσως θεραπεύθηκα». Αυτά όσα αφορούν τον αδελφό.

Συχνά έλεγε ο μακάριος: «Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε να αγαπάμε και να εκτιμούμε ο ένας τον άλλο χάσαμε τη φρόνηση μας. Χρειάζεται να αντέξει κανείς λίγο τον αδελφό του, όταν είναι θυμωμένος η στενοχωρημένος. Γιατί μετά από λίγο θα συνέλθει εκείνος και αντιλαμβανόμενος πως τον άντεξε, θα είναι έτοιμος και την ίδια του τη ζωή να δώσει για χάρη του».

--------------------------------------

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΤΟΜΟΣ Α΄, έκδοση Ι.Ησυχ. “Το Γεννέσιον της Θεοτόκου” Πανόραμα Θεσσαλονίκης σελ.207-211

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

1η Σεπτεμβρίου. Μνήμη της οσίας ΧΑΪΔΩΣ, της εκ ΣΤΑΝΟΥ (Χαλκιδικής).


001
Η οσία Χάιδω κατήγετο από το χωριό Στανό της Χαλκιδικής και έζησε τον ιθ ' αιώνα. Μετά την επανάστασι του 1821, για να αποφύγη τις ανήθικες ενοχλήσεις του Τούρκου διοικητού, αναγκάσθηκε να φύγη από το χωριό με την μητέρα της και να εγκατασταθούν στην Θάσο.

Εκεί εισήλθε σε ένα μετόχι της μονής Παντοκράτορος της Καλλιρράχης, όπου υπηρετούσε στον ναό και ζούσε βίο παρθενικό, αφιερωμένο στον Θεό. Μετά την κοίμησι της μητέρας της αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην προσευχή και στην νηστεία και έφθασε σε πνευματική θεωρία.

Κατά την τοπική παράδοσι, όταν οι Τούρκοι επέδραμαν στο μετόχι, άγγελοι άρπαξαν και διέσωσαν την οσία από την μανία των αλλοθρήσκων. Δύο ημέρες αργότερα επέστρεφε στο μετόχι και διηγήθηκε την ιστορία της στον ιερομόναχο Γεράσιμο.

Άλλη παράδοσις αναφέρει ότι η οσία βασανίσθηκε σκληρά από τους Τούρκους. Κατά την κοίμησι της το ιερό της σκήνωμα ευωδίαζε εις ένδειξιν της αγιότητος της.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”,υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος(τόμος Δωδέκατος, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ σελ. 18

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

13η Αυγούστου . Μνήμη τὸν ὁσίου πατρὸς ἠμῶν ΔΩΡΟΘΕΟΥ, τὸν ἐν Γάζῃ.

αββας Δωροθεος 001
Ὃ ὅσιος πατὴρ ἠμῶν Δωρόθεος γεννήθηκε στην Ἀντιοχεία ἀπὸ χριστιανικὴ καὶ εὐπορῇ οἰκογένεια. Ἔλαβε καλὴ μόρφωση, τόσο ἐκκλησιαστικὴ ὀσο καὶ στις θύραθεν ἐπιστῆμες. Φανέρωσε ἄλλωστε τέτοια φιλομάθεια ποῦ για χαρῇ τῆς λησμονοῦσε να φάει, να πίει καὶ να κοιμηθεῖ, πρᾶγμα ποῦ ἔβλαψε τὴν ὑγεία τοῦ ποῦ παρέμενε πάντα εὔθραυστη. Ἄλλο δεν ἐπιθυμοῦσε παρὰ να διαβάζει, ἰδιαίτερα βιβλία ἰατρικῆς, ἀποφεύγοντάς τις κακὲς συναναστροφὲς καὶ ἀταξίες τῆς νεότητος, ἔτσι ποῦ μποροῦσε να πει ἀργότερα: «Ἂν για τὴν θύραθεν ἐπιστήμη εἴχα τέτοιον πόθο καὶ τέτοιο ζῆλο ὥστε ν' ἀσχολοῦμαι με τὸ διαβασμα καὶ να μοῦ γίνει ἀναφαίρετη συνήθεια, πόσῳ μᾶλλον για τὴν ἀρετή!» [1] Ἀπαρνούμενος ἀπὸ νωρὶς τὸν κόσμο, εἰσῆλθε στην Μονὴ τοῦ ἀββᾶ Σερίδου, κοντὰ στην Γάζα, καὶ παραδόθηκέ με ἐμπιστοσύνη στους δύο ἁγίους Γέροντες, Βαρσανούφιο καὶ Ἰωάννη. Παρόλο ποῦ ἐπιθυμοῦσε τὴν πλήρη ὑποταγή, ὁ Γέροντες λαμβάνοντας ὑπ' ὄψιν τοὺς τὴν σωματικὴ ἀδυναμία τοῦ καὶ τὴν καταστάσῃ τῆς ὑγείας τοῦ, ἐπέτρεψαν να κρατήσει μιᾷ μικρῇ οἰκογενειακὴ ἰδιοκτησία καὶ να ἔχει στην κατοχὴ τοῦ βιβλία ποῦ εἶχε φέρει στο μοναστῆρι. Καθὼς δεν ἤταν σὲ θέση να ἀναλάβει μεγάλες κακοπάθειες καὶ δεχόταν ἐπιθέσεις ἀπὸ ἀκαθάρτους λογισμούς, ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος τοῦ ἐπιδαψίλευε παραμυθία καὶ συμβουλές. Τὸν συμβούλευσε να μὴν ἀφήνει να τὸν κυριεύει ἢ ἀπογνώση, πρᾶγμα ποῦ χαροποιοῦσε τὸν διαβολο, καὶ ἐπιτρέποντας τοῦ να πίνει λίγο κρᾶσι τὸν προέτρεπε να βάζει τὰ δυνατὰ τοῦ να ἀποκόπτει τὸ σαρκικὸ θέλημα συγκεντρώνοντας ὄλες τις προσπάθειές του στην ἐσωτερικὴ ἀσκήσῃ τῆς καρδίας, προκειμένου να ἀποκτήσει τις πολυτιμότερες ἀρετές· τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν ὑπακοή, τὴν κατανυξη, τὴν συμπόνια ἀπέναντι σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν διαρκῆ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ἐνθαρρυμένος ἀπὸ τοὺς Γέροντες καί με τὴν βοήθεια τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, ὁ Δωρόθεος μπόρεσε ἔτσι να συντρίψει ὅλους τοὺς ἐχθροὺς τοῦ. Ἀργότερα διδάσκε ὅτι ἢ ἀποκοπῇ τοῦ ἰδίου θελήματος εἶναι τὸ μονοπάτι ποῦ ἐπιτρέπει να φθάσει κανεὶς στην ἄκρα τελειότητα. Πράγματι, συνηθίζοντας κανεὶς να παραιτεῖται ἀπὸ τὸ ἴδιον θέλημα, στην ἀρχὴ στα μικρὰ πράγματα, κατόπιν σὲ κάθε δραστηριότητα, ἐπιτυγχάνει τὴν ἀπροσπάθεια καὶ ἀπὸ τὴν ἀπροσπάθεια ἔρχεται σὺν Θεῶ σὲ τελείᾳ ἀπάθεια. Ἐπαναλαμβάνε δὲ συχνὰ τοῦτο τὸν λόγο τῶν Πατέρων: «Ὁποῖος ἔφθασε στο σημεῖο να ἀποκόψει τὸ ἴδιον θέλημα, ἔφθασε στον τόπο τῆς ἀναπαύσεως».
Μία ἡμέρα ποῦ πολεμούνταν ἀπὸ μία συντριπτικὴ καὶ ἀνυπόφορη θλίψη προερχομένη ἀπὸ τὸν δαίμονα καὶ βρισκόταν στην αὐλὴ τοῦ μοναστηρίου ἀποθαρρυμένος καὶ παρακαλώντας τὸν Θεὸ να τὸν βοηθήσει, ὁ Δωρόθεος εἶδε αἴφνης ἕνα μυστηριῶδες προσωπο μὲ ὄψη ἐπισκόπου να μπαίνει στην ἐκκλησία. Τὸν ἀκολούθησε καὶ τὸν εἶδε να προσεύχεταί με τὰ χέρια ὑψωμένα στον οὐρανό. Ὅταν τελείωσε τὴν προσευχὴ τοῦ, ὃ ἄνδρας στράφηκε πρὸς τὸν νέο μοναχὸ ποῦ τὸν εἶχε κυριεύσει μέγας φόβος καὶ κτυπώντας τόν με τὰ δάχτυλα στο στῆθος, ἐπανέλαβε τρεῖς φορὲς τὸν στίχο τοῦ ψαλμοῦ: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοι καὶ εἱσήκουσε τῆς δεήσεώς μου... (Ψαλμ. 39). Ἐνῶ τὸ προσωπο ἐκεῖνο ἔγινε ἄφαντο, εὐθὺς ἢ καρδία τοῦ ὁσίου Δωροθέου γέμισε φῶς, χαρά, παραμυθία καὶ γλυκύτητα καὶ ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ποτὲ πιὰ δεν πολεμήθηκε ἀπὸ τὴν ἀκηδία, τὴν λύπη ἢ τὸν φόβο [2]. Ἀνησυχώντας για τὴν εἰρήνη αὐτὴ ποῦ φαινόταν να ἀντιφέρεται στην Ἅγια Γραφή, ποῦ διδάσκει ὅτι πρέπει κανεὶς να περάσει μέσα ἀπὸ πολλὲς θλίψεις για να φθάσει στην Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀνοιξε τὴν καρδία τοῦ στον Ἰωάννη τὸν Προφήτῃ, ὃ ὁποῖος τὸν καθησύχασε λέγοντας: «Καθενὰς ποῦ βάζει τὸν ἑαυτὸ τοῦ κάτω ἀπὸ τὴν ὑπακοὴ τῶν Πατέρων, ἔχει αὐτὴν τὴν ἀμεριμνησία καὶ ἀναπαύσῃ» [3]. Πράγματι, ὃ ὅσιος Δωρόθεος δεν παρέλειπε να ἀναφέρει κάθε λογισμὸ τοῦ στους Γέροντες. Μόλις κατέγραφε ἔναν λογισμὸ για να τὸν ὑποβαλεῖ στην κρίσῃ τοὺς ἐνιωθε ἀνακουφίσῃ καὶ ὠφέλεια [4].
Τοῦ ἀνατέθηκε ἡ διακονία τοῦ θυρωροῦ τῆς μονῆς καὶ τοῦ ξενοδόχου, ἐπιπλέον δὲ ἐτέθη στην ὑπηρεσία τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προφήτῃ. Ἔχοντας στο ἐξῇς τὴν δυνατότητα να ῥωτὰ κατευθεῖαν τὸν Γέροντα, ἀπεκόμισε μεγάλη ὠφέλεια ἀπό τις διδαχὲς τοῦ για να προκόψει στην γνώση τῶν κινημάτων τῆς ψυχῆς. Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ τοῦ ἀνατέθηκε τὸ δυσκολο καθῆκον να ἐγκαταστήσει καὶ να διαχειρίζεται τὸ νοσοκομεῖο τῆς μονῆς, ποῦ εἶχε κτισθεῖ χάρις στην δωρεὰ τοῦ κατὰ σάρκα ἀδελφοῦ τοῦ. Θαυμάσια προετοιμασμένος για τὸ διακόνημα αὐτὸ ἀπό τις ἰατρικὲς μελέτες τοῦ, δόθηκε ὁλοψυχα μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση. Ἀπὸ τὸ πρωὶ ὡς τὸ βραδὺ εἶχε τὴν ἔγνοια ὄχι μόνο τῆς φροντίδας τῶν ἀρρώστων, ἀλλὰ καὶ πλήθους ἄλλων ὑποθέσεων ποῦ τὸν περισπούσαν ἀπὸ τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἡσυχία. Πολλὲς φορὲς εἶχε τὸν πειρασμὸ να ἐγκαταλείψει τὴν μονὴ για να ἀκολουθήσει τὸν ἐρημητικὸ βίο, ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τὸν ἀπέτρεπε, λέγοντάς του ὅτι ἢ μονώσῃ γινόταν σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἀφορμὴ ἀλαζονείας καὶ πτώσης κι αὐτὸ ποῦ ἁρμόζε σὲ ἐκεῖνον ἤταν ἢ «μέση ὁδὸς» τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ἀγάπης: «διατηρώντας τὴν ταπεινοφροσύνη στην ἡσυχία καὶ στην νήψῃ ἐν μέσῳ τῶν περισπασμῶν» [5]. Προσέθεσε δέ: «Τὸ να ἔχει κανεὶς μία ἐντολὴ καὶ να φροντίζει να τὴν τηρεῖ, ἀποτελεῖ ταυτόχρονα ὑποταγὴ καὶ μνήμη Θεοῦ» [6].
Ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος εἶχε ὑποσχεθεῖ στον Δωρόθεο ὅτι ἂν τηροῦσέ τις ἐντολὲς τοῦ να ἀποφεύγει τις ἠδονές, τὴν παρρησία, τὴν ἀργολογία καὶ διατηροῦσε ἀπέναντι σὲ ὅλους τὴν ἀγάπη καθὼς καὶ τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος θὰ ἀναδεχόταν καὶ θὰ βαστοῦσε τὰ σφάλματα καί τις ἐλλείψεις τοῦ για να ἀναριθμηθεῖ μεταξὺ τῶν «πραγματικῶν τέκνων τοῦ ποῦ βρίσκονται ὑπὸ θεία προστασία» [7] . Τοῦ ἀνατέθηκε ὃ πνευματικὸς καταρτισμὸς ἑνὸς νέου, τοῦ Δοσιθέου, ὃ ὁποῖος χάρις στις συμβουλὲς τοῦ Δωρόθεου ἔφθασε γρήγορα στην τελειότητα τῆς ὑπακοῆς πρὶν παραδώσει τὴν ψυχὴ τοῦ στον Θεό.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προφήτῃ καὶ τοῦ ἄββα Σερίδου καὶ τὴν τελεία σιωπὴ τοῦ ἁγίου Βαρσανούφιου, ὁ ὅσιος Δωρόθεος ἀναχώρησε για να ἱδρύσει σὺν Θεῶ τὸ δικὸ τοῦ μοναστῆρι μεταξὺ Γάζας καὶ Μαϊουμά. Διοίκησε ἐκεῖ τοὺς μαθητὲς τοῦ ὑπὸ τὸ πνεῦμα ποῦ εἶχε λάβει ἀπὸ τοὺς Πατέρες Βαρσανούφιο καὶ Ἰωάννη, μὲ λεπτότητα, διακρίσῃ καὶ ἀγάπη, ἐπιμένοντας περισσότερο στην ἀποκοπῇ τοῦ ἰδίου θελήματος καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη παρὰ στις μεγάλες σωματικὲς ἀσκήσεις. Ἐκεῖ οἱ μαθητὲς τοῦ συνέλεξαν γραπτώς τις Διδασκαλίες τοῦ, στις ὅποιες συνδύασε τὴν νηφαλιότητα τῆς ἔκφρασής με μία τόσο μεγάλη σοφία, ποῦ ἢ πραγματεία αὕτη θεωρεῖται ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ θεμελιώδη ἔργα τῆς ὀρθοδόξῃς μοναχικῆς παραδοσης. Ἀποτελεῖ ἐπίσης τὸ μόνο «λείψανο» τοῦ ὁσίου, τοῦ ὁποίου ἁγνοοῦμε τὴν ἀκριβῆ χρονολογία τελευτὴς καὶ τὸν τόπο ταφῇς.
Ὁ ὅσιος Δωρόθεος προέτρεπε ἀσταμάτητα τοὺς μοναχοὺς τοῦ να παραμενοῦν ἐνωμένοι μεταξὺ τούς με τὴν ἀγάπη καὶ τοὺς ἔδινε τὴν ἑξῆς εἰκόνα: « Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι εἶναι ἔνας κύκλος πάνω στην γῆ, σὰν ἔνα στρογγυλὸ χάραγμά με διαβήτῃ ποῦ ἔχει ἔνα κέντρο. Κέντρο ὀνομάζεται τὸ μέσον τοῦ κύκλου. Προσέξτε τι ἐννοῶ. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ὃ κύκλος αὐτὸς εἶναι ὅλος ὃ κόσμος. Τὸ κεντρικὸ σημεῖο τοῦ κύκλου εἶναι ὃ Θεός, οἱ δὲ εὐθεῖες γραμμὲς ποῦ ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν περιφέρεια τοῦ κύκλου πρὸς τὸ κέντρο εἶναι οἱ ὁδοί, δηλαδὴ οἱ τρόποι ποῦ πολιτεύονται οἱ ἄνθρωποι. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν οἱ ἅγιοι προχωροῦν πρὸς τὸ κέντρο θέλοντας να προσεγγίσουν τὸν Θεό, ἀναλόγως τῆς προχωρήσῃς τοὺς πλησιάζουν καὶ τὸν Θεὸ καὶ μεταξὺ τοὺς καὶ ὄσο πλησιάζουν τὸν Θεὸ πλησιάζονται μεταξὺ τούς· καὶ ὄσο πλησιάζονται, πλησιάζουν τὸν Θεό. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἐννοῆστε καὶ τὸν χωρισμό. Γιατὶ ὅταν ξεκόβουν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στρέφονται πρὸς τὰ ἔξω, εἶναι φανερὸ ὅτι ὄσο ἐξέρχονται καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ τόσο ἀπομακρύνονται καὶ μεταξὺ τοὺς καὶ ὄσο ἀπομακρύνονται μεταξὺ τοὺς τόσο ἀπομακρύνονται καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ» [8].
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος(τόμος Δωδέκατος, Αύγουστος σελ. 123
[1] Διδασκαλία Ι΄105, εκδ. Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου.
[2] Διδασκαλία Ἐ', 67.
[3] Ό.π., Ά', 25.
[4] Ἑκατὸ περίπου ἀπό τις ἐπιστολὲς αὖτες σῴζονται μετάξι) τῶν ἐπιστολῶν τῶν Ἀῦ. Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου καὶ ἀποτελοῦν ἐναν θαυμάσιο ὁδηγὸ γιὰ τὸν πνευματικὸ καταρτισμὸ τοῦ μοναχοῦ.
[5] Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης, Ἐπιστολὴ 315, ΕΠΕ, 10Α.
[6] Ἐπιστολὴ 328, ΕΠΕ, 10 Α.
[7] Ἐπιστολὴ 274, ΕΠΕ, 10 Α
[8] Διδασκαλία ΣΤ', 78.

13η Αυγούστου. Μνήμη τὸν ὁσίου πατρὸς ἠμῶν ΣΕΡΙΔΟΥ, ἡγουμένου τῆς ἐν Γάζῃ Μονῆς, ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντος.

Orthodox_Sunset_by_lucasloury

Ἑλληνικῆς (ἢ συριακῆς) καταγωγῆς, ὁ ἀββᾶς Σέριδος ἔζησε στην Παλαιστίνη στα τέλη τοῦ 5ου αἰῶνα. Ἔγινε μοναχὸς καὶ ἵδρυσε ἔνα μοναστῆρι στο Ταβαθά, τὴν πατρίδα τοῦ ἁγίου Ἰλαρίωνος, λίγα χιλιόμετρα νοτίως τῆς Γάζας, τὸ ὅποιο διηύθυνε για πολλὰ χρόνια ὡς ἡγούμενος. Ἡ ζωὴ ἐκεῖ ἤταν κοινοβιακή, ἄλλα ὅπως ἤταν τότε τὸ ἔθος, ὁρισμένοι προχωρημένοι στον πνευματικὸ βίο μοναχοὶ ζούσαν ὡς ἠσυχαστὲς στα γύρῳ μέρη, ἢ ἀκόμη καὶ ἔγκλειστοι στον περιβολο τῆς μονῆς, οἰκοδομώντας τοὺς ἀδελφούς μέ τις προσευχὲς τοὺς καὶ τὴν σοφία τούς. Ἔδω μάλιστα ἀποσύρθηκαν, ἀπορρίπτοντάς τις προτάσεις ἄλλων ἡγουμένων, οἱ δύο μεγάλοι Γέροντες, ἅγιοι Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης ὃ Προφήτης [6 Φεβρ.], σταλμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ για να κατευθυνοῦν τοὺς μοναχοὺς στην πνευματικὴ πορεία τούς. Ὃ Σέριδος ἤταν στην πραγματικότητα ὃ ὑπάκουος μαθητὴς τοὺς καὶ τίποτε δεν ἀναλαμβάνε δίχως να συμβουλευθεῖ τὸν «Μεγάλο Γέροντα». Καθὼς ὃ Βαρσανούφιος καὶ ὁ Ἰωάννης ζούσαν σὲ αὐστηρότατη μονώσῃ καὶ ἐπικοινωνοῦσάν με τὰ πνευματικὰ τέκνα τοὺς μόνο με ἐπιστολές, ὁ Σέριδος τοὺς χρησίμευε ὡς ἐνδιάμεσος καὶ γραμματέας. Ἤταν ἐκεῖνος ποῦ «μετὰ τὸν Θεὸ τοὺς προστάτευε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους». Ὅταν ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος τοῦ ἔδινέ τις ἀπαντήσεις τοῦ ποῦ προορίζονταν για τοὺς συνομιλητὲς τοῦ, τὸν ἐμπόδιζε να τὶς γράφει καθ' ὑπαγόρευσιν τοῦ, διαβεβαιώνοντας τὸν ὅτι τὸ ἅγιο Πνεῦμα θὰ τὸν καθοδηγοῦσε μόλις γύριζε στο κελλὶ τοῦ να μεταγράψει ὅλα τὰ λόγια τοῦ στην σωστὴ σειρά, δίχως να παραλείψει τίποτε.

Ἐγκρατὴς ἀπὸ νέος, ὃ Σέριδος ἐπέδειξε ἀκραία νήψῃ καὶ ἐπιδόθηκε σὲ μία τέτοια ἀσκήσῃ που ἐξαιτίας τῆς ἀσθένησε βαριά. Θεραπεύτηκέ με τὴν προσευχὴ τοῦ ἁγίου Βαρσανουφίου, ποὺ τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ να ἀντιμετωπίζει ἔκτοτε τὸ σῶμα τοῦ με διακρίσῃ, ἔτσι ὥστε να τὸ χρησιμοποιεῖ ὡς βοηθητικὸ τῆς πνευματικῆς λειτουργίας καὶ για να ἔχει τὴν ἀνθεκτικότητα ποῦ ἀπαιτεῖ ἢ καθοδήγηση τῶν ἀδελφῶν [1].

Ἀφοῦ ὃ «Μεγάλος Γέροντας» τὸν δοκίμασε αὐστηρὰ στην ὑπακοὴ καὶ τὴν ἀποκοπὴ τοῦ ἰδίου θελήματος, ἔφθασε σὲ ὑψηλὸ βαθμὸ τελειότητας καὶ ὁ Βαρσανούφιος τὸν ἐγκωμίαζε ὡς ἐξῇς: «Ὃ γλυκύτερος τοῦ μέλιτος υἱὸς τῶν ὠδίνών μου, ὃ πάντας ἔχων ὁμοψύχους καὶ τὴν ὠφέλειαν πάντων ἑαυτοῦ λογιζόμενος» [2]. Κληρονόμησε ἔτσι, μὲ τὴν ὑπακοὴ τοῦ, τὰ χαρίσματα καὶ τὴν διακρίσῃ τοῦ πνευματικοῦ πατέρα τοῦ καὶ ἤταν για τοὺς μοναχοὺς τοῦ ἔνας πατέρας γεμάτος καλοσύνη, αὐταπάρνηση καὶ σοφία, πηγὴ χαρὰς καὶ εἰρήνης για ὅσους τὸν πλησίαζαν. «Ἂν βρίσκεις στις ἐπιστολές μου πράγματα δυσκόλα, να ῥωτὰς ἐκεῖνον τὸν ὁμόψυχον σοῦ Σέριδο, τὸ ἀγαπημένο τέκνο μου καί με τὴν χαρῇ τοῦ Θεοῦ θὰ σοῦ ἐξηγήσει τὰ δυσνόητα, διότι προσευχήθηκα στον Θεὸ για κεῖνον» [3]. Μέ τις ἀρετὲς τοῦ ὃ Σέριδος ἀπέκτησε τόση φήμη ποῦ ὁρισμένοι μοναχοὶ θεωροῦσαν ὅτι εἶχε ξεπεράσει τὰ ἀνθρώπινα μέτρα. Για τὸν λόγο αὐτὸ ὃ Κύριος τὸν δοκιμάζε με πληγὲς καὶ μία μακρὰ ἀσθένεια ἔτσι ὥστε «να σβήσει με τὴν εὐκαιρία αὐτὴ τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων καὶ να ὑπερπερισσεύσει τελείως ἢ δόξα τοῦ Θεοῦ» [4] . Δεν παρακαλοῦσε ὡστόσο τὸν Θεὸ να τὸν θεραπεύσει οὔτε να ἁπαλύνει τὸν πόνο τοῦ, ἀλλὰ να τοῦ χαρίζει μόνο ὑπομονὴ καὶ εὐχαριστία. Ὅταν ὃ Θεὸς τὸν πῆρε στις μονὲς τῶν δικαίων ἄφησε τὴν διοίκηση τοῦ μοναστηρίου στους πιὸ ἐμπείρους μοναχοὺς κατὰ τὴν τάξῃ τῆς ἀρχαιότητας. Ἐπειδὴ ὅμως ὅλοι ἔκαναν πίσῳ ἀπὸ μετριοφροσύνη, ἐξελέγη ἡγούμενος ὁ Αἰλιανός, ἔνας ἄνθρωπος ποῦ μόλις εἶχε ἐγκαταλείψει τὰ ἐγκόσμια. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Προφήτης εἶχε προβλέψει ὅτι δεν θὰ ζοῦσε οὔτε ὀκτῶ ἥμερες περισσότερο ἀπὸ τὸν Σέριδο, ἀλλά με τὴν ἐπιμονὴ τοῦ Αἰλιανοὺ ἔζησε ἀκόμη δύο ἑβδομάδες για να τὸν καταρτίσει στα καθήκοντα τοῦ ἀξιώματος τοῦ πρὶν κοιμηθεῖ κι αὐτός με τὴν σειρὰ τοῦ.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος(τόμος Δωδέκατος, Αύγουστος σελ. 121

[1]  Ἀγ. Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης, Ἐπιστολὴ 570, γ' ἐκδ. ΕΠΕ, Φιλοκαλία 10Γ.

[2]  Ό.π., Ἐπιστολὴ 141, ΕΠΕ, 10Α.

[3]  Ό.π., Ἐπιστολὴ 10, ΕΠΕ, 10Α.

[4] Ό.π., Ἐπιστολὴ 599, ΕΠΕ, 10Γ.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

8η Αυγούστου . τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ, τοῦ ἐκ Ζαγοράς, ἐν Κωνσταντινονπόλει μαρτυρήσαντος κατὰ τὸ ἔτος 1680.

AgiosTriantafyllos04

Καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ζαγορὰ τοῦ Βόλου, ὁ ἅγιος Τριαντάφυλλος δούλευε ὡς ναύτης. Μία ἡμέρα τὸν συνέλαβαν Τούρκοι ποῦ θελῆσαν να τὸν ἑξαναγκάσουν να ἀρνηθεῖ τὴν πιστὴ τῶν προγόνων τοῦ. Ἡλικίας μόλις δεκαέξι ἐτῶν ἐπέδειξε τότε τὸ σθένος καὶ τὸ κουράγιο ἑνὸς ὥριμου ἄνδρα. Ὁδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ὑπέμεινε ἐκεῖ κάθε εἴδους βασανιστήρια καὶ ἐκτελέσθηκε στο μέρος τοῦ Ἱπποδρομίου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος Δωδέκατος, Αύγουστος σελ. 83

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Ἐγὼ βασιλεὺς ἐιμὶ σήμερον· ἐβασίλευσα γὰρ ἐπὶ τὰ πάθη.

The semiautonomous peninsula of Mount Athos in Northern Greece is the spiritual center of the Eastern Orthodox church.  Monasteries and Cloisters began appearing within its 130 square miles during the 9th century.   Since 1045 women have been prohibited from entering the territory as a sign of respect for the Virgin Mary, after whom the peninsula is dedicated.

Συνήχθησαν ἀδελφοὶ πότε πρὸς τὸν ἀββᾶν Ἰωσὴφ καὶ καθημένων αὐτῶν, καὶ ἐπερωτώντων αὐτόν, ἔχαιρε καὶ προσθυμουμενος ἔλεγεν αὐτοῖς:

Ἐγὼ βασιλεὺς ἐιμὶ σήμερον· ἐβασίλευσα γὰρ ἐπὶ τὰ πάθη.

***

Συγκεντρώθηκαν κάποτε αδελφοί στον αββά Ιωσήφ. Και, καθώς εκάθονταν και τον ερωτούσαν, χαιρόταν και με προθυμία τους έλεγε:

Εγώ είμαι βασιλεύς σήμερα· διότι εβασίλευσα επάνω στα πάθη.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ αποφθέγματα γερόντων 1ος  τόμος

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Ο ΓΑΜΟΣ


gamos_005
Τὸ ἀναρχο, τὸ ἀπολυτο Εἶναι μας ἀποκαλύφθηκε ὡς Προσωπικό. Αὐτὸ εἶναι τὸ Προαιώνιο γεγονὸς του Εἶναι. Τό πως εἶναι δυνατὸ αὐτὸ τὸ Γεγονὸς θὰ παραμείνει στην αἰωνιότητα ἀπρόσιτο Μυστήριο για ὅλα τὰ κτίστα ὄντα. Ὅταν ὅμως γίνεται λόγος για κτίστα πρόσωπα, ἐννοοῦμε ὅτι αὐτὰ ἔχουν δημιουργηθεῖ «ἐν ἄρχῃ» (Γεν. 1,26) ὡς καθαρῇ δυνατότητα, ποὺ ὀφείλει να πραγματοποιηθεῖ ὡς ἐκεῖνο τὸν βαθμὸ πληρότητος ὅπου τὸ προσωπο γίνεται «καθαρῇ ἐνέργεια». Ὅλη ἡ ὁδὸς αὕτη τῆς «πραγματώσεως» τοῦ προσώπου περνὰ πλέον ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὴν συνέργεια Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ να ἀποκαλυφθεῖ ὡς τὸν ἔσχατο βαθμὸ συναντώντας τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα καὶ να ὁμοιωθεῖ ἐντελῶς με Αὐτόν. Μπορεῖ ὅμως ἐπίσης να ἀρνηθεῖ τὸν Δημιουργὸ κατά τις ἀναζητήσεις τοῦ για τὶς μορφὲς καί τις ὁδοὺς τοῦ εἶναι.

Ἐπειδὴ τὸ προσωπο εἶναι ἡ ἀρχή που φέρει μέσα τῆς ὅλο τὸ πλήρωμα, εἶναι φυσικὸ μπροστὰ μας να διανοιχθοὺν ὄλες οἱ ἄβυσσοι τοῦ κόσμου μέ τις θετικὲς καί τις ἀρνητικὲς τοὺς μορφές. Συνεπώς, ὅταν βλέπουμε μέσα μας «διχασμὸ προσωπικότητος», παρουσία καὶ τοῦ οὐρανίου Φωτὸς καὶ τοῦ καταχθονίου σκότους, δεν σκεφτόμαστε ὅτι αὐτὸ εἶναι πραγματικὰ «διχασμὸς» προσωπικότητος ... Ὄχι τὸ φαινόμενο ἀποτελεῖ για μας ἀποκαλύψῃ ὅλων τῶν δυνατοτήτων μας, ἀλλὰ τὸ προσωπο παραμένει ἀπαράλλακτα ἐνιαῖο καὶ δεν ὑπόκειται σὲ καμία «διαίρεση»... Ἀπὸ τὸ Θεῖο Ἀγαθό που ἀποκαλύπτεται ἐνώπιον μας, καὶ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων γενικά, καὶ μεταξὺ τῶν προσώπων στον γάμο εἰδικότερα.

Μία ἀπό τις πιὸ καταστροφικὲς πλευρὲς τῆς ἐποχῆς μας εἶναι, ὅπως νομίζω, ἡ ὁλοένα αὐξανομένη ἀπωλείᾳ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς χριστιανικῆς συνειδήσεως σχετικά με τὸν ἑαυτὸ τοὺς καί τις διαπροσωπικὲς σχέσεις τούς. Ἐπειδὴ ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴν πιστὴ στην Ἀναστάσῃ, καταδικάζοντας τὸν ἑαυτὸ τοὺς σὲ θάνατο ὀμοῖό με τὸν θάνατο τῶν ζῴων, οἱ ἄνθρωποι βυθίζονται στην ἄβυσσο τῆς ἀπογνώσεως. Ὁλο τὸ νόημα τῆς ἐπιγείας ὑπάρξεως συνίσταται γι' αὐτοὺς στο να ἅρπαξουν ὀσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερη μερίδα «ἀπολαύσεων», «εὐχαριστων». Μὲ τὴν ἀπωλείᾳ τῆς προσωπικῆς εἰκόνας τοῦ εἶναί που μας ἀποκαλύφθηκε, οἱ ἄνθρωποι στην ἀπογνώση τοὺς ἔφθασαν ὡς τὴν ἄγρια ἰδέα να ἀνατρέψουν ὅλα ὅσα προυπήρχαν πρὶν ἀπὸ αὖτο τὸ «ταμπού», καὶ να οἰκοδομήσουν νέα, «ἐλευθερη κοινωνία» που να παρέχει τῇ δυνατότητα μεγαλύτερου ἀριθμοῦ ἐμπειριων.

ο γαμος

Ἡ γνώμη μου, ὄχι ὡς «κληρικοὺ» ἀλλὰ ὡς «προσώπου», εἶναι ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα δεν γνώρισε τῇ μονογαμίᾳ ἐξαιτίας τῆς πτώσεως τῆς. Για τὸν πεπτωκότα ἀνθρωπο ἡ πολυγαμία εἶναι φυσική. Ἡ χριστιανικὴ μονογαμία εἶναι ὑπερφυσική· εἶναι κλῄσῃ πρὸς τὴν ὑπευθυνοτητα μας για τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν βαθυτέρη συναισθήσῃ τῆς προσωπικῆς ἀρχῆς μας. Ἡ προσωπικὴ ἀγάπη, δηλαδὴ ὅταν κάποιος ἀγαπᾷ ἔνα προσωπο συγκεκριμένο, δεν εἶναι ψυχικὴ ἡ φυσιολογική, για να μὴν ποῦμε συνδεδεμένη με τὴν ἀνατομία ἡ, στην καλύτερη περιπτωση, μὲ τὸν ψυχισμό. Ὁ προσωπικὸς γάμος, μιλώντας κυριολεκτικά, δεν ἐπαναλαμβάνεται εἶναι πάντοτε μοναδικός. Τὸ νόημά του ἔγκειται στο να μὴν παραμείνουμε στα ὅρια τῆς φύσεως, ἄλλα στην ἀπὸ κοινοῦ προσπάθεια να γίνουμε «ναὸς» για τῇ λατρείᾳ τοῦ Ἄναρχου Πατρός. Τότε ὁ γάμος γίνεται ὁδὸς πρὸς σωτηρία. Κανένας ἀπὸ μας στῇ δεδομένη μας καταστάσῃ δεν ἀποτελεῖ τελειότητα. Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη, ὥστε καί με τὴν Ἄνωθεν ἐνέργεια καί με τὴν προσπάθεια μας να ἀναπτυχθοῦμε στῇ γνώση τοῦ Θεοϋ. Ἂν κάποιος μας δεχθεῖ ὅπως εἴμαστε, τότε βεβαίως θὰ δεχθεῖ κάτι, ποῦ πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τὴν τελειότητα. Καὶ ἐμεὶς ἐπίσης, ἂν δεχθοῦμε τὸν ἀγῶνα να ζήσουμε ἀπὸ κοινοῦ με τὸ δεδομένο προσωπο, τότε τὸ δεχόμαστε αὖτο ὅπως εἶναι. Συνεπὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἀναγκαιότητα ἀμοιβαίων δημιουργικῶν προσπαθειῶν για τὴν ἀποκτήσῃ τῆς ποθούμενης αἰωνίας διαμονῆς ἐν τῷ Θεῷ.

Στην Ἰταλία ἀνέκυψε τὸ ζήτημα για τὸν νόμο σχετικά με τὸ διαζύγιο. Δεν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι καμία ἐγκύκλιος τοῦ πάπα τῆς Ῥώμης δεν πείθει τοὺς ἀνθρώπούς του καιροῦ μας. Μόνο ἐλάχιστοι ἀπὸ αὐτοὺς «προβληματίζονται», ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι βαθμηδὸν θὰ ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῆς ἐξουσίας. Στην ἐκπεσμενη τοὺς καταστάσῃ, ἀποπροσωποποιημένοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες, μᾶλλον ἄρρενες καὶ θήλεις, θὰ ὑποδουλωθοὺν στους «νόμους τῆς φύσεως».

Ὁ Γέροντας Σιλουανὸς τηροῦσε τῇ «μέθοδο» να μεταδίδει στον ἀνθρωπο τὶς «βασικὲς ἄρχες», μετὰ τὴν ἀφομοιωση τῶν ὁποίων θὰ μπορέσει ἀνεξάρτητα να βρίσκει λύσεις στις διαφορες βιωτικὲς περιστάσεις. Καὶ ἑγὼ νομίζω ὅτι στην κατὰ Θεὸν ζωὴ μας αὕτη εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀληθινὴ ὁδός. Ἐΐναι «ἀντιθέτη» πρὸς τὴν ἐπιστημονική, ἐπαγωγικη μέθοδο. Καὶ αὖτο, διότι ἡ Ἀποκαλύψῃ μας μεταδίδει τὴν προαιώνια ἰδέα τοῦ Θείου Πατρὸς μας για τὸν ἀνθρωπο, καὶ ἐμεὶς βασιζόμαστε στα δεδομένα τῆς Ἀποκαλύψεως, δηλαδὴ πορευόμαστέ με τὴν ἀπαγωγικὴ μέθοδο. Αὖτο δεν σημαίνει ὅτι ἡ ἐμπειρικὴ ἐπαγωγικη γνώση ἀποκλείεται ἐντελῶς στῇ δικὴ μας περιπτωση, ἀλλὰ να γνωρίζουμε ὅτι ἀπὸ μόνη τῆς εἶναι ἐλλιπής.
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας σελ. 190-194

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Προγεύσῃ τῆς Βασιλείας

The semiautonomous peninsula of Mount Athos in Northern Greece is the spiritual center of the Eastern Orthodox church.  Monasteries and Cloisters began appearing within its 130 square miles during the 9th century.   Since 1045 women have been prohibited from entering the territory as a sign of respect for the Virgin Mary, after whom the peninsula is dedicated.

Προγεύσῃ τῆς Βασιλείας

Στον Χριστὸ ἔχουμε φορέα ἀκραίων παθημάτων, ἀλλὰ καὶ ὕψιστης ἐπίσης ἁγιότητος καὶ μακαριότητος. Στην καθολικότητα αὐτὴ βρίσκεται τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Στην καρδία τοῦ πιστοῦ συνυπάρχουν ἡ κτίστῃ ἀρχὴ μας καὶ ἡ ἄκτιστη δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἡ κενώσῃ καὶ ἡ παντοδυναμία, ἡ ἐξουδένωση καὶ ἡ δόξα, ὁ χρόνος καὶ ἡ αἰωνιότητα, ὁ πόνος καὶ ἡ χαρὰ σὲ ἀκραία για τῇ φύσῃ μας ἔνταση.

Προγευόμαστε τὴν αἰωνιότητα ὡς ἀνέκτατη Πράξῃ τοῦ ἀπερίγραπτα πλουσίου περιεχομένου τοῦ Εἶναι, σὲ ἀμειώτη πάντοτε πληρότητα. Ἡ αἰωνιότητα εἶναι ἡ ὑπεραφθονία τῆς ζωῆς. Ἐκεῖνό που ἐμεὶς ἐκλαμβάνουμε ἔδω ὡς πάθημα, ἡ ἀκόμη καὶ νέκρωση, θὰ φανερωθεῖ στῇ Βασιλεία ὡς αὐτοκενωτικὴ ἀγάπη, τέλεια ἀγάπη, ἀνεπιστροφὴ στον ἑαυτὸ τῆς. Ἀγάπη που ἀγκαλιάζει ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους, ἀγάπη που πανηγυρίζει βλέποντας ὅλους αὐτοὺς ὡς πλοῦτο τῆς ζει ὡς δικὴ τῆς χαρὰ να βλέπει τοὺς ἄλλους σὲ δόξα «ἐκλαμποντας ὡς ὁ ἥλιος» (βλ. Ματθ. 15,43).

Ἡ Θεία ἀγάπη εἶναι ἀκορέστη· δεν ὑπάρχει σὲ αὐτὴν κορεσμός. Δεν ὑπάρχει περιθώριο οὔτε για ἐλαττώσῃ οὔτε για ὁποιεσδήποτε ἄλλες διακυμάνσεις στην ἐνέργεια τῆς ἀμεταθέτης Ζωῆς. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ἀμετάθετο εἶναι ἡ φύσῃ τῆς μακαριότητος. Καὶ στῇ γῆ τὸ μαρτύριο μας δεν ἔγκειται στο ὅτι πονάμε ἡ πάσχουμε, ἄλλα στο ὅτι πεθαίνουμε ἀπό τις ἐκδηλώσεις αὐτὲς τῆς ἀγάπης. Στην ἐρχομένη Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ οὐσιῶδες στοιχεῖο θὰ ἀποτελέσει ἡ ἄσβεστη φλόγα τῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ποὺ μας ἔσωσέ με τὰ παθήματά Του. Ἔτσι θὰ παραμείνουμε αἰώνια σὲ θαυμασμὸ θεωρώντας ὁλοκληρο τὸ Ἔργο Τοῦ (Ἴωαν. 17,4): τῇ σάρκωση, τῇ φυγῇ στην Αἴγυπτο, τὸ Εὐαγγέλιο για τῇ σωτηρίᾳ, τὸ Θαβώρ, τὸν μυστικὸ Δεῖπνο, τὴν προσευχὴ στῇ Γεθσημανή, τῇ δίψα ἐπάνω στον Σταυρὸ καὶ τὸν θάνατο* ὅλα αὐτὰ σὲ ἀδιάσπαστη σχέση με τὰ θαύματά Του, τὴν ἀπεριόριστη σοφία τοῦ κηρύγματος Τοῦ, ὅλων αὐτῶν που Ἐκεῖνος ἔπραξε.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀντιλαμβάνονται τὴν αἰωνιότητά με διαφόρους τρόπους. Μερικοὶ τὴν ἐννοοῦν ὡς ἀκαταπαύστη ἀναβάσῃ τῶν κτιστῶν ὄντων πρὸς τῇ Θεότητα. Ἄλλοι, ὅπως ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ μερικοὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, βλέπουν τῇ μέλλουσα μακαριότητα ὡς εἴσοδο στο ἐσώτερο τοῦ καταπετάσματος (βλ. Ἔβρ. 6,19-20), στην «Ὀγδόη Ἡμέρα», ὅπου δεν ὑπάρχει περαιτέρω κινήσῃ, οὔτε πορεία οὔτε αὐξήσῃ, ὅπου εἶναι «ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν» (Ἃ' Κορ. 15,28). Ἀκόμη, ἄλλοι συνέλαβαν τὴν αἰωνιότητά με τρόπο μαθηματικῆς λογικῆς: ὁ τελικὸς ἀριθμός, ὀσο καὶ να αὐξάνει, ποτὲ δεν φθάνει τὸ ἀπειρο. Εἶναι δυνατὸν ἐντούτοις να τοὺς ἐννοησού με καί με διαφορετικὸ τρόπο: Ἡ ὑψίστη καθεαυτὴν ἔνταση τοῦ Εἶναι στην ἀπείρη δυναμικὴ τῆς μπορεῖ να βιωθεῖ ὡς «κινήσῃ». Ὀρθοτερο ὅμως εἶναι να βασιστοῦμε στην κρίσῃ μας για τὴν αἰωνιότητα στον Χριστὸ-ἀνθρωπο, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀναμφίβολα τὸ μέτρο ὅλων τῶν πραγμάτων καὶ τὸ θεμέλιο κάθε γνώσεως. 'Ἂν αὐτός, ὡς υἱὸς ἀνθρώπου, εἰσῆλθε στα Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς Τριαδικὴς Θεότητας καὶ κάθισε στα δεξιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, τότε καὶ για τοὺς ἀνθρώπους ἀπόκειται ἡ ἴδια τελικὴ δόξα: «Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ' Ἑμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ Μου, ὡς κάγω ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ Πατρός Μου ἐν τῷ θρόνῳ Αὔτοϋ. Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω, τὶ τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς Ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. 3,21-22). Καὶ ἀκόμη: «Ὅπου εἰμὶ Ἑγώ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ Ἐμὸς ἔσται» (Ἴωαν. 12,26).

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας σελ. 376-378

Όλα όσα κατορθώνονται με άσχημο τρόπο, καταστρέφονται. (π.Σωφρόνιος)

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Περί Θυμού

stress_city

Αγίου Νεκταρίου

Ὁ θυμὸς εἶναι ζέσις τοῦ περὶ τὴν καρδίαν θερμοῦ.

Ὁ θυμὸς διευθυνόμενος ὑπὸ τῆς φρονήσεως καὶ κινούμενος, ὅτε δεῖ καὶ ὡς δεῖ, ἀνδρείαν ποιεῖ καὶ ὑπομονὴν καὶ ἐγκράτειαν.

Ὁ θυμὸς τῶν φρονίμων ἐγείρεται κατὰ τῆς κακίας, τῆς ἀδικίας, τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης, τοῦ δόλου καὶ κατὰ τῶν ἐργαζομένων τὸ πονηρόν.

Ὁ θυμὸς τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀρετὴν ἐξεγείρεται καὶ ἀνθίσταται πρὸς ἁμαρτίαν καὶ ἐγρηγορεΐ, ὅπως μὴ λάθρα ἐπιδραμὴ κατὰ τῆς ψυχῆς καὶ κυριεύσῃ αὐτῆς.

Ὁ σοφὸς δεν ἐκφέρει ὅλον τὸν θυμὸν αὐτοῦ οὐδ ἀχαλίνωτον ἀφίησιν τὸν ἐκφερόμενον, ἀλλὰ μέρος μὲν ταμιεύεται ἐν ἑαυτῷ, τὸν δὲ ἐκφερόμενον χαλιναγωγεῖ τῇ φρονήσει.

Ὁ φρόνιμος οὐδέποτε οὐδὲν πράττει ἐν τῇ ἑξάψει τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ, οὐδὲ μέχρι ὀργῆς τὸν θυμὸν αὐτοῦ ἀφίησι να ἕξαφθη.

Ὁ φρόνιμος θεωρεῖ αἰσχρὸν να κρατῆται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ὑπὸ θυμοῦ καὶ ὡς αἰχμάλωτος ὓπ’ αὐτοῦ ἀγομένη να σύρηται.

Ὁ φρόνιμος θυμωθεὶς ἡ σιωπᾷ ἡ ἤρεμα λαλεῖ, ἵνα μὴ ἡ κραυγὴ διαθερμάνη τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ ὡς πῦρ ἔκκαυση τὸν θυμὸν αὐτοῦ, διότι ὡς τὸ πῦρ ἑξαπτεται ὑπὸ τῆς ὕλης, οὕτως ὁ θυμὸς ὑπὸ τῆς κραυγῆς.

Ὁ φρόνιμος θυμωθεὶς κάθηται καὶ σιγᾷ, ἵνα καθησύχαση ἡ καρδία αὔτοϋ, καὶ να μὴ ὑπὸ τοῦ θυμοῦ αὐτὸς κρατηθῇ, ἀλλὰ κύριος διατελῇ ἑαυτοῦ.

Ὁ θυμὸς ἀφιέμενος ἐλεύθερος θολοὶ τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ καὶ τὸ διεῖδες τῶν φρενῶν, καὶ ἄγει εἰς παρεκτροπάς.

Ὁ θυμὸς ἕξαφθεις εἰς ὀργὴν συνθλίβει τὴν καρδίαν, ταράττει τὴν ψυχήν, συνδέει τοὺς ὀφθαλμούς, βύει τὰ ὦτα καὶ ἄγει τὸν ὓπ' αὐτοῦ καταληφθέντα δέσμιον δπου ἂν αὐτὸς ἐθέλῃ.

Ὁ θυμὸς παρασύρει τοὺς μὴ νήφοντας εἲς τὸ βάραθρον τῆς ἀπωλείας.

Ὁ Ἀριστοτέλης λέγει περὶ θυμοῦ: «Ὁ θυμός ἐστι πάθος θηριῶδες μὲν τῇ διαθέσει, συνεχὲς δὲ τῇ λήψει, σκληρὸν δὲ καὶ βίαιον τῇ δυνάμει, φόνων αἴτιον, συμφορὰς σύμμαχον, βλάβης σύνεργον καὶ ἀτιμίας, χρημάτων ἀπώλεια, ἔτι δὲ καὶ φθορὰς ἀρχηγόν».

Ὁ θυμὸς καθάπερ ὁ κύων τυφλὰ τίκτει ἐγκλήματα.

Θυμὸς καὶ ὀργὴ δύο μέγιστα κακὰ πολλοὺς εἰς ἀπώλειαν ἤγαγον.

Ὁ θυμός ἐστι πῦρ σφοδρότατον πάντα διατρώγων, διότι καὶ σῶμα λυμαίνεται, καὶ ψυχὴν διαφθείρει καὶ ἀηδῆ κατασκευάζει καὶ ἃ'ἰσχρὸν ἰδεΐν.

Ὅσα δὲ ὀργὴ χρώμενοι πράττουσιν ἄνθρωποι, ταῦτα ἀνάγκη τυφλὰ εἶναι καὶ ἀνόητα, καὶ τοῦ παντὸς ἁμαρτάνειν, οὐ γὰρ οἰόν τε ὀργὴ χρώμενον λογισμῷ χρῆσθαι τὸ δὲ ἄνευ λογισμοῦ ποιούμενον πᾶν, ἄτεχνόν τε καὶ διεστραμμένον.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ

276696_224220954267144_7543940_n

Στις 29 και 30 Ιουνίου πανηγυρίζει ο ιστορικός Ιερός Ναός των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος είναι κτίσμα του 11ου αιώνα και βρίσκεται εντός του Αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς. Πρόκειται για Βυζαντινό Ναό Αγιορείτικου ρυθμού, ο οποίος είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί ως πρωτοχριστιανικό Βαπτιστήριο των Αθηνών, ενώ αποτελούσε ζωντανή ενορία ως το 1931 οπότε άρχισαν οι ανασκαφές στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο. Σήμερα παραμένει ως ένα από τα σημαντικότερα Βυζαντινά μνημεία των Αθηνών και λειτουργείται κάθε χρόνο την ημέρα της Σύναξης των 12 Αποστόλων, 30 Ιουνίου.


Το πρόγραμμα των Εορταστικών Ακολουθιών έχει ως εξής:


Τετάρτη 29 Ιουνίου: 18.00 - 20.00 μ.μ.
Ακολουθία του Εσπερινού & Αρτοκλασία
στο ναό των αγίων Αποστόλων


Πέμπτη 30 Ιουνίου: 07.00 - 10.00 π.μ.
Όρθρος & Θεία Λειτουργία
στο ναό των αγίων Αποστόλων


Πέμπτη 30 Ιουνίου: 19.00 - 20.30 μ.μ.
Μεθεόρτιος Εσπερινός & Παράκληση στους αγ. Αποστόλους
στο ναό του αγ. Φιλίππου
(στον πεζόδρομο της οδ. Αδριανού, ακριβώς απέναντι από την είσοδο της Αρχαίας Αγοράς)


Κατά τη διάρκεια όλων των εορταστικών Ακολουθιών θα εκτίθενται προς προσκύνηση τεμάχια των Ι. Λειψάνων των αγ. Αποστόλων Πέτρου, Θωμά & Φιλίππου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

για το ιστορικό του ναού ο βυζαντινός ναός των Αγίων Αποστόλων (Σολάκη)

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

αυτή η συμπεριφορά δεν είναι συμπεριφορά αγάπης.

IMG_506A3


Ερώτηση 486
Κάποιος μοναχός πού έμενε σ' ένα ξένο κελί, έκτισε ένα δικό του κελί κοντά σ' αυτό. Πήγε τότε ένας αδελφός πού χρειαζόταν κελί και του ζητούσε να του επιτρέψει να μείνει αυτός στο κελί πού έκτισε. Επί πλέον δε τού ζητούσε να του το δωρίσει, συντάσσοντας κάποιο σχετικό έγγραφο. Εκείνος τότε συμφώνησε να του το δωρίσει, αν του δώσουν ευλογία οι Γέροντες και με την προϋπόθεση ότι θα τον αφήνει να αντλεί κάθε εβδομάδα δύο στάμνες νερό από το πηγάδι πού βρισκόταν μέσα στην αυλή του κελιού.

Για όλα αυτά λοιπόν έστειλαν γράμμα και ρώτησαν το μεγάλο Γέροντα ...

Απόκριση Βαρσανουφίου.
Αυτό δεν είναι γνώρισμα μοναχών. Διότι αν ζητάτε έγγραφο ο ένας από τον άλλο και αν πρόκειται να φθάσετε στα δικαστήρια, αύτη η συμπεριφορά δεν είναι συμπεριφορά αγάπης. Καλύτερα έτσι, χωρίς έγγραφο, να μένει ό αδελφός στο κελί. Και αν θελήσει ο κύριος του κελιού μετά από καιρό να τον βγάλει, οφείλει να φύγει με ταπείνωση, χωρίς να φέρει καμιά αντίρρηση. Αν πάλι ο κύριος του κελιού πάει και θέλει να γεμίσει τις δύο στάμνες του με νερό και δεν τον αφήσει αυτός πού μένει στο κελί, ούτε τότε πρέπει να ταραχθεί, αλλά να πάρει τη στάμνα του αδεία και να φύγει, λέγοντας στον αδελφό: Συγχώρεσε με για τον Κύριο, αδελφέ, διότι σε στενοχώρησα και εύχου για μένα. Αλλά και στη συνέχεια οφείλει να προσέχει τον εαυτό του, μήπως ταράξει την ψυχή του η οργή. Και χάρη στην ταπείνωσή του θα σκεπάσει ο Θεός και τον άλλο αδελφό από την έχθρα του διαβόλου, του οποίου η ψυχή θα έλθει σε κατάνυξη και θα τρέξει πίσω του να του βάλει μετάνοια και θα τον παρακαλέσει να γυρίσει να γεμίσει τη στάμνα του. Μπορεί να τρέξει να βαστάξει μαζί του ακόμη και τη στάμνα. Και τότε η αγάπη του Θεού θα τούς σκεπάσει και τούς δύο και θα τούς σώσει ο φιλάνθρωπος Θεός.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
η φωτογραφία είναι του Iωάννης Φρουδαράκης
*Βαρσανουφίου και Ιωάννου κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά (ερωταποκρίσεις) τόμος Γ΄ υπς΄, σελ.434-436, εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

η Ανάληψη Του Κυρίου : κινήσεις λειτουργικές

Rublev_vosnesenie
Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ της Ἀναλήψεως διαβάζεται ἡ Ἐνάτη Ὥρα τοῦ Πάσχα. Μετὰ τὸ «Εὐλογητός», τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν» καὶ συνεχίζεται ἡ Ἀκολουθία τῆς Ἐνάτης Ὥρας ποὺ διαβάζεται τρεῖς φορές.

Μετὰ τὴν θ' ὥρα τοῦ Πάσχα ὁ ἱερεὺς λαμβάνει τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸν εὐρισκόμενον ἔμπροσθέν του τέμπλου ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς ἀποκαθηλώσεως καὶ φέρει αὐτόν, προπορευομένου θυμιατοῦ ὄπισθέν της Ἁγίας Τραπέζης, ἐν ὢ θέτει τὸν Ἐσταυρωμένον ὡς ἦτο πρὸ τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Ἔπειτα θυμιατίζει εὐλαβῶς τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπιταφίου, τὴν εὐρισκομένην ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ ἀσπασθεῖς περιτυλίσσει αὐτὴν καὶ ἐναποθέτει εἰς τὴν οἰκείαν αὐτῆς θέσιν. Ἐπίσης ἀντιστρέφει τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον τὸ ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης διὰ νὰ φαίνεται ἡ εἰκὼν τῆς Σταυρώσεως.

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

υπάρχει μια στιγμή μέσα στο χρόνο…

 

DP_2395

Για να φτάσεις σ΄ αυτό που δεν γνωριζεις
Πρέπει να πάς από ενα δρόμο που ειναι ο δρόμος της άγνοιας...
T.S Eliot

Υπάρχει μια στιγμή μέσα στο χρόνο, και μια ημέρα μέσα στη αιωνιότητα! Και υπάρχει και ένας ο χώρο που μπορεί να φιλοξενήσει τον Αχώρητο. Αυτή η στιγμή είναι Ανάσταση! Αυτή η μέρα είναι (η Κυριακή) μέρα Κυρίου! Και αυτός ο χώρος που φιλοξενεί τον Αχώρητο είναι μια καρδιά.

Υπάρχει μια στιγμή που όλα αρχίζεις να τα βλέπεις, να τα αισθάνεσαι και να τα κατανοείς αλλιώς! Αυτή η στιγμή, είναι μοναδική, είναι η αρχή της δική σου μετάνοιας! Είναι μια μικρή ρωγμή, μια χαραμάδα μέσα μας που επιτρέπει να μπει λίγο φώς. Και αυτό το φώς σου επιτρέπει να δεις … και να κινηθείς, ελεύθερα σε χώρο οικείο! Όλα όσα σε κακοποιούσαν, σε ταλαιπωρούσαν, δεν σε χωρούσαν, αρχίζουν να γίνονται φιλόξενα, ακόμα και οι πληγές που φέρεις πάνω σου από την μέχρι πρότινος ζωή σου!

Δεν υποψιάζεσαι το που σε οδηγεί αυτή η ρωγμή μέσα σου! Απλά πορεύεσαι υπό το φώς αυτής της χαραμάδας, που άνοιξε μέσα σου ο πόνος και η χαρά μιας στιγμής της ζωή σου!

Οι μέρες περνάνε, ο χρόνος αφήνει πάνω σου το αποτύπωμα του και εσύ το δικό σου μέσα στη ιστορία της ανθρωπότητας και αυτό που αγνοείς αλλά μέσα στην αγαπητικότιτα Του αναπτύσσεσαι είναι πως υπάρχει κάποιος που σέβεται αυτή σου την πορεία και σε συντροφεύει στο δρόμο!

Υπάρχει μια στιγμή άλλη! Η συνέχεια! Είναι η διάρκεια της πρώτης που σε έφερε μέχρι εδώ! Αυτή σου επιτρέπει να δεις πίσω στο χρόνο, το παρελθόν σου! Σε πάει πέρα και ποιο πίσω από την χαραμάδα! Φωτίζει τα σκοτάδια σου, σε πάει στην αρχή, εισχωρεί ( το χω με Ω) το φώς της στην κοιλία της μητρός σου! Αναγνωρίζεις μια παρουσία δίπλα σου απερίγραπτη που κάνει αισθητή την παρουσία της. Είναι αυτή η παρουσία μια αίσθηση μέσα σου που υπερβαίνει τον περιορισμό των αισθήσεων!

Αρχίζεις να ευχαριστείς πρόσωπα, καταστάσεις, χώρους! Βλέπεις το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στη ζωή σου η ποιο ασήμαντη μορφή κάποιου, ο λόγος, η κίνηση, η σιωπή του!

Ταυτόχρονα όμως βλέπεις και τη μηδαμινότητα σου, την αρρώστια, τα πάθη σου! Βλέπεις όλα αυτά που μέχρι τότε δεν έβλεπες. Ψάχνεις και ψάχνεσαι, ακούς και σε ακούνε, μιλάς και σου μιλούν, βλέπεις και σε βλέπουν, αγανακτείς και αγανακτούν μαζί σου, δεν τους αντέχεις και δεν σε αντέχουνε, δεν είναι αυτός ο κόσμος που μέσα του θέλεις να ζήσεις, δεν σε αναγνωρίζουν ποια ως δικό τους! Δεν είσαι αυτός που ήσουν, αυτό που ήσουν δεν σου είναι αρκετό ποια! Δεν σε χωρά, δεν χωράει Εκείνον!

Όλα αυτά είναι ένα μυστήριο που συντελείτε μέσα μας! Δεν μπορώ όμως να σου πώς το πώς θα σε φέρει Εδώ και το πότε! Αυτή η στιγμή δεν ορίζεται. Δεν είναι μια συνταγή που μαζεύεις τα υλικά και την έχεις στο τσεπάκι σου! Είναι κάτι που βαθιά μέσα μας έχει φυλαχθεί και που η μέχρι πρότινος ζωή μας δεν του επέτρεπε να πεθάνει, να ραγίσει, να ριζώσει, να βλαστίσει, να αναπτυχτεί, να πάρει τα πάνω του, να μοιάσει στο κατ΄ εικόνα βαθύτερο είναι Του.

Και όταν αυτή η στιγμή έλθει! Όταν όλα νομίζεις ή νομίζουν πως έχουν τελειώσει! Όταν η πέτρα του τάφου κυλήσει κλίνοντας τη θύρα του μνημείου.

Τότε!

Τότε, το μόνο που γνωρίζεις καλά είναι πως εκούσια ή ακούσια το μόνο που μπορεί να προσφέρει κανείς είναι ο νεκρός εαυτός του, σε αυτόν τον τάφο που είναι η μήτρα και ο δελφός της νέας ζωής! Η κολυμπήθρα της Εκκλησίας!

~~~~~~~~~~~~~~~~

Την  φράση του  T.S Eliot την δανείστηκα από αυτό εδώ το πανέμορφο blog όπως και την φωτογραφία . Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω είναι δύσκολο! Το ξέρω. Μια προσπάθεια έκανα, και την κάνω ακόμα! σημειώσεις πορείας …

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

ποιος φλέγεται και μύρισε η πόλη αγάπη.

9 Απριλίου του 2007μ.Χ

16197-storyΣβήσαμε τα φώτα στην εκκλησιά. Πήρε ο Γιωργάκης τον Σταυρό, ο Παύλος το θυμιατό, ο Γεράσιμος και ο Στάθης τις λαμπάδες, ο Βασίλης και ο Χρήστος τα εξαπτέρυγα, εγώ το λάβαρο της Αναστάσεως και ο Βασίλης την εικόνα και βγήκαμε από το ιερό. Πολεμιστές του φωτός για λίγο, με όπλα μας μονάχα το Φως.

Έξω από το ιερό κόσμος πολύς αυτό το βράδυ. Περιμένουν το Φως. Οι περισσότεροι, χωρίς να έχουν τολμήσει ποτέ να αναμετρηθούν με τις συνέπιες που έχει η ενατένηση του μέσα στο σκοτάδι. Το περιμένουν όμως. Κάθε χρόνο την ίδια μέρα και ώρα είναι εδώ.

Εμείς σιωπηλοί παραταχθήκαμε για άλλη μια πορεία μέσα στο σκοτάδι. Ο ιερές με την αναμένει λαμπάδα στο χέρι (ένα κεράκι μικρό, μια φλόγα μικρή που αν την φυσήξεις θα σβήσει) την πρόσφερε στους πιστού και τους απίστους αυτής της γης. Χιλιάδες οι εκκλησίες πάνω στη γη που κάνουν το ίδιο.

Μια μικρή φλόγα από τον τάφο της Αναστάσεως άναψε εκατομμύρια λαμπάδες πάνω στη γη. Πυγολαμπίδες που ερωτοτροπούν μέσα στο σκοτάδι. Να βρουν την καρδιά μας. Να καθρεφτιστεί το Φως τους μέσα στο σκοτάδι της καρδιάς.

Αρχίσαμε να περπατάμε ανάμεσα τους. Μας περιμένανε. Πάντα μας περιμένουν με ροδοπέταλα η μαχαίρια στο χέρι. Όπως και να έχει μας περιμένουν. Η δεν μας ξέρουν.

Βγαίνοντας από το ναό πλήθος πολύ μας περιμένει.

Ανεβήκαμε στην εξέδρα που μας προσμένει ολόφωτη για το ευαγγέλιο της Αναστάσεως.

Χριστός Ανέστη, χαρά μου.

Φωτοβολίδες, βεγγαλικά, χαιρετισμοί, φιλία. Πόσο να κρατήσει αυτό;

Αναστήθηκε ο Χριστός και διασκορπιστήκανε οι εχθροί Του. Αυτός δεν έχει εχθρούς. Οι άλλοι γίνονται εχθροί Του. Οι άλλοι Τον βλέπουν σαν εχθρό τους.

Επιστρέψαμε στο ναό. Στο ευαγγέλιο ακούσαμε: Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν.πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.

Μετά το τέλος της Θείας λειτουργίας δυο, δυο ή και περισσότεροι . Ο καθένας μόνος αλλά όχι μόνος του . Στον δρόμο της αποστολής του, στην αποστολή μας, στο σπίτι, στη δουλεία, στο σχολείο, στους δρόμους αυτής της γης. Με όπλο, ένα κεράκι στο χέρι, μια φλόγα που φοβάσαι μην σβήσει και με ευλάβεια και φόβο την βάζεις στην καρδιά σου. Με την ελπίδα να πυρπολήσει το σκοτάδι. Να σε φωτίσει.  Να μυρίσει Ανάσταση.

~~~~~~~~~~~~~~~

Υ.Γ

Αν θυμάμαι καλά το έχει γράψει ο Γ.Αγγελάκας σε μια ποιητική του συλλογή : ποιος φλέγεται και μύρισε η πόλη αγάπη.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Χριστός Ανέστη!

Μετεποιήθει άθροον εις ευφροσύνην η λύπη και γέγονε μοι πάντα ιλαρά και γεγηθότα.

Ευθύς μεταποιήθηκε η λύπη σε χαρά και μου φάνηκαν τα πάντα χαρωπά και πανευφρόσηνα.

αγίου Ρωμανού του Μελωδού

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας, Οὗ ποῦς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.


Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,
Οὗ ποῦς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.

Το βράδυ αυτό πλένει ο Θεός των μαθητών τα πόδια, 
Αυτός που ο ήχος των βημάτων του 
ακούστηκε το αρχαίο εκείνο δειλινό στους κήπους της Εδέμ.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Της δε συκής την ακαρπίαν φοβηθέντες, των παθών ξηράνωμεν δι’ ελεημοσύνης την ηδύτητα,


Οι το στάδιον των νηστειών πανσόφως διανύσαντες και την έναρξιν του πάθους του Κυρίου εν πόθω ποιούμενοι δεύτε, πάντες αδελφοί, την του σώφρονος αγίαν Ιωσήφ σπουδήν ζηλώσωμεν. Της δε συκής την ακαρπίαν φοβηθέντες, των παθών ξηράνωμεν δι’ ελεημοσύνης την ηδύτητα, ίνα και την έγερσιν ευθύμος προφθάσαντες, ως μύρα κομισώμεθα εξ ύψους την συγχώρησιν, ότι πάντα εφορά το ακοίμητον όμμα.

~~~~~~~~~~~~~~~~

η αγιογραφία είναι από τον ιερό ναό Αγίας Παρασκευής της Ι.Μ. Νέας Σμύρνης

Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε.

ΞΥΡΑΜΕΝΗ ΣΥΚΗ1
ΟΜΙΛΙΑ ΞΖʹ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ

ένα μικρό απόσπασμα το οποίο αναφέρεται στην ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ ΣΥΚΙΑ

Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε. Πῶς πρωΐας πεινᾷ; Ὅτε συνεχώρησε τῇ σαρκὶ, τότε ἐπιδείκνυται αὐτῆς τὸ πάθος. Καὶ ἰδὼν συκῆν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ἦλθεν ἐπ' αὐτὴν, καὶ οὐδὲν εὗρεν εἰ μὴ φύλλα μόνον. Ἄλλος φησὶν εὐαγγελιστὴς, ὅτι Οὐδέπω καιρὸς ἦν· εἰ δὲ καιρὸς οὐκ ἦν, πῶς ἕτερος εὐαγγελιστής φησιν, Ἦλθεν, εἰ ἄρα εὕροι καρπὸν ἐν αὐτῇ; Ὅθεν δῆλον, ὅτι τῆς ὑπονοίας τῶν μαθητῶν ἦν τοῦτο, ἀτελέστερον ἔτι διακειμένων. Καὶ γὰρ τὰς ὑπονοίας τῶν μαθητῶν πολλαχοῦ γράφουσιν οἱ εὐαγγελισταί. Ὥσπερ οὖν τοῦτο τῆς ὑπονοίας αὐτῶν ἦν, οὕτω καὶ τὸ νομίζειν διὰ τοῦτο αὐτὴν κατηρᾶσθαι, διὰ τὸ μὴ ἔχειν καρπόν. Τίνος οὖν ἕνεκεν κατηράθη; Τῶν μαθητῶν ἕνεκεν, ἵνα θαῤῥῶσιν. Ἐπειδὴ γὰρ πανταχοῦ μὲν εὐηργέτει, οὐδένα δὲ ἐκόλασεν· ἔδει δὲ καὶ τῆς τιμωρητικῆς αὐτοῦ δυνάμεως ἀπόδειξιν παρασχεῖν, ἵνα μάθωσι καὶ οἱ μαθηταὶ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, ὅτι δυνάμενος ξηρᾶναι τοὺς σταυροῦντας αὐτὸν, ἑκὼν συγχωρεῖ, καὶ οὐ ξηραίνει· οὐκ ἐβούλετο δὲ τοῦτο εἰς ἀνθρώπους ἐνδείξασθαι· εἰς τὸ φυτὸν τῆς ἐνεργείας αὐτοῦ τῆς τιμωρητικῆς τὴν ἀπόδειξιν παρέσχετο. Ὅταν δὲ εἰς τόπους, ἢ εἰς φυτὰ, ἢ εἰς ἄλογα γίνηταί τι τοιοῦτον, μὴ ἀκριβολογοῦ, μηδὲ λέγε· Πῶς οὖν δικαίως ἐξηράνθη ἡ συκῆ, εἰ καιρὸς οὐκ ἦν; τοῦτο γὰρ ἐσχάτης ληρωδίας λέγειν· ἀλλὰ τὸ θαῦμα ὅρα, καὶ θαύμαζε καὶ δόξαζε τὸν θαυματουργόν. Ἐπεὶ καὶ ἐπὶ τῶν χοίρων πολλοὶ τοῦτο εἰρήκασι τῶν καταποντισθέν των, τὸν τοῦ δικαίου γυμνάζοντες λόγον· ἀλλ' οὐδὲ ἐνταῦθα προσεκτέον αὐτοῖς· καὶ γὰρ καὶ ταῦτα ἄλογα, ὥσπερ ἐκεῖνο φυτὸν ἄψυχον. Τίνος οὖν ἕνεκεν περίκειται τοιοῦτον σχῆμα τῷ πράγματι, καὶ τῆς κατάρας αὕτη ἡ πρόφασις; Ὅπερ ἔφην, τῆς τῶν μαθητῶν ὑπονοίας τοῦτο ἦν. Εἰ δὲ μηδέπω καιρὸς ἦν, εἰκῆ τινες τὸν νόμον δηλοῦσθαι ἐνταῦθα λέγουσι. Καὶ γὰρ τούτου καρπὸς ἦν ἡ πίστις, καὶ τότε ἦν ὁ καιρὸς τοῦ καρποῦ τούτου, καὶ ἤνεγκε γοῦν αὐτόν. Ἤδη γὰρ αἱ χῶραι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν, φησί· καὶ, Ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ἃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε. βʹ. Οὐκ ἄρα τούτων τι αἰνίττεται ἐνταῦθα, ἀλλ' ὅπερ ἔφην ἐστὶ, τὴν δύναμιν ἐπιδείκνυται τὴν τιμωρητικήν· καὶ τοῦτο ἐκ τοῦ λέγειν, Οὔπω γὰρ ἦν καιρὸς, δείκνυσι· δηλῶν ὅτι προηγουμένως εἰς τοῦτο ἦλθεν, οὐ διὰ τὴν πείνην, ἀλλὰ διὰ τοὺς μαθητὰς, οἳ καὶ σφόδρα ἐθαύμασαν, καίτοι πολλῶν ἤδη σημείων γενομένων μειζόνων· ἀλλ' ὅπερ ἔφην, ξένον τοῦτο ἦν· νῦν γὰρ πρῶτον τὴν τιμωρητικὴν ἐπεδείξατο δύναμιν. Διὸ οὐδὲ ἐν ἄλλῳ φυτῷ, ἀλλ' ἐν τῷ πάντων ὑγροτάτῳ τὸ θαῦμα ἐποίησεν, ὥστε κἀντεῦθεν μεῖζον φανῆναι τὸ θαῦμα. Καὶ ἵνα μάθῃς, ὅτι δι' αὐτοὺς τοῦτο γέγονεν, ἵνα εἰς τὸ θαῤῥεῖν αὐτοὺς ἀλείψῃ, ἄκουε τῶν ἑξῆς ὧν λέγει. Τί δέ φησιν; Καὶ ὑμεῖς μείζονα ἐργάσεσθε, ἐὰν θέλητε πιστεύειν, καὶ εὐχῇ θαῤῥεῖν. Ὁρᾷς ὅτι τὸ πᾶν δι' αὐτοὺς γέγονεν, ὥστε μὴ δεδοικέναι καὶ τρέμειν ἐπιβουλάς; Διὸ καὶ δεύτερον τοῦτο λέγει, εὐχῇ προσηλῶν καὶ πίστει. Οὐ γὰρ δὴ τοῦτο ἐργάσεσθε μόνον, φησὶν, ἀλλὰ καὶ ὄρη μεταστήσετε, καὶ ἕτερα πλείονα ποιήσετε, πίστει καὶ εὐχῇ θαῤῥοῦντες.

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Πάσαι αι εντολαί καταλληγουν εις έναν τρόπον, το της μετανοίας τρόπον.

n1328259313_30184841_5162
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

Οσία Μαρία η Αιγυπτία: μια αναδιήγηση του βίου της

 
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΑΚΡΙΤΑΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ : ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΜΑΜΑΗΣ
biblio agias marias.JPG
ΠΡΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΣ: ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ
Νομίζω πως το να ξαναγράφεις το βίο ενός αγίου μοιάζει κατά κάποιο τρόπο με το να αγιογραφείς - «αγιογράφοι» λέγονταν παλιά οι συ­ναξαριστές. Αυτό συμβαίνει όταν μένεις πιστός στο αρχαίο πρότυπο χωρίς προσθήκη φανταστικού στοιχείου. Αναδιηγείσαι λοιπόν και δεν αντιγράφεις αλλά και δεν κάνεις μυθιστόρημα. Κάποτε ίσως επιχειρείς να αναπαραγάγεις την αρχική τε­χνική της αφήγησης, εντασσόμενος έτσι σε ένα ανα­γνωρίσιμο είδος γραφής, όπως θα αγιογραφούσε κανείς μια εικόνα σήμερα με βυζαντινή τεχνοτρο­πία. Αλλά διατηρείς την προσωπική οπτική, συνε­χίζοντας την παράδοση: εκφράζεις την αίσθηση σου για τον άγιο και προσπαθείς να απευθυνθείς όσο μπορείς αμεσότερα σε αναγνώστες σύγχρονους σου. Μια τέτοια αναδιήγηση του αρχαίου βίου περιέχεται εδώ καθώς και μία επιλογή ύμνων που μεταφράστηκαν, και μερικές φορές σχολιάστηκαν, με στόχο να φανεί το κάλλος της αρχικής ποίησης.
Γιατί η ζωή του αγίου είναι ποίηση μοναδική που ξυπνάει την ποίηση στη δική μας ψυχή. Η αγιότητα είναι το πιο ακριβό συστατικό της ύπαρξης μας, συστατικό ανενεργό συχνά και αφανισμένο. Είναι ο κοινός μας προορισμός και γι' αυτό μπο­ρούμε να ταυτιστούμε με τον άγιο στον αγώνα του και στο μεγαλείο του. Ο βίος και οι ύμνοι αποτε­λούν μέσα (και τα δύο λογοτεχνικά, χωρίς όμως γι' αυτό να κινούνται στο χώρο της φαντασίας) που μας οδηγούν σε αυτήν την ταύτιση* μέσα που μας επιτρέπουν να ανακαλύψουμε στους αγίους πρό­τυπα για την προσωπική μας πορεία αλλά και να αναγνωρίσουμε σ' αυτούς δικά μας χαρακτηριστι­κά. Μπορούμε να κάνουμε έτσι το βίο του αγίου κομμάτι της ζωής μας, όπως κάνει ο κόσμος με τα βιβλία που αγαπάει πολύ· και μέγιστο μάθημα, για να διδαχτούμε από αυτόν και να τον διδάξουμε στα παιδιά μας.
Αν λοιπόν αξίζει να ξαναγράψει κανείς ένα αρ­χαίο αγιολογικό κείμενο και να μεταφράσει σχετι­κούς ύμνους, δεν είναι για να παρακάμψει το πρω­τότυπο έργο, να το σχολιάσει επιστημονικά ή με κάποιο τρόπο να το συμπληρώσει. Είναι, κατά την κρίση μου, για να επιχειρήσει να διευκολύνει όσο το δυνατόν αυτή τη σημαντική διαδικασία ταύτισης του αναγνώστη με τον άγιο, στο πέρασμα των αιώνων.
Ελένη Κονδύλη Αθήνα, Αύγουστος 2007
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο
Πρόκειται για την ιστορία της Μαρίας, μιας γυναίκας από την Αίγυπτο του 4ου αιώνα. Αναζητούσε την αγάπη με τον σπασμωδικό τρόπο του σημερινού ανθρώ­που. Η μετάνοια της ήταν συγκλονιστική. Το βιβλίο πε­ριέχει μια αναδιήγηση του βίου αυτής της αμαρτωλής που έγινε αγία. Η αφήγηση, μένοντας κοντά στο αρχαίο πρωτότυπο και διατηρώντας το ύφος ενός αγιολογικού κειμένου, ανοίγει ταυτόχρονα την προοπτική μιας σύγ­χρονης ανάγνωσης του. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει μια επιλογή σχετικών ύμνων της Εκκλησίας, οι οποίοι έχουν μεταφραστεί και σχολιαστεί, με στόχο να φανεί η ξεχασμένη ομορφιά τους και το θεολογικό βάθος που κρύβει μέσα της.
«...έπεφτα στη γη με δάκρυα, κι ένιωθα την Παναγία, την εγ­γυήτρια μου, να μου παραστέκεται α αυτόν το σταυρό, τον δικό μου. Προσευχόμουν: Κύριε, φώναξα, εσύ είσαι ο ερωτάς μου! Μη με εγκαταλείπεις! Μη μ' αφήνεις να γυρίσω σ αυτό που ήμουν, το τόσο λίγο και τόσο στρεβλό, χωρίς εσένα. Κύριε, κράτησε με κοντά σου!...Έμενα έτσι καρφωμένη για ώρες, μπο­ρεί και για μερόνυχτα ολόκληρα, και δε σηκωνόμουν αν δεν ερχόταν εκείνο το γλυκό φως να με λούσει».
(από τη διήγηση της οσίας Μαρίας στον αββά Ζωσιμά)
_____________________________
Πύλες της απώλειας έγγισάση...
Άγγιξες την πύλη του χαμού με τις άτοπες πράξεις σου. Αλλά Αυτός που συνέτριψε τις πύλες του Άδει με χέρι θεϊκό πύλες μετανοίας ανοίγει για σένα, Πάνσεμνη. Αυτός: η Πύλη της ζωής.
Τριώδιο, Ε ' Κυριακή της Σαρακοστής.
AGIA MARIA.JPG
ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο :
... Η Μαρία στην έρημο. Μικρό γυναικείο κορμί εκτεθειμένο σε συνθήκες αβίωτες. Μπορούμε ά­ραγε να φανταστούμε πόση εμπιστοσύνη στο Θεό σημαίνει αυτό; Χωρίς όλα αυτά που διαθέτουμε, οι σύγχρονοι κυρίως άνθρωποι, όταν - παίρνοντας συχνά για πίστη μια ρηχή ευσέβεια που ελάχιστα μας βοηθάει - συνεχίζουμε να ζούμε καθημερινά με άγχος και αγωνία. Εκείνη όμως πάει στην έρημο, χωρίς φίλους και σύζυγο, χωρίς ασφάλιση και λογαριασμό στην τράπεζα, θέρμανση και κλιματι­σμό, ή έστω ρούχα, στέγη, τροφή. Αυτή η γυναίκα αντιμετωπίζει όσα φοβόμαστε: τη μοναξιά, την απειλή των θηρίων, την πείνα και τη δίψα, τις φοβε­ρές θερμοκρασίες μέρα και νύχτα, την αρρώστια, το θάνατο. Και κάτι ακόμα πιο πολύ: έρχεται αντι­μέτωπη με τον ίδιο τον εαυτό της.
````````````````````````````````````````

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Η Αγία Ταπείνωση …

 

SONY DSC

 Το απόσπασμα αυτό είναι από μια Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου που έγινε στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας στις 14-03-2010

Αυτοεκτίμηση ή ταπείνωση; Πορεία από την τραγωδία στην κάθαρση

πηγή:  http://floga.gr

… Θα σας διαβάσω τώρα και μερικές περικοπές από τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακας για να δείτε τώρα όσο μπορούμε πιο κριτικά την ταπείνωση. Κάνει μια υπόθεση, ξεκινώντας το λόγο περί ταπεινώσεως, και φαντάζεται πως υπάρχει ένα συνέδριο, και πρέπει σε αυτό το συνέδριο, όπως είμαστε εδώ, να αποφασίσουν για κάτι και να κουβεντιάσουν για κάτι. Άρχισε λοιπόν το συνέδριο, είναι πάρα πολύ πρακτικός ο Ιωάννης της Κλίμακας έχει μια οπτική άποψη, φαντάζεται, έχει μια φαντασία στο νου του, καλή φαντασία και λέει άρχισε λοιπόν το συνέδριο. «Συγκεντρωθήκαμε καί συζητήσαμε καί ἐρευνήσαμε ἐξεταστικά τή σημασία μιᾶς ἐπιγραφῆς πού βρήκαμε». Βρήκαν μια επιγραφή και λένε: «τί νά λέει αὐτή ἡ ἐπιγραφή, τί νόημα ἔχει αὐτή ἡ ἐπιγραφή, τί εἶναι αὐτό τό πράγμα;» Η επιγραφή που βρήκανε σε κάποια χαλάσματα αρχαιολογικά είχε πάνω τον τίτλο: Η Αγία Ταπείνωση. Ήξεραν τη λέξη ταπείνωση αλλά είπαν: «τί νά εἶναι αὐτή ἡ ἐπιγραφή; Καί ποῦ νά ἔχει μπεῖ αὐτή ἡ ἐπιγραφή;» Υπάρχει κανένα κατάστημα που πουλούσε ταπείνωση; Και γιατί τη λέει η «ἁγία ταπείνωση»; Υπάρχει ταπείνωση που δεν είναι αγία; Και έκαναν αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν ένα συνέδριο, ας το πω έτσι, μοναστικό. Δεν ξέρω ακριβώς η ιστορία πώς έγινε, επειδή ο Ιωάννης της Κλίμακας χρόνια ήταν ασκητής και είχε επαφή με άλλους ασκητές μπορεί να συνέβη κάτι παράλληλο, μπορεί να έκαναν τέτοιες κουβέντες. Ακόμη οι πατέρες σήμερα στο Άγιον Όρος, ακόμη και τα γεροντάκια όταν κάνουν επίσκεψη από το ένα κελί στο άλλο αυτά τα θέματα κουβεντιάζουν -μη νομίζετε πως κουβεντιάζουν άλλα πράγματα, που κουβεντιάζουμε εμείς χάνοντας την ώρα μας- [αναλύουν] και αναλύονται σε τέτοιες όμορφες κουβέντες. Βρήκαν λοιπόν την επιγραφή κι έγινε θέμα εκεί πέρα, ας το πω έτσι, για την κοινότητα τη μοναστική τη Σιναΐτικη: τι να σημαίνει αυτή η επιγραφή. Θα ‘λεγαν μερικοί «γιά τήν ταπείνωση, μά γιατί Ἁγία Ταπείνωση;» Πρέπει να το αναλύσουμε. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν και ήθελαν να βρουν το νόημα του κι έλεγαν διάφορες σκέψεις. Να ακούσουμε τις σκέψεις τις οποίες καταθέτει εδώ ο Άγιος Ιωάννης.

Ένας έλεγε ότι ταπεινοφροσύνη είναι το να λησμονείς αμέσως τα κατορθώματα σου. Πολύ ωραία φράση, αυτά που λέμε τώρα είναι ουσιαστικά, αλλά δεν είναι μοναδικά. Όλοι έλεγαν κάτι κι όπως σε ένα μέγεθος συνοδικό, όλοι προσέθεταν κάτι στο κάλλος. Αλλά εσείς τώρα να κρατάτε και τις επιμέρους πτυχές, να, είπα το πρώτο: να ξεχνάς αμέσως τα κατορθώματα σου, αμέσως, οτιδήποτε θεωρείς για κατόρθωμα δηλαδή. Γιατί τι είναι κατόρθωμα είναι το πρώτο ερώτημα; Κι αν ακόμα το θεωρείς για κατόρθωμα μην το πεις. Θα μπορούσα να μπω σε πρακτικές εφαρμογές, να μπω ας πούμε στην παιδαγωγία και να πεις στο παιδί σου που είναι τώρα δεκάξι χρονών και σε στεναχωρεί, σε λυπεί πάρα πολύ με αυτά που κάνει και να πεις: «εγώ που κουράστηκα για σένα, έκλαψα πλάι στο κρεβάτι της αρρώστιας σου, εγώ που σε τάισα». Θα πει ο άγιος Ιωάννης: «λάθος ἔκανες». Θυμάσαι τα κατορθώματα σου, δεν έχεις καμιά ταπείνωση. Και θα σου πει ένας άλλος άγιος, νηπτικός πατέρας, ο άγιος Νείλος: κοίταξε, έκανες αυτά για το παιδί σου; Άρα θες ανταλλάγματα, να σου πει: «μπράβο, ευχαριστώ πάρα πολύ». Και οι κόποι αυτοί που είναι πολύ ωραίοι κόποι, η μάνα πονάει για το παιδί της, πάνε περίπατο και χάνονται για δυο λόγους: γιατί περιμένει ανταλλάγματα και λέει: «εγώ που το ‘κανα αυτό», γιατί ξέχασε αυτό που λέει εδώ πέρα ο πρώτος αυτής της συνδιάσκεψης, θυμάται τα κατορθώματα του. Ένα παράδειγμα σας έφερα τώρα, το κάνω πολύ πρακτικό. Ή ακόμα ένας δάσκαλος θα μπει στην τάξη και θα πει: «μα όλο το χρόνο κουράστηκα, τρελλάθηκα εδώ πέρα μέσα και τώρα μου πετάτε αεροπλανάκια στο μάθημα μέσα; Έκανα κι αυτό, κι αυτό, έφερα και βίντεο και κομπιούτερς, σας πήγα κι εκδρομή». Και μόνο που το λέει στα παιδιά είναι μια χαμένη ιστορία, θυμάται τα κατορθώματά του. Και ξέρετε το παιδί που έχει τα δικά του αμαρτήματα, τη δική του σαλεμένη -πολλές φορές- ισορροπία του νου του, τον εγωισμό του, επειδή έχει εγωισμό ξέρει τον εγωιστή εύκολα κι αυτός ο δάσκαλος πια δε μετράει, ή αυτή η μάνα δε μετράει πια. Και μετά λες: «τι να κάνω;» Τα ακούμε αυτά στην εξομολόγηση και λέμε: «πάει, τώρα να αλλάξεις ισορροπία, είπες αυτά τα πράγματα». Θέλει πολλή δουλειά αυτό. Σαράντα χρόνια στην έρημο ο Μωυσής, δεν ξέρω πόσα, αλλά θέλει πάρα πολύ δουλειά, εμείς αυτά τα ξεχνάμε. Είναι η πρώτη πρόταση· βλέπετε καταπληκτική και καταλυτική.

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους, αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται; Για σταθείτε, άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις. Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο. Λοιπόν τα μαθηματικά του Θεού είναι αλλιώτικα. Αν μπούμε σε αυτά τα μαθηματικά, ότι εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους θα το λέμε, είναι όμως έτσι; Είναι εάν αμάρτησα ενώπιον του Θεού, βλέπετε καταλυτική σύγκριση στην ιστορία του ασώτου, ο άσωτος αναμετριέται με την αγαθότητα του πατέρα, «ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15:21), ο άλλος ο γιος όμως αναμετριέται με την αμαρτωλότητα του άλλου αδελφού. Βλέπετε το παράδειγμα; Βλέπετε τι θησαυρούς έχει μέσα η Αγία Γραφή, αυτή που ξέρουμε, είναι οι διηγήσεις πάρα πολύ γνωστές. Με ποιον γίνεται η αναμέτρηση; «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου». Αυτό δεν κάνει και ο Τελώνης; «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18:13), λέει, ενώ έλεγε ο Φαρισαίος: «δέν εἶμαι ἐγώ σάν τόν Τελώνη», ίδιο πράγμα. Με αυτά που λέμε τώρα εδώ πέρα, πασίγνωστα, απλώς κωδικοποιώ γνωστά πράγματα για τη ζωή σας. Αλλά δεν θα πείτε: «εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους», και μόνο που το είπες θα πεις: «μα, εγώ;» Ο άλλος από την 17 Νοέμβρη σκότωσε τόσους ανθρώπους, εγώ δεν σκότωσα, άρα υπάρχουν και χειρότεροι αμαρτωλοί από εμένα. Η άλλη κλέβει, η άλλη κουτσομπολεύει, η άλλη παράτησε τον άνδρα της , θα βρεις χίλιους αμαρτωλούς και θα λες: «εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από όλους» κι όμως θα το αισθάνεσαι, αλλά δε θα είναι. Η αμαρτία μας θα σταθεί ενώπιον του Θεού και με την αμαρτία, λένε οι Πατέρες, τι κάνουμε; Θίξαμε την ισορροπία τη δημιουργική του Θεού, που τα έκανε όλα τέλεια. Τα κάναμε εμείς ανάποδα. Κρατήστε αυτό το μέγεθος για να μη γίνει η ταπείνωση μια περιττολογία ή ταπεινολογία. Το λένε οι Πατέρες· άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία.

Άλλος λοιπόν σ’ αυτό το συνέδριο, υπάρχουν κι άλλες σκέψεις, βλέπετε καταπληκτικές σκέψεις, ανοίξτε αν θέλετε στο σπίτι σας την Κλίμακα να το χαρείτε μόνοι σας αυτό το κείμενο, θα διαβάσω μικρά αποσπάσματα, θα βρείτε τον λόγο τον 25ο να τον διαβάσετε, κι όχι μόνο αυτόν, ολόκληρη την Κλίμακα να διαβάσετε. Ένας τρίτος είπε, το να γνωρίσεις καλά με το νου σου την δική σου αδυναμία και ασθένεια. Είπε να γνωρίσεις εσύ με το νου σου την δική σου αδυναμία και ασθένεια. Βλέπετε, αυτός κάνει ένα πέρασμα, στρέφεται στον εαυτό του τώρα -προσέξτε- αλλά όχι κατά τα μέτρα του αυτοσεβασμού, είναι αυτό που λένε οι Πατέρες, κι ο μέγας Βασίλειος κι ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, έγραψαν ομιλίες που λέγονται «Πρός ἑαυτόν». Καμιά σχέση με τη λέξη αυτοσεβασμός. Στον αυτοσεβασμό ανακαλύπτεις πόσο σπουδαίος είσαι και πόσες δυνάμεις έχεις, εμείς ό,τι έχουμε το έχουμε από το Θεό, «τά σά ἐκ τῶν σῶν». Αλλά εδώ πέρα στρέφεσαι για να καταλάβεις την αδυναμία σου. Εδώ υπάρχει μια στροφή στον εαυτό, τα «εἰς ἑαυτόν» των Πατέρων, προσέξτε, έχω δει σ’ αυτές τις σχολές της ψυχοθεραπείας, σ’ αυτά τα μεγέθη -τις μελετώ όσο μπορώ γιατί είναι πάρα πολύ επικίνδυνες και μπλέκουν και τον κόσμο μας- έχω δει ότι μερικοί από αυτούς έτσι αποσπασματικά ή έτσι με έναν τρόπο επιφανειακό, χρησιμοποιούν και τέτοια χωρία, λένε: το λέει κι ο τάδε πατέρας, το λέει και το Ευαγγέλιο -προσέξτε- χρησιμοποιούν αυτό που θέλουν όπως θέλουν, δεν το βλέπουν στο γενικό τους κοίταγμα το θεραπευτικό. Αυτό ήταν παρενθετικός λόγος. Εδώ λοιπόν έχουμε το «εἰς ἑαυτόν» αλλά να γνωρίσεις την αδυναμία σου, που είμαστε ενώπιον του Θεού, δεν είμαστε τίποτα κι Εκείνος μας αναδεικνύει να γίνουμε κάτι.

Ο τέταρτος είπε [ταπείνωση είναι] το να προλαμβάνεις σε φιλονικίες να διαλύεις πρώτος την οργή. Αν γίνεται οποιαδήποτε διαμάχη, να είσαι ο πρώτος που δε θα οργιστείς, αλλά να μην οργιστείς στα βάθη της ψυχής σου. Εδώ μπαίνουμε στα πολύ βαθειά κλειδιά, όχι μόνο με την διαμάχη ή τις φιλονικίες, αυτά τα πολύ καθημερινά, μπορεί να τέλειωσε η λειτουργία τώρα και μετά από λίγο, κάποια να είπε σε κάποια άλλη κάτι για το αντίδωρο, για τον καφέ, κάτι να έγινε, κάτι έγινε σίγουρα σήμερα κι εδώ και στην παρακάτω ενορία, παντού, είμαι γι’ αυτό σίγουρος. Και κάπου εθίγης, σου είπε κάτι στραβό ή η μια διακονεί, πήγε να κάνει περισσότερα, η άλλη λιγότερα και κάπου εθίγης, λέει να μην έχεις καθόλου οργή, έτσι είναι τα πράγματα, δεν ξέρω γιατί το έκανε, υπάρχουν χίλιοι λόγοι, δεν ξέρω καν γιατί το έκανε, δεν αναλύω γιατί, είναι εγωίστρια, μήπως πήρε κι ευλογία να κάνει πιο πολλά από μένα; Μα δεν ξέρεις, κι αν έχει πάρει κι ευλογία μπορεί να είναι για κάποιο λόγο, να ήταν τεμπέλα και να της έβαλαν πιο πολύ δουλειά για να ξυπνήσει, δεν ξέρω το γιατί· εμείς πώς το αναλύουμε αυτό το πράγμα; Και το καταστροφικό είναι που αντί να στραφούμε στο Θεό να δούμε την αμαρτωλότητά μας, γιατί είχαμε μια οργή μέσα μας, το αναλύει ο ένας με τον άλλο. Μου λένε μερικές φορές «τα έχω με αυτή, να της πω;» «Τι θα πεις παιδάκι μου, δε θα βρείτε τίποτε, στο Θεό θα στραφείτε πρώτα, θα μετανιώσετε, θα δείξετε αγάπη, θα δείξετε ταπείνωση, και κάποτε μετά από καιρό πολύ όμορφα θα πιείτε μαζί και καφέ χωρίς να οργίζεστε». Να μην πιάσει τίποτε τα μύχια της ψυχής μας. Τα λόγια του συνέδρου είναι καταπληκτικά.

Ένας πέμπτος είπε το να γνωρίζεις καλά τη χάρη και την ευσπλαχνία του Θεού· νάτο, η ταπείνωση πέρα από όλα αυτά είναι να γνωρίζεις την ευσπλαχνία του Θεού, ότι σε συγχωρεί έτσι ο Θεός έτσι, χρειάζεται να αναλύσεις τον άλλο; Χρειάζεται να αναλύσεις τον εαυτό σου; Η βασική μεθοδολογία του διαβόλου είναι όταν κάνουμε αμαρτία να μας φέρει σε απελπισία και να λέει πολύ βαριά αμαρτία αυτό που κάναμε, «εσύ που σαν καλός χριστιανός αυτό δεν έπρεπε να το κάνεις με τίποτα». Εκεί δε θα το κουβεντιάσεις, όπως λένε οι Πατέρες, η βασική μέθοδος είναι δεν κουβεντιάζουμε ποτέ με το διάβολο, παρά μόνο με το Θεό, βασική νηπτική μέθοδος, κανένα λογισμό με το διάβολο, καμιά ανάλυση. Ναι, έγινε και ο Θεός με συγχώρεσε, «ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», «ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου», «ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου». Μην μπεις στην κουβέντα με τον πειρασμό, αλλά θα θυμηθείς την ευσπλαχνία του Θεού. Και θα σου λέει ο διάβολος: «μα πώς έγινε τόσο μεγάλη αμαρτία, τέτοια αμαρτία, τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία πώς το έκανες αυτό το πράγμα». Μα καμία κουβέντα, αρχίζει μια διαλυτική κατάσταση που φέρνει ανθρώπους που ζουν μέσα στην Εκκλησία, σε κατάσταση απελπισίας και -θα τολμήσω να το πω- νευρολογικών προβλημάτων. Κι έχουμε χριστιανούς με βαθύτατα νευρολογικά προβλήματα ενώ είναι μετανιωμένοι, εξομολογούνται, αλλά κουβεντιάζουν με το διάβολο· εμείς δεν κουβεντιάζουμε με τον διάβολο, εκείνος το θέλει πάρα πολύ, εμείς δεν κουβεντιάζουμε, αυτή είναι η πορεία η πνευματική μας. Θα θυμηθείς λοιπόν μόνο την ευσπλαχνία του Θεού, σε Εκείνον θα στραφείς.

Κι ένας άλλος πάλι είπε: το να αισθάνεσαι ψυχική συντριβή και να απαρνείσαι το δικό σου θέλημα. Ο καθένας προσθέτει ένα τρομερό πετραδάκι, πάρτε το κείμενο να δείτε αυτές οι κουβέντες αυτών των συνέδρων είναι υψηλότατες, είναι το μωσαϊκό της ταπεινώσεως, τα θεμέλια. Να απαρνείσαι το δικό σου θέλημα, θα πεις τι σημαίνει αυτό το πράγμα; Να απαρνούμαι το θέλημα μου; Μα τι λέτε, καλέ; Να απαρνηθώ το θέλημά μου; Εδώ πέρα η 5η και η 6η Οικουμενική Σύνοδος ασχολήθηκαν με το θέμα του θελήματος για το μονοθελητισμό, θεώρησαν το να μην έχεις θέλημα θεωρείται αίρεση κτλ. Δεν αρνούμαστε το θέλω που είναι η προσωπικότητα του ανθρώπου, αρνούμαστε το θέλω που δεν έχει μετάνοια και κρίνει τον άλλο. Το θέλω είναι δομικό υλικό της ψυχής μας, ο Θεός το έκανε έτσι, είναι ευλογία το θέλω, αλλά τι ευλογία; Αυτό το θέλω να το στρέφεις στον Θεό, θέλω αυτό που θέλει ο Θεός. Τι λέει ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή; Υπόδειγμα δίνει: «παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο» (Ματθ. 26:39). Λέει με λίγα λόγια: «δέ θέλω νά σταυρωθῶ», το ανθρώπινο θέλημα δε θέλει και γιατί να σταυρωθεί; Γιατί οι άλλοι να αμαρτήσουν σταυρώνοντας το Θεό; Και μετά λέει: «Πατέρα νά γίνει αὐτό πού θέλεις Ἐσύ». Δεν αναιρείται το θέλω, η γνώμη, η σκέψη, αναιρείται η μη στροφή στο Θεό· να γίνει αυτό που θέλει. Έρχεται μια αρρώστια κι έχεις δικαίωμα να πεις στο Θεό: «δε θέλω αυτή την αρρώστια Θεέ μου, κάνε κάτι να σταματήσει», δεν είναι αμαρτία αυτό το πράγμα, δε θα πεις: «τι ωραία που θα αρρωστήσω», δε θα πεις τέτοιο πράγμα, δεν έχουμε ιδιότυπο πνευματικό μαζοχισμό· θα παρακαλέσεις το Θεό να γίνεις καλά βεβαίως, και ευχέλαιο θα κάνεις και τον Θεό θα παρακαλέσεις και στη Λειτουργία θα μπεις. Αν δεν ξεπερνιέται η αρρώστια, θα πεις «δόξα τῷ Θεῷ», γιατί πια ξέρεις πως το μυστήριο της αγάπης του Θεού σίγουρα θα σε οδηγήσει και μέσα από αυτή την αρρώστια σε πιο υψηλή αγιότητα, στην Αγία Ταπείνωση. Βλέπετε, αρχίζει να δομείται το υλικό της Αγίας Ταπεινώσεως, δεν είναι απλώς ταπείνωση, αυτά που προσθέτουν εδώ οι σύνεδροι μας πάνε στην Αγία Ταπείνωση, όχι στην ταπεινολογία.

Κι ο συγγραφέας του κειμένου που είναι ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας άκουσε το συνέδριο, του άρεσε πάρα πολύ αυτή η κουβεντούλα, φανταστείτε τώρα να βρεθείτε σε μια σύναξη κι αντί να ακούτε κουτσομπολιά κι άλλα αντί άλλων να ακούτε ωραίες κουβέντες και βαθύτατες γι’ αυτά τα μεγάλα θέματα. Κι εγώ -λέει- αφού τα άκουσα όλα αυτά κι αφού τα εξέτασα μόνος μου με πολλή περίσκεψη και προσοχή, δεν κατόρθωσα με όσα άκουσα να καταλάβω την έννοια της ταπεινώσεως. Δεν σημαίνει ότι δεν είχε μυαλό, καταλαβαίνει πως η ταπείνωση είναι πολύ μεγάλο μυστήριο. Γιατί είναι μυστήριο; Προσεγγίζει τον Θεό. Ο Θεός πρωτογενώς είναι ταπεινός και τα του Θεού τα καταλαβαίνουμε σχετικώς. Διαβάστε τους δύο καταπληκτικούς λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «περί ἀκαταλήπτου». Μέσα στον λόγο «περί ἀκαταλήπτου» μερικά κεφάλαια αφορούν την ταπείνωση του Θεού, λέει δεν μπορώ να το αναλύσω, γι’ αυτό βλέπετε λέμε η άκρα ταπείνωση για τον Χριστό. Από ένα σημείο και μετά -λέει- δεν μπόρεσα να το καταλάβω, γι’ αυτό ως έσχατος όλων, λέει τώρα, αφού μάζεψα όπως ο σκύλος τα ψίχουλα που έπεσαν από το τραπέζι, βλέπετε νιώθει ότι είναι σκύλος, παρακολουθεί την κουβέντα, ο καθένας παραθέτει ένα ψίχουλο και τα μαζεύει, είναι ωραία ψίχουλα αυτά, κατέληξα στον εξής ορισμό. Και δίνει εδώ -σχετικό κι αυτό- έναν ορισμό, να μην πω περιορισμό, μια προσέγγιση. Σε αυτές τις έννοιες περιορισμός δεν υπάρχει, [δίνει] μια προσέγγιση, ορίζει, κάπου δίνει κάποια όρια. Η ταπεινοφροσύνη, προσέξτε, είναι ανώνυμη και μυστική χάρη της ψυχής. Δεν μπορείς να την πιάσεις να την αναλύσεις, προσεγγίζεις το Θεό. Όποιος μπαίνει στο χώρο της ταπεινώσεως μέσα από αυτά τα σκαλοπάτια, μπαίνει μέσα στο Θεό -προσέξτε την λέει ανώνυμη- η οποία [ταπείνωση] μπορεί να ονομαστεί μόνο από όσους την δοκίμασαν εκ πείρας. Είναι ανέκφραστη· αν είχα εδώ ένα φαγητό που δεν το ξέρουμε από μια εξωτική χώρα εγώ μπορεί να το έτρωγα, ό,τι και να έλεγα δεν θα καταλαβαίνατε τίποτα, δεν πήρατε εμπειρία. Στο βάθος δηλαδή επειδή η ταπείνωση προσιδιάζει με το Θεό παραμένει μυστήριο, στο τέλος-τέλος δεν μπορεί να οριστεί. Θα κάνεις αυτά που είπαμε εδώ πριν από λίγο και θα βιωθεί. Που σημαίνει κανείς δεν μπορεί να πει είμαι ταπεινός, είναι θέμα βιώσεως, είναι μια γεύση, είναι μια χαροποιός κατάσταση, είναι ανέκφραστος πλούτος, ονομασία του Θεού, δωρεά του Θεού, είναι εκείνο που λέει το πατερικό κείμενο: «Μάθετε οὐκ ἀπ᾿ Ἀγγέλου, οὐκ ἀπ᾿ ἀνθρώπου, οὐκ ἀπὸ δέλτου, ἀλλ᾿ ἀπ᾿ ἐμοῦ», από μένα, αυτό που είμαι εγώ, «ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν πολέμων και κουφισμόν λογισμών ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». (Ματθ. 11:29). Κάνει μια παραλλαγή του Ματθαίου, αυτό που είπε ο Χριστός, ελάτε κοντά μου και θα βρείτε ανάπαυση. Αυτό δεν περιγράφεται, είναι ένα μυστήριο που δεν περιγράφεται, αλλά έχει μια πορεία βαθύτατη κατά τα μέτρα του δομικού υλικού που σας ανέλυσα.

Θα πω μερικά ακόμη από τον Ιωάννη της Κλίμακας, και μετά -όση ώρα μείνει- θα πω από τους άλλους Πατέρες, είναι τόσο απέραντος αυτός ο πλούτος κι επειδή παραμένει μυστήριο το γεγονός κι εγώ δεν θα μπορέσω να ορίσω την ταπείνωση ούτε να την καθορίσω, είναι μια γεύση που αν την δοκιμάσετε θα την πάρετε μπροστά σας με δομικό υλικό αυτό που είπα πριν από λίγο· κρατήστε αυτό το δομικό υλικό των συνέδρων, με ακροτελεύτιο άρθρο, με τίποτα να μην θυμώσεις, με τίποτα να μην οργιστείς, με τίποτα να μην αναλύσεις τον άλλο, το είπα τώρα συμπιληματικά. Όταν αρχίζει να ανθίζει μέσα μας το σταφύλι αυτής της αγίας αμπέλου, της ταπεινώσεως, αισθανόμεθα πάραυτα κόπωση και μίσος προς κάθε ανθρώπινη δόξα και έπαινο. Προσέξτε, αυτό κρατήστε το, μίσος για δόξα και κάθε ανθρώπινο έπαινο, δυστυχώς το έχουμε όλοι αυτό το πράγμα, περιμένουμε με το παραμικρό έναν έπαινο, μια καταξίωση, ακραία μορφή αλλά πρακτική μορφή, επανέρχεται τώρα στα πρακτικά, παραμένει μυστήριο η γεύση αλλά τώρα μας δίνει κι άλλο υλικό για να μας ενισχύσει, ο λόγος για την ταπείνωση είναι από τους μεγαλύτερους λόγους στην Κλίμακα. Βλέπετε, καμία απαίτηση για καταξίωση, ούτε για δόξα, για έπαινο…

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email