Παιδί μου, πρέπει γρήγορα νὰ γνωριστεῖς μ’ αὐτὸ καὶ νὰ τὸ ἀγαπήσεις. Εἶναι ἀνάγκη δὲ, τὸ συντομότερο δυνατό, νὰ σοῦ γίνει ἡ στὶς ἀκολουθίες εἰς ἐπήκοον ἀναγνώσεως του, ὄχι δειλία καὶ συστολή, ἀλλὰ εὐχέρεια, ἐπιθυμία καὶ ζῆλος. Εἴθε ὁ Θεός, νὰ σὲ χαριτώσει, γιὰ ἄψογη γλωσσικὴ προφορά, γιὰ τέλεια ἐννοιολογικὴ ἀπόδοση καὶ γιὰ ἀναμενόμενη ἀπ’ ὅλους εἰλικρινῆ, ταπεινὴ καὶ ἀπὸ καρδίας προσευκτικὴ ροὴ καὶ μὲ ψυχοτερπῆ ἐνήχηση.+Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου
«Ὠδὴ στὰ ἀμάραντα, στὸν Ἄθωνα»
Ψαλτήρι
Ὁ μοναχὸς ποὺ ἐργάζεται μὲ τὸ δρεπάνι ἢ τὸ σφυρὶ ἢ σκάβει αὐλάκι, ἔχει ὡς ἐπιπρόσθετη ἐργασία τὴν ἀπαγγελία ὅλου τοῦ ψαλτηρίου, καὶ κανεὶς δὲν πηγαίνει γιὰ φαγητὸ πρὶν τὸ πέρας αὐτῆς τῆς ἐργασίας.
ΚΕΛΤΙΚΟ ΛΕΙΜΩΝΑΡΙΟ
Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου
Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Φανερωμένης Νάξου
Επειδή είναι πιο καλή κι απ’ τη ζωή η ευσπλαχνία σου, τα χείλη μου θα σ’ ανυμνούν.
Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας.
2 Ο ΘΕΟΣ ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ.
3 οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου.
4 ὅτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς· τὰ χείλη μου ἐπαινέσουσί σε.
5 οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μου καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς χεῖράς μου.
6 ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου.
7 εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ·
8 ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι.
9 ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου.
10 αὐτοὶ δὲ εἰς μάτην ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μου, εἰσελεύσονται εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς·
11 παραδοθήσονται εἰς χεῖρας ρομφαίας, μερίδες ἀλωπέκων ἔσονται.
12 ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ Θεῷ, ἐπαινεθήσεται πᾶς ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ, ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα.
Ψαλμός 1ος
1Μακάριος ἀνήρ, ὅς οὑκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καί ἐν ὀδῷ ἁμαρτωλῶν οὑκ ἔστη καί ἐπί καθέδρα λοιμῶν οὑκ ἐκάθισεν. 2Αλλ΄ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τό θέλημα αὑτοῦ καί ἐν τῷ νόμῳ αὑτοῦ μελετήσει ἡμέρας καί νυκτός. 3Καί ἔσται ὡς τό ξύλον τό πεφυτευμένον παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὅ τόν καρπόν αὑτοῦ δώσει ἐν καιρῶ αὑτοῦ καί τό φύλλον αὑτοῦ οὑκ ἀπορρυήσεται καί πάντα, ὅσα ἀν ποιεῖ, κατευοδωθήσεται. 4Οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς, οὐχ οὕτως αλλ΄ ἤ ὡσεί χνοῦς, ὄν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς. 5Διά τοῦτο οὑκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει, οὐδέ ἁμαρτωλοί ἐν βουλή δικαίων. 6Ὅτι γινώσκει Κύριος ὀδόν δικαίων καί ὀδός ἀσεβῶν ἀπολεῖται.
1Μακάριος ο άνθρωπος που μ’ ασεβών ιδέες δεν πορεύτηκε ούτε σ’ αμαρτωλών το δρόμο στάθηκε κι ούτε συναναστράφηκε με θεομπαίχτες. 2Αντίθετα, είναι με το νόμο του Κυρίου σύμφωνο ό,τι επιθυμεί, μέρα νύχτα στοχάζεται το νόμο του. 3Γι’ αυτό σαν δέντρο γίνεται που είναι φυτεμένο εκεί που τρέχουν τα νερά. Δίνει τους καρπούς του στον καιρό του, το φύλλωμά του δεν μαραίνεται ποτέ και πετυχαίνει το καθετί που κάνει. 4Δεν είναι έτσι οι ασεβείς, δεν είναι! Αυτοί είναι σαν τ’ άχυρο, π’ αέρας το σκορπίζει. 5Γι’ αυτό και δεν θα παρουσιαστούν οι ασεβείς κατά την κρίση, ούτε οι αμαρτωλοί θα συναχθούν μαζί με τους δικαίους. 6Γιατί ο Κύριος εκτιμάει των δίκαιων τη συμπεριφορά, ενώ η συμπεριφορά των ασεβών οδηγεί στην καταστροφή.
