π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος - Κυριακή Στ΄Ματθαίου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 

θ΄.1-9

Αρχίστε να δουλεύετε πάνω στην καρδιά σας, στην βαθιά ηρεμία της καρδιάς στη βαθιά ησυχία που είναι αποτέλεσμα της πίστεως και της προσφοράς μας στο Θεό

Κήρυγμα του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου την Κυριακή 27ης Ιουλίου του 1997 σε mp3- εδώ 

Η Εκκλησία μας γιορτάζει σήμερα τη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του Ιαματικού, αλλά η περικοπή που ακούσαμε, παρόλο που δεν είναι η περικοπή που οι πατέρες έθεσαν για να αναγινώσκεται εις τιμήν του Αγίου, συνέπεσε η περικοπή αυτή, να ομιλεί για ίαμα και θεραπεία και έτσι τα γεγονότα συνδυάζονται και μπορούμε για λίγο να θεολογήσουμε πάνω στο θέμα της δυνατότητας της θεραπείας, που έχουμε ζώντας κοντά στην Εκκλησία και ακόμα περισσότερο να προσδιορίσουμε, αφού γιορτάζουμε σήμερα τον Άγιο Παντελεήμονα, τι σημαίνει η θεραπευτική ικανότητα και δύναμη που έχουν οι Άγιοι και προβαίνουν σε ιάματα κατά τα μέτρα που το επιτρέπει η αγάπη του Θεού. 

Να σας θυμίσω, μία αφετηριακή πρόταση πολύ σπουδαία και μετά να σταθούμε σε κάποιες πτυχές της Ευαγγελικής περικοπής και να δούμε, αυτόν τον πραγματικά πολύ σπουδαίο δρόμο, τι σημαίνει η θεραπεία μας. Να θυμάστε τα εξής αφετηριακά. Ότι ο άνθρωπος δεν ήταν φτιαγμένος για να αρρωσταίνει. Μέσα από το γενικό κλίμα της πτώσεως του, μπορεί και αρρωσταίνει άλλοτε υπεύθυνος ων και άλλοτε ανεύθυνος ων. Άλλη φορά η ασθένεια η σωματική, εκδηλούμενη, οφείλεται σε δική μας ευθύνη και άλλη φορά ανευθύνως αλλά ζώντας μέσα σε ένα κλίμα μεταπτωτικό αρρωστημένο, αρρωσταίνουμε. Αυτό σημαίνει πρώτα, πρώτα πως δεν μπορούμε μία αρρώστια να την ορίσουμε και να πούμε ότι είναι πάντοτε αποτέλεσμα της προσωπικής μας αμαρτίας, αλλά οπωσδήποτε είναι αποτέλεσμα της γενικής πτώσεως του ανθρώπινου γένους. Και έτσι δεν μπορούμε κάποιον άρρωστο να τον πούμε αμαρτωλό, αλλά όλοι όντας άνθρωποι που ζούμε μέσα στον κόσμο τον μεταπτωτικό μπορούμε υπευθύνως ή ανευθύνως να αρρωσταίνουμε. 

Αυτό είναι δεδομένο για να μην μπορούμε να κρίνουμε τίποτε για τη ζωή του άλλου. Εν τω κρυφώ και εν τη καρδία του κάθε ανθρώπου κρύβεται η αιτία της αρρώστιας του. Υπάρχει όμως η θεραπευτική της αρρώστιας, η οποία και αυτή έχει δύο δυνατότητες. Όπως λέμε είμαστε άρρωστοι και δεν ξέρουμε αν είμαστε υπεύθυνοι ή ανεύθυνοι γι’ αυτό, η θεραπευτική αυτή έχει δύο δυνατότητες. Η πρώτη δυνατότητα είναι να προβούμε σε μία σωματική θεραπεία. Αυτό κάνει ο κόσμος και καλά το κάνει και η δεύτερη περίπτωση είναι να κάνουμε μία ολοκληρωτική θεραπεία, η οποία ακουμπώντας τις βαθιές πτυχές της ψυχής μας, έρχεται να επεκταθεί και προς το σώμα. Οπότε, η θεραπεία που γίνεται από τα μέτρα του κόσμου η σωματική, έρχεται να έχει άλλες ρίζες, ρίζες που βρίσκονται στο κέντρο της ψυχής. Αφού θυμόμαστε αυτές τις βασικές προτάσεις, να δούμε και λίγες λέξεις, λίγες στιγμές της Ευαγγελικής περικοπής που πραγματικά προσδιορίζουν το βάθος της θεραπευτικής που κάνει η Εκκλησία, που κάνουν οι ιαματικοί Άγιοι, όπως ο σημερινός ο εορταζόμενος Άγιος Παντελεήμων και πώς το έκανε ο Χριστός μας. 

Ακούστε τις λέξεις που είπε ο Χριστός θεραπεύοντας αυτόν τον άρρωστο άνθρωπο που σήμερα ακούσαμε να τον γιατρεύει ο Χριστός στην περικοπή πριν από λίγο. 

Πρώτα πρώτα ο Χριστός προσδιορίζει το γεγονός και βλέπει ότι, αυτόν τον προσέφερον, έτσι λέει το Ευαγγέλιο. Προσέφερον αυτόν. Αυτό είναι πολύ σπουδαίο, δεν τον έφεραν απλώς τον «προσέφεραν» σημαίνει που αυτοί που τον έφερναν, η κοινότητα, το σώμα το ανθρώπινο που υπήρχε γύρω, είχε μία βαθιά εμπιστοσύνη στο Χριστό. Τον προσέφεραν, και όταν προσφέρω κάτι σημαίνει [πως το] προσφέρω. Δεν το προσφέρω με καμία προοπτική. Δηλαδή τον έφεραν εκεί και δεν είπανε: γιάτρεψε τον γιατί αν δεν τον γιατρέψεις εμείς δεν θα πιστεύουμε σε σένα. Τον έφεραν εκεί και είπαν: ό,τι και να γίνει, τον πήγαμε εκεί. Και να γιατρευτεί σωματικά και να μην γιατρευτεί, πήγε εκεί που πρέπει να πάει. Τα υπόλοιπα τα ξέρει Εκείνος. Αυτό είναι μία πολύ σπουδαία κίνηση, αυτή η κίνηση της προσφοράς, η αναγωγή μας στο Θεό, την ώρα τη δύσκολη, την οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας που αρχίζει αυτό να λειτουργεί θεραπευτικά. Αρκεί να είναι προσφορά και να μην είναι ήθος ανταλλακτικό. Οπότε προσεγγίζοντας το Χριστό ως προσφορά, δεν θέλεις τίποτα, προσεγγίζεις και δεν θέλεις καν τη θεραπεία σου τη σωματική. Θέλεις να φτάσεις Αυτόν και ξέρεις ότι πλησιάζοντας Αυτόν, επειδή θα γιατρευτείς μέσα σου, το άλλο πια είναι δευτερεύον. Εκείνος ξέρει αν πρέπει κάπου περισσότερο να κρατήσουν οι πόνοι ή να φύγουν οι πόνοι. Είναι πια δευτερεύον το θέμα της εξωτερικής θεραπείας. Γιατί η Εκκλησία κάνει ένα βαθύ κοίταγμα στη μέσα θεραπεία κι αν αυτή η μέσα θεραπεία μπορεί να εκδηλωθεί και πρέπει να εκδηλωθεί και ως εξωτερική, ας γίνει. Αρκεί να γίνει βαθιά θεραπεία και σε αυτό στοχεύει ο Χριστός και σε αυτό στοχεύει η Εκκλησία. Δηλαδή να κάνουμε πρώτα πρώτα την προσφορά μας, οπότε με την προσφορά και μόνο που κάνουμε επειδή πλησιάζουμε το Χριστό άδολα τότε ακριβώς επειδή δεν θέλει με τίποτα από Αυτόν, αρχίζουμε και θεραπευόμαστε. Για αυτό μετά από λίγο, Χριστός ομίλησε για την πίστη που είχε, ότι η πίστη μπορεί να θεραπεύσει. 

«Ιδών την πίστη αυτών». Επειδή είναι αποτέλεσμα αυτής της προσφοράς. Και όσες φορές αναμετριόμαστε πια με την πίστη και το κάνουμε με το μυαλό, κάνουμε λάθος, αν δεν κάνουμε πρώτα την προσφορά μας για να πιστέψουμε. Έτσι η πίστη πια, που είναι η πολύ βαθιά εμπιστοσύνη είναι θεραπευτική, αλλά έχει την προϋπόθεση της προσφοράς, της βαθιάς προσφοράς. Να λοιπόν δύο πρώτα σημεία, η προσφορά και η πίστη η οποία έρχεται να αρχίσει να γιατρεύει τα δεδομένα τα εσωτερικά της ψυχής του ανθρώπου. Τα πολύ βαθιά δεδομένα, που εμείς λίγο τα πιάνουμε αυτά και λίγο τα προσεγγίζουμε και μετά από κει πια αφού υπάρχουν αυτές οι δύο προϋποθέσεις ο Χριστός προβαίνει σε βαθύτερες αναλύσεις κοιτάζοντας τους ανθρώπους που είναι γύρω, κοιτάζοντας τον άρρωστο ομιλεί πια για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, ομιλεί για τις ενθυμήσεις και τα πονηρά τα οποία κρύβονται έν ταις καρδίες αυτών. Βλέπει τον κόσμο γύρω που δεν πιστεύει και γελάει πώς μπορεί αυτός να κάνει αυτό και ομιλεί για τις ενθυμήσεις για αυτό που έχουμε μέσα μας, το θυμικό σημαίνει το βάθος της ψυχής μας και ομιλεί για το πώς ακριβώς μπορούμε να πιστέψουμε, να έχουμε ένα θυμικό το οποίο δεν έρχεται να λειτουργεί καταστροφικά και με έναν τρόπο παλίνδρομο. Ομιλεί λοιπόν για τις ενθυμήσεις που έχουν μέσα στις καρδιές αυτών. Τι καρδιά έχεις δηλαδή, τι προσφορά έκανες, τι πίστη έχεις, επειδή μέσα σου θεραπεύτηκες αυτό μπορεί να εκδηλωθεί μετά και ως εξωτερική θεραπεία. Αλλά οπωσδήποτε μέσα σου θεραπεύτηκες. Αυτοί που είναι γύρω υγιείς, αλλά έχουν ενθυμήσεις και πονηρά έχουν εν ταις καρδιές αυτών, είναι αθεράπευτοι εκεί γύρω στο Χριστό. Ο άρρωστος και όλοι που είναι γύρω από τον άρρωστο, αυτοί είναι θεραπευμένοι, γιατί ακριβώς δεν έχουν πονηρά και ενθυμήσεις εν ταις καρδίες αυτών. 

Το μεγάλο παιχνίδι της θεραπείας μας πιά, παίζεται μες στην καρδιά μας. Και όποιος είναι άρρωστος σωματικά πρώτα εκεί πρέπει να ανατρέξει. Να κάνει μία κάθαρση καρδιάς για οποιαδήποτε αρρώστια μιλάμε, έχει δεν έχει ευθύνη. Να κάνει πρώτα μία κάθαρση καρδιάς, όπου η καρδιά αναπαύεται και αρχίζει και λειτουργεί βαθιά η θεραπεία μας και όποιος δεν είναι άρρωστος, ξέροντας πού ζει μέσα σε ένα κόσμο μεταπτωτικό και πάλι εκεί να ανατρέξει για να μπορεί να αρχίσει να το πούμε, μία προληπτική θεραπευτική για τα πιθανά αρρωστήματα που θα έρθουν πάνω του και για να μπορεί να τα γιατρέψει με ένα γρήγορο, αλλιώτικο ρυθμό. Αυτό το θέμα των ενθυμήσεων και των πονηρών των καρδιών ημών είναι ακριβώς το κέντρο, είναι το κύτταρο της θεραπευτικής του ανθρώπου και ο Χριστός, μόνο μέσα από κει θεραπεύει. 

Οι Άγιοι Ανάργυροι οι θεραπευτές, οι Άγιοι οι ιαματικοί, εκεί στοχεύουν και ποτέ δεν γιατρεύσαν άνθρωπο χωρίς ο ίδιος να το θέλει. Αυτό σημαίνει ακριβώς ότι στόχευαν στο κέντρο. Αφού το ξέρουμε αυτό και αφού το ξέρουμε αυτό και εμείς πια θα στοχεύουμε στο κέντρο και εκεί πια Ανοίγουμε το δρόμο της βαθιάς της οποιασδήποτε θεραπείας μας. Αν δεν είμαστε άρρωστοι, επιταχύνουμε το ρυθμό της θεραπευτικής μας, της ιάσεως μας γιατί η καρδιά μας δεν έχει μέσα [τις] διχασμούς. Ένας διχασμένος άνθρωπος μέσα του, πολύ δύσκολα μπορεί να γιατρευτεί και στα σωματικά μεγέθη γιατί ακριβώς παλινδρομεί η ψυχική του δύναμη. Εδώ λοιπόν πια στην καρδιά κρύβεται η θεραπευτική και ο Χριστός εκεί στόχευσε και Άγιοι Ανάργυροι εκεί στοχεύουν και όλα αυτά ακριβώς για να μπορούμε να να κάνουμε ένα άγγιγμα πάνω στον εαυτό μας και να βοηθήσουμε την ολοκληρωτική θεραπευτική μας. Ήρθαν συστήματα στον κόσμο τα οποία σήμερα στην εποχή μας μιλούν για μία ολιστική θεραπευτική. Αλλά αυτό το έχει μόνο η Εκκλησία. Αυτοί έπιασαν ότι πίσω από το σωματικό κρύβεται κάτι άλλο. Αλλά επειδή δεν διαθέτουν Χριστό για να θεραπεύσουν, λένε ότι υπάρχει κάτι παραπέρα από το σώμα Αλλά βάζουν πια δικές τους λανθασμένες πολλές φορές λανθασμένες δαιμονιώδεις, μηχανικές και μηχανισμούς για να θεραπεύσουν. Η Εκκλησία και μόνο έχει την ολιστική ιατρική στα χέρια της γιατί έχει όλον τον άνθρωπο στα χέρια της γιατί μόνο ο Χριστός μπορεί να μπει στις ενθυμήσεις και στις καρδιές των ανθρώπων. 

Προσεγγίστε και αυτά τα θέματα και αρχίστε να δουλεύετε πάνω στην καρδιά σας, στην βαθιά ηρεμία της καρδιάς στη βαθιά ησυχία που είναι αποτέλεσμα της πίστεως και της προσφοράς μας στο Θεό και τότε πια έχουμε στα χέρια μας την θεραπεία μας πέρα από την προσφορά την ουσιαστική άλλα δευτερεύουσα που θα κάνει η ιατρική του κόσμου και πρέπει να την κάνει και έχουμε πια την θεραπευτική στα χέρια μας και πέρα από το αν θα γιατρευτούμε σωματικά ή όχι. Και έτσι απλώς αν παραμείνει η αρρώστια παρόλη την προσφορά και την πίστη μας, σημαίνει πρώτα που πρέπει και πάλι από την αγάπη του Θεού να του κουβαλούμε πάνω μας κάποιο σκόλοπα τη σαρκί, που πιθανώς να είναι μία ενεργοποίηση πνευματική. Δεν ξέρω γιατί, το γιατί πια δεν το ξέρω όπως ο Απόστολος Παύλος μέσα στην αρρώστια του δεν το ήξερε. Αλλά και πάλι αν κάνω τη βαθιά ολιστική θεραπευτική της καρδιάς και παραμείνει η αρρώστια ξέρω [ότι] αυτό είναι για καλό μου και ξέρω τότε, το κάθε σημείο του πόνου μου το αντικρίζω  δοξολογώντας τον Θεό και κάθε κραυγή του πόνου γίνεται δοξολογία. Μόνο έτσι μπορεί η αρρώστια να γίνει δοξολογία μέσα από αυτή τη διαδικασία. 

Ας τα αφήσουμε αυτά στην καρδιά μας και ας παρακαλέσουμε και τον μεγάλο Άγιο Παντελεήμονα τον Ιαματικό, όχι απλώς να θεραπεύσει τις αρρώστιες μας -αυτό είναι δευτερεύον- να παρακαλεί τον Κύριο να ανοίξει ο νους μας και η καρδιά μας και να καταλαβαίνουμε όλη αυτή την ιστορία και τότε πια δεν θα λέμε στους Αγίους μας: "θεράπευσε με γιατί πονάω". Παρακάλεσε τον Κύριο όμως να καθαρίσει την καρδιά μας και μετά, ότι γίνει με τον πόνο μας, Εκείνος ξέρει τα υπόλοιπα. 

Όσιος Αγαπητός ο Ανάργυρος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου

1 Ιουνίου  

Όσιος Αγαπητός ο Ανάργυρος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου 

Αφού έγινε μαθητής του οσίου Αντωνίου του Κιέβου [10 Ιουλ.], προκειμένου να αποκτήσει υγεία ψυχής, ο όσιος Αγαπητός έβαλε τα δυνατά του να μιμείται σε όλα τον πνευματικό πατέρα του. Παρατηρούσε πώς ο Αντώνιος θεράπευε τους αρρώστους αδελφούς με την προσευχή και με ένα φάρμακο από βότανα που τους έδινε να πιουν και έλαβε την απόφαση να κάνει κι αυτός το ίδιο. Κάθε φορά που ένας αδελφός της Λαύρας αρρώσταινε, ο Αγαπητός άφηνε το κελλί του και πήγαινε να τον υπηρετήσει ικετεύοντας τον Κύριο να τον κάνει καλά. Αν η ασθένεια παρατεινόταν, παρηγορούσε τον άρρωστο ενδυναμώνοντας μέσα του την πίστη και την υπομονή. Απέκτησε έτσι την ίδια ιαματική δύναμη, όπως και ο άγιος Αντώνιος, και γι’ αυτό έλαβε το προσωνύμιο «Γιατρός». 

Η φήμη του απλώθηκε πολύ πέρα από την Λαύρα και πολλοί ήταν εκείνοι που έρχονταν να τον επισκεφθούν για να ανακουφισθούν από τα παθήματά τους. Η φήμη όμως αυτή προκάλεσε τον φθόνο ενός διάσημου Αρμένιου γιατρού του Κιέβου, ο οποίος, με σκοπό να καταστρέψει την υπόληψη του οσίου, έστειλε στο μοναστήρι έναν ασθενή γνωρίζοντας ότι η περίπτωσή του δεν είχε καμμία ελπίδα θεραπείας, αφού προηγουμένως του είχε χορηγήσει ο ίδιος δηλητήριο. Το κακόβουλο τέχνασμά του όμως δεν είχε επιτυχία καθώς ο όσιος θεράπευσε τον άρρωστο. 

Ο μέγας ηγεμόνας Βλαδίμηρος ο Μονομάχος έπεσε βαριά άρρωστος στο Τσέρνιγκωφ. Καθότι ο Αρμένιος γιατρός στάθηκε αδύνατο να κάνει το παραμικρό γι’ αυτόν, ο ηγεμόνας έστειλε να φέρουν τον όσιο Αγαπητό. Ο όσιος που δεν είχε εγκαταλείψει ποτέ την μονή, ζήτησε από τον ηγούμενό του την άδεια να μην υπακούσει. Δέχτηκε ωστόσο να ετοιμάσει βότανα που οι απεσταλμένοι μετέφεραν στον ηγεμόνα. Μόλις ήπιε το φάρμακο ο Βλαδίμηρος θεραπεύτηκε και μετέβη ο ίδιος στην Λαύρα των Σπηλαίων για να ευχαριστήσει τον ευεργέτη του. Λίγο αργότερα δε, με την μεσολάβηση ενός βογιάρου, έστειλε δώρα στον Αγαπητό. Ο όσιος αρνήθηκε να τα δεχθεί, λέγοντας πως δεν είχε λόγο να λάβει αμοιβή, αφού δεν θεράπευε με τις δικές του ικανότητες, αλλά δια της δυνάμεως του Χριστού. Ο απεσταλμένος όμως επέμενε κι ο όσιος αναγκάστηκε να πάρει τα δώρα με σκοπό να τα μοιράσει στους φτωχούς· μόλις έλαβε όμως τον χρυσό, τον πέταξε στην πόρτα του μοναστηριού και έτρεξε να κρυφθεί. 

Μετά από πολλές ασκητικές σκληραγωγίες, ο όσιος Αγαπητός έπεσε και ο ίδιος άρρωστος. Ο Αρμένιος γιατρός που ήλθε να τον δει, δήλωσε κατηγορηματικά πως του απέμεναν το πολύ τρεις ημέρες ζωής. Ο όσιος αποκρίθηκε τότε ότι δεν επρόκειτο να αφήσει τον βίο αυτό πριν από τρεις μήνες. Ο γιατρός γέλασε και πήρε όρκο να γίνει μοναχός αν ο όσιος παρέμενε ζωντανός. Εν τω μεταξύ, έφεραν στον όσιο έναν άνθρωπο που έπασχε από την ίδια ασθένεια με την δική του. Ο Αγαπητός σηκώθηκε τότε, ξεχνώντας την αρρώστια του και παίρνοντας τα κοινά βότανα τα οποία συνήθιζε να χρησιμοποιεί για κάθε περίπτωση, τα έδειξε στον Αρμένιο που τον λοιδορούσε και με αυτά θεράπευσε τον ασθενή. Όσο για τον ίδιο, έζησε πράγματι τρεις μήνες ακόμη και κατόπιν εκοιμήθη εν ειρήνη. Εμφανίστηκε όμως σε όραμα στον Αρμένιο, για να του υπενθυμίσει τον όρκο του. Εκείνος πήγε τότε στην Λαύρα, δήλωσε ότι επιθυμούσε να αποτάξει την αίρεση και, αφού εκάρη μοναχός, έζησε βίο θεάρεστο, φροντίζοντας για την ψυχή του ενώ προηγουμένως φρόντιζε για το σώμα των άλλων. 

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκδ. Ίνδικτος τόμος 10ος  Ιούνιος, 

Δαμιανοῦ τοῦ ἰαματικοῦ των Σπηλαίων του Κιέβου (5 Οκτωβρίου)

Όσιος Δαμιανός ο πρεσβύτερος και ιαματικός

Δαμιανοῦ τοῦ ἰαματικοῦ (1071) 5 Οκτωβρίου 

Ο αξιοθαύμαστος Δαμιανός έζησε στη μονή των Σπηλαίων στα χρόνια της ηγουμενίας του οσίου Θεοδοσίου.

Ο μακάριος αυτός μοναχός έγινε ακριβής μιμητής της ισάγγελης ζωής του γέροντά του. Με φλογερό ζήλο και συνεχή βία, αγωνιζόταν να υπερβεί τη φύση του και να πλησιάσει την τελειότητα των ευαγγελικών αρετών. Όλοι οι αδελφοί ομολογούσαν με θαυμασμό την τελωνική ταπείνωση, την τέλεια υπακοή και τη βαθιά απλότητα του οσίου. Παρ’ όλο που προσπαθούσε να κρύψει την πνευματική του εργασία, αυτή είχε πέσει στην αντίληψη των άλλων συνασκητών του, που ένιωθαν δέος και ευλάβεια απέναντι στον πιστό θεράποντα του Χριστού και καθαιρέτη του εχθρού. Γιατί ο όσιος δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου.

Οι μέρες και οι νύχτες του περνούσαν με αγρυπνία, μελέτη των ιερών βιβλίων και αδιάλειπτη προσευχή. Επιπλέον αναδείχθηκε σε μεγάλο νηστευτή και εγκρατευτή. Πήρε ευλογία από τον όσιο Θεοδόσιο να μη γεύεται τίποτε άλλο, εκτός από λίγο ψωμί και νερό. Αυτή τη δίαιτα κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Γι’ αυτό ο αδιάψευστος Κύριος, που διαβεβαίωσε ότι το πονηρό γένος των δαιμόνων δεν καταβάλλεται «ει μη εν προσευχή και νηστεία», βράβευσε τους κόπους του εργάτη της προσευχής και της νηστείας οσίου Δαμιανού.

Τον τίμησε με το χάρισμα της θεραπείας των ασθενειών, που οι δαίμονες προκαλούν στους ανθρώπους.

Όποτε λοιπόν εμφανιζόταν στο μοναστήρι άνθρωπος άρρωστος, ο όσιος ηγούμενος Θεοδόσιος καλούσε το μακάριο Δαμιανό να προσευχηθεί πάνω από τον πάσχοντα. Κι εκείνος, με ταπεινό φρόνημα και αγαθή διάθεση υποταγής, κλαίγοντας και θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο του θείου χαρίσματος, άλειφε με άγιο έλαιο τον ασθενή και προσευχόταν κοντά του ώρα πολλή, με δάκρυα και στεναγμούς. Με τη χάρη του Θεού όλοι θεραπεύονταν και έφευγαν υγιείς και χαρούμενοι.

Όσα χρόνια έζησε σ’ αυτό τον πρόσκαιρο κόσμο ο θείος Δαμιανός, τα γέμισε με ασκητικούς αγώνες και καλά έργα, με τα οποία και το Θεό δόξασε και την αιώνια ζωή κέρδισε.

Κάποτε αρρώστησε και κατάλαβε πώς πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής του.

Από την ασκητική στρωμνή του προσευχόταν με λυγμούς στο Θεό κι έλεγε:

Κύριε μου! Ιησού Χριστέ! Αξίωσέ με τον ανάξιο να γίνω μέτοχος της δόξης των αγίων Σου και κληρονόμος της βασιλείας Σου! Σε παρακαλώ, Δέσποτά μου, μη με χωρίσεις από τον πνευματικό μου πατέρα και διδάσκαλο, τον άγιο ηγούμενο Θεοδόσιο, αλλά «χάρισαι αυτώ και εμοί την βασιλείαν Σου και την μέθεξιν των αφράστων και αιωνίων Σου αγαθών και της Σης απέραντου και μακαρίας ζωής την απόλαυση», «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η ανέκφραστος ηδονή των καθορώντων του σου προσώπου το κάλλος το άρρητον»!

Ενώ έτσι προσευχόταν, εμφανίστηκε ξαφνικά δίπλα στη στρωμνή του ο όσιος Θεοδόσιος. Έσκυψε στοργικά πάνω του, τον ασπάστηκε καλοσυνάτα και είπε:

– Τέκνο μου, η προσευχή σου εισακούστηκε από τον Κύριο. Αυτός μ’ έστειλε να σε πληροφορήσω για την εκπλήρωση του αιτήματός σου. Όταν ο Θεός επιτρέψει να φύγεις απ’ αυτή τη ζωή και να πάς κοντά Του, θα συναριθμηθής με τους αγίους Του και θα συγκατοίκησης με τους εκλεκτούς Του στην ουράνια βασιλεία. Και δεν θα χωριστής ποτέ από μένα! Θα είμαστε για πάντα μαζί στο Θείο νυμφώνα της δόξης του Κυρίου, «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος…»!

Αυτά είπε ο όσιος Θεοδόσιος κι έγινε άφαντος.

Παραξενεύτηκε ο μακάριος Δαμιανός, επειδή δεν κατάλαβε ούτε πως μπήκε ούτε πως βγήκε ο πνευματικός του πατέρας. Ξαφνικά τον είδε δίπλα του, ξαφνικά και τον έχασε. «Μήπως ήταν όραμα;» σκέφτηκε.

Για να λύση το μυστήριο, κάλεσε το γηροκόμο και τον παρακάλεσε:

- Πήγαινε σε παρακαλώ αδελφέ μου και πες στον άγιο γέροντα ότι τον θέλω.

Όταν ήρθε ο όσιος Θεοδόσιος, ο Δαμιανός του είπε χαρούμενος:

- Μπάτουσκα- πατερούλη. Θα γίνουν όλα έτσι όπως μου υποσχέθηκες;

- Δεν καταλαβαίνω, παιδί μου. Για ποια υπόσχεση μου μιλάς; ρώτησε με απορία ο όσιος Θεοδόσιος.

Τότε ο μακάριος Δαμιανός του φανέρωσε για την προσευχή που έκανε στον Κύριο και για τη θαυμαστή εμφάνιση εκείνου του άνδρα με τη μορφή του Θεοδοσίου.

Ο θεοφώτιστος ηγούμενος δόξασε το Θεό και είπε δακρυσμένος:

- Ε, τέκνο μου! Άγγελος Κυρίου σου φανερώθηκε με τη μορφή μου! Επομένως να είσαι ήσυχος ότι θα γίνουν όλα όπως σου υποσχέθηκε. Πως ήταν δυνατόν εγώ, ένας αμαρτωλός άνθρωπος, να σου υποσχεθώ τη δόξα την ετοιμασμένη για τους δικαίους του;

Σαν άκουσε τη διαβεβαίωση του οσίου Θεοδοσίου, ο δίκαιος Δαμιανός ευφράνθηκε πνευματικά και πληρώθηκε ολόκληρος με την παρηγορητική ελπίδα.

Ύστερα ζήτησε να έρθουν κοντά του οι αδελφοί.

Μαζεύτηκαν οι περισσότεροι. Τους ασπάσθηκε με δάκρυα, ζητώντας ταπεινά συγγνώμη, ο αθώος και άκακος, για κάθε φταίξιμό του.

Με την καλή αυτή ομολογία της ταπεινοφροσύνης, παρέδωσε το πνεύμα «εν χειρί Θεού», με συνοδούς τους αγγέλους που ήρθαν για να παραλάβουν την οσία ψυχή του. Την ώρα του χωρισμού της ψυχής από το σώμα, το πρόσωπό του φωτίστηκε μ’ ένα υπερκόσμιο φως, ενώ ένα γλυκύτατο χαμόγελο άνθισε στα χείλη του, φανερώνοντας τη χαρά της νύμφης ψυχής, που αντάμωνε τον ποθητό της Νυμφίο.

Τότε ο όσιος Θεοδόσιος, έδωσε εντολή να χτυπήσουν το σήμαντρο για να έρθουν και οι υπόλοιποι αδελφοί. Και μετά, με μεγάλη τιμή και ψαλμωδίες, κήδεψαν στο σπήλαιο το τίμιο σώμα του δούλου του Χριστού, που έζησε στη γη σαν άγγελος για τη δόξα του Τριαδικού Θεού και ανήλθε στους ουρανού