Ω Εσύ που στ’ αγκάλιασμά Σου πήζεις στην Ομορφιά τον κόσμο, λάβε στόλισμα το Σώμα στολίσου το Σώμα μας.

 Εφραίμ ο Σύρος  

VII Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Μετάφραση από τα  Αραμαϊκά: Στάθης Κομνηνός

(VII)

Αυτός ! Μια σταλιά βρέφος  που κρατώ

            και με βαστάζει σύγκορμη, σύψυχη!

ψιθύριζε η Μαρία.

Προσγείωσε τα φτερά Του,

μ’ άρπαξε

            και μ’ έταξε αγύριστα, πετώντας πάλι,

στο ύψος και στο βάθος!

 

(επωδός)         Εραστή, Εραστή, Γιέ της Αγάπης δόξα Σοι

 

Μάτια αρχαγγέλου,

μάτια πρεσβύτη,

οι διεσταλμένες κόρες των Μάγων,

                                                κοιτούν το Αόρατον!

 

(επωδός)         Εραστή, Εραστή, Γιέ της Αγάπης δόξα Σοι

 

Αίγυπτε, δέξου με φυγάδα

…κυνηγούν τον Κυνηγό

                        σμάρι άστοχοι…

Ω Εσύ που στ’ αγκάλιασμά Σου

            πήζεις στην Ομορφιά τον κόσμο,

λάβε στόλισμα το Σώμα

στολίσου το Σώμα μας.

            Γίνε ψωμί   Είσαι ψωμί

            νυφικό δωμάτιο

Είσαι,

Εσύ  Εσύ το ρούχο της δόξα μας

με Σώμα

στο Σώμα.

            Ω αρτιοποιέ

που αποκαθιστάς

            κατάγματα και ρήγματα

 τ’ ατέλειωτο καθημερινό μας σχίσιμο!

 

(επωδός)         Εραστή, Εραστή, Γιέ της Αγάπης δόξα Σοι

 

Μα ναι, πλησίασε  πλησίασε αδίστακτα

έλα λοιπόν

                        Τώρα, ασταμάτητα Τώρα

Αυτός

ένα μωρό ελεύθερο

αδέσμευτο

                        Άναρχος

            υποδέχεται ζυγό σκλαβιάς

            – ξέρεις, μικρή του λαού μου κόρη κι εσύ παλικαράκι μου,

                                                            το ζυγό της ασχήμιας μας.

Δοσίματα, δοσίματα

            διπλά και τρίδιπλα,

αδούλωτοι οι δούλοι πια,

            κυριευόμενοι τώρα οι κύριοι

βάρη ως ευλογίες!

                        Ανακούφιση κρυφής ελευθερίας.

 

(επωδός)         Εραστή, Εραστή, Γιέ της Αγάπης δόξα Σοι

 

Ανακαινίζεται ο ουρανός

              ο ρυτιδιασμένος Αδάμ αναπλάθεται

σώμα και νους λαμβάνουν κάθετη διακόσμηση.

            Απλήρωτο Φως

Αχρέωτο

αρπάξτε,

διαμοιράζεται!

            Αισθητική μορφή η σκόνη μας!

Η πρώτη Αρχή μεταμορφώνει την επαγγελία σε Σώμα

αθόρυβα

αθόρυβα

ακούραστα,

ξένος εκείνος που τον βλέπει Ξένο

από Τον καταρράκτη της ζωής.

 

 

Κανείς για ύπνο, κανείς Νυχτέρια, μόνο νυχτέρια ολοφώτεινα

Εφραίμ ο Σύρος  

VII Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Μετάφραση από τα  Αραμαϊκά: Στάθης Κομνηνός

 (VI)

Η Μαρία

            Μια Βηθλεέμ

Εμμανουήλ! Εμμανουήλ!

                        Καταγράφεσαι ο Καταγράφων τη θάλασσα!

Μετρητή της άμμου Γεννήθηκες.

Σ’ ένα χωριουδάκι η εκπλήρωση ενός τραγουδιού, Δαβίιιιδ!

            Κατήλθε το κρυμμένο Φως

κι η μορφιά Του έλαμψε σε Σώμα

                        Βρέφος γεννιέται σήμερα με τ’ όνομά Του θάμβος

ένα μυστικό βρήκε τον εαυτό του στο φως της μέρας

Όλα ανοιχτά

Όλα ανοιχτά

                        Θάμαρ Θάμαρ κλέβε

κλέβε τα θαύματα!

                        Ραχάβ δες, δες Τον

εσύ που γεύτηκες στα σύμβολα Αλήθεια.

 

Φάρμακο ζωής

γλυκόπιοτο φάρμακο ζωής, Γιέ

Μαρτυρούν χαρά οι βλέποντες

            Άγγελοι

            Άγγελοι

επέδραμε ο Διεγείρων τους αποκοιμισμένους

Κανείς για ύπνο, κανείς

Νυχτέρια, μόνο νυχτέρια ολοφώτεινα

            ολόλαμπρη νύχτα

            μαύρο χρώμα

            εκτυφλωτική δύναμη

Εμπρός, εμπρός, οξεία η θωριά του ματιού

τ’ αυτί μουσικότατο

όσιος ο στοχασμός της καρδιάς

καθάριες οι λέξεις

                        Ω νύχτα συναρμογής, νύχτα σύνδεσης

                        δώρο που δεν ζητήθηκε προσφέρεται

                        αυτή τη μέρα, αυτή τη νύχτα

                        Τί δίνουμε ; Τί δίνουμε; Τί;

                        Μέσα στα όρια η θέληση, κατάφρακτη με σύνορα

                        κι ωστόσο παίρνει όλα τα μεγέθη

ας δώσουμε αχαλίνωτα

 

Σφραγίζεται ο Θεός τον άνθρωπο

κι η σφραγίδα Του λαμβάνει στόλισμα!

Αδύναμος ο νους μας μικρή η καρδιά για Σένα Αχώρητε παράδοξα Μετρούμενε Δόξα Σοι

Εφραίμ ο Σύρος  

VII Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Μετάφραση από τα Αραμαϊκά: Στάθης Κομνηνός

 (V)

Ανακαινίζεις την ανθρωπότητα Νεογέννητε, δόξα Σοι

Καρπέ Εσύ, Ευλογητέ

κόβεσαι να κορέσεις την πείνα μας

Παραβιαστή του Σαββάτου που το σώζεις, αινώ Σε

Δόξα Σοι Σιωπηλέ που έστειλες τη φωνή Σου

Υπέρτατε που φανερώθηκες με τον Αστέρα Σου, δόξα Σοι

Κρυμμένε Δόξα Σοι που φανερώθηκες βρέφος

Εσύ Ζωντανέ που αναλαμβάνεις θνητότητα

            Νήπιε Νήπιε

Ευλογητέ σταυρωτή της λευτεριάς ως το θελήσεις

Ευλογητέ που το ξύλο σε υπέμεινε ως το επέτρεψες

Κλεισμένε στο μνήμα Αυτονεκρούμενε Ευλογητέ

                                    Αυτοσμικρούμενε

που το σώμα μας, Μακάριε, έπλασες σκήνωμα του κρυφτού Σου

που με τη γλώσσα μας ξεσκέπασες τα μυστικά Σου

Δόξα Σοι Δέσμιε της απελευθέρωσής μας

Γεννήτορα του Φωτός Σου στο σκότος

Αλυσοδεμένε που διασπάς τις αλυσίδες της αιχμαλωσίας μας

            Αδύναμος ο νους μας

            μικρή η καρδιά

            για Σένα Αχώρητε

            παράδοξα Μετρούμενε

Δόξα Σοι

Παντογνώστη που μαθητεύεις σ’ όσα ήδη γνωρίζεις

που αποκαλύπτεις θησαυρούς ρωτώντας

Σιωπηλέ Λοιδορούμενε δόξα Σοι

που τη ζωή αποκαθιστάς και με τα δυό,

πανίσχυρη η σιωπή Σου κι ελεγκτική, δόξα Σοι

            Ευλογητέ που βαδίζεις στο δρόμο

            και Είσαι ο Δρόμος για το δρόμο

Αμπέλι που γίνεσαι κούπα σωστική

Θεραπευτικό Κλήμα ζωής

Γεωργέ που σπέρνεσαι

που θανατώνεις το θάνατο με τον θάνατο

            δέξου αντίδωρο τραγούδι ευχαριστίας

            φορτωμένο τις αδυναμίες μας

Θάλασσα Εσύ δόξας

Ω Ανενδεή

μια σταγονίτσα δέξου ευχαριστίας

αφού με τα δώρα σου καθύγρανες τη γλώσσα μου για Αίνο.

 

Ελλιμενίστηκαν τα καλά νέα στον μυχό της δέησης

Εφραίμ ο Σύρος  

VII Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Μετάφραση από τα  Αραμαϊκά: Στάθης Κομνηνός

 (IV)

Με μπόλιασε στον έρωτα να συμμετέχω

            Αυτός Αυτός

εμένα τον περίκλειστο!

και στ’ άσματα λοιπόν ξεσπώ και στα τραγούδια τα ολόλευκα

γεμίζοντάς Τον αλληλούια

και μελωδίες εύστοχες, 

            – με τη δική Σου λύρα

            ω Εσύ βρέφος – απολυτρωτή

            να σε αινέσω

χαρίτωσέ με.

 

            Μ’ ανύψωσες στο ύψος του ιλίγγου

            στου κόσμου να σε δοξάζω το εύρος

            που το γεμίζεις ένδοξα

            κι ανίκανο είναι το εύρος Σου να συγκρατήσει

Ω Κύριε, το πώς και το γιατί μάθε μου

ανάλλαχτα συχνάζουν οι εκλάμψεις Σου

στη στένωση μιας Μήτρας,

σε κάθε τι παράδοξο,

σ’ ανύπαντρες μητέρες,

σε άσπορες Γεννήσεις

                                    Θυγατέρα Δαβίδ

                                    Θυγατέρα Δαβίδ

Μνηστή του Ιωσήφ

 

                        Της αμφιβολίας Ιωσήφ

και τώρα έμπιστε, ησύχιε, προστάτη…

 

Ελλιμενίστηκαν τα καλά νέα στον μυχό της δέησης

Η στέρφα κι παρθένα αγαλλιάσαν,

η μια γεννώντας τον εξ ύψους Λόγο

κι η άλλη, μια κατάμονη φωνή στην έρημο

            Ω καταλύτη της σύγχυσης

            γέμισες μια μήτρα,

            όπως ο σπόρος τον κήπο μας

            όπως μια αχτίδα φωτός τα βλέφαρά μας

            και σκίρτησε Δαβίδ και Αβραάμ

Ήρθε επιτέλους τέλος

τέλειωσε ο χρόνος

έπαψε η αρίθμηση

συνέκλιναν οι γενεές στην αφετηρία

ακίνητες πια μέσα Σου

Γιε του Δαβίδ, Μόνε !

 

Της άγνοιας στόμα Χείλη που τρέμουν Πώς, Γιέ του Ζώντος, πώς να σε πω;

 

Εφραίμ ο Σύρος  

VII Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Μετάφραση από τα Αραμαϊκά: Στάθης Κομνηνός

 (II)

Της άγνοιας στόμα

Χείλη που τρέμουν

            Πώς, Γιέ του Ζώντος, πώς να σε πω;

Γιε του Ενός

και τώρα των πολλών Γιε

            μυριάδες ονόματα

Άφωνε Κύριε πώς γίνεσαι του Λόγου Κύριος;

Εραστή Εραστή, ιδού καταδιώκομαι

λέει η Μαρία, εγώ που

την Καταφυγή γέννησα. Πού να προσφύγω, πού;

Αστρόφως, του ήλιου μικρότερο

κι ωστόσο μεγαλύτερο

στο σύμβολό του Φως.

                                    Φως μέγα, μόνο Φως

                                    προσφορές ποιμενικές

                                    Ζωή που λατρεύεται

                                    γη που πρεσβεύει ουρανό

                                    πνεύμα που δείχνει σώμα

Συμεών ω Συμεών σ’ αγκαλιάζει

σε παραδείσιο τόπο

Εκείνος που αγκάλιασες!

Κόλλησαν Πνεύμα τα χείλια της Άννας

ω Βασιλόπαιδο, ω Περιφρονημένε, Μισούμενε!

Σιωπάς κι ακούς, κρύβεσαι βλέπεις, καλυμμένος γνωρίζεις

Ευλογητέ!

Βρέφος, που γεμίζεις γη κι ουρανό

αναπαύεται το φως στο πρόσωπό Σου

κι η Κτίση στόμα γίνεται, ένα στόμα

που αδιάκοπα κραυγάζει  ιδού ιδού Εκείνος!

Σχισμένοι ουρανοί

νερά

που λαμπυρίζουν

φτερούγισμα περιστεριού

μια φωνή κεραυνός που λέει

ο Αγαπημένος Μου  -Αυτός!

Ωσαννά ωσαννά

που πάντα θα το λεν παιδιά.

Ντροπή σε όποιον δεν φανεί ληστής! Ντροπή στα άδεια χέρια ! Εφραίμ ο Σύρος Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Εφραίμ ο Σύρος  

VII Ύμνοι στη Γέννηση του Χριστού

Μετάφραση από τα  Αραμαϊκά: Στάθης Κομνηνός

(I)

Ένας μήνας

            που η χαρά είναι ολόκληρη

γκαστρωμένος άπληκτη νίκη

για όλους  - Αυτός!

            Βρέχει αγάπη

απ’ τον ουρανό της Θεότητας

            Βηθλεέμ, ω Βηθλεέμ!

Πρίγκιπας σπαργανωμένος ράκη

σπαργανώνει τη δόξα μας

ανταλλάσει με αισχύνη τη λαμπρότητα

            μεγαλόπρεπα Ταπεινός

ως Θεός   ως Θεός

Αυτός

μέσα στην τρέλα των Σοδόμων μας

                                                Ω Πρωτότοκε!

θησαυροφυλάκια έκανες τις γιορτές

να μπει ο πάμφτωχος ξαναμμένος

να διαγουμίσει

να βιάσει λάφυρα ζωής!

                        Ντροπή σε όποιον δεν φανεί ληστής!

Ντροπή στα άδεια χέρια !

Κεραυνοφωνές εξαπολύουν τα στόματα βρεφών

κι αγαλλιά ο Χρισμένος στη γιορτή Του

            Ήλιος κατακτητής χαράζει σύμβολα

            στα σκαλοπάτια της εγέρσεώς Του

                        Δωδεκάβαθμος  Δωδεκάμερος

και σήμερα δεκατριήμερος

Τέλειο Σύμβολο

                        της Γέννησης του Γιού με τους δώδεκα φίλους.

Ιωσήφ πώς χαϊδεύεις το μωρό-Θεό σου; Πώς;

                        Με καταδίωξε ένα στέμμα και με φόρεσε ολόκληρο

                        κρατώντας το στην αγκαλιά μου!

Μαρία, ω Μαρία τραγούδησε,

                        της Θεότητας Σου είμαι η δούλα

                        και Μάνα της ανθρώπινής Σου φύσης

                        Γιε και Κύριε!

Ω, Εσύ υπερήλικο βρέφος μπροστά μου!

            Πτυχωμένη σε κύματα η έκπληξη.

            Μιλά η σιωπή Σου όπως Θεός!

                        Ποιός ξανάδε ποτέ βρέφος που θωρεί το παν;

Ω, πανάρχαιε νιόκοπε!

Πώς ν’ ανοίξω του γάλακτος πηγή στην Πηγή την ίδια; Πώς;