Τετάρτη 29 Απριλίου 2020

Χριστὸς Ἀνέστη. Ὁ ὕμνος αὐτός. Αὐτὸς ὁ παιὰν ἀκούστηκε σήμερα σὲ ὅλα τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος




π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος  

Απόσπασμα από την εκπομπή
 ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΓΚΑ 1995 
του ραδιοφωνικού σταθμού 
της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ακούστε το εδώ 
Χριστὸς Ἀνέστη. 
Ὁ ὕμνος αὐτός. Αὐτὸς ὁ παιὰν ἀκούστηκε σήμερα σὲ ὅλα τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ὀρθόδοξοι λειτούργησαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὀρθοδόξως. Καὶ αὐτὸς ὁ παιάν, οὐσιαστικὰ εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο ἀγγίζει πολὺ βαθιά της καρδιές μας. Πέρα ἀπὸ ἕνα τραγούδι, πέρα ἀπὸ ἕναν ὕμνο, εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο μᾶς συγκλονίζει βαθύτατα. Οἱ προοπτικὲς τοῦ ἀνθρώπου, οἱ βαθιὲς προοπτικές, ἡ Ἀνάσταση Τοῦ. Χωρὶς αὐτὸ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ζήσει κανένας. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, νὰ θλίβονται, νὰ χάνονται, νὰ ἀπογοητεύονται, νὰ πολεμοῦν, νὰ σκοτώνονται. Προσπαθῶντας νὰ ζήσουν κάτι, μία ἐλπίδα. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἄλλη ἐλπίδα, ἡ ἄλλη προσδοκία. Ὅταν ἔχεις μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν προσδοκία, δὲν νιώθεις ποτὲ χαμένος, δὲν νιώθεις ἀδικημένος, δὲν χρειάζεται νὰ πολεμήσεις, δὲν χρειάζεται νὰ ἀντιδικήσεις, δὲν χρειάζεται νὰ ἀμυνθεῖς, δὲν χρειάζεται νὰ ἀπολογηθεῖς. Ἡ προοπτικὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τὰ καταλύει ὅλα. Εἶναι ὁ τάφος ὁ ὁποῖος ἀνοίγει καὶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἀνοίγει στὴ ζωή μας κάτι συγκλονιστικό. Ἄν σήμερα στὰ πέρατα τῆς γῆς ἀκούστηκε αὐτὸς ὁ ὕμνος, αὐτὸ τὸ τραγούδι, αὐτὸς ὁ παιάν, εἶναι γιὰ νὰ μπεῖ πολὺ βαθιὰ στὶς καρδιές μας. Ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ περάσει ὁριζόντια τὰ βουνὰ καὶ τὰ φαράγγια καὶ τὶς πεδιάδες καὶ τὶς κοιλάδες τῆς γῆς. Εἶναι γιὰ νὰ πάει πιὸ βαθιὰ καὶ πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὰ βουνὰ καὶ ἀπὸ τὰ φαράγγια καὶ ἀπὸ τὶς κοιλάδες καὶ ἀπὸ τὶς πεδιάδες. Εἶναι γιὰ νὰ πάει πιὸ μακριὰ καὶ πιὸ βαθιά. Εἶναι γιὰ νὰ κατέβει στὰ ἔγκατα καὶ στὰ μύχια τῆς ψυχῆς μας. Εἶναι γιὰ νὰ συγκλονίσει ὅτι βαθύτερο ἔχουμε. Εἶναι γιὰ νὰ σπάσει ὅτι ἀσυνείδητο, ὅτι ὑποσυνείδητο, ὅτι τερατῶδες, ὅτι δαιμονικό, ὅτι κολασμένο ἔχουμε μέσα μας. Εἶναι γιὰ νὰ τὰ σπάσει ὅλα αὐτά. Εἶναι γιὰ νὰ γίνουμε ἄνθρωποι ἀναστημένοι στὴν κάθε μας μέρα καὶ στὴν κάθε κίνηση, στὴν κάθε πράξη τῆς ζωῆς μας. Ἄν αὐτὸ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη δὲν ἔχει τὶς δυνατότητες - τὸ ἔχει μόνο του - ἀλλὰ ἂν ἐμεῖς δὲν θὰ ἀφήσουμε νὰ ἔχει δυνατότητες, νὰ πάει τόσο βαθιὰ καὶ νὰ συγκλονίσει νὰ ἀλλοιώσει νὰ μεταμορφώσει τὴν κάθε μας μέρα καὶ νὰ τὴν κάνει Χριστὸς Ἀνέστη. Τότε τὸ ζήσαμε χωρὶς νὰ ξέρουμε τὶς βαθιὲς προοπτικές του καὶ τότε τὸ περιφρονήσαμε καὶ τότε τὸ βλασφημήσαμε καὶ τότε τὸ ἀπωθήσαμε. 
Χριστὸς Ἀνέστη λοιπὸν σημαίνει κάτι βαθύ.Χριστὸς Ἀνέστη σημαίνει ἕνα κάλεσμα ἄλλου τρόπο ζωῆς. Ἕνας τρόπος ζωῆς ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτεται μόνο μέσα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τότε ἂς ὠχριοῦν καὶ γαυριούν, ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀντιτίθενται, βρίζουν, βλασφημοῦν τὸ Χριστὸ τὸν Ἀναστημένο. Ἐμεῖς δὲν ἀπολογούμεθα ὅπως ἐκεῖνοι. Στεκόμαστε ὡς Ἀλήθεια μπρὸς στὶς ἀλήθειες τοῦ κόσμου. Χριστὸς Ἀνέστη λοιπὸν σημαίνει αὐτὸ τὸ ξέσπασμα τῆς Ζωῆς. Καὶ ἂν αὐτὸ τὸ ξέσπασμα τῆς Ζωῆς δὲν τὸ κάνουμε ζωή μας. Τότε τὸ Χριστὸς Ἀνέστη τὸ σημερινό, εἶναι πράγματι κάτι κούφιο. 
Χριστὸς Ἀνέστη. 
Σήμερα σὲ αὐτὴ τὴν ἐκπομπὴ δὲν ἔχουμε νὰ ποῦμε πολλὰ πράγματα. Παρὰ νὰ μιλοῦμε γιὰ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη καὶ πῶς μπορεῖ μέσα ἀπὸ τὶς πολυποίκιλές ἐκφράσεις τῆς ζωῆς μας, τὶς σκέψεις μας, τοῦ λόγου μας, αὐτὸ νὰ γίνει μία πραγματικότητα ζωῆς. 
Χριστὸς Ἀνέστη. 
Καὶ αὐτὸ θὰ κουβεντιάζουμε μόνο γιὰ τρεῖς ὧρες ἐνῶ θὰ πρέπει νὰ τὸ κουβεντιάσουμε σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ καὶ σίγουρα νὰ τὸ κουβεντιάζουμε σὲ ὅλη τὴν αἰωνιότητα. 
Χριστὸς Ἀνέστη.

Τρίτη 28 Απριλίου 2020

Ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ εἶναι ἡ πλέον ἐπίπονος.


λειτουργικὴ προσευχὴ εἶναι ἡ πλέον ἐπίπονος. Τελοῦμεν αὐτὴν ὄντες ἐν φοβερᾷ διασπάσει ὅλης τῆς ὑπάρξεως ἡμῶν. Εὐλογήσαντες ἐν ἀρχῇ τὴν Βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν συνεχείᾳ κατερχόμεθα βαθμηδὸν μέχρι τῶν προσκαίρων βιοτικῶν ἀναγκῶν, ἵνα ἐκ νέου ἀναχθῶμεν δια τῆς δοξολογίας (Δοξολογία ἐνταῦθα καλεῖται ἡ πρώτη ἐκφώνησις μετὰ τὴν μεγάλην ἐκτενῆ: Ὅτι πρέπει Σοὶ πᾶσα δόξα ...) μέχρι τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀκατάπαυστος κίνησις - ἄλλοτε πρὸς τὸν Θεόν, ἄλλοτε δὲ πρὸς τὸν κόσμον - χαρακτηρίζει τὴν ἱερουργίαν ἡμῶν. Καὶ δια τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δια τοῦ ὑποδείγματος τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ιωάν. ιγ' 15) μανθάνομεν νὰ περιπτυσσώμεθα τὸ πλήρωμα τοῦ παγκοσμίου εἶναι: ἀπὸ τῆς δημιουργίας παντὸς ὑπαρκτοῦ μέχρι τῆς συντελείας τῆς ἐπιγείου ἱστορίας καὶ πέραν τούτου. Ἕν τούτοις, παραλλήλως πρὸς τὴν ἐμπνέουσαν ἀνάβασιν εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ οὐρανίου Φωτός, παρατηροῦμεν ὅτι βαθύνεται ὁ ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν πόνος. Βλέπομεν ὅτι ἡ οἰκουμένη ἐν τῇ ὁλότητι αὐτῆς, ὡς καὶ πρότερον, περιβάλλεται ὑπὸ τοῦ σκότους τῆς ἀντιπαθείας. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δὲν εὑρίσκει ἀπήχησιν εἰς τὰς ἀποξενωθείσας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καρδίας, καὶ ἡ προσευχὴ απερριμένη τρόπον τινα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπιστρέφει εἰς τὸν προσευχόμενον, ἐπιφέρουσα εἰς αὐτὸν πλῆγμα. Ἡ κατὰ τὸ φαινόμενον ἄκαρπος ἔκβασις τῆς προσευχῆς ταύτης εἵς τινας στιγμὰς ἀποβαίνει κατάλληλον ἔδαφος δια πικροὺς λογισμούς: Ἡ ἀνθρωπότης νοσεῖ ἀνιάτως· ματαία πᾶσα ἐλπὶς ὅπως ἴδωμεν τὴν θεραπείαν αὐτῆς· τὸ κακὸν δὲν παύει νὰ ἐντείνηται, νὰ εἰσχωρῆ συνεχῶς βαθύτερον εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων· πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν προσευχὴν ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπότητος, διότι εἶναι ὀδύνη ἄνευ ἀποτελέσματος, θῦμα τῆς ὁποίας πρῶτοι θὰ ἀποβῶμεν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι. Ἄμυνα ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἀποθαρρυντικῶν σκέψεων εἶναι νὰ ἔχωμεν ἐν τῇ μνήμῃ ἡμῶν τὸν Χριστόν, Ὅστις μόνος ἐπάλαισεν ἐναντίον ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ νίκη θὰ ἔλθη ἀναποφεύκτως, ἀλλ' οὐχὶ εἰς τὸ ὁρατὸν ἐπίπεδον τῆς ἱστορίας τῆς Γῆς. Ἡ νίκη εἶναι ἤδη ἀνυπέρβλητον Γεγονός: «Ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον», εἶπεν ὁ Κύριος (Ιωάν. ιστ' 33).
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ 
ΠΕΡΙ ΤΗΣ
 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ
 ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
*


Σάββατο 25 Απριλίου 2020

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ Λειτουργικές κινήσεις

ΚΥΡΙΑΚΗ: Β΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 
(ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ ἤ ΤΟΥ ΘΩΜΑ)


ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ 
Λειτουργικές κινήσεις  
61. Ἀπό σήμερον μέχρι τῆς ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα καταλιμπάνεται τό· 
«Δεῦτε προσκυνήσωμεν...» καί ἀρχόμεθα εὐθύς τοῦ Προοιμιακοῦ. 
62. Ἡ κατακλείς αὕτη, τηρεῖται εἰς πάσας τάς Ἀκολουθίας ἀπό τῆς σήμερον μέχρι καί τῆς Θ΄ Ὥρας τῆς Τρίτης ς΄ ἑβδομάδος τοῦ Πάσχα. 
63. Ἐν τῷ Μεσονυκτικῷ καί τῇ Θ΄ Ὥρᾳ τό· «Βασιλεῦ Οὐράνιε...» καταλιμπάνεται μέχρι τῆς Πεντηκοστῆς. 
64. Ἀπό τῆς σήμερον μέχρι τῆς ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα μετά τό· «Χριστός ἀνέστη...» καταλιμπάνεται τό· «Ἅγιος ὁ Θεός...» εἰς τήν ἀρχήν τοῦ Μεσονυκτικοῦ, τοῦ Ὄρθρου καί τῶν Ὡρῶν, λέγεται δέ εὐθύς τό Δόξα, Καί νῦν. 
65. Ἡ τάξις αὕτη τηρεῖται ἀπό σήμερον μέχρι τῆς Τρίτης ΣΤ΄ ἑβδομάδος τοῦ Πάσχα.
Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ
Ἀντ’ αὐτῆς ἡ Ἐναρκτήριος Ἀκολουθία τοῦ Πάσχα
(βλέπε ΕΔΩ).

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

«Εὐλογητός ὁ Θεός...».
Τό· «Χριστός ἀνέστη...», τρίς (ἅπαξ ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καί ἀνά μίαν ὑπό τῶν Χορῶν) καί ἀναγινώσκεται ὁ Προοιμιακός ἄνευ τοῦ· «Δεῦτε προσκυνήσωμεν...»61. 
Τά· «Εἰρηνικά» καί τό Α΄ Κάθισμα τοῦ Ψαλτηρίου.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...» ἱστῶμεν Στίχους ς΄.
Ἑσπέρια: Τά 6 Στιχηρά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς· «Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων... – Μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ... – Θωμᾶς, ὁ λεγόμενος Δίδυμος... – Τῶν Μαθητῶν δισταζόντων... – Μετά τήν ἔγερσίν σου... – Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων...».
Δόξα, Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς· «Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας.
Ἀπόστιχα: Τά 3 Στιχηρά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς· «Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος... – Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος... –Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων: α΄.– «Ἐπαίνει, Ἰερουσαλήμ, τόν Κύριον, αἴνει τόν Θεόν σου, Σιών». β΄.– «Ὅτι ἐνίσχυσε τούς μοχλούς τῶν πυλῶν σου, εὐλόγησε τούς υἱούς σου ἐν σοί».
Δόξα, Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Φιλάνθρωπε, μέγα καί ἀνείκαστον...».
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος...», τρίς.
Ἀπόλυσις: «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...», κατακλειομένη διά τοῦ· «Δι’ εὐχῶν...»62.

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ 
«Εὐλογητός ὁ Θεός...»63. «Χριστός ἀνέστη...», τρίς 64 καί εὐθύς· «Δόξα, Καί νῦν», «Παναγία Τριάς...» κτλ. «Κύριε, ἐλέησον», ιβ΄, «Δόξα... Καί νῦν...», «Δεῦτε προσκυνήσωμεν...». Ὁ Ν΄ Ψαλμός, ὁ Τριαδικός Κανών τοῦ α΄ ἤχου· «Μίαν τρισυπόστατον ἀρχήν...», τά διά τήν Λιτήν Στιχηρά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς· «Κύριε, τῇ ἀστέκτῳ...» κτλ. καί μετά τοῦ Δόξα, Καί νῦν αὐτῶν, τά Τριαδικά· «Ἄξιόν ἐστιν...». Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς· «Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος...».


ΟΡΘΡΟΣ
Ἑξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος...», τρίς.
Καθίσματα: Τῆς Ἑορτῆς τῆς α΄ καί β΄ Στιχολογίας καί τό μετά τόν Πολυέλεον, ἅπαντα ἐκ δευτέρου.
Τά Εὐλογητάρια καταλιμπάνονται καί εὐθύς οἱ·
Ἀναβαθμοί: Τό α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου· «Ἐκ νεότητός μου...».
Προκείμενον: «Ἐπαίνει, Ἰερουσαλήμ, τόν Κύριον, αἴνει τόν Θεόν σου, Σιών».
Στίχος: «Ὅτι ἐνίσχυσε τούς μοχλούς τῶν πυλῶν σου, εὐλόγησε τούς υἱούς σου ἐν σοί» καί εὐθύς ὁ·
Κανών: Τῆς Ἑορτῆς· «ᾌσωμεν πάντες λαοί...», μετά τῶν Εἱρμῶν αὐ­τοῦ ἄνευ στίχου καί εἰς τά δύο τελευταῖα Δόξα, Καί νῦν, εἰς 6.
Ἀπό γ΄ ᾨδῆς·
Ὑπακοή: «Ὡς ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν σου...» (χῦμα).
Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τῆς Ἑορτῆς.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας καί τό Ὑπόμνημα τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Καταβασίαι: «Ἀναστάσεως ἡμέρα...».
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τό Α΄ Ἑωθινόν· «Οἱ ἕνδεκα μαθηταί ἐπορεύθησαν...», ὅπερ ἀναγινώσκεται ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος.
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι...».
Ὁ Ν΄ Ψαλμός: Ψάλλεται, καί γίνεται ἡ προσκύνησις τοῦ Εὐαγγελίου κτλ.
Ἡ Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ’ αὐτῆς ἡ θ΄ ᾨδή τοῦ Κανόνος τῆς Ἑορτῆς· «Σέ τήν φαεινήν λαμπάδα...» ἄνευ στίχου καί εἰς τά δύο τελευταῖα Δόξα, Καί νῦν, ἀμφότεροι εἰς 6.
Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς: «Ὁ Ἄγγελος ἐβόα... – Φωτίζου, φωτίζου...».
«Ἅγιος Κύριος...», μετά τοῦ· «Ὑψοῦτε Κύριον...».
Ἐξαποστειλάρια: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐμῶν μελῶν χειρί σου...», δίς καί· «Σήμερον ἔαρ μυρίζει...», ἅπαξ.
Εἰς τούς Αἴνους ἱστῶμεν Στίχους δ΄.
Αἶνοι: Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Ἑορτῆς· «Μετά τήν ἐκ τάφου σου... – Θωμᾶς ὁ καί Δίδυμος... – Ὡς θέλεις, ψηλάφησον...», τό πρῶτον δίς.
Δόξα, Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ...».
Δοξολογία: Μεγάλη.
«Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος...».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ 
Μετά τό· «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...», ψάλλεται τό· «Χριστός ἀνέστη...», τρίς, ἅπαξ ἀπό τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καί ἀνά μίαν ὑπό τῶν Χο­ρῶν 65.
Ἀντίφωνα-Εἰσοδικόν: Τοῦ Πάσχα.
Μετά τήν Εἴσοδον.
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος...».
Κοντάκιον: Τοῦ Πάσχα· «Εἰ καί ἐν τάφῳ...».
Τρισάγιον.
Ἀπόστολος: Τῆς Ἑορτῆς· «Διά τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων...» (Πράξ. ε΄ 12-20).
Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ...» (Ἰω. κ΄ 19-31).
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Σέ τήν φαεινήν λαμπάδα...».
Κοινωνικόν: «Ἐπαίνει, Ἰερουσαλήμ, τόν Κύριον, αἴνει τόν Θεόν σου Σιών. Ἀλληλούια».
«Χριστός ἀνέστη...».
«Εἴη τό ὄνομα Κυρίου...».
Ἀπόλυσις: Ἡ τοῦ Ἑσπερινο
.

Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Λέγει αυτω ὁ Πιλάτος· τί ἐστιν αλήθεια;


 Το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικοδήμου - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online
ἀλήθεια «ΤΙΣ» δὲν γνωρίζεται δια τῆς λογικῆς πορείας. Ὁ προσωπικὸς Θεὸς «ΤΙΣ» γνωρίζεται μόνον δια τῆς κοινωνίας ἐν τῇ ὑπάρξει, ἤτοι μόνον δια τῆς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀποκαλύψεως. Τοῦτο ὑπεγράμμιζε συνεχῶς ὁ Γέρων Σιλουανός. 
Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὁμιλεῖ περὶ αὐτοῦ ὡς ἑξῆς: 
«Ἐὰν τὶς ἀγαπᾶ Με, τὸν λόγον Μοῦ τηρήσει καὶ ὁ Πατὴρ Μοῦ ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν» ... «Ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ό πέμψει ὁ Πατὴρ ἐν τῷ Ὀνόματί Μου, Ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα» (Ιωάν. ιδ' 23-26). 
Ἕν τὴ ὀρθοδόξῳ ἀσκητικῇ πείρᾳ ἡ ὁδὸς τῶν ἀφῃρημένων θεωριῶν ἀπορρίπτεται ὡς ἐσφαλμένη. Ἐκεῖνος ὅστις εἰς τὰς περὶ τοῦ Θεοῦ σκέψεις ἵσταται εἰς τὴν ἀφῃρημένην θεωρίαν τοῦ Ἀγαθοῦ, τοῦ Ὡραίου, τῆς Αἰωνιότητος, τῆς Ἀγάπης κ.τ.λ., ἵσταται εἰς ἀπατηλὴν ὁδόν. Ὅστις πάλιν μόνον ἀπεκδύεται πάσας τὰς ἐμπειρικὰς εἰκόνας καὶ ἐννοίας, ὡσαύτως δὲν ἐγνώρισεν εἰσέτι τὴν ἀληθῆ ὁδόν. 
Ἡ ὀρθόδοξος ἐνόρασις τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἀφῃρημένη θεωρία τοῦ Ἀγαθοῦ, τῆς Ἀγάπης καὶ τῶν λοιπῶν. Δὲν εἶναι οὔτε καὶ ἁπλῆ απέκδυσις τοῦ νοός ἀπὸ πασῶν τῶν εἰκόνων καὶ ἐννοιῶν. Ἡ ἀληθὴς θεωρία δίδεται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δια τῆς ἐλεύσεως Αὐτοῦ εἰς τὴν ψυχήν. Τότε ἡ ψυχὴ ενορά τὸν Θεὸν καὶ βλέπει ὅτι Αὐτὸς ἀγαπᾶ, ὅτι εἶναι ἀγαθός, μεγαλοπρεπής, αἰώνιος, βλέπει τὸ ἄρρητον καὶ ὑπερβατικὸν Αὐτοῦ. Αφηρημένως ὅμως οὐδὲν ενοράται.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ 
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
1995 
σελ.
141-142


Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

Το Φως Του προσώπου Σου προηγήθηκε (της ακοής) των βημάτων.



Τα βήματα Του άκουσαν ο Αδάμ και η Εύα 
εκείνο το δείλη στον Παράδεισο 
και φοβήθηκαν εκεί που φόβος δεν υπάρχει. 
*** 
Και έπρεπε να διανύσει όλη αυτή την απόσταση Εκείνος. 
Να γεμίσουν πληγές τα πόδια Του, 
να ματώσουν, 
να εξαγνίσουν όλο τον δρόμο της αποστασίας μας, 
του φόβου μας. 
*** 
Σήμερα όμως στον Άδη, 
ο Αδάμ και η Εύα 
ακούν τα βήματα Του αγαπημένου 
και φόβος δεν υπάρχει. 
*** 
Το Φως Του προσώπου Σου 
προηγήθηκε (της ακοής) των βημάτων. 
Ο Αδάμ αντικρίζει την Εύα και το ανδρόγυνο, 
διακονεί Εσένα, 
πλένοντας με τα δάκρυα όλης της ανθρωπότητας, 
τα πόδια του Αγαπημένου.

Κυριακή 19 Απριλίου 2020

Ποιός φλέγεται και μύρισε η πόλη αγάπη.



9 Απριλίου του 2007μ.Χ

Σβήσαμε τα φώτα στην εκκλησιά. Πήρε ο Γιωργάκης τον Σταυρό, ο Παύλος το θυμιατό, ο Γεράσιμος και ο Στάθης τις λαμπάδες, ο Βασίλης και ο Χρήστος τα εξαπτέρυγα, εγώ το λάβαρο της Αναστάσεως και ο άλλος Βασίλης την εικόνα και βγήκαμε από το ιερό. Πολεμιστές του φωτός για λίγο, με όπλα μας,μονάχα το Φως.

Έξω από το ιερό, κόσμος πολύς αυτό το βράδυ. Περιμένουν το Φως. Οι περισσότεροι, χωρίς να έχουν τολμήσει ποτέ να αναμετρηθούν με τις συνέπειες που έχει η ενατέννιση Του μέσα στο σκοτάδι. Το περιμένουν όμως. Κάθε χρόνο την ίδια μέρα και ώρα είναι εδώ.

Εμείς σιωπηλοί παραταχθήκαμε για άλλη μια πορεία μέσα στο σκοτάδι. Ο ιερείς με την αναμμένη λαμπάδα στο χέρι (ένα κεράκι μικρό, μια φλόγα μικρή που αν την φυσήξεις θα σβήσει) την πρόσφερε στους πιστούς και τους απίστους αυτής της γης. Χιλιάδες οι εκκλησίες πάνω στη γη που κάνουν το ίδιο.

Μια μικρή φλόγα από τον Τάφο της Αναστάσεως, άναψε εκατομμύρια λαμπάδες πάνω στη γη. Πυγολαμπίδες που ερωτοτροπούν μέσα στο σκοτάδι. Να βρουν την καρδιά μας. Να καθρεφτιστεί το Φως τους μέσα στα σκοτάδια της καρδιάς.

Αρχίσαμε να περπατάμε ανάμεσα τους. Μας περιμένανε. Πάντα μας περιμένουν με ροδοπέταλα ή μαχαίρια στο χέρι. Όπως και να έχει μας περιμένουν. Ή δεν μας ξέρουν.

Βγαίνοντας από το ναό πλήθος πολύ, μας περιμένει. Ανεβήκαμε στην εξέδρα που μας προσμένει ολόφωτη για το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως.

Χριστός Ανέστη. 

Φωτοβολίδες, βεγγαλικά, χαιρετισμοί, φιλιά. Πόσο να κρατήσει αυτό;

Αναστήθηκε ο Χριστός και διασκορπιστήκανε οι εχθροί Του. Αυτός δεν έχει εχθρούς. Οι άλλοι γίνονται εχθροί Του. Οι άλλοι Τον βλέπουν σαν εχθρό τους.

Επιστρέψαμε στο ναό. Στο Ευαγγέλιο ακούσαμε:
Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν.Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.
Μετά το τέλος της Θείας λειτουργίας δυό δυό ή και περισσότεροι. Ο καθένας μόνος, αλλά όχι μόνος του. Στον δρόμο της αποστολής του, στην αποστολή μας, στο σπίτι, στη δουλεία, στο σχολείο, στους δρόμους αυτής της γης. Με όπλο, ένα κεράκι στο χέρι, μια φλόγα που φοβάσαι μην σβήσει και με ευλάβεια και φόβο την βάζεις στην καρδιά σου. Με την ελπίδα να πυρπολήσει το σκοτάδι. Να σε φωτίσει. Να μυρίσει Ανάσταση.

~~~~~~~~~~~~~~~ 



Ώρες, Απόδειπνο & Μεσονυκτικό Διακαινησίμου


ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ
᾽Από τῆς σήμερον μέχρι τοῦ Σαββάτου τῆς Διακαινησίμου, ὡς καί τῇ ἡμέρᾳ τῆς ᾽Αποδόσεως, ἀντί τῆς πρό τοῦ ῾Εσπερινοῦ Θ´ ῞Ωρας, τῶν ῾Ωρῶν τοῦ ᾽Αποδείπνου καί τοῦ Μεσονυκτικοῦ, ἀναγινώσκεται ἡ διατεταγμένη ἐναρκτήριος ᾽Ακολουθία ὡς ἑξῆς:


Μετά τό· « Εὐλογητός ὁ Θεός ἡμῶν... ».
Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος (τρίς). 
᾽Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ῞Αγιον Κύριον ᾽Ιησοῦν, τόν μόνον ἀναμάρτητον. Τόν Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνοῦμεν, καί τήν ἁγίαν σου ᾽Ανάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός Σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομά Σου ὀνομάζομεν. Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν ᾽Ανάστασιν· ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ, χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Διαπαντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον, ὑμνοῦμεν τήν ᾽Ανάστασιν αὐτοῦ. Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι' ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν (τρίς). 
Προλαβοῦσαι τόν ὄρθρον αἱ περί Μαριάμ, καί εὑροῦσαι τόν λίθον ἀποκυλισθέντα τοῦ μνήματος, ἤκουον ἐκ τοῦ ᾽Αγγέλου· τόν ἐν φωτί ἀϊδίῳ ὑπάρχοντα, μετά νεκρῶν τί ζητεῖτε ὡς ἄνθρωπον; βλέπετε τά ἐντάφια σπάργανα· δράμετε καί τῷ κόσμῳ κηρύξατε, ὡς ἠγέρθη ὁ Κύριος, θανατώσας τόν θάνατον· ὅτι ὑπάρχει Θεοῦ Υἱός, τοῦ σῴζοντος τό γένος τῶν ἀνθρώπων. 
Εἰ καί ἐν τάφῳ κατῆλθες, ἀθάνατε, ἀλλά τοῦ ῞ᾼδου καθεῖλες τήν δύναμιν· καί ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστέ, ὁ Θεός, γυναιξί Μυροφόροις φθεγξάμενος, Χαίρετε· καί τοῖς σοῖς ᾽Αποστόλοις εἰρήνην δωρούμενος, ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν. 
᾽Εν τάφῳ σωματικῶς, ἐν ῞Αδῃ δέ μετά ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δέ μετά λῃστοῦ, καί ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες, Χριστέ, μετά Πατρός καί Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος. 
Δόξα Πατρί...
῾Ως ζωηφόρος, ὡς Παραδείσου ὡραιότερος, ὄντως καί παστάδος πάσης βασιλικῆς, ἀναδέδεικται λαμπρότερος, Χριστέ, ὁ τάφος σου, ἡ πηγή τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως.
Καί νῦν καί ἀεί...
Τό τοῦ ῾Υψίστου ἡγιασμένον θεῖον σκήνωμα, χαῖρε· διά σοῦ γάρ δέδοται ἡ χαρά Θεοτόκε τοῖς κραυγάζουσιν· Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν ὑπάρχεις, πανάμωμε Δέσποινα. 
«Κύριε, ἐλέησον» (μ´). Δόξα, Καί νῦν· «Τήν Τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ...». «Δι' εὐχῶν...». 
῾Η ᾽Ακολουθία αὕτη ἐπαναλαμβάνεται τρίς, ὡς ἔχει καί μετά μικρά ᾽Απόλυσις ἐπισφραγιζομένη διά τοῦ· «Χριστός ἀνέστη...». 
Ευχή του Μεγάλου Βασιλείου 
Ευλογητός εί, Κύριε, Δέσποτα παντοκράτορ, ο φωτίσας τήν ημέραν τώ φωτί τώ ηλιακώ, καί τήν νύκτα φαιδρύνας ταίς αυγαίς τού πυρός, ο τό μήκος τής ημέρας διελθείν ημάς καταξιώσας, καί προσεγγίσαι ταίς αρχαίς τής νυκτός, επάκουσον τής δεήσεως ημών, καί παντός τού λαού σου, καί πάσιν ημίν συγχωρήσας τά εκούσια καί τά ακούσια αμαρτήματα, πρόσδεξαι τάς εσπερινας ημών ικεσίας, καί κατάπεμψον τό πλήθος τού ελέους σου καί τών οικτιρμών σου επί τήν κληρονομίαν σου. Τείχισον ημάς αγίοις Αγγέλοις σου όπλισον ημάς όπλοις δικαιοσύνοις σου, περιχαράκωσον ημάς τή αληθεία σου, φρούρησον ημάς τή δυνάμει σου, ρύσαι ημάς εκ πάσης περιστάσεως, καί πάσης επιβουλής τού αντικειμένου. Παράσχου δέ ήμίν καί τήν παρούσαν εσπέραν, σύν τή επερχομένη νυκτί, τελείαν, αγίαν, ειρηνικην, αναμάρτητον, ασκανδάλιστον, αφάνταστον, καί πάσας τάς ημέρας τής ζωής ημών πρεσβείαις τής αγίάς Θεοτόκου, καί πάντων τών Αγίων τών απ' αιώνός σοι ευαρεστησάντων.Αμήν.
_____________________________________________
Ἠχογράφηση (mp3, 5.69 ΜΒ)

Παρασκευή 17 Απριλίου 2020

Ο θάνατος κυοφορεί Ανάσταση…



15 Αυγούστου: Μικρό Πάσχα στην Κέρκυρα
Βράδυ Μεγάλης Παρασκευής,(κάποτε), στο ναό της Αγίας Παρασκευής στη Νέα Σμύρνη. Από ώρας 6ης έως 9ης ένα σκοτάδι είχε απλωθεί στα Ιεροσόλυμα, μας λένε οι Ευαγγελιστές. Μετά τις Μεγάλες Ώρες και τον Εσπερινό που μας εισάγει λειτουργικά στο Μεγάλο Σάββατο, αυτό το λειτουργικό σκοτάδι έρχεται να το διακονήσει και η νύχτα, που έρχεται στην πόλη μας. Ο επιτάφιος μπροστά από την ωραία πύλη. Ο σταυρός Του, το Ευαγγέλιο, ο Λόγος Του, εμείς που ερχόμαστε να προσκυνήσουμε για ακόμα μια φορά το σώμα Του. 

Η Εκκλησία είναι η μόνη από εδώ και πέρα που γνωρίζει να θρηνεί ορθά. Όλοι οι άλλοι θρήνοι μας, είναι της χώρας αυτής που την σκιάζει ο Θάνατος. Από εδώ και πέρα όμως, από εκείνη την ημέρα και κάθε μέρα, ο θρήνος εισέρχεται λειτουργικά μέσα στην Εκκλησία και μας κατηχεί στο φώς της Αναστάσεως, στο Φώς αυτό που η παρουσία Του πλημμύρησε τον Άδη. 

Τα λιγοστά παιδιά της ενορίας μας συγκεντρώθηκαν για να διακονήσουν με την παιδική τους απλότητα την περιφορά του Επιταφίου. Ο Κώστας και ο μικρότερος αδερφός του, ο Ηλίας, ο Αλέξανδρος, ο Λευτέρης, ο Φωκίωνας, κράτησαν τον σταυρό, τα εξαπτέρυγα, τους πυρσούς, τα φαναράκια. 

Τα κοριτσάκια με τα λευκά τους φορέματα, οι μυροφόρες με τα λουλούδια στα χέρια, πλάι του επιταφίου. Ο Ανδρέας με το θυμιατό, ο π. Δήμος, ο π. Δημήτριος και ο π. Ζώης. Εμείς, όλοι όσοι χθες το βράδυ βρεθήκαμε στην περιφορά του Επιταφίου στον δρόμο. Τα φαναράκια και τα κεριά αναμμένα,να τα σβήνει ο αέρας και να πρέπει να ζητήσεις φωτιά από τον άγνωστο αδερφό σου που συμπορεύεται δίπλα σου. Να ανταλλάσετε ευχές μέσα στο σκοτάδι για Ανάσταση. Ποιοι; Εμείς, εσείς, όλοι εμείς που κηδεύουμε τον Θεό μας. 

Η επιστροφή μετά την περιφορά του Επιταφίου, μας βρήκε με τις πόρτες της εισόδου του ναού, κλειστές. Σταθήκαμε αριστερά και δεξιά της, περιμένοντας τους ιερείς. Ο π.Δήμος χτύπησε την πόρτα και η φωνή του, την τράνταξε.Οι λόγοι των πατέρων, ο ψαλμός του Δαβίδ, οι αγιογραφίες, όλοι εμείς λειτουργικά εισερχόμαστε στον Άδη. 
ἱερεὺς: Ἄρατε Πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.
ἀναγνώστης: Τίς (ποιός)ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης;
ἱερεὺς: Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ. Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.
ἀναγνώστης: Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης;
ἱερεὺς: Κύριος τῶν δυνάμεων, αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.
Ο νάρθηκας, που σπανίζει να τον συναντήσει κανείς στους ναούς της πόλης μας και που συμβολικά εικονίζει τον Άδη και τον κόσμο, γεμίζει με Φώς! 
Η πορεία μας έχει τελειώσει. Η κατήχηση όλων αυτών που πορεύονται προς το βάπτισμα προϋποθέτει τον εκούσιο θάνατο τους και εδώ στην λειτουργική μας είσοδο στο Μεγάλο Σάββατο αυτός ο θάνατος κυοφορεί Ανάσταση. Σε λίγες ώρες οι προς το φώτισμα κατηχούμενοι θα βαπτιστούν και όλοι μαζί θα γιορτάσουμε την Ανάσταση.

Γιατί ο Κύριος ένιψε μόνο τα πόδια των μαθητών και όχι άλλο μέλος τους;

 
ΣΤΟΝ ΦΛΑΒΙΑΝΟ.
Γιατί ο Κύριος ένιψε μόνο τα πόδια των μαθητών και όχι άλλο μέλος τους[1]; Επειδή ο Σωτήρας δεν έπλυνε απλώς την ακαθαρσία, όπως νόμισες, αλλά έβαλε και κάποια θεϊκή δύναμη στις φτέρνες των αποστόλων. Επειδή δηλαδή είχε ειπωθεί στο φίδι, «Σύ θα συντρίψεις τη φτέρνα του ανθρώπου»[2], δηλαδή όλη τη διαγωγή της ζωής, γι’ αυτό πλύθηκαν τα πόδια των μαθητών, δηλώνοντας συμβολικά τα πνευματικά πόδια - γιατί λέγει· «Σάς έδωσα εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς και πάνω σε όλη τη δύναμη του αοράτου εχθρού[3]. Και ο Ησαΐας λέγει «Πόσο ωραία είναι τα πόδια αυτών πού διαδίδουν το κήρυγμα της ειρήνης και των αγαθών![4]. Οι απόστολοι δηλαδή του Χριστού κατάργησαν τον πόλεμο του διαβόλου, διατρέχοντας όλη την οικουμένη, έφεραν σε όλους την ειρήνη και μας κήρυξαν τα ουράνια αγαθά. 
1. Ιω 13,4-17
2. Γεν. 3,15
3. Λουκ 10,19
4 .Ησ. 52,7

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Φιλοκαλία 11Γ
Νείλου μοναχού, Επιστολές, 
Βιβλίο Α΄ σελ. 312-313

Ἥπλωσας τὰς παλάμας, καὶ ἥνωσας τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα, καταστολῇ δὲ Σῶτερ, τῇ ἐν σινδόνι καὶ μνήματι, πεπεδημένους ἔλυσας. Οὐκ ἔστιν ἅγιος, πλήν σου Κύριε, κραυγάζοντας.


πλωσας τὰς παλάμας, καὶ ἥνωσας τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα, καταστολῇ δὲ Σῶτερ, τῇ ἐν σινδόνι καὶ μνήματι, πεπεδημένους ἔλυσας. Οὐκ ἔστιν ἅγιος, πλήν σου Κύριε, κραυγάζοντας.

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Το παρεκκλήσι του Αδάμ*


Αγίου Νείλου του Ασκητή - Στον Συγκλητικό Πτολεμαίο επιστολή δεύτερη




Πολλές φορές παρακαλώντας την ταπεινότητα μου με παρακινείς να σου γράφω και εγώ δεν τεμπελιάζω για τον σκοπό αυτόν. Κάποιος λοιπόν πριν από εμάς είπε, ότι στην Εκκλησία διασώζεται μια τέτοια άγραφη παράδοση, ότι δήθεν πρώτη η Ιουδαία απέκτησε άνθρωπο κάτοικο της τον πρωτόπλαστο Αδάμ, ο όποιος εγκαταστάθηκε σ’ αυτήν μετά την εξορία του από τον Παράδεισο, για να παρηγορηθεί γι’ αυτά πού στερήθηκε. Η Παλαιστίνη επομένως δέχτηκε και τον πρώτο νεκρό άνθρωπο, επειδή εκεί ο Αδάμ πλήρωσε την καταδίκη του. Φαινόταν λοιπόν παράξενο στους τότε ανθρώπους να βλέπουν το κόκκαλο του κεφαλιού του, το όποιο απέμεινε από τη σάρκα του και αφού έθαψαν το κρανίο του σε κάποιον τόπον, τον ονόμασαν τόπο του Κρανίου. Και ήταν φυσικό ούτε ο Νώε να λησμονήσει τον τάφο του αρχηγού όλων των ανθρώπων, με αποτέλεσμα μετά τον κατακλυσμό να διατηρηθεί από αυτόν η παράδοση. Γι’αυτό και Εκείνος που ερεύνησε τις αρχές του ανθρώπινου θανάτου δέχτηκε το πάθος στον λεγόμενο Κρανίου τόπο, ώστε στον τόπο όπου άρχισε ο θάνατος των ανθρώπων, από εκεί να αρχίσει και η ζωή της βασιλείας και όπως στην περίπτωση του Αδάμ ο θάνατος νίκησε, έτσι να νικηθεί με τον θάνατο του Χρίστου. Γι’ αυτό ο προφήτης Ησαΐας είπε «Με κέρας, σε τόσο εύφορο» «μέ κέρας», επειδή εναντίον του θανάτου έχει ως όπλο αμυντικό τον σταυρό του Δεσπότη, και «εύφορο», επειδή μετά τον παράδεισο αξιώθηκε να έχει τα πρωτεία όλης της οικουμένης.
* Το παρεκκλήσι του Αδάμ βρίσκεται κάτω από το Γολγοθά συγκεκριμένα κάτω από το σημείο που στήθηκε ο σταυρός του Χριστού. Η παράδοση αναφέρει ότι σ' αυτή την θυρίδα ο Νώε τοποθέτησε τα κρανία του Αδάμ και της Εύας.

Ἡσαΐας Κεφ. 53




Ἡσαΐας Κεφ. 53
1 Ποιος θα το πίστευε αυτό που τώρα ακούσαμε; Και του Κυρίου η δύναμη σε ποιον μ’ αυτόν τον τρόπο έχει φανερωθεί;  2 Με του Κυρίου το Θέλημα ο δούλος του αναπτύχθηκε σαν τρυφερό φυτό και σαν τη ρίζα που σε ξεραμένη γη φυτρώνει. Ελκυστικός δεν ήταν ούτ’ ωραίος, ώστε να τον προσέξουμε· ούτε η παρουσία του ήταν τέτοια, που να τον αγαπήσουμε. 3 ’Ήτανε περιφρονημένος απ’ τους ανθρώπους κι εγκαταλελειμμένος άνθρωπος φορτωμένος θλίψεις, του πόνου σύντροφος, έτσι που να γυρίζουν απ’ αλλού οι άνθρωποι το πρόσωπό τους. Τον αγνοήσαμε σαν να ‘ταν ένα τίποτα, του δώσαμε την καταφρόνια μας, κι εκτίμηση ούτε μια στάλα. 4 Αυτός, όμως, φορτώθηκε τις θλίψεις μας κι υπέφερε τους πόνους τους δικούς μας. Εμείς νομίζαμε πως όλα όσα τον βρήκαν ήταν τραύματα, πληγές και ταπεινώσεις από το Θεό. 5 Μα ήταν αιτία οι αμαρτίες μας που αυτός πληγώθηκε, οι ανομίες μας που αυτός εξουθενώθηκε. Για χάρη της δικής μας σωτηρίας εκείνος τιμωρήθηκε και στις πληγές του βρήκαμε εμείς τη γιατρειά. 6 ’Όλοι εμείς πλανιόμασταν σαν πρόβατα· είχε πάρει καθένας μας το δικό του δρόμο. Μα ο Κύριος έκανε να πέσει πάνω του όλων μας η ανομία. 7 Βασανιζόταν κι όμως ταπεινά υπέμενε, χωρίς παράπονο κανένα. Σαν πρόβατο που τ’ οδηγούνε στη σφαγή, καθώς το αρνί που στέκεται άφωνο μπροστά σ’ αυτόν που το κουρεύει, ποτέ του δεν παραπονέθηκε. 8 Κακόπαθε, καταδικάστηκε και οδηγήθηκε μακριά· ποιος στη γενιά του ανάμεσα σκέφτεται τι ν’ απόγινε; Τον εξαφάνισαν από των ζωντανών τον κόσμο, για τις αμαρτίες μας χτυπήθηκε απ’ το θάνατο. 9 Φτιάξαν τον τάφο του ανάμεσα στους ασεβείς, το μνήμα του ανάμεσα στις κατοικίες των παραπεταμένων· κι όμως, δεν είχε πράξει ανομία καμιά και δόλος δεν είχε βρεθεί στο στόμα του. 10 ο Κύριος όμως θέλησε να τον συντρίψει με τον πόνο· έκανε τη ζωή του «θυσία εξιλέωσης. Γι’ αυτό θα δει απογόνους· τα χρόνια του θα ‘ναι πολλά και Θα εκπληρωθεί μ’ αυτόν του Κυρίου το θέλημα. 11’Υστερα απ’ την ταλαιπωρία της ψυχής του, η αμοιβή του θα ναι να χορτάσει φως. Λέει ο Κύριος: «ο δίκαιος δούλος μου, με τη γνώση του θελήματος μου, θα ελευθερώσει πολλούς απ’ την ενοχή, γιατί θα πάρει επάνω του τις ανομίες τους. 12 Γι’ αυτό και Θα του δώσω θέση στους μεγάλους ανάμεσα και θα μοιράσει αυτός τα λάφυρα στους ισχυρούς. Επειδή ο ίδιος τη ζωή του στο θάνατο την έδωσε και δέχτηκε να συγκαταλεχθεί με τους αμαρτωλούς. Αυτός πολλών τις αμαρτίες βάσταξε και μεσιτεύει υπέρ των αμαρτωλών. 


Ἡσαΐας Κεφ. 53

1 Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; 2 ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ρίζα ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος· 3 ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη. 4 οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει. 5 αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. 6 πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. 7 καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. 8 ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον. 9 καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. 10 καὶ Κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς πληγῆς. ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον· καὶ βούλεται Κύριος ἀφελεῖν 11 ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς καὶ πλάσαι τῇ συνέσει, δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει. 12 διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα, ἀνθ᾿ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη· καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη.

Τετάρτη 15 Απριλίου 2020

Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας, Οὗ ποῦς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.



Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας, 
Οὗ ποῦς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.
***
Το βράδυ αυτό πλένει ο Θεός 

των μαθητών τα πόδια,
Αυτός που ο ήχος των βημάτων του
ακούστηκε το αρχαίο εκείνο δειλινό
στους κήπους της Εδέμ.




Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡμῶν ἐδόθη ἡ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἐπίγνωσις τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, καὶ (Αὕτη) εἶναι ἰσχυρὰ ἐν τῇ ἁγίᾳ Αὐτῆς σκέψει καὶ ὑπομονῇ». 
Τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον γνωρίζει ἡ Ἐκκλησία ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. 
Ἡ ἁγία Αὐτοῦ σκέψις εἶναι, «ἵνα οἱ πάντες σωθῶσι». Καὶ ἡ ὁδὸς τὴν ὁποίαν πορεύεται ἡ Ἐκκλησία, ίναι ἐπιτύχη τοῦ ἁγίου Αὐτῆς σκοποῦ, εἶναι ἡ ὑπομονή, ἤτοι ἡ θυσία. 
Κηρύττουσα εἰς τὸν κόσμον τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία καλεῖ τοὺς πάντας εἰς τὸ πλήρωμα τῆς θείας ζωῆς, ἀλλ' οἱ ἄνθρωποι δὲν ἐννοοῦν τὸ προσκλητήριον τοῦτο καὶ ἀπορρίπτουν αὐτό. Καλοῦσα τοὺς πάντας ὅπως φυλάσσουν τὴν ἐντολὴν τοῦ Χριστοῦ, «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν» ἡ Ἐκκλησία ἵσταται εἰς τὸ μέσον ὅλων τῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων. Καὶ ἡ ὀργή, δια τῆς ὁποίας εἶναι εμπεπλησμέναι αὗται, συναντῶσα τὴν Ἐκκλησίαν ἐν τῇ ὁδῷ αὐτῆς φυσικῶς εκσπά κατ' Αὐτῆς. Ἡ δὲ Ἐκκλησία πραγματοποιοῦσα τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, ἤτοι τὴν σωτηρίαν ὅλου τοῦ κόσμου, δέχεται ἐπ' Αὐτῆς ἐνσυνειδήτως τὸ βάρος τῆς γενικῆς ὀργῆς, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ᾖρεν, ἐπ' Αὐτοῦ τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου. Καὶ ἐὰν ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κόσμον τοῦτον τῆς ἁμαρτίας ἦτο δεδιωγμένος καὶ ὤφειλε νὰ πάθη - «παθητός ὁ Χριστός» -, τότε καὶ ἡ ἀληθὴς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀναποφεύκτως θὰ διωχθῆ καὶ θὰ ὑποστῆ τὸ μαρτύριον. Τοῦτο εἶναι πνευματικὸς νόμος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, περὶ ού ὡμίλησε καὶ Αὐτὸς ὁ Κύριος καὶ οἱ Ἀπόστολοι· Παῦλος δὲ ὁ θεσπέσιος κατηγορηματικῶς ἐξέφρασεν αὐτὸν δια τῶν λόγων τούτων: «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β' Τιμ.γ΄ 12) 
Καὶ τοῦτο γίνεται πάντοτε καὶ πανταχοῦ εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ὅπου ζῆ ἡ ἁμαρτία.  
«Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται». Δια τῶν λόγων αὐτῶν ὁ Κύριος βεβαιοῖ ὅτι ὅσοι κηρύττουν τὴν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ ἐξομοιοῦνται πρὸς Αὐτόν, τὸν Μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐξομοιοῦνται εἰς πάντα, τουτέστιν οὐχὶ μόνον εἰς τὴν δόξαν καὶ τὴν ἀνάστασιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐξουθένωσιν καὶ τὸν θάνατον Αὐτοῦ. Περὶ τούτου σαφῶς λέγουν αἱ Γραφαί, καὶ ὡς ἐκ τούτου οἱ κηρύττοντες ἀληθῶς τὴν εἰρήνην τοῦ Χριστοῦ δέον ὅπως πάντοτε ἐνθυμῶνται τὸν Γολγοθᾶν. 
Πάντα ταῦτα ἔρχονται μόνον δια τὸν λόγον «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν». «Ζητεῖτε Μὲ αποκτείναι, ὅτι ὁ λόγος ὁ Ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν», λέγει ὁ Χριστὸς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους (Ιωάν. ἡ' 37). Καὶ τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖον εἶναι ὁ ἴδιος ὁ λόγος «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν», οὐ χωρεῖ ἐν τῷ κόσμῳ καὶ δια τοῦτο ὁ κόσμος κατὰ τὴν διάρκειαν πάντων τῶν αἰώνων ἐδίωκε καὶ θὰ διώκη τὴν ἀληθινὴν Ἐκκλησίαν, ἐφόνευε καὶ θὰ φονεύη τοὺς διακόνους Αὐτῆς. 
Κατὰ τὴν ἐπικοινωνίαν ἡμῶν μετὰ τοῦ μακαρίου Γέροντος οὐδέποτε εἴχομεν ἔστω καὶ σκιὰν τινα ἀμφιβολίας ὅτι τὰ ρήματα αὐτοῦ εἶναι «ρήματα ζωῆς αἰωνίου», ἅτινα ἤκουσεν οὗτος ἄνωθεν,καὶ ὅτι οὐ «σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσας» (Β' Πέτρ α΄ 16) ἐδιδάχθη ἐκείνην τὴν ἀλήθειαν, περὶ ής ἐμαρτύρει δι' ὅλης τῆς ζωῆς αὐτοῦ.  
Πολλοὶ μετ΄ ἐλαφρότητος ὁμιλοῦν δια τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὰ ἔργα αὐτῶν εἶναι σκάνδαλον εἰς τὸν κόσμον, δια τοῦτο δὲ οἱ λόγοι αὐτῶν στεροῦνται τῆς ζωοποιοῦ δυνάμεως. 
Ἡ ζωὴ τοῦ Γέροντος, τὴν ὁποίαν εἴδομεν ἐκ τοῦ πλησίον ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ περὶ ής νῦν ἀποτολμῶμεν νὰ γράψωμεν, ὑπῆρξε μέγας ἆθλος καὶ τοσοῦτον ἔξοχος, ὥστε δὲν διαθέτομεν δυνάμεις νὰ εὕρωμεν ἀνθρωπίνους λόγους, ὅπως ἐκφράσωμεν τὸν θαυμασμὸν ἡμῶν. Ταυτοχρόνως δὲ ὑπῆρξε τοσοῦτον ἁπλῆ, τοσοῦτον φυσικὴ καὶ ἀληθῶς ταπεινή, ὥστε πᾶσα ἐξεζητημένη λέξις εἰσάγει ξένον στοιχεῖον. Καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶναι τοσοῦτον δύσκολον νὰ γράψωμεν περὶ τούτου. 
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἵτινες ἐπὶ τοῦ ἁπλοῦ λόγου δὲν δύνανται νὰ διακρίνουν τὸ πραγματικὸν περιεχόμενον, ἀλλ' ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι, ἡ ἀκοὴ τῶν ὁποίων προσβάλλεται ὑπὸ τῶν ξένων τόνων τῶν «στομφωδῶν» λόγων. Τὸν ἅγιον καὶ καθαρὸν λόγον τοῦ Γέροντος, δυστυχῶς ἀπρόσιτον εἰς τὴν ἀντίληψιν πολλῶν ἕνεκα ἀκριβῶς τῆς ἁπλότητος αὐτοῦ, ἀπεφασίσαμεν νὰ συνοδεύσωμεν μέχρι τινὸς δια τοῦ ἡμετέρου ξηροῦ καὶ βαρέος, ὑποθέτοντες, ἴσως ἐσφαλμένως, ὅτι οὕτῳ θὰ διευκολύνωμεν τινας, οἵτινες εἶναι συνηθισμένοι εἰς ἄλλον τρόπον ζωῆς καὶ ἐκφράσεως, νὰ κατανοήσουν τούτον. 
Λάβετε ὡς παράδειγμα τὴν σύντομον διδαχὴν τοῦ Γέροντος: 
«Τί εἶναι ἀναγκαῖον, ἔχη τὶς εἰρήνην ἐν τῇ ψυχῇ καὶ ἐν τῷ σώματι;» 
Πρὸς τοῦτο πρέπει νὰ ἀγαπᾶς τοὺς πάντας ὡς σεαυτόν, καὶ καθ' ἑκάστην νὰ εἶσαι ἕτοιμος δια τὸν θάνατον» 
Συνήθως ἡ σκέψις τοῦ ἐπικειμένου του θανάτου ρίπτει τὴν ψυχὴν εἰς ταραχώδη φόβον, συχνάκις δὲ καὶ εἰς ἀπόγνωσιν, τοσοῦτον ὥστε ἐκ τῆς ὀδύνης τῆς ψυχῆς ἀσθενεῖ καὶ τὸ σῶμα. 
Πῶς λοιπὸν λέγει ὁ Γέρων ὅτι ἡ συνεχὴς  ἑτοιμότης πρὸς τὸν θάνατον καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς πάντας πληροῖ εἰρήνης οὐχὶ μόνον τὴν ψυχὴν ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα; Ξένη καὶ ἀκατάληπτος διδαχή! 
Ὁμιλῶν περὶ εἰρήνης ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τῷ σώματι ἔχει ὑπ' ὄψιν ὁ Γέρων τὴν κατάστασιν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν οὐχὶ μόνον εἰς τὴν ψυχήν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ σῶμα μεταδίδεται αἰσθητῶς ἡ ἐπενέργεια τῆς χάριτος. Εἰς τὴν δοθεῖσαν δὲ περίπτωσιν ὁμιλεῖ περὶ βαθμοῦ μικροτέρου ἐκείνου, τὸν ὁποῖον ἐβίωσε τὴν ὥραν τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Κυρίου. Τότε ἡ χάρις καὶ ἐν τῇ ψυχῇ καὶ ἐν τῷ σώματι ἦτο τοιαύτης δυνάμεως, ὥστε καὶ τὸ σῶμα ἠσθάνθη ἐναργῶς τὸν ἁγιασμὸν αὐτοῦ, καὶ εἰς αὐτὸ τοῦτο τὸ σῶμα ἡ γλυκύτης τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου διήγειρε τοσοῦτον ἰσχυρὰν ἀγάπην πρὸς τὸν Χριστόν, ὥστε καὶ τοῦτο ἤθελε νὰ μαρτυρήση δια τὸν Κύριον.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου 
Έσσεξ Αγγλίας 1995 
σελ.158-161

Τρίτη 14 Απριλίου 2020

Ἐμεῖς ἀρνούμαστε νά κάνωμε τό ἐμβόλιο. Ὅποιος φοβᾶται, ἄς κάνη ὅσα ἐμβόλια θέλει, ἀλλά νά γνωρίζη ὅτι μπορεῖ νά ἔχη ἀπρόβλεπτες βαρειές παρενέργειες, ὅπως εἶχαν τά ἐμβόλια πού ἔκαναν στά παιδιά πρίν λίγα χρόνια γιά τήν νόσο τῶν πτηνῶν καί πολλά παρέλυσαν.

 


Του Γέροντος Ευθυμίου, Καλύβη Αναστάσεως – Καψάλα Αγίου Όρους 
Στίς κρίσιμες ἡμέρες πού διανύομε καί στήν ἱερότητα τῶν ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ἐπιβάλλεται μᾶλλον σιωπή καί προσευχή. Ὅμως ἐπειδή προσφάτως στό Διαδίκτυο κυκλοφορήθηκαν κάποιες ἀπόψεις μέ τόν ὄνομά μου, πρός ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας, γιά νά μήν προκύψη ζημία, ἀναφέρω τά ἑξῆς: 
Οὐδέποτε εἶπα σέ ἀνθρώπους νά ἀποθηκεύουν τρόφιμα λόγω ἐπικείμενου πολέμου καί οὐδέποτε προφήτευσα τήν λήξη τῆς ἀπειλῆς τοῦ ἰοῦ, ὅπως κάποιοι ἀνεύθυνα καί ψευδῶς διέδωσαν. Ἐπίσης χωρίς τήν ἀδειά μου ἀνήρτησαν συζητήσεις μου μέ ἀνακριβεῖς καί ἀντικρουόμενες ἀπόψεις μου γιά τόν κορονοϊό, οἱ ὁποῖες προκάλεσαν ἐρωτηματικά. Ἡ ἄποψή μου φαίνεται ξεκάθαρα σέ ὅσα ἀκολουθοῦν, εἶναι ἐντελῶς προσωπική, χωρίς διάθεση νά τήν ἐπιβάλλω καί σέ ἄλλους. 
Στά τόσα δυσβάσταχτα προβλήματα πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι, τώρα προστέθηκε καί ἡ ἀπειλή τοῦ ἰοῦ, πού κατήντησε ἐφιάλτης. Πιό πολύ ὑποφέρουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τόν φόβο, τόν πανικό καί τόν ἀκούσιο ἐγκλεισμό, παρά ἀπό τόν ἰό. Ἡ πολιτεία πῆρε μέτρα προστασίας, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία ἔχει τά δικά της ἐφόδια γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἰοῦ, πού τώρα ταπεινωμένη ὅσο ποτέ ἄλλοτε, ἀποδυναμωμένη καί δεσμευμένη ἀπό τήν πολιτεία, ἀδυνατεῖ νά τά παράσχη στούς πιστούς της. 
Παλαιώτερα σέ παρόμοιες περιπτώσεις θανατηφόρων ἐπιδημιῶν τελοῦσε ἁγιασμούς καί ἔκανε λιτανεῖες ἱερῶν εἰκόνων καί ἁγίων λειψάνων. Γιατί καί σήμερα νά μήν γίνωνται αὐτά; «Μή οὐκ ἰσχύει ἡ χείρ Κυρίου» νά μᾶς βοηθήση καί σήμερα; 
Στό χωρίο μου τήν τρίτη δεκαετία τοῦ 20ου αἰῶνος ἔπεσε λοιμώδης νόσος ἀπό τήν ὁποῖα πέθαναν 50 μικρά παιδιά σέ λίγες ἡμέρες. Δέν προλάβαιναν νά ἀνοίγουν τάφους. Ἔφεραν τότε τήν κάρα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ἀπό τόν Ἅγιο Στέφανο Μετεώρων καί ἀμέσως κατέπαυσε τό θανατικό. 
Ἀπό τότε πού ὁ Κύριος ἐτέλεσε τόν Μυστικό Δεῖπνο καί παρέδωσε τό ἁγιώτατο μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, δέν ἔπαυσε μέχρι σήμερα νά τελεῖται ἡ «σωσίκοσμη» θεία Λειτουργία. Οὔτε ὁ Διοκλητιανός, οὔτε οἱ Τοῦρκοι, οὔτε οἱ κομμουνιστές στήν Ρωσσία, οὔτε οἱ Γερμανοί στά χρόνια τῆς κατοχῆς κατάφεραν νά παύσουν τήν θεία Λειτουργία καί τήν προσέλευση τῶν πιστῶν γιά τήν θεία Κοινωνία. Καί τώρα μέ τόν φόβο τοῦ ἰοῦ ἔκλεισαν οἱ Ναοί καί στεροῦνται οἱ πιστοί τήν σωστική χάρη τῶν Μυστηρίων, πού τόση ἀνάγκη τήν ἔχουν. Ἀντιθέτως, τήν ἴδια ὥρα πού ἐδῶ ὅλα σιωποῦν ἀπό φόβο, στίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Σερβίας, Βουλγαρίας καί Γεωργίας γίνεται ἡ λατρεία ἀπρόσκοπτα, οἱ ναοί εἶναι ἀνοιχτοί, τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί δέν φοβοῦνται οἱ πιστοί μήν προσβληθοῦν ἀπό τόν ἰό. 
Τά μέτρα προστασίας πού ἐπιβάλλει ἡ νῦν κυβέρνηση εἶναι ἀντισυνταγματικά, δυσβάσταχτα, ὑπερβολικά καί ἄνισα πρός τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ἐνῶ ἔχουν δημιουργήση ἕνα κλῖμα τρομοκρατίας, τό ὁποῖο ἐπιδεινώνουν τά ΜΜΕ. Ναί, ὑπάρχει ὁ ἰός καί ἐπιβάλλεται νά προστατεύσωμε τήν ὑγεία μας καί τήν ὑγεία τῶν ἄλλων. Ὅμως ὁ φόβος πρέπει νά ἐκλείψη, διότι στήν κατάσταση τοῦ φόβου ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά σκεφθῆ καί νά ἐνεργήση λογικά καί διακριτικά. 
Σέ παρόμοια περίπτωση, ὅταν ἔγινε ἡ ἔκρηξη στό Τσερνομπίλ, οἱ ἄνθρωποι τότε πανικοβλήθηκαν καί ἐξέταζαν τά λαχανικά καί τά φροῦτα γιά νά τρῶνε ἀπό αὐτά πού εἶχαν τήν λιγώτερη ἀκτινοβολία. Ὁ ὅσιος Παΐσιος ἐρωτηθείς εἶπε νά κάνωμε τόν σταυρό μας καί νά τρῶμε ἄφοβα, δίνοντας ὁ ἴδιος πρῶτος τό παράδειγμα. 
Ἄν ζοῦσε σήμερα εἶναι ἀδιανόητο νά τόν βλέπαμε μέ μάσκα καί γάντια, νά ἔχη στήν τσέπη του τό μπουκάλι μέ τό οἰνόπνευμα καί νά ἀποφεύγη τούς ἀνθρώπους ἤ νά τούς μιλᾶ ἀπό ἀπόσταση. Εἶναι βέβαιο ὅτι θά εἰρήνευε τούς ἀνθρώπους καί θά βοηθοῦσε νά ἀποβάλλουν τόν φόβο καί πιό πολύ θά ἐλυπεῖτο γιά τό κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι ἀταίριαστος αὐτός ὁ φόβος γιά τούς χριστιανούς πού ἐμπνέονται ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Θεανθρώπου καί ἀπό τούς Μάρτυρες τῆς πίστεώς μας. 
Ἀπό πολλούς ἀναμένεται ἐναγωνίως ἡ νίκη τοῦ κορονοϊοῦ μέ τήν ἐφεύρεση τοῦ ἐμβολίου, τό ὁποῖο θά εἶναι ὑποχρεωτικό γιά ὅλους. Ἐμεῖς ἀρνούμαστε νά κάνωμε τό ἐμβόλιο. Ὅποιος φοβᾶται, ἄς κάνη ὅσα ἐμβόλια θέλει, ἀλλά νά γνωρίζη ὅτι μπορεῖ νά ἔχη ἀπρόβλεπτες βαρειές παρενέργειες, ὅπως εἶχαν τά ἐμβόλια πού ἔκαναν στά παιδιά πρίν λίγα χρόνια γιά τήν νόσο τῶν πτηνῶν καί πολλά παρέλυσαν. Ὅπως ἐπίσης ἔπαθαν σκλήρυνση κατά πλάκας πολλοί πού ἔκαναν τό ἐμβόλιο τῆς ἡπατίτιδας Β’ καί τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ ἄλλα ἐμβόλια. Ἄν δέν φυλάξη ὁ Θεός, τί μποροῦν νά κάνουν τά ἐμβόλια καί τά φάρμακα; Ὁ ἄθεος Καζαντζάκης γιά νά προφυλαχθῆ ἀπό τήν χολέρα σέ ταξίδι του στό ἐξωτερικό, ἔκανε ἐμβόλιο καί πάλι νόσησε. 
Ἐμεῖς ἔχομε ἀνώτερα ἐμβόλια καί «φάρμακα ἀθανασίας», τά ἅγια Μυστήρια. Γιατρούς δοκιμασμένους καί εἰδικούς γιά τόν ἰό, τόν ἅγιο Χαράλαμπο, τόν ἅγιο Βησσαρίωνα Δουσίκου, πού εἶναι γιά τήν πανώλη καί τόσους ἄλλους Ἁγίους. Τώρα ὅμως μέ τίς αὐστηρές ἀπαγορεύσεις ὁ λαός παραμένει ἀβοήθητος καί ἀπαρηγόρητος. 
Καί ἐνῶ ὅλοι ἀγωνίζονται γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἰοῦ, κάποιοι, ἄλλα ἔχουν κατά νοῦ καί κάπου ἀλλοῦ ἀποβλέπουν. Κορυφαῖοι γιατροί καί ἐπιστήμονες ἐπισημαίνουν ὅτι αὐτά πού γίνονται εἶναι τέστ πειθαρχίας γιά νά χειραγωγοῦν τούς ἀνθρώπους ἐκεῖ πού θέλουν. Αὐτό φαινόταν παράξενο καί ἀπίθανο μέχρι πρότινος ἀλλά δέν εἶναι φαντασία, διότι οἱ ἄνθρωποι πλέον τό λένε δημόσια: «Ἡ πανδημία τοῦ κορονοϊοῦ ἀνέδειξε τήν ἀνάγκη μιᾶς παγκόσμιας δημοκρατικῆς διακυβέρνησης» (Γιώργος Παπανδρέου) καί προτείνουν «νά ἔχη ὁ κάθε ἄνθρωπος ἕνα μικροτσίπ γιά νά ἔχη βιομετρικά δεδομένα σέ σχέση μέ τόν ἰό ἤ μέ ἄλλες ἐπιδημικές μετρήσεις» (Εὐάγγελος Βενιζέλος). Αὐτοί μιλοῦν ἀνοιχτά γιά σφράγισμα καί παγκόσμια δικτατορία, ἀλλά ἐμεῖς καταλαβαίνομε; Καί τί κάνομε; Ἄν καί τόσα εἶχε γράψει καί πῆ ὁ ὄσιος Παΐσιος γιʼ αὐτό τό θέμα. Αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ὑποδούλωσαν στούς ξένους δανειστές καί τώρα μᾶς ὁδηγοῦν στήν σκλαβιά τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι δυνατόν νά τούς ἐμπιστευθοῦμε; 
Ὁ ὅσιος Παΐσιος προλέγοντας τίς μελλοντικές δυσκολίες τόνιζε: «Μόνο μέ καλή πνευματική ζωή θά τά βγάλωμε πέρα». Ἐπέτρεψε ὁ Θεός γιά τίς ἁμαρτίες μας αὐτήν τήν μεγάλη δοκιμασία. Ἔχομε ἀνάγκη ἀπό εἰλικρινῆ μετάνοια, ὑπομονή ἀνεξάντλητη καί προσευχή ἀδιάλειπτη, ἡ ὁποία ἐνισχύει τήν Πίστη μας. Εὐχώμαστε ἀδελφικά καλή Ἀνάσταση μέ τίς ὁποιεσδήποτε συνθῆκες. Ὁ Ἀναστάς, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί Νικητής τοῦ θανάτου νά παρηγορήση, νά φωτίση μέ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του ὅλους μας καί νά δώση δύναμη καί ἀντοχή στόν λαό Του. Μέ τήν χάρη Του νά φθάσωμε στήν ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεώς μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό ὅλα τά δεινά. Ἀμήν. 
Μέ πόνο ψυχῆς καί εἰλικρινή φιλαδελφία.
Ἱερομόναχος Εὐθύμιος

Καλύβη ἈναστάσεωςΚαψάλα Ἅγιον Ὄρος 01-14 / 04 / 2020

 

Δευτέρα 13 Απριλίου 2020

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ


Φαιδρυνέσθω ἡ λαμπάς, ὑπερεκχείσθω ταύτης καὶ τὸ ἔλαιον, ὡς ταῖς Παρθένοις τότε ἡ συμπάθεια, ἵνα εὕρῃς ψυχή μου, τὸν νυμφῶνα τότε, Χριστοῦ ἀνεῳγμένον.


Ἱκανούσθω, τὸ κοινωνικόν, ψυχῆς ἡμῶν ἔλαιον ἐν ἀγγείοις, ὅπως ἐπάθλων μὴ θέντες καιρὸν ἐμπορίας, ψάλλωμεν· Εὐλογεῖτε τὰ ἔργα, Κυρίου τὸν Κύριον.


Ἦχος β' 
Ἰδιόμελον 
Ὁ τῇ ψυχῆς ῥαθυμίᾳ νυστάξας, οὐ κέκτημαι Νυμφίε Χριστέ, καιομένην λαμπάδα τὴν ἐξ ἀρετῶν, καὶ νεάνισιν ὡμοιώθην μωραῖς, ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ῥεμβόμενος, τὰ σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν σου, μὴ κλείσῃς μοι Δέσποτα, ἀλλ' ἐκτινάξας μου τὸν ζοφερὸν ὕπνον ἐξανάστησον, καὶ ταῖς φρονίμοις συνεισάγαγε Παρθένοις, εἰς νυμφῶνα τὸν σόν, ὅπου ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων, καὶ βοώντων ἀπαύστως· Κύριε δόξα σοι. 

Μεγάλη Δευτέρα: «Ιδού άναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ό Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται»


Ό Ιησούς παίρνει παράμερα τους δώδεκα και τους λέει: «Ιδού άναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ό Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται» (Ματθ. 20, 18).

Το Ευαγγέλιο υποδηλώνει ότι τα λόγια αυτά ελέχθησαν ιδιαιτέρως. Ό Ιησούς εμπιστεύθηκε το μυστικό του ταξιδιού στους Αποστόλους κι όχι σε όλους τους μαθητές. Το εμπιστεύθηκε καθώς προχωρούσαν στον ανηφορικό δρόμο.

Ασφαλώς ο Ιησούς περιμένει από κάθε χριστιανό να συμφιλιωθεί με το αποφασιστικό γεγονός πού έλαβε χώρα στην ' Ιερουσαλήμ. Άλλα ο Ιησούς παραμένει ο Κύριος του χρόνου και των ατομικών κλήσεων. Διαλέγει την ώρα πού προσκαλεί το μαθητή του να γίνει κοινωνός του προνομίου των Αποστόλων και ν' ανεβεί μαζί του στα Ιεροσόλυμα εν όψει του οδυνηρού τέλους. Πόσοι χριστιανοί έχουν ανοίξει τ' αυτιά τους σ' αυτήν την πρόσκληση; Πόσοι έχουν συλλάβει την αλή­θεια πώς εκείνο πού έγινε τότε στην Ιερουσαλήμ, αυτό πού εξακολουθεί να γίνεται στην αιώνια, την αόρατη Ιερουσαλήμ, είναι το σπουδαιότερο πού υπάρχει στον κόσμο;

Κύριε Ιησού, έχω ακούσει την πρόσκληση. Με πήρες παράμερα στο δρόμο. Θέλεις ν' απομονωθώ από τους άλλους ανθρώπους (για να τους συναντήσω καλύτερα) και να σε συνοδεύσω στο τέρμα του ταξιδιού σου. Του ταξιδιού σου του όποιου μου αποκαλύπτεις -και θα μου αποκαλύπτεις όλο και πιο πολύ-το νόημα και τις διάφορες πλευρές.

Κύριε, από σήμερα και πέρα θέλω -με τη χάρη σου- ή άνοδος στην Ιερουσαλήμ κι αυτά πού θα δω και θ' ακούσω για σένα κατά τη διάρκεια της υπέρτατης και τελευταίας εβδομάδος ν' αποτελέσουν το κυρίαρχο ενδιαφέρον της ζωής μου. Τον τύπο όλου του υπολοίπου. Τον κύκλο τον κλειστό και ταυτόχρονα απέραντο οπού κλείνονται όλα τα' άλλα και του οποίου συ είσαι το κέντρο.

Ιδού! Εγκαταλείπω πίσω μου κάθε τι πού αναζήτησα και ακολούθησα. Κοίταξε! Πετάω σαν άχρηστο στο παρελθόν κάθε τι πού δεν μπορεί να ενσωματωθεί στο μεγάλο μυστήριο του Πάσχα, οπού θέλεις να φθάσω. Ιδού ανεβαίνω μαζί σου στην Ιερουσαλήμ. Τώρα πλέον «σιγησάτω πάσα σαρξ».

Η διήγηση του τελευταίου Πάσχα και του Πάθους εισάγεται στο τέταρτο Ευαγγέλιο μ' αυτές τις λέξεις: «ο Ιησούς αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κοσμώ εις τέλος ηγάπησεν αυτούς» ( Ίωάν. 13, 1). Εις τέλος. Ό Ιησούς δεν αγάπησε απλώς τους ανθρώπους μέχρι την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του. Άλλα τους αγάπησε μ' έναν τρόπο τέλειο, πλήρη, ολοκληρωτικό, οριστικό. Τους αγάπησε στο μέγιστο, στο maximum. Στο Πάθος του έδωσε όλο το πλήρωμα της αγάπης του. Εκεί ακριβώς και ή αναζήτηση του Ιησού από το μαθητή του είναι ή πιο βαθειά κι ή πιο καρποφόρα. Εκεί ανακαλύπτω πόσο -και έναντι ποιου τιμήματος- έχω αγαπηθεί. Στη θυσία του ό Αμνός του Θεού είναι αμνός στον ύψιστο βαθμό και φανερώνεται σαν αμνός. Κύριε, δείξε μου τον Αμνό.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ιησούς
Ατενίζοντας τον Σωτήρα
γραμμένο από ένα μοναχό 
της Εκκλησίας της Ανατολής, 
εκδόσεις: Δόμος
***

Κυριακή 12 Απριλίου 2020

Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε.

ΟΜΙΛΙΑ ΞΖʹ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ένα μικρό απόσπασμα το oποίο αναφέρεται στην 
ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ ΣΥΚΗ
Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε. Πῶς πρωΐας πεινᾷ; Ὅτε συνεχώρησε τῇ σαρκὶ, τότε ἐπιδείκνυται αὐτῆς τὸ πάθος. Καὶ ἰδὼν συκῆν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ἦλθεν ἐπ' αὐτὴν, καὶ οὐδὲν εὗρεν εἰ μὴ φύλλα μόνον. Ἄλλος φησὶν εὐαγγελιστὴς, ὅτι Οὐδέπω καιρὸς ἦν· εἰ δὲ καιρὸς οὐκ ἦν, πῶς ἕτερος εὐαγγελιστής φησιν, Ἦλθεν, εἰ ἄρα εὕροι καρπὸν ἐν αὐτῇ; Ὅθεν δῆλον, ὅτι τῆς ὑπονοίας τῶν μαθητῶν ἦν τοῦτο, ἀτελέστερον ἔτι διακειμένων. Καὶ γὰρ τὰς ὑπονοίας τῶν μαθητῶν πολλαχοῦ γράφουσιν οἱ εὐαγγελισταί. Ὥσπερ οὖν τοῦτο τῆς ὑπονοίας αὐτῶν ἦν, οὕτω καὶ τὸ νομίζειν διὰ τοῦτο αὐτὴν κατηρᾶσθαι, διὰ τὸ μὴ ἔχειν καρπόν. Τίνος οὖν ἕνεκεν κατηράθη; Τῶν μαθητῶν ἕνεκεν, ἵνα θαῤῥῶσιν. Ἐπειδὴ γὰρ πανταχοῦ μὲν εὐηργέτει, οὐδένα δὲ ἐκόλασεν· ἔδει δὲ καὶ τῆς τιμωρητικῆς αὐτοῦ δυνάμεως ἀπόδειξιν παρασχεῖν, ἵνα μάθωσι καὶ οἱ μαθηταὶ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, ὅτι δυνάμενος ξηρᾶναι τοὺς σταυροῦντας αὐτὸν, ἑκὼν συγχωρεῖ, καὶ οὐ ξηραίνει· οὐκ ἐβούλετο δὲ τοῦτο εἰς ἀνθρώπους ἐνδείξασθαι· εἰς τὸ φυτὸν τῆς ἐνεργείας αὐτοῦ τῆς τιμωρητικῆς τὴν ἀπόδειξιν παρέσχετο. Ὅταν δὲ εἰς τόπους, ἢ εἰς φυτὰ, ἢ εἰς ἄλογα γίνηταί τι τοιοῦτον, μὴ ἀκριβολογοῦ, μηδὲ λέγε· Πῶς οὖν δικαίως ἐξηράνθη ἡ συκῆ, εἰ καιρὸς οὐκ ἦν; τοῦτο γὰρ ἐσχάτης ληρωδίας λέγειν· ἀλλὰ τὸ θαῦμα ὅρα, καὶ θαύμαζε καὶ δόξαζε τὸν θαυματουργόν. Ἐπεὶ καὶ ἐπὶ τῶν χοίρων πολλοὶ τοῦτο εἰρήκασι τῶν καταποντισθέν των, τὸν τοῦ δικαίου γυμνάζοντες λόγον· ἀλλ' οὐδὲ ἐνταῦθα προσεκτέον αὐτοῖς· καὶ γὰρ καὶ ταῦτα ἄλογα, ὥσπερ ἐκεῖνο φυτὸν ἄψυχον. Τίνος οὖν ἕνεκεν περίκειται τοιοῦτον σχῆμα τῷ πράγματι, καὶ τῆς κατάρας αὕτη ἡ πρόφασις; Ὅπερ ἔφην, τῆς τῶν μαθητῶν ὑπονοίας τοῦτο ἦν. Εἰ δὲ μηδέπω καιρὸς ἦν, εἰκῆ τινες τὸν νόμον δηλοῦσθαι ἐνταῦθα λέγουσι. Καὶ γὰρ τούτου καρπὸς ἦν ἡ πίστις, καὶ τότε ἦν ὁ καιρὸς τοῦ καρποῦ τούτου, καὶ ἤνεγκε γοῦν αὐτόν. Ἤδη γὰρ αἱ χῶραι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν, φησί· καὶ, Ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ἃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε. βʹ. Οὐκ ἄρα τούτων τι αἰνίττεται ἐνταῦθα, ἀλλ' ὅπερ ἔφην ἐστὶ, τὴν δύναμιν ἐπιδείκνυται τὴν τιμωρητικήν· καὶ τοῦτο ἐκ τοῦ λέγειν, Οὔπω γὰρ ἦν καιρὸς, δείκνυσι· δηλῶν ὅτι προηγουμένως εἰς τοῦτο ἦλθεν, οὐ διὰ τὴν πείνην, ἀλλὰ διὰ τοὺς μαθητὰς, οἳ καὶ σφόδρα ἐθαύμασαν, καίτοι πολλῶν ἤδη σημείων γενομένων μειζόνων· ἀλλ' ὅπερ ἔφην, ξένον τοῦτο ἦν· νῦν γὰρ πρῶτον τὴν τιμωρητικὴν ἐπεδείξατο δύναμιν. Διὸ οὐδὲ ἐν ἄλλῳ φυτῷ, ἀλλ' ἐν τῷ πάντων ὑγροτάτῳ τὸ θαῦμα ἐποίησεν, ὥστε κἀντεῦθεν μεῖζον φανῆναι τὸ θαῦμα. Καὶ ἵνα μάθῃς, ὅτι δι' αὐτοὺς τοῦτο γέγονεν, ἵνα εἰς τὸ θαῤῥεῖν αὐτοὺς ἀλείψῃ, ἄκουε τῶν ἑξῆς ὧν λέγει. Τί δέ φησιν; Καὶ ὑμεῖς μείζονα ἐργάσεσθε, ἐὰν θέλητε πιστεύειν, καὶ εὐχῇ θαῤῥεῖν. Ὁρᾷς ὅτι τὸ πᾶν δι' αὐτοὺς γέγονεν, ὥστε μὴ δεδοικέναι καὶ τρέμειν ἐπιβουλάς; Διὸ καὶ δεύτερον τοῦτο λέγει, εὐχῇ προσηλῶν καὶ πίστει. Οὐ γὰρ δὴ τοῦτο ἐργάσεσθε μόνον, φησὶν, ἀλλὰ καὶ ὄρη μεταστήσετε, καὶ ἕτερα πλείονα ποιήσετε, πίστει καὶ εὐχῇ θαῤῥοῦντες.

Δημοφιλείς αναρτήσεις