Ο ζωώδης φόβος και ο φόβος του Θεού…

 

Γέρων Θαδδαίος: 

Ο ζωώδης φόβος και ο φόβος

του Θεού…

Ο φόβος του Θεού δεν είναι ο ζωώδης φόβος αυτού του κόσμου. 

Εμείς διαρκώς φοβόμαστε με έναν ζωώδη φόβο. 

Αυτόν πρέπει να τον ξεπεράσουμε. 

Αυτός αποτελεί ιδιότητα της κόλασης. 

Η ζωή μας είναι με φόβο: για το αύριο, για το μέλλον, για το τι θα γίνει; 

…αυτό είναι ζωώδης φόβος. 

Ο φόβος Θεού είναι: όταν κάποιον αγαπάτε και μάλιστα όταν πραγματικά τον αγαπάτε με την καρδιά σας, προσέχετε με ολόκληρο το είναι σας, όχι μόνο με τα λόγια, τις πράξεις και τον τρόπο ζωής, να μην τον προσβάλλετε, να μην τον πικράνετε, και με τις σκέψεις επίσης. 

Δηλαδή προσπαθείτε να κάνετε κατά το θέλημά του, για να είναι ικανοποιημένος. 

Κι αυτό είναι ο φόβος του Θεού: με τίποτε να μην πικράνουμε τον Γονέα μας. 

Είτε με τη ζωή μας, είτε με τις σκέψεις μας, επειδή ο νους μας επιθυμεί να ανακατώνεται εκεί, και παντού να χώνει τη μύτη του -κι εκεί που πρέπει κι εκεί που δεν πρέπει. 

Και μετά μας φταίνε οι άλλοι. 

Οι ίδιοι φταίμε, αφεθήκαμε. 

Εκεί που εργαζόμαστε, εκεί μαλώνουν, εκεί διαπληκτίζονται. 

Γι’ αυτό λένε οι άγιοι Πατέρες, στις συγκεντρώσεις καλύτερα να σιωπούμε. 

Ας κάνουν οι άλλοι προτάσεις, εσύ σιώπα και άκου.

Κι αν ζητήσουν, αν πρέπει κάτι να πεις, πες εκείνο που δεν προσβάλλει κανέναν, κανενός την αξιοπρέπειαν. 

Καλύτερα να μην ανακατεύεσαι. 

Κοίταζε τη δουλειά σου και διαφύλαξε την ησυχία σου.  

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσας, 

“Όποιον

σκέπτεσαι σ’ αυτόν ανήκεις”

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ  

Είχα πολλές πτώσεις, θλίψεις και βάσανα σ’ όλη μου τη ζωή, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Οι Άγιοι Πατέρες λένε: “Πώς θα ξέρουμε ότι ο Θεός μάς αγαπά πραγματικά, αν δεν μας περάσει μέσα από πολλή οδύνη και θλίψη;”. 

Υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι απελπίζονται και αποκαρδιώνονται, πράγμα που, με τον τρόπο του αυτό, αποτελεί ένα είδος υπερηφάνειας. Αν ένας άνθρωπος αγαπά τα πράγματα αυτού του κόσμου, τότε σίγουρα θα οδηγηθεί στην απογοήτευση, διότι δεν πρόκειται να βρει μέσα σ’ αυτά τον Θεό. Κάθε άνθρωπος νοιώθει ενίοτε μόνος, ακόμα κι όταν βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, μέχρι τη στιγμή που απελευθερώνεται από τα πράγματα του κόσμου τούτου. Σ’ αυτό το σημείο ο Θεός έρχεται να τον παρηγορήσει. 

Η ψυχή νοιώθει μόνη, επειδή η δύναμη της Χάριτος μειώνεται μέσα της, εξαιτίας του ενδιαφέροντος που δείχνει η ψυχή προς τα πράγματα του κόσμου τούτου. Δεν μπορεί κανείς ν’ ακολουθήσει και τους δύο δρόμους! Αν δεν ταπεινωθεί η ψυχή, δεν μπορεί να δεχτεί την πληρότητα της θείας Χάριτος· διότι, αν τη δεχτεί σε κατάσταση υπερηφάνειας (μέσα στην οποία βρίσκεται), θα καταλήξει σίγουρα σε μεγάλη πονηρία, όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση των πεπτωκότων αγγέλων. 

Ο Κύριος γνωρίζει τα πάντα· μας ήξερε πριν ακόμα κι από τη σύλληψή μας. Αυτός είναι ο λόγος που μας έδωσε το νόμο της υπακοής μέσω του Μωυσή στο όρος Σινά. Αυτός ο νόμος δόθηκε εξαιτίας ημών, που έχουμε ανάγκη από διόρθωση, όχι εξαιτίας όσων είναι πράοι και ταπεινοί. Αυτοί δεν χρειάζονται τούτο το νόμο. Ο νόμος της υπακοής είναι απαραίτητος για τη διόρθωση του θελήματός μας, την ευθυγράμμιση της ελεύθερης βούλησής μας με την ταπείνωση, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Η υπακοή είναι απαραίτητη για την επίτευξη της αρμονίας. Οι άγγελοι είναι ολότελα υπάκουοι και η αρμονία και η αγάπη τους είναι τέλειες. Πρέπει κι εμείς επίσης να μιμηθούμε το παράδειγμα της υπακοής τους στις σχέσεις μας με τους γονείς μας. Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι η υπακοή είναι μεγαλύτερο πράγμα και από τη νηστεία ή την προσευχή. Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλάβαινα καλά όταν ήμουν νέος. Αν δεν έχουμε υπακοή, τότε η νηστεία μας (αλλά και κάθε άλλη άσκηση) είναι μάταιη. Γνωρίζουμε ότι κάθε καλή δωρεά προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα. Οι Άγιοι Πατέρες αξιώθηκαν των δωρεών μέσα από την προσευχή και τη νηστεία, αλλά πάνω απ’ όλα είχαν υπακοή. Πρέπει να μάθουμε να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στο θέλημα του Θεού και να μην επιμένουμε στο δικό μας θέλημα. Η υπακοή στο θέλημα του Θεού επιτυγχάνεται διά της υπακοής μας προς τους γέροντές μας, τους γονείς μας, τους δασκάλους μας, τους προϊσταμένους μας στην εργασία, κτλ. Αν έχουμε υπακοή, θα καταλαβαίνουμε πάντα ΤΙ είναι αυτό που απαιτείται από ’μας. 

Ζούμε έτσι πάνω σ’ αυτή τη γη, ώστε διαρκώς υποδουλωνόμαστε σε υλικά πράγματα, ενώ οι άγγελοι ποτέ. Αυτή η ζωή μάς δόθηκε ώστε να μπορούμε να μάθουμε για την αιώνια ζωή, να μπορούμε να μάθουμε πώς να γίνουμε ελεύθεροι, πώς να πορευόμαστε ελεύθεροι, με καθαρή συνείδηση και αγνούς λογισμούς. Όταν είμαστε ελεύθεροι, δεν έχουμε πνευματικό πόλεμο· η νίκη είναι δική μας, διότι έχουμε εγκαταλείψει τον εαυτό μας στον Θεό και Τον λατρεύουμε με την καρδιά μας, ενωμένοι μαζί Του και έχοντας τους λογισμούς μας αποδεσμευμένους από τούτο τον κόσμο. Εκείνος είναι ο Ένας που καθορίζει τη ζωή μας, κι εμείς αποδεχόμαστε ο,τιδήποτε μας συμβαίνει σαν να μας το δίνει το ίδιο Του το χέρι. 

Η ζωή μας στη γη είναι σαν ένα “επιτίμιο”. Μην ξαφνιάζεστε που συμβαίνουν άσχημα πράγματα συνεχώς. Ο Κύριος επιτρέπει να μας συμβαίνουν κάθε είδους γεγονότα ενάντια στο θέλημά μας, διότι αν συνεχώς πήγαιναν τα πράγματα καταπώς τα θέλαμε εμείς, δεν θα προετοιμαζόμασταν για τη Βασιλεία των Ουρανών. Ούτε ο ουρανός, ούτε η γη θα κάνει δεκτούς όσους εμμένουν στο ίδιον θέλημα. Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από ’μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε “γιατί σ’ εμένα;”. Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα πάνω στη γη ή στον ουρανό δεν συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του. Δεν πρέπει να μας απασχολούν τόσο οι αναποδιές μας, αλλά να συγκεντρωνόμαστε στη διατήρηση της εσωτερικής μας ησυχίας. Ακόμα κι όταν προσευχόμαστε για κάτι, (στην ουσία) προσπαθούμε να επιβάλλουμε το δικό μας θέλημα, αντί ν’ αποδεχόμαστε το θέλημα του Θεού. Όλες οι αναποδιές και τα δεινά που στέλνει ο Θεός είναι απαραίτητα για ’μας, αλλά εμείς δεν το καταλαβαίνουμε αυτό στα νιάτα μας. Όταν είμαστε γεροντότεροι, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος που ο Θεός μάς δείχνει την αγάπη Του.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ

(1914–2003) 

※

«Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας»

-Βίος και Διδαχές του Γέροντα Θαδδαίου

της Βιτόβνιτσα (2014–2003),

μέρος 2ο, κεφ. 10ο, §9–11 και §15–17,

σελ. 184–186 και 190–192,

μετάφραση - επιμέλεια: Βασίλης Αργυριάδης,

εκδόσεις «Εν Πλώ»,

Αθήνα, Σεπτέμβριος.

※

Άγγελος παρηγορεί και φανερώνει το θέλημα του Θεού στον μελλοθάνατο ιερομόναχο Θαδδαίο

Άγγελος παρηγορεί και φανερώνει το θέλημα του Θεού στον μελλοθάνατο ιερομόναχο Θαδδαίο

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ 

Το 1943, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν [τον σέρβο ιερομόναχο π. Θαδδαίο] και πάλι, αυτή τη φορά στην πόλη Πέτροβατς, χωρίς να είναι γνωστές οι κατηγορίες. Τον έριξαν στη φυλακή μαζί με δύο λαθρέμπορους καπνού. Οι γερμανικές αρχές τον καταδίκασαν σε θάνατο, αφού το όνομά του βρισκόταν ήδη στους φακέλους τους από την προηγούμενη σύλληψη στο Βελιγράδι.

Καθώς ξάπλωσε στο στενό κρεβάτι της φυλακής, ο π. Θαδδαίος ήταν πεπεισμένος ότι ποτέ δεν θα γευόταν ξανά την ελευθερία. «Σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν θα κατάφερνα να βγω ζωντανός από εκεί. ‘Το τέλος της ζωής μου έφτασε’, σκεφτόμουν, ‘Θεέ μου, Θεέ μου…’». Και καθώς αυτές οι μαύρες σκέψεις τον βασάνιζαν, ο Θεός έξαφνα τον έβγαλε απ’ την απελπισία με ένα θαυμαστό όραμα. «Βρισκόμουν εκεί, πιο απελπισμένος από ποτέ, ξαπλωμένος σ’ έναν πάγκο και σκεπτόμενος, «δεν υπάρχει ελπίδα εδώ μέσα». Εντελώς ξαφνικά, ένας ψηλός στρατιώτης εμφανίστηκε από το πουθενά. Στο στήθος του μπορούσες να δεις φαρδιές χρυσές λωρίδες, δεμένες σε σχήμα σταυρού. Είχε κάτι πάνω απ’ το μέτωπό του. Δεν ήταν περικεφαλαία αλλά είχε ένα όμορφο λοφίο. Η στολή του ήταν σαν να είχε βγει από κάποια τοιχογραφία. Ήταν ωραίος άντρας, ψηλός. Δεν είχα ξαναδεί τίποτα σαν αυτόν σ’ ολόκληρη την ζωή μου! Κρατούσε στα χέρια του ένα ειλητάριο και με κοιτούσε. Και ήξερα -ήταν ξεκάθαρο σαν ηλιόλουστη μέρα- ότι αυτός ήταν άγγελος που ο Θεός είχε στείλει για να με παρηγορήσει! Ξεδίπλωσε το ειλητάριο και μου το έδωσε. Επάνω του ήταν αποτυπωμένος ο χάρτης της Σερβίας. Μου είπε: «Κοίταξε! Μην φοβάσαι, μην τρομοκρατείσαι, γιατί είναι ακόμα πολλοί εκείνοι που πρέπει να παρηγορήσεις και να ενθαρρύνεις. Καταλαβαίνεις;». Κοίταξα γύρω μου για να δω εάν οι άλλοι δύο φυλακισμένοι στο κελί μου είχαν ακούσει κάτι από αυτή τη συζήτηση. Δεν ήξερα τότε ότι μπορούσε κανείς να επικοινωνήσει με πνευματικά όντα στις σκέψεις του. Οι σκέψεις των όντων αυτών αντηχούν στο μυαλό. Έστρεψα πάλι το βλέμμα μου σε αυτόν, αλλά είχε εξαφανιστεί. Τότε μόλις συνειδητοποίησα ότι είχα δει ουράνιο όραμα, που ο Θεός με είχε αξιώσει να αντικρύσω για να με παρηγορήσει και να μου κάνει γνωστό το θέλημά Του για τη ζωή μου σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν το έτος 1943… 

Ο Θεός μίλησε στον π. Θαδδαίο μέσω του αγγέλου Του σε μια απ’ τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του, όταν αντίκρισε τον θάνατο κατά πρόσωπο. Με αυτό τον τρόπο, του έγινε γνωστή η οδός που επρόκειτο να ακολουθήσει, τα διακόνημα που έμελλε να φέρει εις πέρας και ο σταυρός που έπρεπε να σηκώσει: να παρηγορεί και να δυναμώνει τον λαό του Θεού δια του Ευαγγελίου του Χριστού, μέχρι την τελευταία του πνοή. 

Στις ναζιστικές φυλακές, ο Ιερομόναχος Θαδδαίος υπέφερε ως ομολογητής στο ομαδικό μαρτύριο του κλήρου και των μοναχών της Σέρβικης Εκκλησίας.

Από το βιβλίο “Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα” των εκδόσεων Εν Πλω.

ΤΟ ΝΑ ΕIΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΗΜΑIΝΕΙ ΤΟ ΝΑ ΔΙΕΞΑΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΔΙΑΡΚH ΚΑΙ ΑΝΕΛEΗΤΟ ΠOΛΕΜΟ ΚΑΤA ΤΟΥ ΠΟΝΗΡOΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝAΤΟΥ.

 

ΤΟ ΝΑ ΕIΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΗΜΑIΝΕΙ ΤΟ ΝΑ ΔΙΕΞΑΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΔΙΑΡΚH ΚΑΙ ΑΝΕΛEΗΤΟ ΠOΛΕΜΟ ΚΑΤA ΤΟΥ ΠΟΝΗΡOΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝAΤΟΥ.

Η μάχη κατά των λογισμών που ο αδελφός Tόμισλαβ(γερ.Θαδδαίος) είχε βιώσει και των οποίων το μυστικό βάθος είχε αγγίξει ακόμα και ως νέο παιδί άρχισε με ένταση όταν έγινε μοναχός. Άρχισε να καταλαβαίνει στη βάση της δικής του εμπειρίας, ότι το να είσαι χριστιανός σήμαινε να διεξάγεις στην καρδιά σου διαρκή και ανελέητο πόλεμο κατά του πονηρού και του θανάτου, πόλεμο χωρίς πρώτη γραμμή μετώπου ή ανακωχή πυρός, πόλεμο στον οποίο ο εχθρός ούτε κοιμάται ούτε κουράζεται. Όπως κάθε μοναχός, αγωνίστηκα και προσευχήθηκα στον Θεό, έκανα πολλές μετάνοιες και έλεγα πολλές προσευχές. Ζούσα πάντοτε με τον φόβο μήπως ο διάβολος παρουσιαστεί μπροστά μου με την μορφή ενός αγγέλου ή ενός Αγίου, αλλά ο Κύριος μία μόνο φορά επέτρεψε στον διάβολο να εμφανιστεί μπροστά μου. Κάποτε, καθώς στεκόμουν μπροστά στις άγιες εικόνες, στάθηκε μπροστά μου ώστε να προσκυνήσω αυτόν. Έκανα τον σταυρό μου και επικαλέστηκα το όνομα του Κυρίου, αλλά αυτός είπε, "δεν φοβάμαι τον Σταυρό!". Άρχισα να λέω τις προσευχές μου, αλλά αυτός είπε, "ούτε τις προσευχές φοβάμαι!". Και έτσι με βασάνιζε. Πήγα στον γέροντά μου, και μου είπε ότι μάλλον δεν προσευχόμουν με αρκετή θέρμη. Του είπα ότι προσευχόμουν από την καρδιά, αλλά ο δαίμονας με τυραννούσε νύχτα και ημέρα, χαμογελώντας μου χαιρέκακα .Τι να κάνω; Αχ Κύριε, δεν είχα ιδέα πώς να απαλλάξω τον εαυτό μου από αυτόν. Δεν είχα ειρήνη, ούτε ανάπαυση. Τότε ο γέροντας μου είπε ότι "η μετάνοια ήταν πολύ σημαντική, και πως έπρεπε να προσεύχομαι με συντριβή, από την καρδιά και πως αυτός θα 'φευγε."

Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας

Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα.

Εκδόσεις Εν πλω

Με τα χείλη μας μονάχα κάνουμε το χρέος μας απέναντι στον προσευχητικό μας κανόνα.

Η αλήθεια είναι ότι όταν εμείς οι άνθρωποι προσευχόμαστε, διαβάζουμε τον προσευχητικό μας κανόνα χωρίς τη συμμετοχή ολόκληρου του είναι μας. Με τα χείλη μας μονάχα κάνουμε το χρέος μας απέναντι στον προσευχητικό μας κανόνα. Είμαστε γεμάτοι περισπασμό και ασφαλώς αυτό σημαίνει ότι δεν προσευχόμαστε εν πνεύματι και αληθεία.(βλ Ιωάννη 4,23-24) Προσευχόμαστε μονάχα με τα σώματα μας και προφέρουμε τα λόγια με τα χείλη μας, ενώ η ύπαρξή μας είναι πραγματικά κάπου αλλού. Η προσοχή μας είναι αλλού εστιασμένη, όχι στις λέξεις της προσευχής. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Άγιοι πατέρες λένε ότι η επαγρύπνηση και η προσοχή πρέπει πάντοτε να προηγούνται της προσευχής. Όταν προσευχόμαστε χωρίς προσοχή, δεν προσευχόμαστε εν πνεύματι και αληθεία, ή εν τοις λόγοισμοίς. Ωστόσο όταν είμαστε προσεκτικοί όσον αφορά στο τι ζητάμε στην προσευχή μας, επικεντρωνόμαστε στις λέξεις που λέμε και σε αυτό που ζητάμε .

Όταν ζητάμε βοήθεια από κάποιον που ξέρουμε ότι μπορεί να μας βοηθήσει, στρεφόμαστε προς εκείνον σοβαρά και τον ικετεύουμε με ολόκληρη την ύπαρξή μας:"Κάνε σε παρακαλώ το τάδε για μένα. Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις". Αυτό σημαίνει ότι είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορεί να μας βοηθήσει, οπότε του ζητάμε τη βοήθεια του. Συχνά όμως προσευχόμαστε στο Θεό χωρίς προσοχή, μηχανικά και το λογίζουμε αυτό για προσευχή, τη στιγμή που το μυαλό και η καρδιά μας δεν συμμετέχουν. Ο νους μας βρίσκεται αλλού είτε σε κάτι που σχεδιάζουμε να κάνουμε είτε σε κάποια προσβολή που μας έγινε... Ο νους μας εστιάζει σε πολλά πράγματα εκτός από την προσευχή. Αυτός είναι ο λόγος που ο Κύριος είπε ότι ο Θεός είναι πνεύμα και ότι πρέπει να προσευχόμαστε εν πνεύματι και αληθεία. Αυτό σημαίνει ότι το πνεύμα μας πρέπει να είναι παρών κατά την ώρα της προσευχής.  

Οι λογισμοί καθορίζουν την ζωή μας.

Εκδόσεις Εν πλω

σελ:138-139

 

Γέρων Θαδδαίος: Έλαβε τη δωρεά της χάριτος του Θεού και μεταμόρφωσε την προσωπικότητά του και την οικογένειά του!

Γέρων Θαδδαίος: Έλαβε τη δωρεά της χάριτος του Θεού και μεταμόρφωσε την προσωπικότητά του και την οικογένειά του!

Ο Σέρβος Γέροντας, Ιερομόναχος Θαδδαίος της Βιτόβνιτσας (1914-2003).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Νόμιζα ότι όλοι οι μοναχοί, οι ιερείς και οι επίσκοποι έχουν τη δωρεά της χάριτος του Θεού, όμως, άνθρωπε, τόσα χρόνια, που πέρασα μέχρι τώρα με τους καλόγερους και τους ιερείς, συνάντησα μόνον έναν καλόγερο που πάνω του φαινόταν η δωρεά της χάριτος του Θεού. Μόνον έναν καλόγερο!

Στους λαϊκούς ανθρώπους που ζουν στον κόσμο με τις οικογένειές τους συνάντησα πολύ περισσότερα πρόσωπα που πάνω τους αναπαύεται η δωρεά της χάριτος του Θεού.

Ερχόταν εδώ σε μένα ένας Βόσνιος από την Μπανιαλούκα, ο οποίος ζει στον κόσμο και ασκεί την προσευχή του Ιησού. Αυτός έχει έναν φίλο από το σχολείο, που είναι οικογενειάρχης, έχει παιδιά, εργάζεται.

Αυτός ο φίλος του δεν ήταν ιδιαίτερα πιστός άνθρωπος, αλλά ήταν καλοκάγαθος, καλή ψυχή. Μια μέρα συζητούσαν και αυτός του πρότεινε: «Γιατί εσύ να μην ασκηθείς στην προσευχή τον Ιησού;» Ο φίλος τον κοίταξε έκπληκτος και απάντησε: «Θα ήθελα, αλλά δεν ξέρω πώς». «Θα σε μάθω εγώ…».

Κι αυτός τον δίδαξε και του έδωσε το κομποσχοίνι.

Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αυτός ο φίλος του έλαβε τη δωρεά της χάριτος του Θεού και μεταμόρφωσε την προσωπικότητά του και την οικογένειά του. Κι αυτός ο πρώτος, που τόσο καιρό ασκεί την προσευχή τον Ιησού, ακόμα τίποτα…

Μετά από κάποιο καιρό ήρθε αυτός ο άνθρωπος εδώ σε μένα και μου διηγήθηκε: 

- Δεν ξέρω, πάτερ, κάποια χαρά με φώτισε και μια απερίγραπτη ηρεμία. Συνέχεια ακούω μέσα στην καρδιά μου: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό! Ξέρω πώς ήμουν πριν, ότι σκεπτόμουν διάφορα, τώρα δεν υπάρχει τίποτα από αυτά στο κεφάλι μου. Είχα αμαρτωλές σκέψεις για το γυναικείο φύλο, ήξερα να θυμώνω και για το παραμικρό, αλλά τώρα, δεν ξέρω, δεν μπορώ να θυμώσω. Δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ εκείνο που δεν είναι καλό, και όταν θέλω, δεν μπορώ. Δεν ξέρω τι μου συνέβη. Μόνο χαίρομαι, σε ολόκληρο το είναι μου κυριαρχεί κάποια απερίγραπτη χαρά και ηρεμία.

- Έλαβες τη δωρεά της χάριτος του Θεού, του λέω, και θα την έχεις όσο καιρό τη σκέψη σου δεν δέσεις με κάποια έγνοια αυτού του κόσμου. Επειδή αν το κάνεις αυτό, στην αρχή δεν θ’ ακούς πλέον την προσευχή μέσα στην καρδιά σου, και κατόπιν βαθμιαία θα χάσεις την ησυχία και τη χαρά από την ψυχή. Τότε πάλι θα σε βασανίζουν βαριές σκέψεις αυτού του κόσμου, στον οποίο κυριαρχούν οι δαιμονικές δυνάμεις. Αν θέλεις να φυλάξεις αυτή τη δωρεά της χάριτος του Θεού, πρέπει συνέχεια να προσεύχεσαι στον Θεό, ώστε με την προσευχή να απαρνηθείς τις βαριές και θλιβερές σκέψεις από τον νου σου κι έτσι να φυλάξεις αυτή την ηρεμία και τη χαρά που τώρα αισθάνεσαι.

Απόσπασμα από το βιβλίο Γέρων Θαδδαίος, «Ένας πνευματικός της εποχής μας», των εκδόσεων Πορφύρα. Μετάφραση από τα Σερβικά Σβέτλανα Πέτσιν.

 

''Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αυτός δεν στεναχωριέται για τίποτε!

'Όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αυτός δεν στεναχωριέται για τίποτε! Όταν ό τέτοιου είδους άνθρωπος έχει κάποια ανάγκη, παρακαλάει τον Θεό. Αν δεν πάρει αυτό πού ζητάει, μένει ήσυχος, πράος σαν να το πήρε. Ή ψυχή πού αφέθηκε στο θέλημα του Θεού τίποτε δεν φοβάται.

Δεν φοβάται ούτε τις απειλές, ούτε τούς ληστές και για όλα όσα του συμβαίνουν λέει:Έτσι ήταν το θέλημα του Θεού. Ακόμη και για την αρρώστια ό ήσυχος άνθρωπος σκέφτεται πώς και αυτή ή αρρώστια θα με βοηθήσει σέ κάτι, μου είναι χρήσιμη για κάτι, αλλιώς δεν θα μου την έστελνε ό Θεός. Έτσι φυλάγουμε την ηρεμία, την γαλήνη και στην ψυχή και στο σώμα μας..''

 ~ Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα ~