Ακοίμητο λυχνάρι

Η προσευχή να είναι αδιάλειπτη, σαν ακοίμητο λυχνάρι μέσα στην καρδιά. Να φροντίζουμε να υπάρχει πάντοτε λάδι για να το κρατάμε αναμμένο. Ακόμη και τις στιγμές που μας είναι πάρα πολύ δύσκολο να προσευχηθούμε, να προσευχόμαστε έστω και ελάχιστα, ώστε να μη σβήσει το λυχνάρι μας. Για. να μην αιφνιδιασθούμε τη στιγμή του θανάτου, οφείλουμε να είμαστε σαν τις φρόνιμες και όχι σαν τις μωρές παρθένες.

Η προσευχή να μην εξαρτάται ούτε από την έμπνευση, ούτε από τη φαντασία μας. Είναι σκανδαλώδες να λέμε: «Δεν έχω διάθεση να προσευχηθώ». Είναι προσβολή προς τον Θεό, πραγματική βλασφημία. Η προσευχή πρέπει να αποτελεί για μας απόλυτο κανόνα. Οφείλουμε να προσευχόμαστε πάση θυσία, διότι η προσευχή είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Δεν αναπνέουμε όποτε το θέλουμε. Δεν αναζητούμε λογούς για να αναπνέουμε, δεν συζητούμε για την αναγκαιότητα της αναπνοής, δεν αναρωτιόμαστε καν. Ξέρουμε όμως ότι αν σταματήσουμε να αναπνέουμε, θα πεθάνουμε. Οφείλουμε να θεωρούμε την προσευχή ως κάτι απόλυτο, για το οποίο δεν χωρεί καμιά συζήτηση. Να πούμε στον εαυτό μας: «Έτσι είναι, και αυτό είναι όλο». Να ορίσουμε έναν κανόνα προσευχής και να τον τηρούμε απαρεγκλίτως.

Στάρετς Σέργιος

Να ζούμε την κάθε ημέρα

Στάρετς Σέργιος Διδασκαλία

Να ζούμε την κάθε ημέρα

Να αγωνιζόμαστε για την απροσπάθεια τόσο σε σχέση με το παρόν, όσο και με το μέλλον και το παρελθόν.

Εξ ου και η συμβουλή που συχνά δίνει ο Γέροντας, «να ζούμε την κάθε ημέρα». Για να εδραιώσουμε και να δια­τηρήσουμε αυτή την κατάσταση του πνεύματος, μας συ­νιστά να συνηθίσουμε να ξεκινούμε την κάθε ημέρα χωρίς να κοιτούμε πίσω και χωρίς να σκεπτόμαστε την επόμε­νη, σαν να ήταν μια εξ ολοκλήρου καινούρια ημέρα και η μοναδική που έχουμε μπροστά μας.

Αφενός να μην ανησυχούμε για το μέλλον: καταρχήν, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα με τους φόβους μας. Η διδασκαλία του Γέροντα στηρίζεται εδώ στη διδασκα­λία του Χριστού στο Ευαγγέλιο (Λουκ. 12,22-31). Με τη σκέψη μας στο μέλλον, απομακρυνόμαστε από το παρόν, κινδυνεύοντας να περάσουμε όλη μας τη ζωή παραμελώ­ντας το. Ωστόσο, ο Γέροντας δεν μας ωθεί στον αυτοσχε­διασμό. Ταυτόχρονα μας βεβαιώνει ότι «είναι σημαντικό να προετοιμάζουμε το μέλλον». Αλλά είναι πεπεισμένος ότι ζώντας καλύτερα το παρόν προετοιμάζουμε καλύτερα το μέλλον. Πράγματι, αυτό που ζούμε σήμερα είναι που ο­ρίζει και προετοιμάζει εκείνο που θα ζήσουμε αύριο. Εξάλ­λου, είναι ανούσιο να κάνουμε σχέδια για το μέλλον αφού ποτέ τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα είχαμε σχεδιά­σει. Συχνά συμβαίνουν απροσδόκητα γεγονότα που ανα­τρέπουν όλα τα σχέδια μας. Η σοφία επομένως συνίστα­ται στο να ζούμε στο παρόν και να εμπιστευόμαστε στον Θεό οτιδήποτε αφορά το μέλλον.

Αφετέρου, να μην είμαστε προσκολλημένοι στο παρελ­θόν και μάλιστα να μην κοιτάμε πίσω, να ξεχάσουμε ό,τι συνέβη την προηγούμενη ή τις προηγούμενες ημέρες. Η έγνοια του Γέροντα, όπως ήδη έχουμε δει, είναι να μην απελ­πιζόμαστε από λάθη που διαπράξαμε στο παρελθόν, να μη μας συνθλίβει το βάρος του παρελθόντος, να μην πα­ραμένουμε φυλακισμένοι σ' αυτό. Αντίθετα, να μπορούμε κάθε στιγμή να ξεκινούμε από το μηδέν και να ζούμε εν Χρι­στώ την καινή ζωή στην οποία μας καλεί το Ευαγγέλιο, και η οποία, όπως άλλωστε έχουμε δει, δεν αποκλείει τη μετάνοια.

«Να ζούμε στο παρόν», συνιστά ο Γέροντας, μια και είναι ο μοναδικός χρόνος που είναι πραγματικά αληθινός, ο μόνος χρόνος που μετράει πραγματικά για εμάς. «Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί, είναι το πώς βρισκόμαστε μέσα στο παρόν,το ποια είναι η κατάσταση μας γιατί έτσι θα παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού».

Η μνήμη του θανάτου εμφανίζεται ως ένας από τους κα­τεξοχήν τρόπους για να εφαρμόσουμε αυτές τις συμβου­λές, να επιτύχουμε την απροσπάθεια και να ζούμε το παρόν.

Jean-Claude Larchet Στάρετς Σέργιος

εκδόσεις : ΑΚΡΙΤΑΣ