Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2019

Παρακλητικός Κανών Ὁσιομάρτυρος ΙΑΚΩΒΟΥ καί τῶν Μαθητῶν αὐτοῦ, Δρ. Χαρ. Μπούσια

Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ ρμβ΄ (142) Ψαλμός καί τό Θεός Κύριος μετά τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἶτα τά Τροπάρια. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ σταυρῷ.
Ὁσιομάρτυρα τῆς πίστεως νέον, σεπτὸν Ἰάκωβον, βλαστὸν Καστορίας, τιμήσωμεν ἐν ᾄσμασι πιστῶν οἱ χοροὶ, σὺν  αὐτοῦ συμμάρτυσι, θείῳ Διονυσίῳ, καὶ τῷ οὐρανόφρονι, Ἰακώβῳ βοῶντες· Τριὰς Μαρτύρων πάνυ εὐκλεῶν, καθιλεοῦσθε, ἡμῖν τὸν Θεάνθρωπον.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμὸς.

Ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς· Ἰάκωβε σὺν συνάθλοις σου, εὐλόγει με. Χ. Μ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
άκωβε, πίστεως καλλονή, μὴ παύσῃ πρεσβεύων, τῷ Κυρίῳ ὑπὲρ ἡμῶν, συνάθλῳ σου σὺν Διονυσίῳ, καὶ Ἰακώβῳ, μεθ’ ὧν χαίρεις πάντοτε.
θλήσας ἐννόμως ὑπὲρ Χριστοῦ, σὺν τοῖς μαθηταῖς σου, χάριν εὗρες τὸν Λυτρωτήν,Ἰάκωβε, κλέος Καστορίας, καθικετεύειν ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Κοσμήσας σοῖς πόνοις τοῖς ἱεροῖς, Μονὴν Δερβεκίστης, σὺν δυάδι σῶν μαθητῶν,Ἰάκωβε, ἤθλησας ἀρτίως, Ὁσιομάρτυς, ἀκέστορ προσφύγων σου.
Θεοτοκίον.
ς θείαν μερόπων καταφυγὴν, ἐν βίου ἀνάγκαις, Σὲ κατέγνωμεν οἱ πιστοί, Σεμνὴ Θεοτόκε, καὶ προστάτιν, ἐν πειρασμοῖς καὶ δειναῖς περιστάσεσι.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Βοηθῶν μὴ ἐλλείπῃς, τοὺς σοὺς θερμοὺς πρόσφυγας, ἐν βιοτικαῖς τρικυμίαις, μάκαρ Ἰάκωβε, σὺν ξυνωρίδι τῶν σῶν, συνάθλων, Ὁσιομάρτυς, Καστορίας βλάστημα,περιφανέστατον.
ποπτεύετε πάντας, ἐξ οὐρανοῦ, Μάρτυρες, θαυμαστὲ Ἰάκωβε, γέρας, νέον τῆς πίστεως, σὺν Ἰακώβῳ σεμνῷ, καὶ πάνυ Διονυσίῳ, τοὺς ὑμῶν γεραίροντας, στίβου παλαίσματα.
Σὺν δυσὶ μαθηταῖς σουσάρκα τὴν σὴν ὄνυξισιδηροῖς, στεῤῥέ, κατεσχίσθης, Μάρτυς Ἰάκωβε, καὶ ἐν ἀγχόνῃ δεινῶςἀπῃωρίθης, ὁ χάριν, εἰληφὼς ἰάσεωντῶν προστρεχόντων σοι.
Θεοτοκίον.
περένδοξε Μῆτερ, τῶν Ἀθλητῶν σέμνωμα, ταῖς θερμαῖς λιταῖς Ἰακώβου, Ὁσιομάρτυρος, καὶ τῶν συνάθλων αὐτοῦ, ῥύου παντοίων κινδύνων, καὶ δεινῶν τοὺς σπεύδοντας, χάριτι θείᾳ Σου.

γίαζε, Ὁσιομάρτυς Ἰάκωβε σοὺς ἱκέτας, σὺν δυάδι σῶν μαθητῶν, κρουνῶν θείας χάριτος, τοῦ Διονυσίου καὶ Ἰακώβου.
πίβλεψον, ἐν εὐμενεία, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Σεπτὲ πολιστὰ, τοῦ Ἄθωνος, Ἰάκωβε, καὶ Μάνδρας πυρσὲ, τῆς Δερβεκίστης πάμφωτε, Καστορίας βλάστημα, ὁ ἀθλήσας στεῤῥῶς σὺν συνάθλων σου, τὴν ξυνωρίδα, πρέσβευε Χριστῷ, ὑπὲρ τῶν λαμπρῶς μακαριζόντων σε.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Νικητὰς ἀναδείξατε, πάντας τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς, Ἰάκωβε, ἐν ταῖς μάχαις, Διονύσιε,κατ’ ἐχθροῦ, καὶ ἕτερε Ἰάκωβε.
Σκοτομήνην, Ἰάκωβε, μάκαρ Διονύσιε καὶ Ἰάκωβε, τῶν παθῶν ἡμῶν σκεδάσατε, τῶν θερμῶν εὐχῶν ὑμῶν πυρσεύμασι.
Ὑπερεύχεσθε πάντοτε, τῶν ὑμᾶς τιμώντων, Γέρων Ἰάκωβε, καὶ Διάκονε Ἰάκωβε, σὺν Διονυσίῳ, ὁσιόαθλοι.
Θεοτοκίον.
Νῦν ὑμνοῦντές Σε, Δέσποινα, ὡς προστάτιν πάντων μακαριζόντων Σε, ἐκδεχόμεθα πρεσβείας Σου, πρὸς Χριστόν, Υἱόν Σου τὸν φιλάνθρωπον.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἄμφω τοῖς πιστοῖς, τὴν ὑγίειαν βραβεύσατε, καταφεύγουσιν, Ἰάκωβε, ὑμῖν, σὺν σεπτῷ Διονυσίῳ καὶ Ἰάκωβε.
Θραύσατε δεσμούς, Διονύσιε, Ἰάκωβε, καὶ Ἰάκωβε, ἡμῶν μετὰ παθῶν, καὶ παντοίων ἁμαρτάδων, Ὁσιόαθλοι.
Λάμψαντες φωτὶ, γενναιότητος, Ἰάκωβε, καὶ δυὰς συναθλητῶν σου μαθητῶν,πρεσβειῶν ὑμῶν βολαῖς πιστοὺς φαιδρύνετε.
Θεοτοκίον.
Ὄμβρισον ἡμῖν, ὑετὸν τῆς προστασίας Σου, καὶ κατάρδευσον ψυχὰς Σῶν οἰκετῶν,ὡς νεφέλη ὀμβροτόκος, Μητροπάρθενε. 

 ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Ἰάκωβε, Καστορίας βλάστημα, σὺν δυάδι μαθητῶν σου συνάθλων, Διονυσίου τε καὶ Ἰακώβου, ἐν τῇ ἀγχόνῃ Ἀδριανουπόλεως, ἐξεμετρήσατε τὸ ζῆν, τῶν ὑμνούντων ὑμᾶς ἀντιλήπτορες.
Στηρίξατε, ἐν τῇ πίστει ἅπαντας, τοὺς ὑμᾶς πανευλαβῶς μελῳδοῦντας, ὡς νεοάθλους, Ἰάκωβε μάκαρ, καὶ Διονύσιε, λύχνε σεμνότητος, σὺν Ἰακώβῳ τῷ κλεινῷ,εὐσεβῶν βακτηρίαι πρὸς θέωσιν.
Σκεδάσατε, ζόφωσιν τῶν θλίψεων, καὶ δεινὴν τῶν πειρασμῶν σκοτομήνην, τῶν προστρεχόντων ὑμῖν ἐν ἀνάγκαις, καὶ χαλεπαῖς συμφοραῖς, Διονύσιε, σὺν Ἰακώβῳ εὐσταλεῖ, καὶ ὑμῶν, Ἰακώβῳ, τῷ Γέροντι.
Θεοτοκίον.
Ὁδήγησον, πρὸς σκηνὰς λαμπρότητος, ἀϊδίου τὰς ἐν πόλῳ, Παρθένε, τοὺς μεγαλύνοντας Σῶν θαυμασίων, τὸ πλῆθος, Μῆτερ Χριστοῦ Παμμακάριστε, καὶ ἐν δεινοῖς καὶ πειρασμοῖς, καταφεύγοντας χάριτι θείᾳ Σου.

γίαζε, Ὁσιομάρτυς Ἰάκωβε, σοὺς ἱκέτας, σὺν δυάδι σῶν μαθητῶν, κρουνῶν θείας χάριτος, τοῦ Διονυσίου καὶ Ἰακώβου.
χραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὁσιομάρτυρα ὕμνοις Ἰάκωβον, καὶ τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς εὐφημήσωμεν, τὸν Διονύσιον καὶ τὸν Ἰάκωβον, ὡς εὐσεβείας νεόδρεπτα λείρια, αὐτῶν ἐνθέρμους εὐχὰς ἐξαιτούμενοι.

Προκείμενον. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Στ. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (Κεφ. ι΄ 16-22).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς, ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων·  παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παραδώσωσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσετε πῶς ἢ τί λαλήσετε· δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον· καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος σωθήσεται.
Δόξα. Ὁσιομαρτύρων…
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου…
Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός,…  
Δεῦτε μελῳδήσωμεν, Ὁσιοάθλων τριάδα, θαυμαστὸν Ἰάκωβον, θεῖον Διονύσιον, καὶ Ἰάκωβον, ἐκτενῶς ἕτερον, Μάνδρας Δερβεκίστης, Αἰτωλίας τοὺς οἰκήτορας, τοὺς ἁγιάσαντας, τῶν αὐτῶν αἱμάτων τοῖς ῥεύμασι, τῆς Ἀδριανουπόλεως, χθόνα καὶ λαβόντας τὸ χάρισμα, τῷ Θεῷ πρεσβεύειν, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων εὐλαβῶς, αὐτῶν τὴν ἔνθεον ἄσκησιν, καὶ σεπτὸν μαρτύριον.

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ὑμνῳδίαις εὐτάκτοις, καταστέφοντες ἄθλους, ὑμῶν, Ἰάκωβε, σὺν ἄλλῳ Ἰακώβῳ, καὶ τῷ Διονυσίῳ, προστασίαν δεχόμεθα, ὑμῶν ἐν βίου δεινοῖς, φωσφόροι, καὶ ἀνάγκαις.
Ἐν Ἀδριανουπόλει, ἀπηνῶς ἐν ἀγχόνῃ, ἀπῃωρήθητε, διὰ Χριστοῦ τὴν πίστιν, Ἰάκωβε γενναῖε, Διονύσιε πάντιμε, καὶ Διακόνων εἰκών, Ἰάκωβε, εὐτόλμων.
Ὑπερόπτας προσύλων, ἀναδείξατε πάντας, ὑμᾶς γεραίροντας, ὡς ζηλωτὰς ἀΰλων,Ἰάκωβε θεόφρον, Διονύσιε ἄλκιμε, καὶ Ἀθλητῶν καλλονή, Ἰάκωβε, τῶν νέων.
Θεοτοκίον.
Λαμπηδὼν παρθενίας, Θεοτόκε, τὸν ζόφον, παθῶν διάλυσον, ἡμῶν τῶν χαμαιζήλων,φωτὶ τῶν πρεσβειῶν Σου, πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον Τόκον Σου, τὸν Φωτοδότην Χριστόν,Ὑπερευλογημένη.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ὁσιοάλθων, ὑμνολογοῦντες τριάδα, τὰς αὐτῶν ἐκζητοῦμεν πρεσβείας, πρὸς τὸν Ζωοδότην, καὶ Κύριον τῶν πάντων.
Γέρας τῶν νέων, Ὁσιοάθλων, δυσώπει, τὸν Δεσπότην, Ἰάκωβε Μάρτυς, σὺν τοῖς σοῖς συνάθλοις, ὑπὲρ τῶν ἱκετῶν σου.
Εὐλόγει πάντας, τοὺς ἀνυμνοῦντας σοὺς ἄθλους, τοὺς τιμίους, Ἰάκωβε μάκαρ, νέε Εκκλησίας, Χριστοῦ Ὁσιομάρτυς.
Θεοτοκίον.
δεῖν Υἱοῦ Σου, μορφῆς τὸν κάλλος ἐν πόλῳ, καταξίωσον Σοὺς ὑμνηπόλους,Κεχαριτωμένη, Κυρία Θεοτόκε.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μὴ παύσησθε θεόθενσκέποντες ἱκέταςὑμῶν, Ἰάκωβε καὶ Διονύσιεσὺν Ἰακώβῳ ἑτέρῳ, Ὁσιομάρτυρες.
Εὐκλείας ἐκ τοῦ ὕψους, τοῦ ὑμῶν φρουρεῖτε, πιστούς, Ἰάκωβε καὶ Διονύσιε, σὺν Ἰακώβῳ, τοὺς ὕμνοις ὑμᾶς γεραίροντας.
Χριστὸν ὁμολογοῦντες, ὡς Θεὸν τῶν ὅλων, τρανῶς, Ἰάκωβε καὶ Διονύσιε, σὺν Ἰακώβῳ ἀγχόνην καθυπεμείνατε.
Θεοτοκίον.
Μὴ παύσῃ δυσωποῦσα, τὸν Υἱόν Σου, Μῆτερ, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν πιστῶς προστρεχόντων Σοι, καὶ ἐν ᾠδαῖς μελιῤῥύτοις μακαριζόντων Σε.

Μεγαλυνάρια.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.
Χαίροις, ἴον εὔοσμον ἀρετῆς, τῆς περιοικίδος, Καστορίας σεπτὲ βλαστέ, σὺν τῶν μαθητῶν σου, Ἰάκωβε, δυάδι, Ὁσιοάθλων νέων, κλέϊσμα πίστεως.
Τρίφωτον λυχνίαν νεολαμπῶν, Ὁσιομαρτύρων, εὐφημήσωμεν ἐκτενῶς, σὺν Διονυσίῳ, καὶ πάνυ Ἰακώβῳ, Ἰάκωβον, τὸν φάρον, τῆς γενναιότητος.
Τῶν Βοεβονδάδων σεπτὲ βλαστέ, τῆς περιοικίδος, Καστορίας, ὡς ἀκρεμὼν,Ὁσιομαρτύρων, ἐν Ἀδριανουπόλει, Ἰάκωβε γενναῖε, ἄρτι ἐνήθλησας.
Σὺν τῇ ξυνωρίδι σῶν μαθητῶν, ἤνυσας προθύμως, ἐναθλήσεως τὴν ὁδόν, τῷ Διονυσίῳ, καὶ θείῳ Ἰακώβῳ, Ἰάκωβε ἀλκίφρον, πίστεως σέμνωμα.
Χαίροις, Δερβεκίστης τριὰς σεπτὴ, Ὁσιομαρτύρων, ἡ ἀθλήσασα εὐσθενῶς, σὺν τῷ Ἰακώβῳ, ἐν Ἀδριανουπόλει, καὶ τῷ Διονυσίῳ, πάνυ Ἰάκωβε.
Σκέπετε, Ἰάκωβε, ἀκλινῶς, καὶ σὺν Ἰακώβῳ, Διονύσιε θαυμαστέ, Ὁσιομαρτύρων, τριάς, ὑμῶν ἐν ὕμνοις, τοὺς εὐλαβῶς τὴν θείαν, μνήμην γεραίροντας.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον καὶ τὰ Τροπάρια. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον.Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα τῶν Ἁγίων καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια. 
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας τοὺς τιμῶντας ἐκτενῶς, τὴν ὑμῶν πανέορτον μνήμην, καὶ ἀνυμνοῦντας λαμπρῶς, τὴν ὑμῶν ἐνάθλησιν, Ὁσιομάρτυρες, νέα εὖχη τῆς πίστεως, Ἰάκωβε μάκαρ, σῶφρον Διονύσιε, ἅμα Ἰάκωβε, θεῖε, ἁγιάζετε πάντας, καὶ ὡς εὐσυμπάθητοι πόνων, ῥύεσθε ὑμᾶς τοὺς μεγαλύνοντας.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Καστορία σεμνύνεται τοῖς σπαργάνοις σου, Ἰβήρων Σκήτη καὶ Μάνδρα τῆς Δερβεκίστης τῇ σῇ,  ἐνασκήσει καὶ κλεινὴ Ἀδριανούπολις, πόνοις σου τοῖς μαρτυρικοῖς,Ὁσιόαθλε στεῤῥέ, Ἰάκωβε, ὁ ἀθλήσας, σὺν μαθητῶν σου δυάδι, μεθ’ ὧν Χριστὸν ἡμῖν ἱλέωσαι.

Τετράστιχον.
Σεραφεὶμ Ἀρχιθύτην Καστοριέων
καὶ Ἰάκωβον Διάκονον  σκέπετε,
Ἰάκωβε, εὐσθενὲς Ὁσιομάρτυς,
σὺν Διονυσίῳ τε καὶ Ἰακώβῳ,
ἀκλινῶς ὑψόθεν Χαραλάμπης ψάλλει.

Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2019

Αγία Ελένη βασίλισσα της Σερβίας





Η αγία Ελένη καταγόταν από την επιφανή γαλλική οικογένεια των Άνζού και μεγάλωσε στη γαλήνια και ήμερη κοιλάδα του Λίγηρος ποταμού. Ό γάμος της με τον βασιλέα της Σερβίας Στέφανο Ούρεση Α' (1243-1276) σκόπευε στην εδραίωση της συμμαχίας μεταξύ εκείνου και τού πατέρα της, Καρόλου Α' Άνζού, βασιλέως της Σικελίας. Αξιώθηκε να αποκτήσει δύο υιούς πού έγιναν άγιοι: τούς βασιλείς Δραγούτιν (ο όποιος εκάρει μοναχός και έλαβε το όνομα Θεόκτιστος) και Μιλούτιν. Και ή ίδια, ως βασίλισσα της Σερβίας, επέδειξε υποδειγματική σύνεση και ευσέβεια.

Ευφυής, διορατική, με στέρεα λογική και ενεργητικότητα, αυστηρή στα λόγια αλλά καλόκαρδη, μετά τον θάνατο τού συζύγου της Ούρεση, ο οποίος πριν αποβιώσει ασπάστηκε τον μοναχικό βίο και έλαβε το όνομα Συμεών, η βασίλισσα Ελένη, αφιερώθηκε πλήρως στα έργα της ευσεβείας. Προστάτευε τα ορφανά, ανήγειρε ναούς και μοναστήρια., επεδίωξε να βασιλεύει αγάπη και ομόνοια μεταξύ των υιών της, αναλώθηκε στην υπεράσπιση και στη μόρφωση τού λαού της. Ζούσε εφαρμόζοντας αυστηρή εγκράτεια- δεν αμελούσε τούς πεινώντες και μετά την προσευχή, κύριο μέλημά της ήταν πώς να τούς συνδράμει.

Φθάνοντας σε προχωρημένη ηλικία και αισθανόμενη ότι πλησίαζε το τέλος της, ενεδύθει το μοναχικό Σχήμα λαμβάνοντας το όνομα Ελισάβετ. Λίγο αργότερα εκοιμήθει εν ειρήνη στο παλάτι της. Στον γιό της Δραγούτιν έδωσε την έξης συμβουλή: «Ποτέ μην λησμονείς ότι η ματαία ύπαρξή μας εδώ στη γη δεν είναι ζωή αλλά αμείλικτος θάνατος. Διότι σήμερα είσαι εδώ και αύριο δεν ξέρεις πού, σήμερα βασιλεύς και αύριο δούλος, σήμερα πλούσιος και αύριο πένης, σήμερα κριτής και αύριο κρινόμενος».

Τρία χρόνια μετά την εκδημία της, το τίμιο λείψανό της άνευρέθει εντελώς άφθορο μετά τη θαυματουργό εμφάνιση της βασιλίσσης στον επίσκοπο Παύλο τού Ράς, ο οποίος το κατέθεσε στο καθολικό της Μονής Γκράντατς, όπου με ευλάβεια το προσκυνούν έκτοτε οι πιστοί.

Άγιος Στέφανος ΣΤ΄ Μιλούτιν Βασιλιάς της Σερβίας



Γιος τού Ούρεση Α' και της αγίας βασιλίσσης Ελένης, ό Μιλούτιν ανήλθε στον θρόνο όταν παραιτήθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Δραγούτιν για να καρεί μοναχός. Κήρυξε τον πόλεμο κατά τού αυτοκράτορος τού Βυζαντίου Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (1259-1282), ο οποίος είχε αποδεχθεί την εκκλησιαστική και πολιτική ένωση με τη Ρώμη και υποχρέωνε τούς λαούς των Βαλκανίων καθώς και τούς Αγιορείτες μοναχούς να πράξουν το ίδιο. Η εκστρατεία του στέφθηκε από επιτυχία διότι απαύστως προσευχόταν και εναπέθετε την ελπίδα του στον Θεό μόνον. Όταν ανήλθε στον θρόνο, υποσχέθηκε να ανεγείρει τόσες εκκλησίες όσα και τα χρόνια πού θα διαρκούσε η βασιλεία του. Βασίλευσε επί σαράντα δύο χρόνια και έκτισε σαράντα δύο εκκλησίες, όχι μόνον στην πατρίδα του (Γκρατσάνιτσα, Στουντένιτσα, Στάρο Ναγκορίτσινο) αλλά επίσης στην Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στη Σόφια, στα Ιεροσόλυμα, στο Όρος Σινά και στο Αγιον Ορος. Δίπλα σε κάποιες από τις εκκλησίες αυτές, στη Θεσσαλονίκη και στην Κωνσταντινούπολη, ίδρυσε πτωχοκομεία. Παρ’ ότι πλούσιος και πανίσχυρος, ο βασιλεύς Μιλούτιν ζούσε ταπεινά και οικογενειακά. Συχνά περιερχόταν την πόλη κατά τη νύκτα, ενδεδυμένος πτωχικά ενδύματα και συνοδευόμενος από δύο ή τρεις υπηρέτες μόνον, για να πληροφορηθεί ιδίοις ώσί και όμμασι πώς περνούσαν οι υπήκοοί του και τι ανάγκες είχαν ώστε αμέσως να τούς συνδράμει. Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 29 Οκτωβρίου 1321. Το λείψανό του έμεινε άφθορο, και πολύ γρήγορα άρχισε να επιτελεί θαύματα. Βρίσκεται κατατεθειμένο στη Σόφια, μέχρι τις ημέρες μας.

                             

Άγιος Δραγούτιν βασιλιάς της Σερβίας




Υπό την επήρεια τού πεθερού του βασιλέως των Ούγγρων, ο Δραγούτιν, πρωτότοκος γιος τού βασιλέα Ούρεση Α', κίνησε πόλεμο κατά τού πατρός του, κατέλαβε τον σέρβικο θρόνο το 1276 και υποχρέωσε τον πατέρα του να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Ή αποδοκιμασία της μητρός του αγίας 'Ελένης, και μία πτώση του από το άλογο, τον έκαναν να αντιληφτεί το ανόμημα του• ζήτησε συγγνώμη από τη μητέρα του και κάλεσε τον αδελφό του Μιλούτιν για να τού παραχωρήσει τον θρόνο, θεωρώντας ότι ήταν ανάξιος τού υπάτου αξιώματος. ’Αποσύρθηκε στα κτήματά του στη Βοσνία, διάγοντας βίο οικογενειακό αφιερωμένος στη μετάνοια και στα θεάρεστα έργα. Έχοντας ανταλλάξει τη βασιλική πορφύρα με τα κουρέλια τού πένητου ο μεταμεληθείς βασιλέας έσκαψε έναν τάφο, τον γέμισε αγκάθια και αιχμηρές πέτρες και ξάπλωνε εκεί κατά τη διάρκεια των ολονύκτιων αγρυπνιών του θρηνώντας για τις αμαρτίες του. Έκανε γενναίες δωρεές όχι μόνον στη Σερβία, αλλά και στη Ρωσία, στους 'Αγίους Τόπους και στο Όρος Σινά. Είχε αλληλογραφία με πνευματικούς πατέρες της Παλαιστίνης, ιδίως με έναν ασκητή πού λεγόταν Γαλακτίων και τούς ζητούσε να τού θέσουν επιτίμια για να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του. Συνέβαλε δυναμικά στη μεταστροφή προς την ορθή πίστη των αιρετικών Βογομίλων πού βρίσκονταν στην περιοχή εκείνη της Βοσνίας. 'Όταν προσβλήθηκε από σοβαρή ασθένεια, έγραψε επιστολή προς τους επισκόπους και τους ηγουμένους των μονών της περιοχής του, ζητώντας τους να προσευχηθούν γι’ αυτόν. Ένεδύθη το μοναχικό Σχήμα, λαμβάνοντας το όνομα Θεόκτιστος και παρέδωσε ευλαβώς την ψυχή του στον Κύριο, στις 12 Μαρτίου 1316.

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2019

Αθωνικό Απόδειπνο



Ύστερα από τον κόπο της ημέρας, τις λησμοσύνες τα πηγαινέλα, σιγή. Μόνος με μόνο τον Θεό. Μια μέρα ακόμα προστέθηκε στη ζωή και μια αφαιρέθηκε. Τι πρόσθεσε και τι αφαίρεσε; Μόνος ενώπιον της σιγής. Τα λόγια του ψαλμού την ώρα αυτή είναι σα ντουφεκιές στη νύχτα, σα σάλπισμα στρατιώτη εγερτήριο σε ώρα πολέμου. 

Στο στασίδι των γερόντων, στην εκκλησιά των πατέρων, των αειμνήστων κτητόρων. Στη σκήτη των μακάρων, στο Άγιο Όρος του 1991, στο Άγιο Όρος που ετοιμάζεται ν' αγρυπνήσει. Μόνος αλλά όχι μόνος. Φτωχός αλλά όχι φτωχό. Ασθενής. Κουρασμένος αλλά όχι κουρασμένος. Επαναλαμβάνοντας αποστηθισμένους στίχους και ενούμενος έτσι με τα στίφη των πιστών, των προκατόχων, τον μετανοούντων, των μετανοησάντων, των οσίων και των δικαίων. 

Είναι ωραία αυτή η μοναξιά, η φτώχεια, η κόπωση, η σιγή, η νύχτα. Την ώρα που ένας κόσμος πάσχει, να επικοινωνείς με τον Θεό και να σε γεμίζει η επικοινωνία με αυτό που λέγεται εύκολα χαρά, μα εκφράζεται δύσκολα και μετριέται δυσκολότερα και μεταφέρεται στο χαρτί ακόμα δυσκολότερα. Η δημιουργία είναι σε βάρος της αδράνειας. Η δεύτερη δεν πρέπει εύκολα να αναθερμαίνεται... ...κλείνει και αυτή η μέρα και γεμίζει η καρδιά μου ελπίδα και κουράγιο για το αύριο.
 Από το βιβλίο του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου 
Αθωνικό Απόδειπνο 
εκδόσεις Αρμός



Με ποία διάθεση οφείλει να επιτιμά ο επιτιμών;



Ερώτηση 99
Με ποία διάθεση οφείλει να επιτιμά ο επιτιμών; 

Έναντι του Θεού πρέπει να έχει την διάθεση που έδειξε ο Δαβίδ όταν είπε: «εἶδον ἀσυνετοῦντας καὶ ἐξετηκόμην, ὅτι τὰ λόγιά σου οὐκ ἐφυλάξαντο». Έναντι δε των επιτιμωμένων οφείλει να έχει την διάθεση πατρός και ιατρού, ο οποίος θεραπεύει τον υιό του με συμπάθεια και ευσπλαχνία, όπως ορίζει η επιστήμη και ιδιαιτέρως όταν πονά, και ο τρόπος της θεραπείας είναι επίπονος.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΡΓΑ 9 ΕΠΕ σελ. 130-131

Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019

Κάνε άγάπη καί πές μου πώς θά σωθώ;



Ερώτηση 
Ένας αδελφός ρώτησε το μεγάλο Γέροντα, λέγοντας: Κάνε αγάπη και πες μου πως θα σωθώ. Και να ξέρεις ό,τι είπα στο λογισμό μου πως θα υποταχθώ σε ό,τι μου υποδείξει η επιστολή σου. 
Απόκριση Βαρσανουφίου. 
Αν άληθινά θέλεις νά σωθείς, απόδειξε με την πράξη ό,τι ακόυσες όσα θα σου πώ. Σήκωσε τα πόδια πάνω από τη γη και ανύψωσε το νου σου στον ουρανό και εκεί ας είναι η μελέτη σου νύκτα και ημέρα, παλεύοντας με όση δύναμη διαθέτεις να δείς τον εαυτό σου πιό άμαρτωλό, κάτω από κάθε άνθρωπο. Αυτή είναι η άληθινή όδός. Εκτός απ’ αυτή δέν ύπάρχει αλλη γι’ αυτόν πού θέλει να σωθεί, με τη δύναμη του Χριστού. Ας τρέχει αυτός πού θέλει, ας τρέχει αυτός πού θέλει, ας τρέχει αυτός πού θέλει, για νά προφθάσει. Εγώ γίνομαι μάρτυρας και βεβαιωτής ενώπιον του Θεού του ζώντος και του θέλοντος να χαρίσει ζωή αιώνια σ’ όποιον το επιζητεί. Άν θέλεις, εργάσου, αδελφέ.

Τι σημαίνει το " η αγάπη δεν ασχημονεί";


Ερώτηση 246 
Τι σημαίνει το " η αγάπη δεν ασχημονεί; (Α Κορ.13,5)
Είναι ισοδύναμο με το , - η αγάπη - δεν χάνει το ιδιαίτερο της σχήμα. Σχήμα δε αγάπης είναι τα χαρακτηριστικά της αγάπης, που απαριθμούνται από τον απόστολο εις την συνάφεια αυτή. 
----------------------------------------------------
Μ.Βασιλείου, Έργα, 9 ΕΠΕ σελ. 294-295

Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε να αγαπάμε και να εκτιμούμε ο ένας τον άλλο




Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε να αγαπάμε και να εκτιμούμε ο ένας τον άλλο. Χάσαμε τη φρόνηση μας. Χρειάζεται να αντέξει κανείς λίγο τον αδελφό του, όταν είναι θυμωμένος ή στεναχωρημένος. Γιατί μετά απο λίγο θα συνέλθει εκείνος και αντιλαμβανόμενος πως τον άντεξε, θα είναι έτοιμος και την ίδια του τη ζωή να δώσει για χάρη του. 
Λόγοι αββά Ζωσιμά

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019

Πρὸς ἑσπέραν θρῆνος. Συγγραφέας: Γρηγόριος ο Θεολόγος




Σε γέλασα, Λόγε, εσένα την αλήθεια,
ενώ σου είχα τάξει αγνή τη σημερινή μέρα.
Η νύχτα δε με υποδέχτηκε ολοφώτεινο.
Προσευχήθηκα ωστόσο κι αυτό περίμενα.
Είναι όμως που κάπου σκόνταψαν τα πόδια μου,
γιατί ήρθε το σκοτάδι που φθονεί τη σωτηρία. Φάνου και πάλι, Χριστέ μου, και λάμψε φως για μένα.

*** 
 Ἐψευσάμην σε τὴν ἀλήθειαν, Λόγε, 
Σοὶ τὴν παροῦσαν ἡμέραν καθαγνίσας.
Οὐ πάντα φωτεινόν με νὺξ ἐδέξατο.
Ἦ μὴν προσηυξάμην τε καὶ τοῦτ᾽ ὠιόμην·
Ἀλλ᾽ ἔστιν οὗ μοι καὶ προσέπταισαν πόδες.
Ζόφος γὰρ ἦλθε βάσκανος σωτηρίας.
Λάμποις τὸ φῶς μοι, Χριστὲ, καὶ πάλιν φανείς.

Η Εκκλησία είναι Μάννα κι όταν γυρίζουμε σ΄αυτήν, δε ρωτάει να μάθει τι κάναμε, αλλά μας κοιτάει στα μάτια να δει τι πάθαμε... πόσα συντρίμμια γίναμε...


Η Εκκλησία είναι Μάννα 
κι όταν γυρίζουμε σ΄αυτήν,
δε ρωτάει να μάθει τι κάναμε, 
αλλά μας κοιτάει στα μάτια
να δει τι πάθαμε... 
πόσα συντρίμμια γίναμε...
Μαρία Μουρζά

Ακούς ; Όλα τα βάρη σηκώνονται κι όλα τα δάκρυα ακούγονται, όταν τον Χριστό επικαλεστείς! Μαρία Μουρζά




Ακούς ; 
Όλα τα βάρη σηκώνονται 
κι όλα τα δάκρυα ακούγονται, 
όταν τον Χριστό επικαλεστείς! 
Μαρία Μουρζά

Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2019

για την συγκατοίκηση με αδελφό...


Ο Παΐσιος, ο αδελφός του αββά Ποιμένος, σχετιζόταν με κάποιον που έμενε έξω από το κελί του,  πράγμα που δεν το ήθελε ο αββάς Ποιμήν. Σηκώθηκε λοιπόν ο αββάς Ποιμήν και πάει στον αββά Αμμωνά και του λέει: Ο αδελφός μου, ο Παΐσιος, έχει σχέσεις με κάποιον και αυτό δεν με αναπαύει. Και του απαντά ο αββάς Αμμωνάς: Ποιμήν, ακόμα ζεις; Πήγαινε κάθισε στο κελί σου και βάλε στα κατάβαθα της καρδιά σου ότι έχεις ήδη έναν χρόνο που είσαι μέσα στο μνήμα. 

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ, Τόμος Δ΄, 
Εκδόσεις: Ι. Ησυχ. Το Γενέσιον της Θεοτόκου. Πανόραμα Θεσσαλονίκης  

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2019

Μακάριος είναι όποιος έχει μετατρέψει όλες τις σωματικές πράξεις σε προσπάθεια προσευχής.


Εκείνοι πού νίκησαν στον εξωτερικό πόλεμο, απαλλάχτηκαν και από τον εσώτατο φόβο και τίποτε δεν τούς εξαναγκάζει ούτε τούς παρακινεί σε πόλεμο, ούτε κατά μέτωπο ούτε από πίσω. 'Όταν λέγω πόλεμο, εννοώ εκείνον πού εγείρεται κατά της ψυχής από τις αισθήσεις και την αμέλεια, όπως είναι οι δοσοληψίες της ακοής και της γλώσσας, οι όποιες επερχόμενες στην ψυχή της προκαλούν έπαρση, κι’ έτσι με την προσθήκη της εξωτερικής ταραχής δεν μπορεί να προσέχει τον εαυτό της κατά τον κρυφό πόλεμο πού κινείται εναντίον της και να νικήσει με την γαλήνη τούς κινουμένους από μέσα της λογισμούς. Όταν όμως κάποιος κλείσει τις θύρες της πόλεως, δηλαδή τις αισθήσεις, τότε πολεμά από μέσα και δεν φοβάται εκείνους πού ενεδρεύουν έξω από την πόλη. 

Μακάριος είναι εκείνος πού τα γνωρίζει αυτά, μένει στην ησυχία και δεν θορυβείται από το πλήθος των ασχολιών του, αλλά, έχοντας μεταστρέψει όλες τις σωματικές πράξεις σε προσπάθεια προσευχής και πιστεύοντας ότι, όσο εργάζεται με τον Θεό κι’ έχει την σκέψη του σ’ αυτόν νύκτα και ήμερα, δεν θα τού λείψει τίποτε από τα αναγκαία στην χρεία του· διότι γι’ αυτόν τον Θεό απέχει από τούς πε­ρισπασμούς και τα εγκόσμια έργα. Αν όμως κάποιος δεν μπορεί να μείνει στην ησυχία χωρίς εργόχειρο, τότε ας το εργάζεται χρησιμοποιώντας το ως βοηθό, αλλά όχι πλεονεκτικά για το κέρδος. Κι’ αυτό βέβαια έχει οριστεί για τούς ασθενείς, στους τελειοτέρους όμως είναι πρόξενος ταραχής. Οι πατέρες όρισαν την εργασία για τούς πτωχούς και όχι ως πράγμα αναγκαίο. 
***
Οί τον έξωτικόν πόλεμον νικήσαντες, εθάρρησαν από του ενδοτάτου φόβου και ουδέν άναγκαστικώς κατεπείγει αυτούς, και ου σαίνονται εν τω πολεμώ, ούτε απ' έμπροσθεν ούτε εξόπισθεν. Πόλεμον δε λέγω τον εξεγειρόμενον κατά της ψυχής υπό των αισθήσεων και της αμελείας, οίον, του δούναι και λαβείν της ακοής και της γλώσσης, άτινα επαγόμενα τη ψυχή τύφωσιν εμποιεί αυτή, και εκ της επαγωγής της ταραχής της έξωθεν ου δύναται προσέχειν εαυτή εν τω λεληθότι πολεμώ τω κινουμένω κατ' αυτής και δια της γαλήνης νικήσαι τους ένδοθεν κινούμενους. Όταν γαρ τις κλείση της πόλεως τάς θύρας, τουτέστι τάς αισθήσεις, τότε έσωθεν πολεμεί και τους έξωθεν της πόλεως ενεδρεύοντας ου πτοείται.

Μακάριος ο γινώσκων ταύτα και μένων εν τη ησυχία και μή θορυβούμενος εν τω πλήθει των έργων αυτού, αλλά πάσας τάς σωματικάς πράξεις μεταστρέψας εις τον κόπον της προσευχής και πιστεύσας ότι, όσον μετά του Θεού εργάζεται και έχει την μέριμναν εις αυτόν νυκτός και ημέρας, ου μη λείψη αυτώ τι των προς την αναγκαίαν χρείαν καθότι δι' αυτόν απέχεται του περισπασμού και του έργου. Εάν δε τις μη υπομείνη εν τη ησυχία άνευ του εργόχειρου, εργαζέσθω, χρώμενος μεν αυτώ ως βοηθώ, μη πλεονεκτών δε δια το κέρδος. Και τούτο μεν τοις ασθενέσι τέθειται, τοις δε τελειοτέροις ταραχώδες πέφυκε. Τοις γαρ πτωχοίς και ραθύμοις οι Πατέρες το εργάζεσθαι εξέθεντο, και ούχ ως πράγμα επάναγκες. 

Ισαάκ του Σύρου 

Λόγοι Ασκητικοί 

Κεφ. ΚΓ΄ 

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019

Εκείνος που με φόβο Θεού νουθετεί ή τιμωρεί παιδαγωγικά αυτόν που αμαρτάνει, προξενεί στον εαυτό του την αντίθετη προς το σφάλμα του άλλου αρετή



Αυτός που ασκεί εξουσία οφείλει να λέει στον υποτακτικό του αυτό που πρέπει να κάνει. Οταν εκείνος τον παρακούσει, οφείλει να του προαναγγέλει τους πειρασμούς που θα του έρθουν.  
Αν ανέλαβες να διδάσκεις το θέλημα του Κυρίου και σε παρακούσει, να θλίβεσαι νοερά, αλλα να μην ταράζεται φανερά. Γιατί αν θλίβεσαι, δεν θα κατακριθείς μαζί με εκείνον που σε παράκουσε, ενώ αν ταράζεται, θα έχεις τον ίδιο πειρασμό με εκείνον.
Εκείνος που με φόβο Θεού νουθετεί ή τιμωρεί παιδαγωγικά αυτόν που αμαρτάνει, προξενεί στον εαυτό του την αντίθετη προς το σφάλμα του άλλου αρετή. Εκείνος όμως που επιπλήττει απο μνησικακία και κακή πρόθεση , θα πέσει στο ίδιο πάθος σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο.  
Εκείνον που δεν σε υπακούει με τον πρώτο λογο μην τον πιέζεις με φιλονικία, αλλα το κέρδος που απέρριψε εκείνος, κέρδισε το εσυ. Η ανεξικακία σου θα σε ωφελήσει περισσότερο απο ότι η διόρθωση εκείνου.
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής 

Εὐχὴ ἑωθινή. Γρηγορίου Θεολόγου




Είναι πρωί και δίνω υπόσχεση στο Θεό,
τίποτα σκοτεινό ούτε να πράξω ούτε να επικροτήσω,
μα όσο μπορώ καλύτερα θα σου αφιερώσω τη μέρα, 
μένοντας ακλόνητος και κυριαρχόντας στα πάθη μου.
Ντρέπομαι τα γηρατειά, αν είμαι κακός,
και την τράπεζα που εγώ είμαι παραστάτης της.
Πόθος μου είναι αυτά, Χριστέ μου. Σύ ευόδωσε τα.

***

Ὄρθρος δίδωμι τῶι Θεῶι μου δεξιὰς,
Μηδὲν σκοτῶδες ἢ δράσειν ἢ αἰνέσειν,
Ἀλλ᾽ ὡς μάλιστά σοι θύσειν τὴν ἡμέραν,
Μένων ἄσειστος, καὶ παθῶν αὐτοκράτωρ.
Αἰσχύνομαι τὸ γῆρας, ἂν κάκιστος ὦ,
Καὶ τὴν τράπεζαν ἧς παραστάτης ἐγώ.
Ὁρμὴ μὲν αὕτη, Χριστέ μου· σὺ δ᾽ εὐόδου.
























Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2019

Να κάνεις το εργοχειρο σου για τις ανάγκες σου, μάλλον όμως να το έχεις ως σύντροφο της ησυχίας σου. 
Αββά Ισαάκ του Σύρου (ΛΔ 148)

Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019

ΜΙΚΡΗ ΝΗΠΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ



Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 8ο, στίχοι 5 ἕως 15, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 16-10-2005.

Τήν πολύ γνωστή παραβολή τοῦ σπορέως πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, ἀπό τό Κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο, μποροῦμε νά τή διαφοροποιήσουμε ἀπό ἄλλες περικοπές γιά ἕναν ἰδιαίτερο λόγο: Εἶναι μιά περικοπή πού μέσα σέ μιά μοναδική ἔκφραση, ἑρμηνεύεται ἡ ἴδια ἀπό τόν Χριστό. ῎Ετσι, θά μποροῦσε κανείς νά πεῖ ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά παρέμβει ἑρμηνευτικά σέ αὐτό τό κείμενο, ἐφόσον ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἑρμηνεύει τά δικά Του τά λόγια. Καί παρόλο πού δέν μποροῦμε πραγματικά νά μιλήσουμε γιά ἑρμηνευτικές προεκτάσεις ἤ ἀναλύσεις, ἀφοῦ τά εἶπε ὅλα ὁ Χριστός, μποροῦμε, μέσα ἀπό τό δεύτερο κείμενο τῆς ἑρμηνείας τοῦ Χριστοῦ πού δίνει στήν παραβολή, νά ἀποκαλύψουμε – καί αὐτό εἶναι μιά μικρή νηπτική, θά ᾽λεγα μιά μικρή κλίμακα πνευματικῆς ζωῆς πού ὁδηγεῖ στόν ἴδιο τόν Χριστό.
Νά δοῦμε αὐτή τήν ἑρμηνεία τοῦ Χριστοῦ, πῶς εἶναι μιά μικρή κλίμακα καί μιά πορεία πνευματικῆς ζωῆς καί ἀποκαλύπτεται στή ζωή μας ὁ Χριστός. Πρῶτα-πρῶτα ἡ ἑρμηνεία πού δίνεται γιά τόν Λόγο. Ὁ σπόρος εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καί δέν εἶναι ὁ Λόγος ἁπλῶς τό ἄκουσμα· εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐλλογοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή πού μπαίνει μές στήν καρδιά μας [ὁ Λόγος]. Δύο φορές μέσα ἀπό τό κείμενο περνάει ἡ λέξη «καρδιά». Μπαίνει μές στήν καρδιά μας ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, πού εἶναι ὁ Θεός-Λόγος, καί ἐμεῖς χριστοποιούμεθα καί γινόμαστε λογικοί, ὄντως λογικοί ἄνθρωποι, ἄνθρωποι τοῦ Χριστοῦ. ῎Ετσι λοιπόν, αὐτή ἡ κλίμακα ὁδηγεῖ στή χριστοποίηση τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ ἑρμηνεία τοῦ Χριστοῦ μας πορεύεται σέ τέσσερα στάδια· αὐτή ἡ κλίμακα ἔχει τέσσερα στάδια. Καί στά τέσσερα στάδια ἡ εἰσαγωγική λέξη εἶναι ἡ λέξη «ἀκοή». Ἀλλοῦ ἡ ἀκοή γίνεται ἀποδεκτή καί ἀλλοῦ ἀπορρίπτεται, ἀλλά παντοῦ ὑπάρχει ἡ ἀκοή, δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ἔχει αἰσθήσεις, εἶναι ζωντανός ἄνθρωπος, δέν εἶναι ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δέν σκέπτεται, εἶναι ἄνους, ἀλλά μπορεῖ νά καταλάβει. Αὐτή ἡ ἀκοή τώρα πῶς ἀξιοποιεῖται καί πῶς ὁδεύει αὐτή ἡ κλίμακα τῶν ἀρετῶν καί ἡ πορεία τῆς πνευματικῆς ζωῆς πού μᾶς πάει στόν Χριστό.
Στό πρῶτο ὑπάρχει μιά δυσκολία. Ὑπάρχει ἡ προσβολή, λέει, τοῦ διαβόλου. Εἶναι γεγονός ἐξωτερικό καί πράγματι ὁ ἄνθρωπος σέ ὅλη του τή ζωή παλεύει μέ τούς πειρασμούς πού τίθενται ἀπό τόν διάβολο, ἀλλά εἶναι γεγονός ἐξωτερικό καί ὁ ἄνθρωπος, κατά τά μέτρα πού θέλει τόν Χριστό, οὔτε κἄν παλεύει, θά λέγαμε. Δέν κουβεντιάζει καθόλου μέ τόν διάβολο. Εἶναι τό στάδιο στό ὁποῖο ὁ Χριστός μπαίνει στή ζωή μας καί μᾶς δίνει τή δύναμη νά ἔχουμε ἀντίδραση καί μιά στάση ἀλλιώτικη πρός τόν διάβολο. Δέν κουβεντιάζουμε μαζί του. Ἐμεῖς προχωροῦμε στόν Χριστό. Θά ἔλεγα ὁ ἄνθρωπος δέν φταίει γιά τόν πειρασμό. Φταίει ἄν ἀποδεχθεῖ καί κουβεντιάσει.
Στό δεύτερο στάδιο ὑπάρχει πάλι ἕνα γεγονός ἐξωτερικό πού εἶναι ἀντικειμενικό. Μιλάει γιά τούς πειρασμούς τῆς ζωῆς. Προσέξτε! Δέν εἶναι ἁπλῶς ὁ πειρασμός τοῦ διαβόλου, εἶναι οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς καί αὐτό εἶναι γεγονός ἐξωτερικό. Τό λέει «πειρασμό» ὁ Χριστός ἐδῶ γιατί μέσα ἀπό τίς δυσκολίες παίρνουμε πείρα, τό πῶς θά ἀντιμετωπίσουμε τά δύσκολα πράγματα. Εἶναι μιά ἐμπειρία. Ἡ κάθε δυσκολία λοιπόν, ἄν ἀντιμετωπιστεῖ ἐλλόγως, ἔχοντας ὡς ἐργαλεῖο μές στήν καρδιά μας πάλι τόν Χριστό –εἶναι καρδιακό γεγονός– ἔρχεται ὁποιαδήποτε δυσκολία νά μή μᾶς ταράξει. Ὅπως ὁ διάβολος μέ τήν ἐπίθεσή του δέν μᾶς ταράζει, γιατί εἴμαστε ἄνθρωποι λογικοί, ἔλλογοι τοῦ Χριστοῦ, ταυτόχρονα οἱ δυσκολίες δέν μᾶς ταράζουν. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος κουβεντιάζει μέ τόν διάβολο ἤ ταράσσεται μέ δυσκολίες, ἀκριβῶς δέν μπορεῖ νά πάει παρακάτω στή χριστοποίηση, στό τελευταῖο σκαλοπάτι πού εἶναι ἡ ὁριστική κατάληξη τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Στό τρίτο σκαλοπάτι ἀρχίζει νά λειτουργεῖται πιά ἡ εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἐκεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος συμπλέκεται μέ τίς εὐθύνες τῆς ζωῆς καί μέ τά πράγματα τῆς ζωῆς καί προσκολλᾶται πάνω τους. Ἐδῶ ὑπάρχει μιά καίρια εὐθύνη. Τά πράγματα εἶναι ὅπως εἶναι καί ἐμεῖς τά ἔχουμε τά πράγματα ἔχοντας αὐτή τή λογική τοῦ Χριστοῦ, ἔχοντας χριστοποιήσει τή ζωή μας, νά τά κάνουμε κι αὐτά χριστοποιημένα, νά τά εὐλογήσουμε. Ὁ ἄνθρωπος εὐλογεῖ τά πάντα. Δέν δέχεται νά δεθεῖ μέ τά πράγματα, οὔτε νά ὑποταγεῖ στά πράγματα. Καί αὐτά τά χριστοποιεῖ, θά λέγαμε, καί αὐτά τά φωτίζει, γιατί εἶναι ἡ ἔλλογη παρουσία τοῦ Χριστοῦ πάνω στή γῆ. Ὁ ἄνθρωπος εὐλογεῖ καί δέν καταράσεται ἀπό τά πράγματα, δέν διαλύεται ἀπό τά πράγματα, δέν ὑποτάσσεται στά πράγματα. Δέν ὑποτάσσεται πουθενά παρά μόνο στόν Χριστό. Ἄν ὑποταχθοῦμε σέ ἄλλα γεγονότα, χάνουμε αὐτή τή νηπτική, αὐτή τήν κλίμακα. Ἤ ἄνθρωποι εἶναι ἤ ἀντικείμενα εἶναι, δενόμαστε μέ τά πράγματα καί χάνεται ἡ λογική μας πορεία καί γινόμαστε δοῦλοι τῶν πραγμάτων πού δέν ἔχουν λογική πάνω τους.
Καί στό τέλος ὑπάρχει τό θετικό κοίταγμα καί ἐπανέρχεται ἡ λέξη «καρδιά». Βλέπετε, ὅλα αὐτά τά γεγονότα μέσα στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου λειτουργοῦν, μέ ἕνα μυστικό τρόπο. Μυστικά ὁ Χριστός κουβεντιάζει μαζί μας καί ἔρχεται στό τελευταῖο στάδιο ἀκριβῶς νά ὑπάρχει μιά λέξη ἡ ὁποία εἶναι πολύ κοινότυπη καί τή δίνουμε πολλές φορές σάν συμβουλή πνευματική. Λέει ὅτι ὅλα αὐτά λειτουργοῦνται «ἐν ὑπομονῇ». Εἶναι ἡ ὑπομονή πού ξέρουμε, εἶναι ἡ ὑπομονή ὅμως ἡ ὁποία ἔχει καί μιά ἄλλη ἔκφραση. Εἶναι μιά ὑπομονή ἡ ὁποία δέν κουβεντιάζει μέ τόν διάβολο, ἡ ὑπομονή πού λέει δέν σέ πειράζουν οἱ πειρασμοί, οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἡ ὑπομονή πού λέει δέν ὑποτάσσομαι στά πράγματα, ἀλλά καί μέσα της, ἀκόμη καί γιά τούς Πατέρες-ἑρμηνευτές, ἔχει μιά διαχρονικότητα. Βλέπετε, ἐμεῖς βιαζόμαστε νά ξεπεράσουμε τή δυσκολία. Ἡ ὑπομονή ἔχει μιά διαχρονικότητα, εἶναι μιά προσμονή. Βλέπετε ὁ σπόρος ἔχει μιά διαχρονικότητα γιά νά καλλιεργηθεῖ. Ἡ ἀρετή, λοιπόν, καλλιεργεῖται οὐσιαστικά καί ὁ ἄνθρωπος γίνεται χριστοποιημένος ἄν προσμένει, ἀναμένει, ὄχι ἁπλῶς πῶς θά ἔρθουν τά πράγματα. Προσμένει πῶς σιγά-σιγά, μέσα ἀπό τό δικό του θέλημα θά καλλιεργηθεῖ ἐντόνως καί πιό ἐνεργῶς πάνω στήν καρδιά του ὁ Χριστός. Κι ἡ καρδιά καλλιεργεῖται ὅπως καλλιεργεῖται ὁ σπόρος. Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ εἶναι καρδιακό γεγονός, γεγονός σπόρου, γεγονός ἀναπτύξεως ὑπομονῆς, πορείας διαχρονικῆς. Ὅποιος βιάζεται στά πνευματικά δέν κάνει τίποτε. Ὅποιος βιάζεται νά ξεπεράσει τούς πειρασμούς δέν παίρνει ἐμπειρία τῆς πείρας τῶν πειρασμῶν, δέν μπορεῖ νά γίνει ἄνθρωπος πνευματικός.
Αὐτά ὅλα τά τέσσερα σκαλοπάτια εἶναι μιά κλίμακα, καί μάλιστα οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακας μετά πού ἔγραψε τήν «Κλίμακα» διηύρυνε αὐτόν τόν πυρήνα οὐσιαστικά τῆς κλίμακας. Μπορεῖτε νά τά ἀξιοποιήσετε, γιατί ἡ περικοπή εἶναι πολύ γνωστή καί πάρα πολύ κατανοητή, γιά νά μπορεῖτε νά προχωρήσετε μέ πολύ ἁδρά βήματα, μέ πολύ σοβαρά καί σταθερά βήματα, στή δική σας προσωπική πνευματική ζωή.
πηγή:floga.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις