Σάββατο 31 Ιουλίου 2021

Νὰ προσευχώμαστε ἀπὸ φιλότιμο

 

Νὰ προσευχώμαστε ἀπὸ φιλότιμο

 

-Γέροντα, μὲ τόση κούραση ποὺ ἔχετε, πῶς μπορεῖτε καὶ προσεύχεσθε; 
-μένα ἡ προσευχὴ μὲ ξεκουράζει. Καὶ ἔχω δεῖ ὅτι μόνον ἡ προσευχὴ ξεκουράζει πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅταν γίνεται μὲ τὴν καρδιά, διώχνει καὶ τὴν κούραση καὶ τὸν ὕπνο καὶ τὴν πεῖνα, γιατὶ θερμαίνεται ἡ ψυχή, καὶ ὕστερα δὲν θέλεις οὔτε νὰ κοιμηθῆς οὔτε νὰ φᾶς. Ζῆς σὲ μιὰ ὑπερφυσικὴ κατάσταση καὶ τρέφεσαι διαφορετικά· σὲ τρέφουν τὰ πνευματικά. 
-Γέροντα, δὲν ἔχω ἀγάπη γιὰ τὴν προσευχή. 
-Δὲν ἔχει θερμανθῆ ἀκόμη ἡ καρδιά σου καὶ ἡ προσευχὴ δὲν γίνεται ἀπὸ μέσα· τὰ κάνεις ὅλα ἀπὸ μιὰ πειθαρχία, ξερά. Πῶς ξεκινᾶς τὴν προσευχή σου; 
-Ἀρχίζω, Γέροντα, μὲ τὴν σκέψη ὅτι πρέπει νὰ προσεύχωμαι γιὰ μένα καὶ γιὰ ὅλους. 
-, παράξενος ἄνθρωπος εἶσαι! Ἐσὺ πᾶς μὲ ἕνα «πρέπει»· «πρέπει νὰ προσεύχωμαι, πρέπει νὰ κάνω πνευματικά, πρέπει, πρέπει...», καὶ ζορίζεσαι. Καλὸ εἶναι ποὺ ὑπάρχει μέσα σου αὐτὴ ἡ δύναμη, ἀλλὰ νὰ ξεκινᾶς μὲ ἕναν ταπεινὸ λογισμό, μὲ ἕναν πόνο. Νὰ δουλέψη, νὰ πονέση ἡ καρδιά, καὶ τότε δὲν θὰ ζορίζεσαι· θὰ νιώθης χαρά, θὰ ὑπάρχη μέσα σου μιὰ ἐσωτερικὴ ἀγαλλίαση. 
-Γέροντα, νιώθω ἕνα σφίξιμο· δὲν ὑπάρχει μέσα μου πνευματικὸ φτερούγισμα. 
-Χαίρεσαι, ὅταν προσεύχεσαι; Γιατὶ νομίζω ὅτι ζορίζεσαι λίγο. Πηγαίνεις μὲ φιλότιμο νὰ κάνης κάτι, ἀλλά, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνης, μπαίνει καὶ λίγος ἐγωισμός. «Νὰ κάνω τόσες μετάνοιες, λές, νὰ κάνω τόσα κομποσχοίνια, νὰ αὐξήσω τὶς μετάνοιες, νὰ αὐξήσω τὰ κομποσχοίνια». Καὶ αὐτὸ ὄχι γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἢ γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει ἀνάγκη, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνης πολλά, νὰ ἁγιάσης. Δὲν λὲς δηλαδὴ ταπεινά: «ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶπε “ἅγιοι γίνεσθε”[28], θὰ κάνω κι ἐγὼ ὅ,τι μπορῶ», ἀλλὰ πᾶς μὲ μιὰ ξερὴ λογική: «πρέπει νὰ ἁγιάσω». 
-Γέροντα, πῶς νὰ σφίξω τὸν ἑαυτό μου στὴν προσευχή; 
-Γιατί νὰ σφίξης τὸν ἑαυτό σου στὴν προσευχὴ καὶ νὰ μὴν προσεύχεσαι ἀπὸ φιλότιμο; 
 -Πῶς θὰ γίνη αὐτό, Γέροντα; 
-ν σκεφθῆς τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, θὰ σκεφθῆς καὶ τὸν Θεό, τὸν Εὐεργέτη σου, καὶ θὰ συναισθανθῆς τὴν ἀχαριστία σου καὶ τὴν ἁμαρτωλότητά σου καὶ θὰ ζητήσης τὸ ἔλεός Του. Ὅταν νιώση κανεὶς τὶς μεγάλες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, δυναμώνει, θερμαίνεται ἡ καρδιά, καὶ φθάνει καὶ στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή.

 [28] Α΄ Πέτρ. 1, 16. Βλ. καὶ Λευϊτ. 20, 7 καὶ 20, 26.


Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:
ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ 
«Περί Προσευχής»

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2021

Νὰ δίνουμε στὴν ψυχὴ τὴν τροφὴ ποὺ ἐπιθυμεῖ

 

Νὰ δίνουμε στὴν ψυχὴ τὴν τροφὴ ποὺ ἐπιθυμεῖ 
-Γέροντα, ὅταν δὲν ἔχω ὄρεξη γιὰ πνευματικά, πῶς νὰ βάλω ἀρχή; 
-Νὰ κάνης κάτι πνευματικὸ ποὺ σὲ εὐχαριστεῖ, καὶ θὰ σοῦ ἔρθη ἡ ὄρεξη καὶ γιὰ τὰ ἄλλα. Νὰ ἁπλώσης μπροστά σου τὴν πνευματικὴ τράπεζα καὶ νὰ βρῆς τί τραβᾶ ἡ ὄρεξή σου. Θέλεις νὰ διαβάσης λίγο; Θέλεις νὰ κάνης ἕνα κομποσχοίνι; Θέλεις νὰ κάνης μιὰ Παράκληση; Θέλεις νὰ διαβάσης Ψαλτήρι ἢ νὰ κάνης λίγες μετάνοιες; Ἂν δὲν ἔχης ὄρεξη γιὰ τίποτε, ἔ, τότε θέλεις βρεγμένη σανίδα. 
-Ἀπὸ ἐργόχειρο, Γέροντα, μπορῶ νὰ ἀρχίσω; 
-Μπορεῖς, ἀλλὰ νὰ λὲς συγχρόνως καὶ τὴν εὐχή. 
-Μήπως ὅμως, Γέροντα, κάνοντας ὅ,τι μὲ εὐχαριστεῖ, κάνω τὸ θέλημά μου;
-Κοίταξε, στὰ πνευματικὰ πρέπει νὰ δίνουμε στὴν ψυχὴ τὴν τροφὴ ποὺ ἐπιθυμεῖ καὶ ζητάει μόνη της. Ἔτσι γλυκαίνεται, τρέφεται καὶ παρακινεῖται γιὰ περισσότερα πνευματικά. Βλέπεις, καὶ ὅταν ἀρρωσταίνουμε καὶ ζητᾶ κάτι ὁ ὀργανισμός μας, τοῦ τὸ δίνουμε, γιὰ νὰ γίνουμε καλά. Μικρός, εἶχα ἀρρωστήσει ἀπὸ ἀναιμία, καὶ ζητοῦσα νὰ φάω λεμόνι. Οἱ δικοί μου ὅμως, ἐπειδὴ δὲν ἤξεραν ἂν ἔπρεπε νὰ φάω λεμόνι, δὲν μοῦ ἔδιναν καὶ περίμεναν τὸν γιατρό. Καὶ τελικά, ὅταν ἦρθε ὁ γιατρός, συνέστησε νὰ τρώω λεμόνια, γιατὶ ὁ ὀργανισμός μου εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ βιταμίνες ποὺ περιέχονται στὰ λεμόνια. 
-Γέροντα, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσω αὐτὸν τὸν καιρὸ τὴν ἀμέλεια, ἔκανα μιὰ προσπάθεια νὰ ἐφαρμόσω ἕνα πρόγραμμα. 
-Τὸ πρόγραμμα καλὸ εἶναι, ἀλλὰ πρέπει πρῶτα νὰ μπῆ ἡ καρδιὰ καὶ μετὰ τὸ πρόγραμμα. 
-Μήπως, Γέροντα, νὰ μοῦ βάζατε ἐσεῖς ἕνα πρόγραμμα; 
-Τὸ πρόγραμμα ποὺ θὰ σοῦ βάλω, εἶναι νὰ κάνης ὅ,τι πνευματικὸ σὲ εὐχαριστεῖ. Νὰ μὴ στρυμώχνης μὲ ἄγχος τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζης ἀπὸ τί εἴδους πνευματικὴ τροφὴ ἔχει ἀνάγκη ἡ ψυχή σου καὶ νὰ τῆς τὸ δίνης. Ὅταν νιώθης τὴν ἀνάγκη νὰ ψάλης, νὰ ψάλλης· ὅταν σὲ τραβάη ἡ μελέτη, νὰ μελετᾶς· ὅταν σὲ τραβάη ἡ εὐχή, νὰ λὲς τὴν εὐχή. Νὰ κάνης καὶ ὅ,τι ἄλλο πνευματικὸ ἐπιθυμεῖς, ἀρκεῖ νὰ μὴν καταπιέζης τὸν ἑαυτό σου. Νομίζω ὅτι κατάλαβες. Αὐτὸ θὰ γίνη τώρα στὶς ἀρχές, μέχρι νὰ γλυκαθῆ ἡ ψυχή σου, καὶ μετὰ θὰ μπῆς σὲ μιὰ πνευματικὴ σειρὰ ποὺ θὰ σὲ τραβάη ἀπὸ μόνη της. Μὴν ἀνησυχῆς λοιπόν, μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ πάρη μπρὸς ἡ μηχανή σου καὶ θὰ τρέχης.

ΗΜΕΡΑ Λ΄. Περὶ τῆς ἀποκρίσεως ὅπου δίδει ἡ συνείδησις τοῦ καθενός.

 


ΗΜΕΡΑ Λ΄. Περὶ τῆς ἀποκρίσεως ὅπου δίδει ἡ συνείδησις τοῦ καθενός.

Α΄. ρωτῶ τὴν συνείδησίν μου· διὰ ποῖον τέλος ὁ Θεὸς μὲ ἔβαλεν εἰς τὸν κόσμον; Καὶ μοῦ ἀποκρίνεται, ὅτι μὲ ἔβαλε, διὰ νὰ σωθῶ. 
Β΄. Πόσα μέσα μοῦ ἔδωκεν διὰ νὰ σωθῶ; Ἡ συνείδησίς μου ἀποκρίνεται, ὅτι μοῦ ἔδωκεν ἄπειρα κατὰ φύσιν καὶ κατὰ χάριν. 
Γ΄. Τί ἔκαμνα ἐγὼ ἕως τώρα διὰ νὰ σωθῶ; Ἡ συνείδησίς μου ἀποκρίνεται, ὅτι ἔκαμνα τὸ χειρότερον ὅπου ἦτο δυνατόν καὶ ὡσὰν νὰ ἐγεννήθηκα εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ κολασθῶ.

ξομολογήσου ἀδελφέ, κατάκρινε τὸ κακὸν ὅπου ἔκαμνες καὶ ἀποφάσισε νὰ ζήσῃς κατὰ τὰς Ἐντολὰς τοῦ Κυρίου· διότι ἡ ὥρα αῦτη ἐνδέχεται νὰ εἶναι ἡ ὕστερη ὥρα τῆς ζωῆς σου· καὶ πρόσφερε ὅλον τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν Θεὸν μὲ τὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς σου καὶ μὲ τὰς αἰσθήσεις τοῦ σώματός σου.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
(Πνευματικά Γυμνάσματα). εδώ
Έτεραι σύντομοι μελέται, 
φυλακτήριον της ψυχής καλούμεναι,
(διαμοιρασμέναι εις πάσαν ημέραν του μηνός).

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2021

Γιατί γίναμε ο σύγχρονος πύργος της Βαβέλ



Γιατί γίναμε ο σύγχρονος πύργος της Βαβέλ
Αγιος Νικολαος Βελιμίροβιτς  (επισκ.Αχρίδος) ΕΔΩ


Ο πύργος της Βαβέλ! Διαβάσατε στην Αγία Γραφή για τον πύργο της Βαβέλ; Έλκος της γης! Έλκος της ανθρωπότητας μετά τον κατακλυσμό του Νώε. Όσο οι άνθρωποι ήταν ανήθικοι πριν τον Κατακλυσμό, τόσο μετά τον Κατακλυσμό ήταν άθεοι. Πότε πρόλαβαν; Πότε πρόλαβαν να ξεχάσουν τον Θεό οι απόγονοι του Νώε; Ο Νώε ήταν ο μοναδικός που σώθηκε από τον Θεό μετά τον Κατακλυσμό, λόγω της πίστης του και της δικαιοσύνης του.

Ο Κατακλυσμός, η τιμωρία του Θεού δεν βοήθησε καθόλου τους απογόνους του Νώε; Βοήθησε κάποιους –ποτέ ο κόσμος δεν ξέμεινε από δίκαιους ανθρώπους– αλλά πολλούς δεν τους βοήθησε.

Τότε αυτοί οι πολλοί αποφάσισαν να χτίσουν τον πύργο της Βαβέλ, για να δοξαστούν, λέγοντας τα εξής: «Ας χτίσουμε για τον εαυτό μας πόλη και πύργο του οποίου η κορυφή θα φτάνει μέχρι τον ουρανό, για να δοξαστούμε προτού διασκορπιστούμε στη γη» (Γέν. 11:4).

Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια; Όταν έλεγαν πως θα χτίσουν την πόλη, σημαίνει πως ήθελαν να ρυθμίσουν όλη την προσωπική και την κοινωνική ζωή τους χωρίς την ευλογία του Θεού. Όταν είπαν πως θα χτίσουν πύργο μέχρι τον ουρανό, έδειξαν πείσμα στον ουράνιο Θεό, εμπιστευόμενοι περισσότερο τις δυνάμεις τους παρά Αυτόν.

Όταν είπαν “για να δοξαστούμε”, σημαίνει πως επιθύμησαν να δοξαστούν ανάμεσα στους ανθρώπους, επιθύμησαν να τους θαυμάζουν οι άνθρωποι, επιθύμησαν οι άνθρωποι να υποκλίνονται μπροστά τους. Όταν είπαν να μη διασκορπιστούν, αυτό σημαίνει πως ήθελαν να τακτοποιήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τη θέλησή τους και σύμφωνα με τα σχέδιά τους, μη δίνοντας σημασία στο θέλημα του Θεού και στην πρόνοια του Θεού. Με μία λέξη: Όλα τα έκαναν για τη δική τους δόξα σε πείσμα του Θεού.

Αν θέλετε να ξέρετε τι όψη είχαν αυτοί οι απόγονοι του δίκαιου Νώε, οι οποίοι τόσο γρήγορα ξέχασαν τον Θεό, γυρίστε από την Ανατολή στη Δύση και κοιτάξτε τον σύγχρονο πύργο της Βαβέλ. Οι στόχοι του χτισίματος του ασιατικού πύργου της Βαβέλ και του σύγχρονου πύργου είναι ολόιδιοι. Η ίδια αρρώστια και στους παλιούς και στους σύγχρονους χτίστες: η απομάκρυνση από τον Θεό. Το κίνητρο και στις δύο περιπτώσεις ήταν: προσωπική και εθνικιστική δόξα, εναντίωση στον Θεό και στους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό. Οι στόχοι του χτισίματος ήταν: να κάνουν τους εαυτούς τους Θεούς, να ρυθμίζουν τα πάντα με τη λογική, χωρίς να δίνουν καμία σημασία στον Δημιουργό τους.

Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ: ο πρώτος τοίχος είναι η επιστήμη, ο δεύτερος είναι η βιομηχανία, ο τρίτος είναι η πολιτική και ο τέταρτος τοίχος είναι ο εγωκεντρισμός.

Και οι τέσσερις τοίχοι δεν έχουν την ευλογία του Θεού και είναι ενάντια στον Θεό. Είναι σκοτεινοί σαν νύχτα χωρίς αστέρια και φεγγάρι. Σ’ αυτό τον πύργο κατοικούν κάποιοι σκοτεινοί άνθρωποι στους οποίους το σκοτάδι είναι πιο αγαπητό και από το φως. Από οποιαδήποτε πλευρά του πύργου και να σταθείτε, θα ακούσετε να φιλονικούν.

Μπροστά στον τοίχο των επιστημόνων θα ακούσετε παραμύθια για τον κόσμο και τον άνθρωπο και τόση φασαρία, που θα βιαστείτε να φύγετε μακριά.

Αν βρεθείτε στον τοίχο της βιομηχανίας, πάλι θα ακούσετε να φιλονικούν. Θα δείτε την ανοησία που υπάρχει στην αχρείαστη παραγωγή και καβγάδες όσον αφορά την εργασία και την αμοιβή της. Τα αυτιά σας θα πονέσουν.

Αν βρεθείτε μπροστά από τον τοίχο της πολιτικής, πάλι θα ακούσετε να καυγαδίζουν. Θα δείτε την ανοησία του κάθε πολιτικού, που προσπαθεί με αδικίες σε βάρος άλλων κομμάτων να προχωρήσει το δικό του κόμμα και με αδικίες σε βάρος άλλων λαών να δοξαστεί ο λαός του.

Ο καθένας ψάχνει τη δική του ανάσταση πάνω από τον τάφο του άλλου, τη δική του ευτυχία πάνω στην ατυχία του άλλου. Και να μη μιλάμε για τους καυγάδες των πολιτικών. Γι’ αυτούς χρησιμοποιούνται κάθε μέρα βαγόνια χαρτιού για να τυπωθούν εφημερίδες, οι οποίες γράφουν για τις κενοδοξίες, τις υποκρισίες και τους καυγάδες τους.

Στο τέλος, αν πλησιάσετε στον τέταρτο τοίχο, πάλι θα ακούσετε να φιλονικούν. Θα δείτε την ανοησία, επειδή ο εγωκεντρισμός από μόνος του είναι η πιο σκοτεινή ανοησία, η αιτία πολλών καβγάδων μεταξύ των ανθρώπων και των λαών.

Εδώ θα δείτε τον εγωκεντρισμό σ’ όλες τις μορφές του και μ’ όλες τις ονομασίες του: προσωπικός, ομαδικός, βιομηχανικός, πολιτικός, κομματικός και εθνικιστικός. Σκοτάδι χωρίς ούτε μία ακτίνα του ηλίου.

Φιλονικίες χωρίς τέλος. Όλη η ζωή σ’ αυτόν τον πύργο είναι ζωή χωρίς παιδεία, χωρίς χαρά, χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη. Έρχεται στον άνθρωπο η επιθυμία να φωνάξει: Φύγετε τρέχοντας από αυτή τη γη που την παράτησε ο Θεός και την καταράστηκε.

Οι χτίστες δεν μπόρεσαν να τελειώσουν τον παλιό πύργο της Βαβέλ. Δεν τους άφησε ο Θεός, τους μπέρδεψε τη γλώσσα και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Γι’ αυτό το λόγο παράτησαν τη δουλειά τους και διασκορπίστηκαν σ’ όλο τον κόσμο, όπως το ήθελε ο Θεός. Και έτσι πραγματοποιήθηκε το θέλημα του Θεού και όχι το θέλημα των στενοκέφαλων και σκοτεινών ανθρώπων, των απογόνων του Νώε.

Αδερφοί μου, δεν βλέπετε πως ό Θεός μπέρδεψε τις γλώσσες και στους χτίστες του νέου πύργου της Βαβέλ; Κανένας κανέναν δεν καταλαβαίνει. Καθένας δικαιολογεί μόνο τον εαυτό του και κατακρίνει τούς άλλους. Ό καθένας αντιμάχεται τον Χριστό και τον πλησίον του.

Μπορεί μία τέτοια πόλη να επιβιώσει; Μπορεί ένας τέτοιος πύργος να φτάσει μέχρι τον ουρανό; Με τίποτε. Ό πύργος γκρεμίζεται και η πόλη ερημώνει.

Πραγματοποιείται το θέλημα του Θεού και όχι το θέλημα του ανθρώπου. Όταν ό Θεός θα θελήσει, τότε θα σηκωθούν όλοι οι λαοί του κόσμου εναντίον αυτού του νέου πύργου της Βαβέλ και θα έρθουν να τον καταστρέψουν συθέμελα.

Και όπως όλος ό κόσμος γελάει διαβάζοντας την ιστορία για το χτίσιμο του πρώτου πύργου της Βαβέλ και λέει: «Παρ’ όλο πού είχαν το παράδειγμα του προπάτορά τους, του δίκαιου Νώε, δεν ακολούθησαν το δρόμο του», έτσι θα γελάνε και οι μελλοντικές γενιές με τους λαούς του σύγχρονου πύργου της Βαβέλ και θα λένε: «Είχανε τον Χριστό, το Ευαγγέλιο, την Εκκλησία, τους αγίους ανθρώπους του Θεού, τους προπάτορές τους, αλλά δεν ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Αντίθετα, τους γύρισαν την πλάτη και μιμήθηκαν το παράδειγμα των άθεων χτιστών του πρώτου πύργου της Βαβέλ. Έτσι ο Θεός τούς χτύπησε και τους τιμώρησε. Δόξα και αιώνια ευχαριστία. Αμήν».

Από το βιβλίο:
Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος,
Μέσα από το παράθυρο της φυλακής.
Μηνύματα στο λαό.
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”,
Θεσσαλονίκη 2012

Νὰ ἔχης τὴν διάθεση νὰ ἀρχίσης ...

 

Νὰ ἔχης τὴν διάθεση νὰ ἀρχίσης 
-Γέροντα, γιατί ἔχω ἀμέλεια; 
-Ἀ‐μέλεια; Γιατὶ σοῦ λείπει τὸ …μέλι! Δὲν ἔχεις, φαίνεται, γλυκαθῆ ἀπὸ τὰ πνευματικά. 
-Γέροντα, μετὰ ἀπὸ μιὰ περίοδο ἀμελείας, βοηθάει νὰ ξεκινήσω σιγὰ‐σιγά; Τὴν μιὰ μέρα νὰ κάνω ἕνα κομποσχοίνι, τὴν ἄλλη δύο κ.λπ.; 
-Νὰ ἔχης τὴν διάθεση νὰ ἀρχίσης καὶ νὰ βιάσης λίγο τὸν ἑαυτό σου, γιὰ νὰ βάλης μιὰ ἀρχή. Ἀκόμη καὶ κουρασμένος ἂν εἶναι κανείς, ἂν βιάση λίγο τὸν ἑαυτό του, περνάει ἡ κούραση καὶ νιώθει καλά. Αὐτὴ ἡ μικρὴ προσπάθεια ποὺ κάνει, ἔχει μεγάλη σημασία, γιατὶ ὁ Θεὸς τὴν διάθεση θέλει γιὰ νὰ ἐπέμβη· καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ θὰ μᾶς σώση, ἡ θεία ἐπέμβαση. 
-Γέροντα, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχω χρόνο, δὲν ἔχω διάθεση νὰ κάνω πνευματικά. 
-Ἔ, συμβαίνει καμμιὰ φορὰ αὐτὴ ἡ ἀνορεξία, ἀλλὰ χρειάζεται λίγη βία. Ὅταν κανεὶς εἶναι ἀδιάθετος, συνήθως δὲν ἔχει ὄρεξη γιὰ φαγητό, ἀλλὰ βιάζει τὸν ἑαυτό του καὶ τρώει. Ἔχει‐δὲν ἔχει ὄρεξη, τρώει κάτι ἐλαφρὺ στὴν ἀρχή, γιατὶ δὲν σηκώνει τὸ στομάχι του, καὶ ἔρχεται σιγὰ‐σιγὰ ἡ ὄρεξη. Ἂν δὲν φάη, πῶς θὰ στυλωθῆ; Ἔτσι κι ἐσύ, δὲν πρέπει νὰ ἀφήσης τὸν ἑαυτό σου ρέμπελο, γιατὶ θὰ καταστραφῆ. Νὰ τοῦ δώσης ἐλαφριὰ πνευματικὴ τροφή, ὥστε σιγὰ‐σιγὰ νὰ συνέλθη. Νὰ κάνης μιὰ προσπάθεια λίγο‐λίγο, γιὰ νὰ ἀρχίσης. 
-Πράγματι, Γέροντα, ἡ δυσκολία μου εἶναι νὰ ἀρχίσω νὰ κάνω πνευματικά. 
-Ναί, γιατὶ τὰ λάδια σου εἶναι παγωμένα. Νὰ κάνης λίγες μετάνοιες, λίγη μελέτη, λίγο κομποσχοίνι, γιὰ νὰ ζεσταθῆ ἡ καρδιά. Νὰ λές: «Θὰ κάνω μόνον πέντε μετάνοιες» Ἂν πάρη μπρὸς ἡ μηχανή, μετὰ δὲν θὰ μπορῆς νὰ τὴν σταματήσης· φρενάρισμα θὰ θέλη.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:
ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ 
«Περί Προσευχής»

ΗΜΕΡΑ ΚΘ΄. Περὶ τῆς μετὰ τὴν Ανάστασιν ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

 


ΗΜΕΡΑ ΚΘ΄. Περὶ τῆς μετὰ τὴν Ανάστασιν ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

Α΄. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει νὰ ὑπάγῃ εἰς ἕνα τόπον τῆς ἄλλης ζωῆς, μένοντας ἀθάνατος κατά τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, ἢ εἰς τὸν Παράδεισον ἢ εἰς τὴν κόλασιν· Τοῦτον τὸν τόπον κάθε ἕνας τὸν ἑτοιμάζει ἀπὸ ταύτην τὴν ζωήν, ἢ μὲ τὰ καλὰ ἔργα ἢ μὲ τὰ κακά. 
Β΄. διάβολος μὲ ὀλίγην ἡδονὴν καὶ ἀπόλαυσιν προσωρινήν, μὲ καλεῖ διὰ νὰ βάλω τὴν ἀθανασίαν μου εἰς τὴν κόλασιν καὶ συντρέχω. 
Γ΄. Κύριος μοῦ φωνάζει νὰ βάλω μὲ ὀλίγην μετάνοιαν τὴν ἀθανασίαν μου εἰς τὸν Παράδεισον καὶ δὲν συντρέχω· ὢ πόσον μωρός! Ὤ πόσον ἄγνωστος εἶμαι ἐγώ!
Σήμερον στοχάσου συχνάκις τὴν ἀθανασίαν σου καὶ διὰ νὰ τὴν λάβῃς εὐτυχῆ εἰς τὸν Παράδεισον, βάλε μεσίτην εἰς τὸν Θεὸν τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

(Πνευματικά Γυμνάσματα). εδώ
Έτεραι σύντομοι μελέται, 
φυλακτήριον της ψυχής καλούμεναι,
(διαμοιρασμέναι εις πάσαν ημέραν του μηνός).

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2021

Ας διαλέξουμε: το ζυγό τού Χριστού ή το ζυγό τού σατανά;



Ας διαλέξουμε: το ζυγό τού Χριστού ή το ζυγό τού σατανά;
Αγιος Νικολαος Βελιμίροβιτς ( επισκ.Αχρίδος)

Γιατί ο Θεός επιτρέπει την τιμωρία του ανθρώπου; Επειδή θέλει να απομακρύνει την καταστροφή του. Το ίδιο όπως και ο γονέας τιμωρεί το γιό του όταν είναι στον στραβό δρόμο. Τον τιμωρεί για να τον προφυλάξει εγκαίρως από την επερχόμενη καταστροφή, που χάσκει στο τέλος του στραβού δρόμου.

Για ποιο λόγο ο Θεός επέτρεψε τη φρικτή δυστυχία του πολέμου, που σαν θανατηφόρα καταιγίδα ξέσπασε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης; Αυτό συνέβη, για να παρεμποδιστεί μια πολύ μεγαλύτερη δυστυχία, δηλαδή η ολοκληρωτική πνευματική ασφυξία και ο παντελής θάνατος της ψυχής.

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν την ευτυχία τους, αλλά η συντριπτική πλειονότητά τους, με όλη τους τη δύναμη και με τις πράξεις τους, προσπαθούν να συναντήσουν τη δυστυχία.

Όλοι οι άνθρωποι θεωρητικά θέλουν την ευτυχία, αλλά λίγοι είναι εκείνοι που βάζουν το λαιμό τους, με τη θέλησή τους, σε κάποιο σκληρό και ανυπόφορο ζυγό.

Βλέπε, όμως, ο Σωτήρας του κόσμου μιλάει για το δικό του ζυγό και το φορτίο, και λέει: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε κι είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω. Σηκώστε πάνω σας το ζυγό μου και διδαχτείτε από το δικό μου παράδειγμα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και οι ψυχές σας θα βρουν ξεκούραση. Γιατί ο ζυγός μου είναι απαλός και το φορτίο μου ελαφρό» (Ματθ. 11:28-30).

Ο Κύριος από συμπόνια και αγάπη καλεί τους ανθρώπους στο ζυγό Του, για να Τον γνωρίσουν και να ξεκουραστούν.

Αναλογιστήκατε ποτέ τα παραπάνω λόγια του Χριστού; Σκεφτήκατε τη διαφορά ανάμεσα στο ζυγό και το φορτίο που οι άνθρωποι μόνοι τους φορτώνονται και το ζυγό και το φορτίο του Χριστού; Η διαφορά πραγματικά είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Ο ζυγός των κοσμικών ανθρώπων είναι βαρύς επειδή θέλουν να στηρίζονται στη δική τους δύναμη, χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Ενώ ο ζυγός του Χριστού είναι η συνεχής εμπιστοσύνη στον Παντοδύναμο Ουράνιο Πατέρα. Γι’ αυτό το λόγο ο ζυγός εκείνος είναι σκληρός, ενώ ο ζυγός του Χριστού είναι απαλός.

Το να κρίνεις τους συνανθρώπους σου είναι ένας κοσμικός και ασήκωτος ζυγός, ενώ το να συμφιλιωθείς με το συνάνθρωπό σου, είναι ο ελαφρύς ζυγός του Χριστού. Ο ζυγός του Χριστού είναι η αγάπη, ενώ ο ζυγός του ανθρώπου που κατακρίνει είναι η δυστυχία, που κρύβει μίσος.

Ο ζυγός του Χριστού είναι η αλήθεια, ενώ ο ζυγός του διαβόλου είναι το ψέμα.

Ο ζυγός του Χριστού είναι η αδελφική αγάπη, ενώ ο αμαρτωλός ζυγός είναι η εγωπάθεια.

Το φορτίο του Χριστού είναι η γενναιοδωρία και η βοήθεια, ενώ το αμαρτωλό φορτίο είναι η κλοπή και η αρπαγή.

Το φορτίο του Χριστού είναι ο κόπος για τη βασιλεία των ουρανών, ενώ το αμαρτωλό φορτίο είναι η φθοροποιός προσπάθεια για την απόκτηση γήινων, εφήμερων αγαθών.

Ο δρόμος του Χριστού είναι στενός και οδηγεί στη βασιλεία του Θεού, ενώ ο δρόμος της αμαρτίας είναι φαρδύς και οδηγεί στο χάος.

Ο δρόμος του Χριστού είναι ιερός και γεμάτος ελεημοσύνη, ενώ ο αμαρτωλός δρόμος είναι γεμάτος χυδαιότητα. Το φορτίο του Χριστού κρύβει θεϊκή σοφία και εντιμότητα, ενώ το φορτίο της αμαρτίας είναι η ατιμία και ακολασία.

Ο ζυγός του Χριστού σηκώνεται με υπομονή και την προοπτική της αιώνιας ζωής, ενώ το αμαρτωλό φορτίο σηκώνεται με ανυπομονησία και μέσα στην προοπτική του θανάτου και του τάφου, που οδηγεί στην απελπισία.

Σηκώνει κανείς το ζυγό του Χριστού με βλέμμα καρφωμένο στην αιώνια ζωή, στο βασίλειο του Θεού, ενώ ο αμαρτωλός σηκώνει το ζυγό της αμαρτίας με το βλέμμα στον τάφο.

Ποιο φορτίο είναι πιο ελαφρύ και πιο εύκολο;

Αναμφισβήτητα το φορτίο του Χριστού.

Οι άνθρωποι, όμως, ενώ άκουσαν το κάλεσμα του Χριστού για να σηκώσουν το δικό Του φορτίο και το δικό Του ζυγό, αυτοί προτίμησαν και φόρτωσαν τον εαυτό τους με τις αφόρητες ανησυχίες αυτού του κόσμου. Υπερφόρτωσαν τον εαυτό τους με εγωισμό, με μοχθηρία, με πανουργία, με εγωπάθεια, με αλαζονεία, με ατιμία, με σκληρότητα, με ασωτία και αθεΐα. Και έτσι τους κυνηγάει ο σατανάς με το μαστίγιό του σαν ζώα φορτωμένα.

Παρ’ όλα αυτά, όμως έπρεπε να σωθεί το ανθρώπινο γένος, και αυτό δεν ήταν δυνατό να το κάνει ο σατανάς, ούτε ο άνθρωπος μόνο του. Έπρεπε να επιστρέψει το ανθρώπινο γένος στο σωστό δρόμο. Γι’ αυτό ο Παντοδύναμος και Φιλάνθρωπος Χριστός σπλαχνίστηκε όλους τους λαούς του κόσμου, για τους οποίους από αγάπη θυσίασε και τη ζωή Του. Επέτρεψε τα μικρότερα δεινά, για να παρεμποδίσει τη μεγαλύτερη δυστυχία. Όπως κάνει ο γιατρός, που ακρωτηριάζει τα γαγγραινιασμένα δάκτυλα, για να σώσει το υπόλοιπο σώμα.

Και τώρα θέτω ενώπιόν σας την ευτυχία και τη δυστυχία. Διαλέξτε. Η αιώνια ζωή είναι στο ζυγό του Χριστού, ενώ η δυστυχία είναι στο ζυγό του ανθρωποκτόνου σατανά. Αμήν. 
Από το βιβλίο: 
Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, Μέσα από το παράθυρο της φυλακής. Μηνύματα προς τον λαό. 
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2012, σ. 79.

 

Ποιές είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου - Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Ποιές είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου  Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (St. Nikolaj Velimirović) 
ΕΔΩ
Στην παρούσα ανάρτηση παρουσιάζουμε επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο “Πόλεμος και Βίβλος“, του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (Μετάφραση: Ηλίας Σαραγούδας, Εκδόσεις “Παρρησία“).
Επειδή ξεφυλλίσαμε όλες τις σελίδες της Αγίας Γραφής στις οποίες περιγράφεται η μοναδική ακριβής φιλοσοφία του πολέμου και επειδή υπό το φως αυτής της Αγίας Γραφής είδαμε και την όψη και την ανάποδη μερικών σύγχρονων πολέμων, μόλις τώρα, στρατηγέ, είναι δυνατό να απαντηθεί το ερώτημα σας: ποιές είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου;

Από την ποιότητα της ειρήνης εξαρτάται αν θα γίνει ή δεν θα γίνει πόλεμος. Αν η ζωή μας κατά τη διάρκεια της ειρήνης είναι θεοσεβής δε θα γίνει μετά βεβαιότητας πόλεμος. Ώ! μακάρι να είναι έτσι! Η ασεβής ειρήνη αποτελεί το λίκνο τού πολέμου. Τα μικρόβια τού πολέμου εν καιρώ ειρήνης πολλαπλασιάζονται και αυξάνονται και όταν πολλαπλασιασθούν και αυξηθούν τότε ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Είτε οι άνθρωποι το επιθυμούν εκείνη τη στιγμή είτε όχι.

Ανάμεσα σ’ όλες τις αιτίες των μελλοντικών πολέμων, όπως και των πολέμων του παρελθόντος, θεμελιώδης και κύρια αιτία παραμένει ο αθεϊσμός και η αποστασία από το Θεό τον Έναν και Ζώντα. Δεν υπάρχει ειρήνη για τούς άθεους λέγει ο Κύριος (Ήσ. 48, 22).

Η αθεϊα αποτελεί ύβρη πρός το Δημιουργό και Παντοκράτορα του κόσμου, περιφρόνηση και εκ νέου σταύρωση του Κυρίου Χριστού, στου οποίου το όνομα οι χριστιανικοί λαοί βαπτίστηκαν και με τη βάπτιση ορκίστηκαν σ’ Αυτόν με όρκο πίστης. Κάθε όμως προσβολή του Θεού, άν δεν επέλθει άμεσα η μετάνοια, φέρει δυστυχία.

Την αθεΐα ή την απιστία αναπόφευκτα ακολουθεί η ειδωλολατρία. Αφού μόλις ο άνθρωπος αρνηθεί το Θεό γεμίζει το κενό της ψυχής του με κάτι άλλο, το όποιο προσκυνά ως μέγιστη πραγματικότητα ή μέγιστη αξία.

Ο ασεβής την πίστη πρός τον Έναν Θεό την αντικαθιστά με πολλά είδωλα. Ποτέ κανείς ειδωλολάτρης δεν προσκύνησε μόνο ένα είδωλο. Την ειδωλολατρία συνοδεύει η χαοτική ψυχή του ανθρώπου, ενώ η πίστη στον έναν Θεό φέρνει στήν ψυχή κλασική απλότητα, καθαρότητα και προορισμό. Πόσο όμως ο άνθρωπος μπορεί να δει μέσα στο σημερινό πνευματικό χάος του μεγάλου πλήθους μορφωμένων Ευρωπαίων και Αμερικανών και εάν είναι σε θέση να απαριθμήσει τις πιο βαριές πληγές τους, εκείνων πού πρός το παρόν τώρα έχουν κυρίως πέντε είδωλα στα όποια δεν προσφέρουν τίποτα λιγότερο παρά μόνο τη Θεϊκή τιμή.

Πρώτο η ύλη ως είδωλο.
Δεύτερο το εγώ ως είδωλο.
Τρίτο το έθνος ως είδωλο.
Τέταρτο ο επεκτατισμός ως είδωλο.
Πέμπτο η κουλτούρα ως είδωλο.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. ’Άν και λέγεται και γράφεται ότι ο φιλοσοφικός υλισμός, πού δηλητηρίασε το πνεύμα της Ευρώπης κατά το 19ο αιώνα, είναι νεκρός, όμως είναι σαφές ότι πίσω του και υπό την επιρροή του παρέμεινε ο πρακτικός υλισμός. Του δύσμορφου γονέα ακόμα πιο δύσμορφο το τέκνο! Ή όλη ως τάση και προσπάθεια του ανθρώπου κατέστη για πολυάριθμους Ευρωπαίους και Αμερικανούς κάτι το αυτονόητο, είτε αυτό είναι υλη με τη μορφή γης, είτε χρήματος, είτε αντικειμένων, είτε η ικανοποίηση όλων αυτών. Η κατοχή πληθώρας υλικών δεν αποτελεί άραγε συνηθισμένη μεταπολεμική μανία των χριστιανικών λαών και στις δύο λευκές ηπείρους;

Η ακόρεστη δίψα των ανθρώπων για τα υλικά αγαθά και η απόλαυση μέσω των υλικών αγαθών μπορεί να συγκριθεί ως πρός τη δύναμή της μόνο με την ακόρεστη δίψα των αληθινών χριστιανών για το Θεό και την πνευματική ικανοποίηση πού προέρχεται από το Θεό. Όμως εκείνοι πού έχασαν τη γεύση και την όραση για το Θεό είναι καταδικασμένοι να προσκυνούν την ύλη ως είδωλο και μάλιστα μ’ όλες τις δυνάμεις τους, τη σκέψη τους και την καρδιά τους. Το ότι τα ίδια υλικά αγαθά επιθυμούν πολλοί, αυτό αναπόφευκτα δημιουργεί μεταξύ των ανθρώπων ζήλια, κακία, μίσος, προστριβές και πάλη. Και όλα αυτά αποτελούν τα μικρόβια τού πολέμου, πού όταν περισσότερο αυξηθούν οδηγούν σε φλεγμονή τού οργανισμού, δηλαδή σε πολεμική πυρκαγιά.

Ο επεκτατισμός ως είδωλο συμπαρασύρει τη φαντασία όχι μόνον τα μεγάλα έθνη, αλλά και τα μικρά έθνη και ανθρώπους. Επεκτατισμός σημαίνει: αρπαγή της ξένης γης για λόγους κυριαρχίας, εμπορίου, στρατηγικής πρός χάριν των υλικών αγαθών. Όπως ο θρυλικός Ζεύς γέννησε τον Πλούτωνα έτσι και ο ευρωπαϊκός υλισμός γέννησε τον ευρωπαϊκό επεκτατισμό. Και πράγματι αυτό πού ήταν ο Ζεύς ανάμεσα στις ειδωλολατρικές θεότητες, είναι ο υλισμός ανάμεσα στα σύγχρονα είδωλα.

Όμως όπως είναι απεριόριστη η δίψα πολλών λαών για επέκταση, ενώ τα εδάφη τού πλανήτη περιορισμένα, έτσι δεν είναι παράξενο πού δημιουργείται ανάμεσα στους λαούς ζήλια, κακία, μίσος, προστριβές και διαμάχες. Κι αυτά όπως ήδη είπαμε είναι μικρόβια πού οδηγούν αναπόφευκτα στην πυρκαγιά του πολέμου.

Το έθνος ως είδωλο αποκλείει το Θεό, όπως όλα τα είδωλα αποκλείουν το Θεό. Συχνά συναντούμε αθεϊστές πού είναι φανατικοί εθνικιστές. Ο σύγχρονος εθνικισμός είναι πάντοτε έτοιμος να περάσει στον ιμπεριαλισμό και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον υλισμό. Στην πιο δυσμενή του μορφή ο εθνικισμός δε σηματοδοτεί τόσο την αγάπη έναντι τού λαού του – πού θα ήταν εντελώς φυσικό – όσο το αλαζονικό μίσος έναντι των γειτονικών λαών, πράγμα πού είναι αηδιαστικό για Εκείνον πού δημιούργησε όλους τούς λαούς.

Το προσωπικό εγώ είναι σχεδόν πανταχού παρόν ανάμεσα στους λευκούς ανθρώπους. Αντικατέστησε το Θεό τόσο για εκείνους πού επιθυμούν πολλά και έχουν αρκετά, όσο και για εκείνους πού επιθυμούν πολλά ενώ έχουν λίγα ή καθόλου. Τοποθετώντας την προσωπικότητά τους στο κέντρο των πραγμάτων αντί τού προσώπου τού Θεού οι άνθρωποι, φυσικά αναζητούν ο καθένας για το δικό του είδωλο ναό και προσκυνητές καθώς και πολύ χρυσό κι ασήμι δηλαδή υλικά αγαθά, για να κρατήσουν τη λάμψη της θεότητας.

Αυτό το είδος ειδωλολατρίας ήρθε ορμητικά στο προσκήνιο από τις κομματικές διαμάχες της ευρωπαϊκής διανόησης, στις διαμάχες για τα πρωτεία, την εξουσία και τον πλούτο. Οι ιδιότητες αυτού του ειδώλου είναι: η αλαζονεία, η φιλαυτία και η ασυνειδησία. Και με τη μανία πού ρίχνονται σ’ αυτή τη διαμάχη αγνοούν το Θεό και το νόμο του Θεού οπότε ο πόλεμος είναι το ισχυρότερο μέσον να συνέλθουν.

Η κουλτούρα ως είδωλο ανήκει στις μέρες μας στα πιο τυφλά είδωλα. Απορρίπτοντας το Θεό πού είναι ο μοναδικός εμπνευστής και υποκινητής του πλέον ευγενούς πολιτισμού τόσο της ψυχής όσο και του σώματος, οι αθεϊστές άρχισαν να λατρεύουν τα έργα και τις κατασκευές τους τα όποια ονομάζουν με μία λέξη – κουλτούρα. Όμως το να λατρεύεις τα ανθρώπινα έργα είναι το πλέον μισητό πράγμα ενώπιον του Θεού. Αφού ο Θεός στις εντολές Του απαγόρευσε αυστηρά στους ανθρώπους να λατρεύουν τα έργα και την κτίση Του, από τα οποία και το πλέον ασήμαντο είναι τελειότερο από την τελειότερη ανθρώπινη κουλτούρα. Και εφόσον ο πολιτισμός τοποθετήθηκε σε εξάρτηση με τα υπόλοιπα είδωλα πού αναφέραμε εδώ, ιδιαίτερα με τα υλικά αγαθά, είναι επειδή κι αυτός υπηρετεί δυναμικά την κουλτούρα των πολεμικών μικροβίων πού πριν ή μετά οδηγούν στη γέννηση της πολεμικής ανάφλεξης.

Από αυτά τα πέντε είδωλα τα δύο μπορούν να ονομαστούν ανόητα και τα τρία υποκριτικά. Ανόητα είναι ο εθνικισμός και η κουλτούρα, επειδή πολλοί φωνάζουν και αυτοδηλώνονται, ενώ υποκριτικοί είναι ο υλισμός, ό ιμπεριαλισμός και ο εγωισμός, αφού κρύβονται και ψεύδονται παρουσιαζόμενοι κάτω από άλλα ονόματα. Όλα αυτά τα είδωλα θα μπορούσαν να αποκαλεστούν στη γλώσσα τού Ντοστογιέφσκι μανιακά.

Φυσικά αυτά και τα πέντε κάποτε αποτελούσαν πραγματικές αξίες και πάλι θα μπορούσαν να γίνουν. Αυτές είναι πραγματικές αξίες, όταν φωτίζονται από την πίστη στο Θεό, τον Έναν και Ζώντα και όταν βρίσκονται υπό το νόμο τού Θεού, με μία λέξη, όταν τελούν στήν απόλυτη υπεξουσιότητα τού Θεού και υπηρετούν τη δόξα του ονόματος του Θεού. Η ύλη προέρχεται από το Θεό και δόθηκε στους ανθρώπους για να τούς υπηρετεί και όχι για να κυριαρχεί στις ψυχές τους. Αυτοκρατορίες παρέχει ο Θεός σε κάποιους χαρισματικούς λαούς πού ως δυνατότεροι αδελφοί υπηρετούν τούς πιο αδύναμους και λιγότερο χαρισματικούς λαούς, όπως ο δυνατότερος αδελφός τον ασθενέστερο. Το έθνος είναι ένα περιορισμένο, αλλά εξαιρετικά όμορφο και ορθό πεδίο υπηρεσίας πρός το Θεό και τούς ανθρώπους. Το πρόσωπο (το εγώ) είναι δηλαδή μία λογική ψυχή, το δώρισε ο Θεός σε κάθε άνθρωπο ώστε με τη διακονία και την αγάπη να το υψώσει στο καθ’ ομοίωση μ’ Αυτόν, το δημιουργό του. Την κουλτούρα οΘεός την εμπνέει, ώστε μέσω αυτής η ανθρώπινη ψυχή να εκφράσει την κυριαρχία της πάνω στον υλικό κόσμο και την υποταγή της στήν υπηρεσία του Θεού. Και τα πέντε αυτό λαμβάνουν αγγελικό πρόσωπο μέσω της διακονίας και της αγάπης όπως διευθέτησε και πρόσταξε ο Κύριος Χριστός. Αλλά όμως, όπως το σεραφείμ πού έπεσε από το Θεό, κάποτε ονομαζόταν Εωσφόρος και μεταμορφώθηκε ακαριαία σε διάβολο, έτσι κι όλες αυτές οι πέντε άξιες αποκομμένες από το Θεό καθίστανται είδωλα και μανίες.

Προσέξτε τώρα πώς ο σχετικός κορεσμός αυτών των πέντε ειδώλων οδηγεί τούς ανθρώπους ως την οκνηρία, την αλλοίωση, τη σήψη και την απέχθεια πρός όλα, την ανοησία και την αυτοκτονία (όπως και λίγο πριν το τέλος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας). Μα όμως αυτή η αδηφαγία οδηγεί τούς ανθρώπους μέχρι τα έσχατα της πικρίας, της ζήλιας, της μεμψιμοιρίας, της ασυνειδησίας και της κάθε είδους βίας και πάλι στήν αυτοκτονία. Και στις δύο περιπτώσεις όλα τα είδωλα αποπνέουν μίσος και περιφρόνηση για τον πράο και αγαθό Κύριο Χριστό και συνεπώς οδηγούν τούς ανθρώπους στον πόλεμο.

Καλύτερα να μην εισέρθουμε στήν απαρίθμηση όλων των βαριών τραυμάτων πού άνοιξε στον οργανισμό της Ευρώπης και της Αμερικής αυτή η πενταπλή ειδωλολατρία, γιατί θα επαναλαμβάναμε μέρα με τη μέρα αυτό πού επαναλαμβάνεται στις στήλες εγκλημάτων και εγκλημάτων, καθώς και σε άλλες στήλες πού θα μπορούσαν να αποκαλεστούν: αδιαφορία για το Χριστό και τις εντολές Του. Είναι σαφές από όσα μέχρι τώρα είπαμε, ότι οι χριστιανικοί λαοί οι όποιοι βρίσκονταν σε πνευματικό γάμο με το Χριστό, απίστησαν και παραδόθηκαν σε χαμηλούς δεσμούς με τη μηδαμινότητα, με τη σκόνη, με τις στάχτες και τις σκιές. Όμως καθένας πού απιστεί δε ζει άραγε υπό συνεχή φόβο και στην ανησυχία για την υπεράσπιση και την εξασφάλιση της ζωής του; Αυτή είναι η εικόνα και ο καρπός της σύγχρονης ειδωλολατρίας – ο φόβος, και λόγω τού φόβου ο ακραίος εγωισμός, η σπασμωδική προσκόλληση στην ὐλη και η αρπαγή των υλικών αγαθών. Και επειδή για το ένα και το ίδιο υλικό ανταγωνίζονται πολλοί αυτό αναπόφευκτα σημαίνει σύγκρουση και πόλεμο.

Θα αντιληφθήκατε, ότι μιλώ μόνο για τους χριστιανικούς λαούς; Όχι χωρίς λόγο, στρατηγέ. Αυτοί έκαναν τον προηγούμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτοί προετοιμάζουν και τον επόμενο πόλεμο.

Τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια, από τότε πού ξεκίνησε η μάχη ενάντια στο Χριστό στην Ευρώπη, οι λαοί της Ευρώπης έκαναν περισσότερους πολέμους, πολύ περισσότερους απ’ ότι ο υπόλοιπος κόσμος μαζί. Αυτό είναι το μαστίγιο του Θεού, για να λογικευτούν οι παράλογοι. Όμως οι παράλογοι δε λογικεύτηκαν. Σπεύδουν όλο και πιο κάτω στην καταστροφή.Αυτοί πού ο Θεός επέλεξε να γίνουν το άλας και το φως του κόσμου κατέστησαν άνοστοι και αμαυρώθηκαν. Αν και ακόμα καυχώνται ότι είναι το άλας και το φως, κανείς πια στον κόσμο δεν τούς πιστεύει. Ούτε η Ινδία ούτε η Κίνα ούτε η Αφρική δε διακρίνουν πλέον στους λευκούς το άλας και το φως, αλλά δυστυχώς το άνοστο και το σκοτάδι.

Από όλα αυτά είναι σαφής η διδαχή:

α. Ότι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου είναι η πτώση από το Θεό και η ειδωλολατρία των χριστιανικών λαών ή των ηγετών τους.

β. Ότι οι αιτίες αυτές είναι ταυτόσημες με τις αιτίες των πολέμων λόγω των οποίων ο Ισραήλ – το άλλοτε άλας και φώς του κόσμου – υπέφερε και λόγω των οποίων τελικά κατεστράφη.

γ. Πράγματι, αν αυτές οι αιτίες δεν εξαλειφτούν γρήγορα με τη μετάνοια και την επιστροφή στο Χριστό, η επικείμενη σειρά πολέμων πού θα ακολουθήσει δε θα σημάνει μόνον τον πόλεμο, αλλά και την καταστροφή των χριστιανικών λαών• όχι όμως και του Χριστιανισμού.”

Νὰ μὴν κόβουμε τὸ σχοινὶ...

Νὰ μὴν κόβουμε τὸ σχοινὶ
– Γέροντα, μετὰ τὴν ἐπικοινωνία σας μὲ τόσο κόσμο, ἐνῶ τὸ βράδυ φαίνεσθε πολὺ ταλαιπωρημένος, τὸ πρωὶ δὲν ὑπάρχει στὸ πρόσωπό σας ἴχνος ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία αὐτήν, ἀλλὰ εἶστε φωτεινός. Πῶς γίνεται αὐτό; 
– Ἔμ, δὲν κόβω τὸ σχοινί ![26]
– Μερικὲς φορές, Γέροντα, ὅταν λόγῳ διακονίας δὲν πάω στὸ Ἀπόδειπνο καὶ εἶμαι πολὺ κουρασμένη, λέω: «θὰ ξαπλώσω καὶ θὰ λέω τὴν εὐχή», ἀλλὰ τελικὰ μὲ παίρνει ὁ ὕπνος καὶ δὲν κάνω τίποτε.

– Ὄχι, εὐλογημένη, ἀκόμη καὶ ὅταν εἶσαι πολὺ κουρασμένη, νὰ μὴν πέφτης στὸ κρεββάτι, χωρὶς νὰ κάνης καθόλου προσευχή. Νὰ λὲς ἕνα «Τρισάγιο» καὶ τὸν 50ο Ψαλμό, νὰ ἀσπάζεσαι τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, νὰ σταυρώνης τὸ μαξιλάρι σου καὶ μετὰ νὰ ξαπλώνης. Νὰ βάζης καὶ τὸ ρολόι μιὰ ὥρα πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία, γιὰ νὰ σηκωθῆς νὰ κάνης τὸν κανόνα σου. Χρειάζεται βία, ἀλλὰ νὰ νιώσης τὴν βία ὡς ἀνάγκη, νὰ τὸ κάνης μὲ τὴν καρδιά σου. «Ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός»[27].
– Καὶ ὅταν, Γέροντα, δὲν ἔχω καθόλου κουράγιο;
– Νὰ βιάσης τὸν ἑαυτό σου νὰ κάνη κάτι πνευματικό. Νὰ φροντίζης κάθε μέρα νὰ κάνης ἔστω καὶ λίγη μελέτη καὶ λίγη προσευχή. Ἡ μελέτη, ἡ προσευχή, ἡ ψαλμωδία εἶναι βιταμίνες ποὺ χρειάζεται κάθε μέρα ἡ ψυχή. Νὰ μὴν ἀφήνουμε τὴν ἡμέρα νὰ περνάη χωρὶς καθόλου προσευχή. Θυμᾶμαι στὸν πόλεμο, ὅταν περνοῦσαν μέρες χωρὶς νὰ κάνουμε ἐπίθεση, ρίχναμε καὶ καμμιὰ τουφεκιά. Ἀλλιῶς θὰ ἔλεγαν οἱ ἐχθροί: «αὐτοὶ κοιμοῦνται» καὶ θὰ μᾶς ἔκαναν αἰφνιδιασμό. Τὸ ἴδιο νὰ κάνουμε καὶ στὸν πνευματικὸ ἀγώνα. Ὅταν καμμιὰ φορὰ νιώθουμε ἐξάντληση καὶ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ὅλα τὰ πνευματικά μας καθήκοντα, νὰ μὴν κόβουμε τὸ σχοινί,τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό· νὰ κάνουμε λίγες μετάνοιες, κανένα κομποσχοίνι. Νὰ ρίχνουμεδηλαδὴ κανα‐δυὸ ριπές, γιὰ νὰ μὴ μᾶς αἰχμαλωτίση τὸ ταγκαλάκι. Καί, μόλις συνέλθουμε, νὰ ἀρχίζουμε πάλι κανονικὰ τὸν ἀγώνα μας. Ὅταν κανεὶς ἀφήνη τὰ πνευματικά, ἂν δὲν κάνη ἔστω καὶ λίγες μετάνοιες, κανένα κομποσχοίνι, μετὰ ἀγριεύει. Δουλειὲς μπορεῖ νὰ κάνη, προσευχὴ ὅμως ὄχι. Βλέπω μοναχοὺς ποὺ κάνουν συνέχεια δουλειὲς καὶ ἀφήνουν τὴν μελέτη καὶ τὴν προσευχή. «Ἂς κάνω κι αὐτό, λένε, ἂς κάνω καὶ τὸ ἄλλο», καὶ ἡ προσευχὴ μένει, καὶ τελικὰ ἀγριεύουν, γίνονται σὰν κοσμικοί. Ἔχω δεῖ ἐργάτες ποὺ μπορεῖ νὰ πελεκᾶνε πέτρες μέσα στὸν ἥλιο ἢ νὰ κόβουν ξύλα ὅλη μέρα, ἀλλὰ τριπλὸ μεροκάματο νὰ τοὺς δώσης, μισὴ ὥρα στὴν ἐκκλησία δὲν μποροῦν νὰ σταθοῦν· βγαίνουν ἔξω καὶ καπνίζουν. Τὸ ἔχω παρατηρήσει αὐτό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν προσεύχεται, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γίνεται σὰν τὸ βόδι· δουλεύει, τρώει, κοιμᾶται. Καὶ ὅσο ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεό, τόσο πιὸ δύσκολα γίνονται τὰ πράγματα. Ψυχραίνεται ἡ καρδιά του, καὶ ὕστερα δὲν μπορεῖ καθόλου νὰ προσευχηθῆ. Γιὰ νὰ συνέλθη, πρέπει νὰ μαλακώση ἡ καρδιά του, νὰ πάρη στροφὴ μετανοίας, νὰ συγκλονισθῆ.

 

[26] Ὁ Γέροντας ἐννοεῖ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό, τὴν προσευχή. 
[27] Β΄ Κορ. 9, 7.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:
ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ 
«Περί Προσευχής»


 

ΗΜΕΡΑ ΚΗ΄. Περὶ τῆς ἀποκτήσεως τοῦ Παραδείσου.


 

ΗΜΕΡΑ ΚΗ΄. Περὶ τῆς ἀποκτήσεως τοῦ Παραδείσου.

Α΄. λίγον ζητεῖ ἀπὸ ἐμὲ ὁ Θεὸς διὰ νὰ μοῦ δώσῃ τὸν Παράδεισον· φθάνει νὰ φυλάξω τὸν νόμον Του· νόμον εὐκολώτατον, νόμον δικαιότατον· νόμον γλυκύτατον. 
Β΄. Τοῦτο τὸ ὀλίγον ὅπου ζητεῖ ὁ Θεός, τὸ βοηθεῖ μὲ τὴν χάριν τῶν ἐμπνεύσεών Του, μὲ τὴν ἀξίαν Του, μὲ τὴν δύναμιν τῶν παραδειγμάτων Του. 
Γ΄. Τοῦτο τὸ ὀλίγον ὁ Θεὸς τὸ ἀνταποδίδει μὲ αἰώνιον βραβεῖον· ὀλίγας θλίψεις καὶ στενοχωρίας, μὲ αἰώνιον καὶ παντοτεινὴν χαρὰν· ὀλίγους κόπους, μὲ αἰώνιον μισθόν· ὀλίγα πάθη, μὲ αἰώνιον δόξαν. Λοιπόν δικαίως ἔχεις νὰ κολασθῇς ἀνίσως καὶ διὰ τόσον ὀλίγον ἀμελήσῃς καὶ χάσῃς τὸν Παράδεισον. 
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
(Πνευματικά Γυμνάσματα). εδώ
Έτεραι σύντομοι μελέται, 
φυλακτήριον της ψυχής καλούμεναι,
(διαμοιρασμέναι εις πάσαν ημέραν του μηνός).

Τρίτη 27 Ιουλίου 2021

«ΤΙ ’Ν’ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ;»

 «ΤΙ ’Ν’ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ;»

Κάποτε, στο ασκητικό σώμα του Γερο - Θεοφύλακτου εκδηλώθηκε και διαγνώστηκε καρκίνος. Για το λόγο αυτό, ετοιμάσθηκε από τους πατέρες ο παππούς και μετέβη κάτω στην Αθήνα. Εκεί φιλοξενήθηκε από την ανιψιά του, την Θεώνη, η οποία ανέλαβε και όλα τα ζητήματα της ασθενείας του. Η ίδια εκμυστηρεύθηκε στους πατέρες ότι οι γιατροί τού έδωσαν όλο κι όλο είκοσι μέρες ζωή. Κατόπιν, με τη συμφωνία των πατέρων, έμενε στην Καλύβη των «Αβραμαίων» για να του δοθεί η καλύτερη περιποίηση για όσο διάστημα ζήσει. Του άρχισαν τη θεραπεία με τα φάρμακα κατά του καρκίνου, αλλά ο ίδιος δεν ήθελε με τίποτα να τα πάρει. «Πονάω!», έλεγε, «δεν θέλω να τα πάρω!... Αφήστε με!..». Κι έτσι οι πατέρες, κάνοντας υπακοή σε αυτή του την επιθυμία, δεν του δίνανε καθόλου φάρμακα γνωρίζοντας τα αποκαρδιωτικά προγνωστικά των γιατρών.

Όταν πέρασε ο καιρός, ο παππούς ζήτησε να πάει και πάλι στους γιατρούς. Οι Γεροντάδες, όμως, δεν ήθελαν να τον αφήσουν να πάει για να μην καταταλαιπωρηθεί. Ο νεαρός, τότε, π. Ανδρέας των «Αβραμαίων» γυρίζει και του λέει απροκάλυπτα: 
- Παππού, έχεις καρκίνο και σε λίγες μέρες θα πεθάνεις! Τι θες, πάλι, τους γιατρούς;... 
Τότε, χωρίς να δείξει την παραμικρή ανησυχία γι’ αυτό, γιατί προφανώς το ήξερε, λέει: 
- Παιδί μου, θαύμα!... Μεγάλο θαύμα!... 
Και σταυροκοπήθηκε. 
Και με μεγάλη κατάνυξη άρχισε να διηγείται: 
- Όταν ήμουν στο νοσοκομείο μπήκαν μέσα στο θάλαμο τρεις νέοι άνδρες· και ο ένας απ’ αυτούς φαινόταν σαν «αρχηγός» τους, πιο ισχυρός. 
Με ρώτησε: 
- Τι έχεις; 
Κι εγώ του είπα: 
- Παιδί μου, δεν μπορώ!... 
Τότε, μ’ έπιασε τον καρπό του χεριού, σαν να μου μέτραγε το σφυγμό, και μου είπε: 
- Καλά πάμε! 
Κι έφυγε, αφήνοντάς μου μια αγαλλίαση εσωτερική. Όταν ήλθα πίσω στη Σκήτη, ακούω έξω μια «οχλαγωγία» και βλέπω όλους τους είκοσι αγίους Αναργύρους και τον προεξάρχοντα ηγέτη τους, «το χρυσό μου το παλικάρι» - έτσι αποκαλούσε τον άγιο Παντελεήμονα - να έρχεται κοντά στο κρεβάτι μου και να μου λέει: 
- Τί ’ν’ όλ’ αυτά τα φάρμακα; Άφησέ τα, αυτά!... 
Και τά ’ριξε κάτω στο πάτωμα κι άφησε μόνο δύο απ’ αυτά, λέγοντάς μου: 
- Απ’ αυτά θα πάρεις μόνο! 
Κι από τότε, είμαι καλά!... 
Γι’ αυτό δεν ήθελε να πάρει πλέον τα φάρμακα! Γιατί «το χρυσό του το παλικάρι» τού τα πέταξε κάτω από το τραπέζι και τον είχε ήδη θεραπεύσει! Ο παππούς ο Γερο - Θεοφύλακτος μετά απ’ αυτό το θαύμα έζησε όχι για είκοσι μέρες, όπως διέγνωσαν αρχικά οι γιατροί, αλλά τουλάχιστον για έξι χρόνια ακόμη. Έπειτα, επέτρεψε ο Θεός τον καρκίνο που εμφανίστηκε και πάλι κι έφυγε πραγματικά σαν πουλάκι!...
 
Ἕτερον ἀπολυτίκιον
ὅλων τῶν Εἴκοσι ἁγίων Ἀναργύρων
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν εἰκοσάριθμον, 
ἔνθεον φάλαγγα,
τὴν ἐξαστράπτουσαν, 
χάριν οὐράνιον,
τῶν Ἀναργύρων τῶν λαμπρῶν,
τὸ στίφος ἀνευφημοῦμεν·
οὗτοι γὰρ κατέβαλον
τοῦ βελίαρ τὴν δύναμιν,
πάντων τὰ νοσήματα
συμπαθῶς ἐξιώμενοι,
τῶν μετ’ εὐλαβείας βοώντων·
δόξα Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι.

Ιερομονάχου Προδρόμου:
«Ο Γέρων Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης»
(Το ευωδέστατον άνθος της Χάριτος),
Έκδοσις Ιερά Καλύβη
«Σύναξις των Αγίων Αναργύρων»,
Νέα Σκήτη – Άγιον Όρος, 2007.


ΗΜΕΡΑ ΚΖ΄. Περὶ τῆς στράτας τοῦ Παραδείσου.

 


ΗΜΕΡΑ ΚΖ΄. Περὶ τῆς στράτας τοῦ Παραδείσου.

Α΄. Δύο εἶναι μοναχὰ αἱ στράται τοῦ Παραδείσου, ἡ ἀθωότης καὶ ἡ μετάνοια· λοιπὸν ἐγὼ ἐφύλαξα ἕως τώρα τὴν ἀθωότητα τοῦ βαπτίσματος; Ὄχι· διότι τὴν ὑστερήθην καὶ τὴν ἐμόλυνα μὲ τόσας ἁμαρτίας. 
Β΄. λλὰ δι’ αὐτὰς τὰς ἁμαρτίας μετενόησα ποτὲ καθὼς πρέπει; Ἔκαμνα καμμίαν σκληραγωγίαν; Ἄχ! Μάλιστα ἔφυγα πάντοτε κάθε θλίψιν καὶ ἐζήτησα τὰς τρυφὰς καὶ ἀπολαύσεις τοῦ σώματός μου. 
Γ΄. Θέλω νὰ ἔμβω εἰς τὸν Παράδεισον· ναὶ· ἀλλὰ ἀπὸ ποίαν στράταν πρέπει νὰ ἔμβω; Διὰ μιᾶς ἀπὸ ταύτας τὰς δύο, ἢ διὰ τῆς ἀθωότητος ἢ διὰ τῆς μετανοίας. Διὰ τῆς ἀθῳότητος δέν ἠμπορῶ, διὰ τῆς μετανοίας δὲν θέλω· πῶς λοιπὸν ἔχω νὰ σωθῶ καὶ ν’ ἀπολαύσω τὸν Παράδεισον;
Θεώρησε τὸν οὐρανὸν καὶ συλλογίσου λέγων· ἰδοὺ ποῦ ἔχω νὰ σταθῶ δι’ ὅλους τοὺς αἰῶνας, ἀνίσως καὶ μετανοήσω, καθὼς πρέπει.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
(Πνευματικά Γυμνάσματα). εδώ
Έτεραι σύντομοι μελέται, 
φυλακτήριον της ψυχής καλούμεναι,
(διαμοιρασμέναι εις πάσαν ημέραν του μηνός).

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2021

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΣΤ´ Αὐτὴ ἡ εἰρηνικὴ κατοικία οἰκοδομῆται σιγὰ σιγά

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΣΤ´
Αὐτὴ ἡ εἰρηνικὴ κατοικία οἰκοδομῆται σιγὰ σιγά

Φρόντισε, ὅπως λέχθηκε, νὰ μὴ συγχυσθῇ ποτὲ ἡ καρδιά σου, οὔτε νὰ ἀναμιχθῇ σὲ κάποια ὑπόθεσι ποὺ τὴν ἐνοχλεῖ, ἀλλὰ νὰ ἀγωνίζεσαι πάντοτε καὶ νὰ τὴν κρατᾷς εἰρηνικὴ καὶ ἀναπαυμένη. Καὶ ὁ Θεὸς ποὺ σὲ βλέπει νὰ ἐνεργῇς ἔτσι καὶ νὰ ἀγωνίζεσαι, θὰ οἰκοδομήσῃ μὲ τὴν χάρι του στὴν ψυχή σου μία πόλι εἰρήνης. Καὶ ἡ καρδιά σου θὰ εἶναι ἕνας οἶκος τρυφῆς (χαρᾶς), ὅπως, κατὰ κάποιον τρόπο, ἐννοεῖται ἐκεῖνο τὸ ψαλμικό: «Ἱερουσαλὴμ ποὺ οἰκοδομεῖσαι ὡς πόλις» (Ψαλμ. 121,2). Αὐτὸ μόνο θέλει ἀπὸ σένα ὁ Θεός· κάθε φορὰ ποὺ θὰ τύχη νὰ ταραχθῇς, ἀμέσως νὰ ἀλλάξης καὶ νὰ προσπαθήσῃς νὰ ἡσυχάζῃς καὶ νὰ εἰρηνεύῃς σὲ ὅλα σου τὰ ἔργα καὶ τοὺς λογισμούς. Καὶ ὅπως δὲν οἰκοδομεῖται μία πόλις σὲ μία ἡμέρα, ἔτσι νὰ σκεφθῇς καὶ σύ, ὅτι, δηλαδή, σὲ μιὰ μέρα δὲν μπορεῖς νὰ ἀποκτήσῃς αὐτὴ τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη. Γιατὶ αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ οἰκοδομήσῃς γιὰ τὸν Θεὸ τῆς εἰρήνης ἕναν οἶκο καὶ ἕνα σκήνωμα στὸν ὕψιστο καὶ νὰ γίνῃς ναός του. Καὶ νὰ γνωρίζῃς ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν οἶκον αὐτόν. Διότι ὁ κόπος σου διαφορετικὰ θὰ ἦταν μάταιος, ὅπως λέγει καὶ τὸ γραφικό: «ἐὰν ὁ Κύριος δὲν οἰκοδομήσῃ τὸν οἶκο, ἄδικα κοπίασαν ἐκεῖνοι ποὺ οἰκοδομοῦν» (Ψαλμ. 126,1). Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ νὰ γνωρίζῃς ὅτι τὸ βασικὸ θεμέλιο αὐτῆς τῆς καρδιακῆς εἰρήνης εἶναι ἡ ταπείνωσις καὶ τὸ νὰ ἀποφεύγῃς, ὅσο μπορεῖς, τὶς ταραχὲς καὶ τὰ σκάνδαλα. Γιατὶ καὶ στὴ Γραφὴ βλέπουμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θέλησε νὰ τοῦ κτίσῃ ναὸ καὶ κατοικία ὁ Δαβίδ, ποὺ εἶχε πολέμους καὶ ταραχὲς σχεδὸν σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ ὁ υἱός του ὁ Σολομώντας, διότι, σύμφωνα μὲ τὸ ὄνομά του, παρέμενε εἰρηνικὸς βασιλιᾶς καὶ μὲ κανένα δὲν ἔκανε πόλεμο.

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: 
Ἀόρατος Πόλεμος

Οἱ δυσκολίες στὴν προσευχὴ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

«Ὅταν νιώση κανεὶς   τὶς μεγάλες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ,   δυναμώνει, θερμαίνεται ἡ καρδιά,   καὶ φθάνει καὶ στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1  
Οἱ δυσκολίες στὴν προσευχὴ
Ἡ ἀκηδία ἀχρηστεύει τὸν ἄνθρωπο 
- Γέροντα, τί διαφορὰ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴν ἀκηδία καὶ τὴν ραθυμία; 
- κηδία εἶναι ἡ πνευματικὴ τεμπελιά, ἐνῶ ἡ ραθυμία ἀναφέρεται καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Καλύτερα ὅμως νὰ λείψουν καὶ τὰ δύο. Ἡ ἀκηδία καὶ ἡ ραθυμία μερικὲς φορὲς κολλοῦν καὶ σὲ ψυχὲς ποὺ ἔχουν πολλὲς προϋποθέσεις γιὰ πνευματικὴ ζωή, ποὺ ἔχουν εὐαισθησία, φιλότιμο. Σὲ ἕναν ἀδιάφορο ὁ πειρασμὸς δὲν κάνει τόσο κακό. Ἕνας εὐαίσθητος ὅμως ἄνθρωπος, ἂν στενοχωρηθῆ, νιώθει μετὰ ἀκηδία. Πρέπει νὰ βρῆ τί τὸν στενοχώρησε καὶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίση πνευματικά, γιὰ νὰ ξαναβρῆ τὸ κουράγιο καὶ νὰ πάρη μπρὸς ἡ μηχανή του. Νὰ προσέχη νὰ μὴν ἀφήνη ἀθεράπευτες πληγές, γιατὶ μετὰ κάμπτεται ἀπὸ τὰ τραύματά του. Τὸ ψυχικὸ τσάκισμα, τὸ ὁποῖο στὴν συνέχεια φέρνει καὶ τὸ σωματικό, τὸν ἀχρηστεύει. Ὁ γιατρὸς δὲν βρίσκει τίποτε, γιατὶ τὴν βλάβη τὴν ἔχει προκαλέσει ὁ πειρασμός. Πόσες ψυχὲς ποὺ ἔχουν φιλότιμο, εὐαισθησία, τὶς βλέπω ἀχρηστευμένες! 
- Γέροντα, αἰσθάνομαι ἐξάντληση καὶ δὲν μπορῶ νὰ κάνω καθόλου πνευματικά [1]. Αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ κούραση ἢ μήπως εἶναι ἀπὸ ραθυμία; 
- «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή» [2], δὲν λέει; Δὲν εἶναι κούραση σωματική· ψυχικὸ τσάκισμα εἶναι. Αὐτὸ εἶναι χειρότερο ἀπὸ τὴν σωματικὴ κούραση. Μὲ τὸ ψυχικὸ τσάκισμα ξεβιδώνεται κανεὶς καὶ γίνεται σὰν ἕνα ὄχημα ποὺ ὅλα τὰ ἐξαρτήματά του εἶναι καλά, ἀλλὰ ἡ μηχανή του εἶναι διαλυμένη. 
- Γέροντα, βλέπω ὅτι, ἐνῶ πρῶτα ἀγαποῦσα τὰ πνευματικά, τώρα δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε  
- Γιατί δὲν μπορεῖς νὰ κάνης τίποτε; Δὲν ἔχεις δυνάμεις; Ἐγὼ βλέπω ὅτι ἔχεις. Δὲν θυμᾶσαι παλιά, ὅταν χτιζόταν τὸ μοναστήρι καὶ δούλευες ὅλη μέρα στὸ γιαπί, πόσα πνευματικὰ ἔκανες; 
– Μήπως, Γέροντα, φταίει ποὺ ἔδωσα ὅλον τὸν ἑαυτό μου στὶς δουλειές; 
– Πιὸ πολὺ φταίει ποὺ ἄφησες τὸν ἑαυτό σου χαλαρό. Κοίταξε νὰ τὸν σκληραγωγήσης· νὰ ἀγαπήσης τὴν ἄσκηση. Ἐγώ, ποὺ ἔχω μισὸ πνεύμονα, ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ πῶ. Μόνο γιὰ τὰ κομποσχοίνια, ποὺ κάνω μὲ μικρὲς μετάνοιες, σοῦ λέω ὅτι, ὅταν κουράζεται τὸ ἕνα χέρι, κάνω τὸν σταυρὸ μὲ τὸ ἄλλο. Αὐτὰ σοῦ τὰ λέω ἀπὸ ἀγάπη. Ἄλλοι δὲν ἔχουν τὶς προϋποθέσεις ποὺ ἔχεις ἐσύ, καὶ ξέρεις πῶς ἀγωνίζονται, πῶς παλεύουν; Ἐσὺ γιὰ λοκατζῆς κάνεις! Πῶς ἄφησες ἔτσι τὸν ἑαυτό σου; Ἐγὼ θὰ προσεύχωμαι γιὰ σένα, ἀλλά, γιὰ νὰ βοηθηθῆς, πρέπει κι ἐσὺ νὰ κάνης μιὰ προσπάθεια. Κατάλαβες; Στὰ πνευματικὰ πρέπει νὰ δώσης ὅλον τὸν ἑαυτό σου, καὶ τότε θὰ ἀποδώσης καὶ στὴν διακονία σου. 
– Γέροντα, μερικὲς φορές, ὅταν εἶμαι στὸ κελλί, μὲ πιάνει ἀκηδία. 
– Στὸ κελλί σου δὲν προσεύχεσαι, δὲν μελετᾶς; Ὅσο μπορεῖς, νὰ μὴν ἀφήνης νὰ περνάη ὁ χρόνος χωρὶς νὰ κάνης τίποτε. Δὲν μπορεῖς νὰ προσευχηθῆς; Ἂς μελετήσης κάτι ποὺ σὲ βοηθάει ἐκείνη τὴν ὥρα. Διαφορετικὰ ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὴν ἄσχημη κατάστασή σου καὶ νὰ σὲ ἐξουθενώση.  
[1] «Πνευματικό» είναι: ευχή με το κομποσχοίνι, μετάνοιες, πνευματική μελέτη κ.λπ. που κάνει ο μοναχός εκτός της διατεταγμένης Ακολουθίας και του μοναχικού κανόνος. Αυτά γίνονται και από λαϊκούς που αγωνίζονται στον κόσμο.  
[2] Τρίτον Μεγαλυνάριον της Μικράς και της Μεγάλης Παρακλήσεως εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ  ΠΑΪΣΙΟΥ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ 
 ΛΟΓΟΙ  ΣΤ’ 
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ  
ΙΕΡΟΝ  ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ  
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ  Ο  ΘΕΟΛΟΓΟΣ» 
ΣΟΥΡΩΤΗ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  2012

Δημοφιλείς αναρτήσεις