184.
Ρώτησαν κάποιον Γέροντα: «Γιατί μας πολεμούν έτσι σκληρά οι δαίμονες;»Κι εκείνος απάντησε: «Γιατί τα όπλα μας τα πετάμε, και εννοώ την περιφρόνηση από μέρους των άλλων, την ταπείνωση, την ακτημοσύνη και την υπομονή».
184.
Ρώτησαν κάποιον Γέροντα: «Γιατί μας πολεμούν έτσι σκληρά οι δαίμονες;»Κι εκείνος απάντησε: «Γιατί τα όπλα μας τα πετάμε, και εννοώ την περιφρόνηση από μέρους των άλλων, την ταπείνωση, την ακτημοσύνη και την υπομονή».
200.
Σ’ άλλο Γέροντα έλεγαν οι δαίμονες:
«Θέλεις να δεις τον Χριστό;».
Κι εκείνος τους είπε: «Να χαθείτε και σεις και αυτά που λέτε. Εγώ πιστεύω στον Χριστό μου που είπε: Εάν σας πει κάποιος, να εδώ ο Χριστός, να εκεί ο Χριστός, μην πιστέψετε» [Τότε ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ, ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστὸς ἢ ὧδε, μὴ πιστεύσητε] (Ματθ. 24,23).
Κι αμέσως εξαφανίστηκαν.
183.
Αδελφός ρώτησε ένα Γέροντα: «Είναι καλό να κάνει κανείς πολλές μετάνοιες;».Κι απάντησε ο Γέροντας: «Βλέπουμε πως ο Θεός φάνηκε στον Ιησού του Ναυή, όταν ήταν πεσμένος με το πρόσωπο στη γη» (Ιησ. Ναυή 7,6 και 7,10).
178.
Είπε κάποιος Γέροντας:
«Όπως η γη δεν πέφτει ποτέ κάτω, έτσι ούτε κι αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του».