Ο Κύριος φιλεύσπλαχνα µε έσωσε από τον κίνδυνο, αν και ζούσα και κινιόµουν στο κέντρο της πανούκλας.

 

Σχετικά µε την πανούκλα.

Αυτά που θα διηγηθούµε σχετικά µε την πανούκλα, που στη δική µας εποχή επισκέφθηκε δύο φορές το µεγαλύτερο µέρος του κόσµου, αξίζει, νοµίζω, να συγκαταλεχθούν ανάµεσα στα µεγαλύτερα θαύµατα του αγίου Κολούµπα. Για να µην λογαριάσουµε τις άλλες και µεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης, συµπεριλαµβανοµένης της Ιταλίας, των Ρωµαϊκών Κρατών,και των Βορειοϊταλικών επαρχιών της Γαλατίας, µε τα κράτη της Ισπανίας επίσης, που βρίσκονται πέρα από τα Πυρηναία, αυτά τα νησιά της θάλασσας, η Scotia (Ιρλανδία) και η Βρετανία, δύο φορές ερηµώθηκαν από µια φοβερή επιδηµία καθ’ όλη τους την έκταση, εκτός από τα δύο φύλα, τους Πίκτους και τους Σκωτσέζους της Βρετανίας, που χωρίζονται µεταξύ τους από τα Ραχιαία Όρη (Dorsal mountains) της Βρετανίας. Αν και κανένα από τα δύο αυτά έθνη δεν ήταν απαλλαγµένα από τά θλιβερά αυτά εγκλήµατα που γενικά προκαλούν την οργή του αιώνιου Κριτή, ωστόσο και τα δύο µέχρι σήµερα τα έχουν καταφέρει υποµονετικά και έχουν γλιτώσει φιλεύσπαλαχνα. Τώρα, σε ποιον άλλον θα µπορούσε να αποδοθεί αυτή η χάρη που τους δόθηκε από τον Θεό, παρά µόνο στον άγιο Κολούµπα, που τα µοναστήρια του βρίσκονται µέσα στις περιοχές αυτών των δύο λαών, και οι οποίοι τους δείχνουν τον µεγαλύτερο δυνατό σεβασµό µέχρι της παρούσας ώρας; Αλλά αυτό που θα πω τώρα δεν µπορεί, νοµίζω, να ακουστεί δίχως έναν αναστεναγµό, επειδή υπάρχουν πολλοί ηλίθιοι άνθρωποι και στις δύο χώρες, οι οποίοι, µέσα στην άγνοιά τους ότι οφείλουν την απαλλαγή τους από την πανούκλα στις προσευχές του αγίου, αχάριστα και µε πονηρία καταχρώνται την υποµονής και την καλοσύνη του Θεού. Αλλά εγώ επιστρέφω συχνά τις πιο θερµές ευχαριστίες µου στον Θεό επειδή µε τις ικεσίες του αγίου προστάτη µας, διαφύλαξε εµένα και τους κατοίκους των νησιών µας από τον όλεθρο του λοιµού. Αλλά και στη Σαξονία επίσης, όταν πήγα να επισκεφθώ τον φίλο µου βασιλιά Aldfrid, όπου µαινόταν η πανούκλα και ερήµωνε πολλά από τα χωριά του, κατά την πρώτη επίθεση του, αµέσως µετά τον πόλεµο του Ecfridus, και κατά τη δεύτερη, δύο χρόνια µετά, ο Κύριος φιλεύσπλαχνα µε έσωσε από τον κίνδυνο, αν και ζούσα και κινιόµουν στο κέντρο της πανούκλας. Το θείο έλεος επίσης σκέπασε και τους συντρόφους µου, και κανείς δεν πέθανε από την πανούκλα, ή από οποιαδήποτε άλλη ασθένεια.

ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΙΣΜΑ

Έρευνα - συλλογή υλικού – επιµέλεια –

µετάφραση

Ιωσήφ Ροηλίδης

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ–ΙΕΡΕΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ

πηγή:εδώ

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ–ΙΕΡΕΜΙΑ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ 

Ο πατήρ Ιερεμίας, αυτός που μετέπειτα έγινε αρχιερεύς Βερατίου της Βορείου Ηπείρου, όταν ήταν Διονυσιάτης ιεροδιάκονος, περίπου το έτος 1740, προσβλήθηκε από τη λοιμώδη νόσο την πανώλη και, για το ευμετάδοτο της ασθένειας, κρίθηκε εύλογο να χωριστεί από την αδελφότητα της Μονής Διονυσίου. 

Έτσι, λοιπόν, στάλθηκε να μένει σ’ ένα Κάθισμα, δηλαδή σε μια μοναχική Καλύβη, η οποία, φαίνεται απέναντι ακριβώς από τη Μονή, απέχοντας από αυτή περίπου ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια. Αυτό το μοναχικό και ησυχαστικό Κάθισμα, είναι το Κάθισμα των Αγίων Αποστόλων. 

Εκεί, λοιπόν, έμενε αυτός ο διάκο-Ιερεμίας μαζί μ’ έναν άλλον ευλαβή γέροντα μοναχό, που τον είχε για βοηθό στη δεινή αρρώστια του. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο η κατάσταση του ασθενούς, του διάκο-Ιερεμία, χειροτέρευε. Ο γέρο-βοηθός μοναχός, πάλι, καταστεναχωριόταν πολύ γιατί έβλεπε μέρα με τη μέρα ο θάνατος να πλησιάζει ολοένα τον ασθενή του. 

Κάποια μέρα, έτσι όπως αυτός ήταν βαριά περίλυπος, βλέπει να κατεβαίνουν μεσ’ απ’ το βουνό Δώδεκα Άνδρες, οι οποίοι, αφού πρώτα τον χαιρέτισαν με ευμένεια, βλέποντάς τον να είναι έτσι, σ’ αυτή την ολοφάνερη κατήφεια και θλίψη, τον ρώτησαν να μάθουν την αιτία. Ο γέροντας μοναχός και βοηθός του κατάκοιτου διάκο-Ιερεμία, τους έδειξε βαρύθυμα με το χέρι του προς τον κλινήρη κι ανήμπορο διάκο και τους είπε ότι, κατά πάσα πιθανότητα, μέσα σε λίγες μέρες, φεύγει απ’ αυτή τη ζωή. 

Οι Δώδεκα Επισκέπτες, αφού τον παρηγόρησαν, του είπαν: 

-Δεν πεθαίνει ο διάκονος! Έχε θάρρος, γέροντα! Και πήγαινε και ανάγγειλε αυτό που άκουσες από μας τώρα και στους υπόλοιπους αδελφούς του Μοναστηριού για να το ξέρουν. 

Για πες μας μόνο το εξής: γιατί δεν ανάβεις τα καντήλια της Εκκλησίας, κατά την πρέπουσα συνήθεια, και τά ’χεις όλο σβηστά;...

Ο γέροντας μοναχός δικαιολογήθηκε κι έριξε την ευθύνη στον «δοχειάρη» που δεν του δίνει λάδι. 

     Τότε του είπαν κι αυτοί: 

-Πες τον δοχειάρη, να μη σου στερεί το λάδι για τα καντήλια της Εκκλησίας, για να μη τον βρει κι αυτόν ξαφνικά κανένα κακό και λυπάται μετά χωρίς κανένα όφελος!... 

Ο γέροντας, ακούγοντας τέτοια λόγια από ξένους -όπως νόμιζε- ανθρώπους, έμεινε έκθαμβος. 

     Τού ’ρθε μέσα του η σκέψη να τους ρωτήσει: 

-Ποιοι είστε;… Από πού κατάγεστε;… Πού μένετε;…

     Αυτοί, όμως, πρόλαβαν τη σκέψη του και του είπαν:

-Εμείς είμαστε οι Κύριοι αυτού εδώ του Καθίσματος!... 

Κι αφού είπαν αυτόν τον λόγο, προχώρησαν μέσα στον χώρο του ιερού Καθίσματος και μπήκαν μέσα στην Εκκλησία. 

Ο γερο-μοναχός, ευρισκόμενος σε μεγάλη έκπληξη για τα όσα έβλεπε κι άκουγε, πάει στον άρρωστο διάκονο να δει τι κάνει αλλά και συνάμα για να τον παρηγορήσει μ’ όλ’ αυτά που άκουσε. 

     Και, ω, του θαύματος! 

Αυτόν που, πριν από λίγο τον είχε αφήσει μισοπεθαμένο, τώρα τον βρήκε να κάθεται χαρούμενο πάνω στο κρεβάτι του! Ο διάκος άρχισε να είναι πολύ καλύτερα στην υγεία του αμέσως μετά την απροσδόκητη επίσκεψη αυτών των παράδοξων και άγνωστων Δώδεκα Ανδρών, οι οποίοι, αφού τον παρηγόρησαν και τον ευλόγησαν, κατευθύνθηκαν προς την Εκκλησία του Καθίσματος και μέσ’ από εκεί, μετά, έγιναν όλοι τους άφαντοι!... 

Τότε, λοιπόν, ο γέρων μοναχός, ο βοηθός του πριν ασθενούς διακόνου, εννόησε και κατάλαβε ότι οι επισκέπτες που συνομίλησαν μαζί του, ήταν οι Δώδεκα του Κυρίου Άγιοι Απόστολοι. 

Καταχαρούμενος, έτρεξε κι ανήγγειλε αυτό το θαυματούργημα σ’ όλους τους αδελφούς της Μονής Διονυσίου. Ιδιαίτερα μάλιστα, στον τσιγγούνη και φειδωλό δοχειάρη, για να του παρέχει από ’δω και στο εξής λάδι για ν’ ανάβει τις καντήλες. Ταυτόχρονα, δεν παρέλειψε να του αναφέρει και την αποστολική προειδοποίηση, για την περίπτωση που αυτός αρνηθεί ακόμη και τώρα να του δώσει λάδι. 

Όλοι μαζί οι Πατέρες δόξασαν τον Θεό για το έλεος που έδειξε προς τον δούλο Του, μέσω των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Δώδεκα Αποστόλων Του.  

Η μεγάλη πρεσβεία και Χάρη τους, ας συνοδεύουν αισθαντικά τη ζωή και τον αγώνα όλων μας, συντρέχοντας και βοηθώντας μας, στις διάφορες και ποικίλες ανάγκες της ψυχής και του σώματος. Αμήν.

※
Λαζάρου Μοναχού Διονυσιάτου

(1892–1974)

«Διονυσιάτικαι Διηγήσεις»,

κεφ. 52ο, σελ. 142–143,

έκδοσις Ιερά Μονή Διονυσίου,

Άγιον Όρος 1988.

※

Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνος, Επισκόπου Τριμυθούντος για την απαλλαγή του νησιού από πανώλη τα έτη 1629 και 1673 αντίστοιχα. Ημέρα Μνήμης: Κυριακή των Βαΐων και πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη.

 

Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνος, Επισκόπου Τριμυθούντος για την απαλλαγή του νησιού από πανώλη τα έτη 1629 και 1673 αντίστοιχα. 

Κυριακή των Βαΐων και πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη.

Ὁ θαυματουργὸς κἂν τέθνηκε Σπυρίδων,

Τοῦ θαυματουργεῖν οὐκ ἔληξεν εἰσέτι. Ἀμφὶ δωδεκάτην Σπυρίδων βίοτον λίπε τόνδε.

Ένας από τους σημαντικότερους Αγίους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ο ‘Άγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Τριμυθούντος Κύπρου, προστάτης της Κέρκυρας. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας εξετάζονται οι δύο θαυματουργικές παρεμβάσεις του αγίου, με τις οποίες διέσωσε την Κέρκυρα από την πανώλη, τα έτη 1629 και 1673 αντίστοιχα. 

Στις δύο αυτές περιπτώσεις, οι κάτοικοι του νησιού βλέποντας την πανώλη να αφανίζει τον ντόπιο πληθυσμό ικέτευσαν τον άγιο να τους διασώσει από το θανατικό, που είχε προκαλέσει πολλούς θανάτους, χωρίς να μπορεί να αντιμετωπιστεί από τα ιατρικά μέσα της εποχής. 

Προσέτρεξαν στο ιερό Λείψανο του αγίου, που φυλάσσεται μετά την ‘Άλωση της Κωνσταντινούπολης στον ομώνυμο ναό του αγίου στην παλιά πόλη της Κέρκυρας, και ο άγιος εισάκουσε τις ικεσίες τους εξαφανίζοντας την νόσο από το νησί. 

Αυτό αναφέρουν άλλωστε και ιστορικοί της εποχής, όπως ο Ανδρέας Μάρμορας, ο οποίος περιγράφει την περίπτωση με λεπτομέρεια την πρώτη επιδρομή πανώλης στην Κέρκυρα τον Δεκέμβριο του 1629 και την περίπτωση Σαραντάρη. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι φύλακες του Φρουρίου της Κέρκυρας καθ όλη τη διάρκεια που ο άγιος «πάλευε» με το θανατικό έβλεπαν μια άσβεστη λυχνία στο Καμπαναριό του αγίου. 

Σε ανάμνηση των γεγονότων αυτών έχουν καθιερωθεί δύο λιτανείες του σκηνώματος του αγίου, μία την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου (Λιτανεία του Πρωτοκύριακου) και μια την Κυριακή των Βαΐων (Βαιφόρος Λιτανεία), οι οποίες λαμβάνουν χώρα ως τις μέρες μας, αποδίδοντας την πρέπουσα τιμή των Κερκυραίων στον Προστάτη τους.

1η απαλλαγή του νησιού από την πανώλη το ετος 1629μ.Χ.

Την Κυριακή των Βαΐων γίνεται ανάμνηση του θαύματος για την απαλλαγή του νησιού από επιδημία πανώλης το 1629 μ.Χ.

Γύρω στα 1629-30 μ.Χ. καινούργια δοκιμασία έπληξε το ευλογημένο νησί της Κέρκυρας. Αρρώστια μεταδοτική και θανατηφόρα, το κτύπησε αυτή τη φορά χωρίς διάκριση και έλεος. Ήταν πανώλης (πανούκλα). Άνδρες και γυναίκες, νέοι και γέροι, πλούσιοι και πτωχοί προσβάλλονται καθημερινά από την επάρατη νόσο και πεθαίνουν τόσο στην πόλη, όσο και στην ύπαιθρο, τα χωριά. Η διοίκηση του νησιού με τα πρώτα κρούσματα σπεύδει να ψηφίσει και να διαθέσει ένα τεράστιο ποσό, για να περιορίσει την εξάπλωση της αρρώστιας. Άδικα όμως αγωνίζεται. Σε λίγο καιρό η ωραία Κέρκυρα πάει να ερημώσει. Τα καταστήματα τόσο στην πόλη, όσο και στα μεγάλα κέντρα έχουν κλείσει. Η αγορά νεκρώθηκε. Οι δρόμοι έχουν αδειάσει. Μονάχα μερικά αλογοσυρόμενα κάρα κινούνται κάπου-κάπου φορτωμένα με πτώματα για να μεταφέρουν το μακάβριο φορτίο τους έξω από την πόλη για ταφή σε ομαδικούς τάφους. Εικόνα τραγική παρουσιάζει ολόκληρο το νησί. 

Κάποια μέρα στη συμφορά αυτή την κοσμογονική ο πιστός και πονεμένος λαός παρά τις συστάσεις των ιατρών να αποφεύγει τον συνωστισμό, τολμά και σπεύδει να κατακλύσει τον ιερό ναό του αγίου και με συντριβή ψυχής και δάκρυα καυτά να εκζητήσει τη μεσιτεία του. 

Κι η σωτηρία δεν αργεί. Προσφέρεται γρήγορα και πλούσια. 

Ο ιστορικός της Κέρκυρας Ανδρέας Μάρμορας που ζούσε Τότε, μας λέγει, πως η τρομερή επιδημία, παρά την έλλειψη σχετικών φαρμάκων, σε λίγο περιορίστηκε στο ελάχιστο και μέχρι την Κυριακή των Βαΐων σταμάτησε τελείως. Όλες τις νύκτες κατά τις οποίες η πόλη δοκιμαζόταν από την αρρώστια, πάνω από το ναό του αγίου φαινόταν κάτι σαν φως μιας υπερκόσμιας κανδήλας. Ήταν το σημάδι πως ο άγιος αγρυπνούσε και φρουρούσε τον λαό του. Έτσι το εξήγησαν οι πιστοί. Το φως το έβλεπαν συνέχεια οι νυχτερινοί σκοποί των φρουρίων. 

 

Η τρομερή αυτή επιδημία, η πανώλης, παρουσιάστηκε και δεύτερη φορά στην Κέρκυρα μετά από σαράντα περίπου χρόνια, το 1673 μ.Χ. Και τούτη τη φορά η αρρώστια ξαπλώθηκε γρήγορα σε πόλεις και χωριά. Τα κρούσματα υπήρξαν πάμπολλα. Το δρεπάνι του θανάτου θέριζε κι αυτή τη φορά καθημερινά ένα μεγάλο αριθμό από τους κατοίκους. 

Στις παρακλήσεις του λαού του ο θαυματουργός άγιος έσπευσε να ανεβάσει και πάλι στον θρόνο της θείας Μεγαλωσύνης, τη συντριβή και τα δάκρυα του πιστού λαού μαζί με τα δικά του και να εκζητήσει και να λάβει τάχιστα το ουράνιο έλεος και τη σωτηρία του. Τα λόγια του Πνεύματος του Θεού «επικάλεσαί με εν ημέρα θλίψεώς σου και εξελούμαί σε και δοξάσεις με» (ψαλμ. μθ', 15) βρήκαν και στην περίπτωση αυτή πλήρη την εφαρμογή τους. Στις ικεσίες του θείου ιεράρχη και του μετανοημένου λαού η απάντηση δεν άργησε να δοθεί. Τα κρούσματα μέρα με τη μέρα ελαττώθηκαν στο ελάχιστο και τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη σταμάτησαν απότομα. Κι αυτή τη φορά στην κορυφή του καμπαναριού για τρεις νύχτες έβλεπαν οι πιστοί ένα σταθερό φως, και μέσα σ' αυτό το υπερκόσμιο φως, τον θαυματουργό άγιο να αιωρείται και μ' ένα Σταυρό στο χέρι να καταδιώκει ένα κατάμαυρο φάντασμα, την αρρώστια, που προσπαθούσε να αποφύγει τον άγιο και να σωθεί. 

Η ευγνωμοσύνη κι οι ευχαριστίες του πιστού λαού υπήρξαν και πάλι μεγάλες. Με θέσπισμα της Ενετικής διοικήσεως καθιερώθηκε από τότε κάθε πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου να γίνεται πανηγυρική και παλλαϊκή λιτάνευση του ιερού Σκηνώματος, για να θυμάται ο λαός κι ιδιαίτερα η νέα γενεά τον αληθινό και άγρυπνο προστάτη και Σωτήρα της. 

2η απαλλαγή του νησιού από την πανώλη το έτος 1673 μ.Χ.

Το Νοέμβρη η Κέρκυρα θα γιορτάσει το «Πρωτοκύριακο» του Νοέμβρη. Μια γιορτή που η θρησκευτική παράδοση στο νησί, την τηρεί πιστά για σχεδόν τρεισήμισι αιώνες, μετά το μεγάλο «θανατικό», τη γνωστή πανώλη ή την επονομαζόμενη κατά τον Μεσαίωνα και «Μαύρος Θάνατος». 

Όπως αναφέρει ο ιστορικός - θεολόγος Κωνσταντίνος Π. Θύμης, «εκατομμύρια άνθρωποι από την αρχαιότητα έως και τον 19ο αι. χάθηκαν έχοντας νοσήσει απ' αυτή την ασθένεια. Πληθυσμοί συρρικνώθηκαν και κράτη έχασαν την ισχύ τους. Μία τέτοια απειλή χτύπησε για μια ακόμη φορά το νησί της Κέρκυρας. Ήταν η δεύτερη για το έτος 1673. Ο ασθενής πολύ δύσκολα γινόταν καλά και ο δρόμος που θα ακολουθούσε λόγω του φόβου της μετάδοσης της ασθένειας ήταν δεινός. Κυρίως μόνος ή με άλλους παθόντες σήκωνε τον σταυρό του πόνου, του μαρτυρίου της καραντίνας, της σκληρής απομόνωσης των λοιμοκαθαρτηρίων στο νησάκι Λαζαρέτο, μακριά από οικεία και αγαπημένα πρόσωπα, χωρίς καμιά ελπίδα με μόνη διέξοδο την αναμονή του θανάτου. Οι αρχές και ο κόσμος ήταν σε απόγνωση. Η επιστήμη με τα μέσα της εποχής εκείνης προσπαθούσε, αλλά όταν το πράγμα ξέφευγε... Οι άνθρωποι και πάλι, όπως και άλλοτε, έτρεξαν «εις τον σοφώτατον των Κερκυραίων ιατρόν, τον Αγιο Σπυρίδωνα». 

Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Θύμη, οι συναξαριστές δεν λένε πότε ακριβώς άρχισε το κακό. «Γνωρίζουμε από άλλη πηγή ότι η πανώλη πρωτοεμφανίστηκε στο προάστιο της Γαρίτσας. Αναφέρουν, όμως ότι: το θανατικόν “ θανατηφόρον μίασμα” αφάνιζε την πόλη, τα προάστια και τα χωριά με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι, οι πάντες, να κινδυνεύουν χωρίς διάκριση να πεθάνουν με σκληρό τρόπο. Παρά λίγο δε να γίνει ολοκληρωτική καταστροφή στο νησί, δύο φορές μάλιστα το έτος εκείνο. 

 

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, τα τέλη Οκτωβρίου του 1673, επί τρεις νύκτες στην κορυφή του καμπαναριού της εκκλησιάς του Αγίου, ένα υπερκόσμιο σταθερό φως έκανε να διακρίνεται ο θαυματουργός 'Αγιος αιωρούμενος, κρατώντας το σταυρό στο χέρι και καταδιώκοντας το θανατικό που έμοιαζε με κατάμαυρο φάντασμα, το οποίο προσπαθούσε να αποφύγει τον 'Αγιο βγάζοντας κραυγές - οιμωγές, τις οποίες πολλοί ανέφεραν ότι άκουσαν. Έτσι, η φοβερή αυτή επιδημία σταμάτησε απότομα τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου του 1673. Συνέπεια αυτού ήταν η σωτηρία της Κέρκυρας να αποδοθεί από τις Aρχές, τον κλήρο και το λαό στη θαυματουργική παρέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος. 

Οι Βενετικές Αρχές θέλοντας να τιμήσουν τον 'Αγιο Σπυρίδωνα και για αυτή του τη σωτήρια επέμβαση, αφουγκραζόμενες και την επιθυμία κλήρου και λαού, καθιέρωσαν με απόφασή τους, στις 29 Οκτωβρίου 1673, τη λιτανεία της πρώτης Κυριακής του Νοεμβρίου και σε αυτό οφείλει την ονομασία της, η καθιερωμένη γιορτή του νησιού, το «Πρωτοκύριακο». Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις για την ημέρα, ξεκινούν με τη Θεία Αρχιερατική Λειτουργία στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, ενώ αμέσως μετά γίνεται η περιφορά του ιερού σκηνώματος του Αγίου στα καντούνια της Κέρκυρας και στην κεντρική πλατεία Σπιανάδα, συνοδευόμενη από τον κλήρο, τις φιλαρμονικές του τόπου, τους μαθητές των δημοτικών, των γυμνασίων και των λυκείων, αλλά και χιλιάδες κόσμου που έρχονται από όλα τα πλάτη της γης για να τιμήσουν τον 'Αγιο και να πάρουν την ευλογία του. Σχετική αγιογραφία που απεικονίζει τον 'Αγιο Σπυρίδωνα να διώχνει το «θανατικό» υπάρχει μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν· διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τῷ πόθῳ Χριστοῦ τρωθεὶς, Ἱερώτατε, τὸν νοῦν πτερωθείς, τῇ αἴγλῃ τοῦ Πνεύματος, πρακτικὴ θεωρία, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, θυσιαστήριον θεῖον γενόμενος, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἕλλαμψιν. 

Κάθισμα

Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.

Ἐκ ποιμνίων προβάτων τὴν τοῦ Χριστοῦ, Ἐκκλησίαν ποιμαίνειν προχειρισθείς, ποιμὴν θεοπρόβλητος, σὺ Σπυρίδων ἀνέλαμψας, κακοδοξίας λύκους, ἐλάσας τοῖς λόγοις σου, ἐν εὐσεβείας πόᾳ, αὐτὴν ἐκτρεφόμενος· ὅθεν ἀναμέσον, θεοφόρων Πατέρων, τὴν πίστιν ἐτράνωσας, τῇ σοφίᾳ τοῦ Πνεύματος, Ἱεράρχα μακάριε· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος

Τὸν ἐκ κοιλίας ἡγιασμένον Ἱεράρχην Κυρίου, ἀνευφημήσωμεν νῦν Σπυρίδωνα, τὸν τῆς χάριτος πλάκας δεξάμενον θείας δόξης, καὶ ἐν θαύμασι περιβόητον πᾶσι, καὶ ὡς θερμὸν καὶ αὐτόπτην τῆς θείας ἐλλάμψεως, ὡς τῶν πενήτων προστάτην, καὶ τῶν ἁμαρτανόντων ψυχαγωγόν· οὗτος γὰρ θύων τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, Ἱεράρχης πιστός ἀναδέδεικται, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις των θαυμάτων ο ποταμός· Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός· Χαίροις των λογίων του Πνεύματος ο σπόρος, Σπυρίδων Τριμυθούντος, ποιμήν τρισόλβιε.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον

Χαίροις Τριμυθούντος η καλλονή, Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός, Χαίροις των Πατέρων, ωράϊσμα και κλέος, Τρισόλβιε Σπυρίδων, σε μεγαλύνομεν

Ἡ Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου ἔδιωξε τήν πανώλη ἀπό τήν Ρώμη.

Maria Salus Populi Romani

Βασιλική της Santa Maria Maggiore

(Ρώμη)

 

Ἡ Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου ἔδιωξε τήν πανώλη ἀπό τήν Ρώμη.

Τό 510μ.Χ. ἔπεσε στή Ρώμη μεγάλο θανατικό, τόσο πού πέθαιναν τήν ἡμέρα δύο χιλιάδες ἄνθρωποι. Ὁ Πάπας λοιπόν τοῦ καιροῦ ἐκείνου (ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Διάλογος) ἔδωσε ἐντολή νά βγάλουν τή Σεβάσμια Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, τήν ὁποία ἱστόρισε ὁ Ἀπόστολος Λουκᾶς, καί νά κάμουν Λιτανεία καί δέηση πρός τόν Κύριο νά σταματήσει ὁ θάνατος. 

Καθώς λοιπόν πήγαινε ὁ Ἀρχιερεύς εἰς τήν Εἰκόνα, παρακαλώντας τήν πολυεύσπλαχνο Μητέρα νά εὐμενίσει τόν Δεσπότη, νά καταπαύσει τό θυμό καί τή δίκαιη ἀγανάκτησή Του, ἔβλεπαν ὅλοι, ἀπό ὅπου καί ἄν περνοῦσε ἡ Ἁγία Εἰκόνα, νά φεύγει ἡ φθορά τοῦ ἀέρος, καί νά ἀφανίζεται μπροστά ἀπό τή σεβάσμια Εἰκόνα Αὐτῆς, σάν σύννεφο, πού τό διώκει βίαιος ἄνεμος καί ἔμενε ἡ ἀτμόσφαιρα γαλήνια καί λαμπρότατη. 

 Ἀφοῦ λοιπόν γύρισαν ὅλη τήν Πόλη, καί τελείωσαν τίς εὐχές, βλέπει ὁ Ἅγιος ἕναν Ἄγγελο νά στέκει πάνω στόν πύργο, πού τόν ὀνομάζουν Ἀδριανοῦ καί Κρησκεντίου, νά σκουπίζει ἕνα ματωμένο ξίφος καί νά τό βάζει στή θήκη. Κατάλαβε λοιπόν ὅτι διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σταμάτησε ὁ θυμός τοῦ Δεσπότου καί ἡ ἀγανάκτηση. 

Ἀπό τότε ἕως καί σήμερα δέν λέγεται πλέον ὁ πύργος ἐκεῖνος τοῦ Ἀδριανοῦ ἤ Κρησκεντίου, ἀλλά τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, στοῦ ὁποίου τό ὄνομα ἔκτισαν Ναό εἰς ἐνθύμησιν αὐτοῦ τοῦ θαύματος τῆς Θεομήτορος˙ Αὐτῆς ταῖς πρεσβείαις νά λυτρωθοῦμε κι ἐμεῖς τοῦ αἰωνίου θανάτου τῆς αἰωνίου κολάσεως.

«Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία».

Ἐπειδὴ καιρὸς χαλεπὸς ἐστίν, εὖξαι, Πάτερ...

568

Παράκληση του αββά του Κοινοβίου (Σερίδου) προς τον ίδιο Γέροντα, τον αββά Ιωάννη: 

Επειδή διερχόμαστε δύσκολο καιρό, προσευχήσου, Πάτερ, ώστε ο Κύριος να τον απομακρύνει και να σκεπασθούμε οι δούλοι σου από κάθε πειρασμό πού προέρχεται από τις αμαρτίες μας. 

Απόκριση Ιωάννου. 

Αν πράξουμε το αγαθό, απομακρύνει ο Θεός το δύσκολο καιρό. Αν όμως προσθέσουμε νέα κακά, τότε κάνουμε για τον εαυτό μας πιο άμεση και πιο δυνατή την απώλεια. Και σεις λοιπόν, αν παραμείνετε στο αγαθό, θα στείλει ο Θεός τον Άγγελό Του και θα σάς σφραγίσει, ώστε με τις ευχές των αγίων να απομακρυνθεί από σάς αυτός πού έρχεται καταπάνω σας βαστάζοντας τη ρομφαία (τής θείας Δικαιοσύνης). Αμήν.

Βαρσανουφίου και Ιωάννου 

κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά 

(ερωταποκρίσεις) 

τόμος Γ΄ σελ.59, 

εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”

Ή τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον

ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον

ΠΗΓΉ : ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

«Όρμησε κι αυτή η αρρώστια...

Οι περισσότεροι λοιπόν από τα αδέρφια μας από υπερβολική κι αδερφική αγάπη, αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον, χωρίς να νοιάζονται για τον εαυτό τους, άφοβα έκαναν επισκέψεις στους αρρώστους, τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους, τους περιποιούνταν “εν Χριστώ” και πέθαιναν πολύ ευχαρίστως μαζί τους, αφού προηγουμένως πάθαιναν μόλυνση από την επαφή τους με τους άλλους, κολλούσαν την αρρώστια από τους πλησίον και, με τη θέλησή τους, δοκίμαζαν τους πόνους.  

Και πολλοί, αφού περιποιήθηκαν τους άλλους στην αρρώστια τους και τους έδωσαν δύναμη, οι ίδιοι πέθαναν, μεταφέροντας κατά κάποιο τρόπο το θάνατο εκείνων στους εαυτούς τους. Και το λαϊκό ρητό, που πάντα μοιάζει με απλή φιλοφρόνηση, το έκαναν πραγματικότητα, κάνοντας την αναχώρησή τους εξαγνιστήριο υποκατάστατο για τους άλλους (περίψημα).  

Οι καλύτεροι λοιπόν από τους αδερφούς μας και μερικοί πρεσβύτεροι και διάκονοι και λαϊκοί με αυτό τον τρόπο έφυγαν από τη ζωή, επαινούμενοι πολύ, έτσι ώστε και αυτό το είδος του θανάτου, αποτέλεσμα μεγάλης ευσέβειας και πίστης ισχυρής, καθόλου κατώτερο να μη μοιάζει από το μαρτύριο. Και αφού με απλωμένα χέρια σήκωναν τα σώματα των αγίων και τα έπαιρναν στην αγκαλιά τους, και τους έκλειναν τα μάτια και τα στόματα και τους κουβαλούσαν στους ώμους τους, και τους μετέφεραν έξω, τους αγκάλιαζαν και τους έλουζαν και τους στόλιζαν με τη νεκρική στολή, μετά από λίγο χρόνο, το ίδιο γινόταν και σ’ αυτούς, γιατί, πάντοτε εκείνοι που απέμεναν στη ζωή, ακολουθούσαν στο θάνατο αυτούς που πέθαναν προηγουμένως.  

Οι εθνικοί όμως έκαναν τα τελείως αντίθετα. Έδιωχναν ακόμη και εκείνους που μόλις άρχιζαν να αρρωσταίνουν, και απέφευγαν τους αγαπημένους τους και τους πετούσαν στους δρόμους μισοπεθαμένους, και τους νεκρούς τούς έριχναν άταφους στα σκουπίδια, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τη διάδοση και το άγγιγμα του θανάτου, πράγμα διόλου εύκολο να αποφύγουν, παρά τις πολλές προφυλάξεις τους».

***

Η αυταπάρνηση με την οποία οι Χριστιανοί βοήθησαν σε θανατηφόρα επιδημία του 3ου αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια. Το διαβάζουμε στις περιγραφές του εκκλησιαστικού ιστορικού του 4ου αι. Ευσέβιου (βλ. Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, 7, 22), σε μετάφραση που μας έστειλε καλός αδελφός, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά. 

Ανάμνηση θεραπείας απο πανώλη του Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου

Εορτάζει 21 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα

Το 1832 μ.Χ. μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας. Και οι αρχές της πόλεως αφήκαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά. Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν, ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο. Η κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, που πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. 

Αλλά ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού με τις προσευχές του Αγίου Θεοδώρου. 

Σ’ αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας των Νηστειών, φανερώθηκε ο Άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγελε να ειπεί στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους χριστιανούς από τις εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό και να βγάλουν και το λείψανο του από την κρύπτη του ναού. Ο Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερον τον Άγιο. Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν απ’ την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο. Όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία. 

Όλοι οι χριστιανοί με πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, που γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους. Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν και τη βοήθεια του Αγίου, που έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο. Ξημέρωσε και προσευχότανε. Τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος κατέβηκαν στην κρύπτη του ναού, έβγαλαν με ευλάβεια το λείψανο του Αγίου Θεοδώρου και έκαμαν μια σύντομη λιτανεία γύρω στο ναό. 

Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη. Η πόλη ονόμασε τον Άγιο Θεόδωρο «Πολιούχο», δηλαδή προστάτη της πόλεως και του νησιού της Λέσβου. Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και τον προστάτη Άγιο. 

Από τότε το σεπτό λείψανο του αγίου δεν το ξανάβαλαν στην κρύπτη του ναού, αλλά το τοποθέτησαν φανερά και για τους Τούρκους στη θέση του Μητροπολιτικού ναού, που βρίσκεται σήμερα και αποτελεί, όπως λέγει και το απολυτίκιο του αγίου, «θησαυρόν τιμαλφή» για την Λέσβο. 

Σαν πολιούχος ο Άγιος Θεόδωρος προστάτεψε την Λέσβο και κατά τον τελευταίο πόλεμο του 1940 μ.Χ., που ενώ οι Ιταλοί βομβάρδιζαν διαφόρους στόχους, όπως τον ασύρματο της πόλεως, που ήταν στη Νεάπολη, τα εργοστάσια Σουρλάγκα στον κόλπο της Γέρας, στο λιμάνι το πλοίο «Αρντένα», καμιά βόμβα δεν πέτυχε το στόχο της και πολλές απ’ αυτές βυθίστηκαν στο έδαφος χωρίς να εκραγούν. 

Σε ανάμνηση του θαύματος της διασώσεως του πληθυσμού της πόλεως από την πανώλη, από το έτος 1936 μ.Χ., με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του από Δυρραχίου, καθιερώθηκε νέα γιορτή στη Μυτιλήνη την Δ' Κυριακή από το Πάσχα, κατά την οποία γίνεται με μεγάλη λαμπρότητα και με συμμετοχή χιλιάδων λαού η λιτάνευση του σεπτού λειψάνου του Αγίου.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὸ πάντιμον Λείψανον τοῦ Θεοδώρου πιστοί, ἐνδόξως τιμήσωμεν ὡς θησαυρὸν τιμαλφῆ, καὶ πάντες βοήσωμεν· Σῶσον ἐκ τῶν κινδύνων τοὺς πιστῶς σε ὑμνοῦντας, ὡς πότε σὺ ἐῤῥύσω ἐκ πανώλους τὴν πόλιν, καὶ πάντας περιφρούρησον ταῖς ἱκεσίαις σου.

Θαύματα τῆς Προυσιώτισσας κατὰ τὴν ἐπιδημία τοῦ 1918

Κατὰ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1918, ἡ ἰσπανικὴ γρίπη θέριζε ὅλη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου, οἱ περισσότεροι οἰκισμοὶ θρηνοῦσαν καθημερινὰ ἀρκετοὺς νεκρούς. Στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου, ποὺ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἀριθμοῦσε περίπου 15.000 πληθυσμό, οἱ θάνατοι πλησίαζαν ἢ ἔφταναν τοὺς πενήντα, κάθε μέρα. Μάλιστα, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς μετάδοσης τῆς ἀσθένειας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τους, συχνὰ οἱ νεκροὶ μεταφέρονταν μὲ κάρα καὶ θάπτονταν ἀκόμα καὶ χωρὶς παρουσία ἱερέως…

Μιὰς καὶ ἡ ἐπιστήμη ἦταν ἀδύναμη νὰ προσφέρει, κατὰ τὴν συγκεκριμμένη στιγμή, σωτηρία, ὁ νοῦς τῶν Αἰτωλῶν πῆγε στὴν θαυματουργὸ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἄλλως τε, ὅλη ἡ περιοχὴ τῆς Εὐρυτανίας καὶ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, τὴν Εἰκόνα αὐτὴ εἶχε σὰν ἀποκούμπι σωτηρίας, τόσο σὲ ἀσθένειες, ὅσο καὶ σὲ ἐπιδρομὴ ἀκρίδας. Κοντὰ ἦταν τὸ 1854, τότε ποὺ ἡ περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου εἶχε ἀποδεκατιστεῖ ἀπὸ τὴν χολέρα καὶ εἶχε σωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ θαυματουργοῦ Εἰκονίσματος. Ἔτσι, ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων στράφηκε πάλι πρὸς τὴν Θεοτόκο. 

Μετὰ ἀπὸ ἔγκριση τοῦ Μητροπολίτη Ναυπακτίας καὶ Εὐρυτανίας Ἀμβροσίου, στὴν δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ὑπαγόταν τότε ἡ ἱερὰ μονή, τριμελὴς ἐπιτροπὴ μετέβη στὸν Προυσό, κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς 22ας Ὀκτωβρίου1918. Τὸ πρωὶ τῆς 4ης τοῦ μηνός, μετὰ τὴν ὀρθρινὴ ἀκολουθία, ξεκίνησε ἡ πομπὴ μὲ τὴν Εἰκόνα. Στὰ ὄρια τῶν δύο μητροπόλεων, στὴν περιοχὴ Ἀραποκέφαλα, εἶχε συγκεντρωθεῖ πλῆθος κόσμου (κατὰ τὶς περιγραφές, περίπου 5.000), καὶ ἔγινε ἡ πρώτη δέηση. Τὸ ἄλλο πρωί, φτάνει στὴν Καλλιθέα, ὅπου ψέλνεται Παράκληση, καὶ τὸ ἴδιο βράδυ φτάνει ἔξω ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιο. 

Ἡ πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πόλης περίμενε τὴν ἱερὰ Εἰκόνα στὰ πρῶτα σπίτια τοῦ Ἀγρινίου. Οἱ καμπάνες τῆς πόλεως ἐσήμαναν χαρμόσυνα. Στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιὰ ἕνα εἰκοσιτετράωρο ἡ ἀκολουθία ἦταν ἀσταμάτητη. Ὅλοι προσκυνοῦσαν τὴν Κυρὰ τῆς Ῥούμελης καὶ πλῆθος κόσμου κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 

Μὲ τὴν ἄφιξη τῆς Παναγίας, τὸ θανατικὸ σταμάτησε στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου. Οἱ πρώην ἄῤῥωστοι τρέχουν ὑγιεῖς νὰ προσκυνήσουν. Στὶς 27 τοῦ Ὀκτώβρη, ἡ Εἰκόνα μεταφέρεται στὸν ναὸ τοῦ πολιούχου ἁγίου Χριστοφόρου καὶ τὶς ἐπόμενες ἡμέρες στοὺς ναοὺς τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καὶ τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Σύσσωμος ὁ λαὸς συμμετέχει μὲ ἐξομολόγηση καὶ θεία κοινωνία, εὐχαριστῶντας τὸν Θεὸ ποὺ δὲν ὑπάρχει πλέον θανατικὸ στὴν πόλη τους. 

Κατὰ τὴν 1η Νοεμβρίου, ἡ Εἰκόνα φτάνει στὸν σιδηροδρομικὸ σταθμὸ Μεσολογγίου, συνοδευόμενη ἀπὸ καταῤῥακτώδη βροχή. Μάλιστα, οἱ γιατροὶ τῆς ἐποχῆς σχολίαζαν ἀρνητικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ πλῆθος αὐτὸ ἀνέμενε ὧρες (ἀπὸ τὴν νύχτα, στὴν θέση Φοινίκια) γιὰ τὴν προϋπάντηση, ἐν μέσῳ γρίπης. Ὑπῆρχε φόβος μετάδοσης τῆς ἀσθενείας λόγῳ τοῦ συνωστισμοῦ καὶ ἡ βροχὴ ἐπιδείνωνε τὴν κατάσταση. 

Οἱ χριστιανοί, ὅμως, ἐμπιστεύτηκαν περισσότερο τὴν Παναγία. Παρέμειναν μὲ πίστη, ὑποδέχτηκαν τὴν Παναγία, ἔψαλαν Παράκληση καὶ τὴν ὁδήγησαν στὴν ἱερὰ πόλη, λιτανεύοντάς την μέσα στοὺς δρόμους τῆς πόλης. Τὸ ἴδιο βράδυ, ἐν ᾧ οἱ πιστοὶ προσεύχονταν, ἰσχυρὸς ἀέρας χτύπησε τὴν περιοχή. Ἀπὸ τὸ πρωὶ τῆς 2ας Νοεμβρίου1918, κανένας θάνατος δὲν σημειώθηκε στὸ Μεσολόγγι ἀπὸ τὴν γρίπη. Στὴν συνέχεια, ἡ Εἰκόνα μεταφέρθηκε στὸ Αἰτωλικὸ καὶ ἀλλοῦ, σώζοντας κὶ ἐκεῖ τὸν πιστὸ λαό. Μάλιστα, ὅταν ἡ Εἰκόνα μεταφερόταν, μὲ τὰ πόδια, πρὸς τὸ Παναιτώλιο, στὰ σημεῖα ποὺ γινόταν στάση, ὁ κόσμος ἀργότερα κατασκεύασε εἰκονίσματα. 

Σὲ ὅσες περιοχὲς παρέμεινε ἡ θαυματουργὸς Εἰκόνα, ὁ κόσμος συμμετεῖχε ὁμαδικὰ μὲ προσευχὴ καὶ συμμετοχὴ στὴν θεία κοινωνία. Ἔνοιωθε καὶ ἦταν ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Παναγιᾶς μας, ὁπότε δὲν εἶχε τὸν παραμικρὸ φόβο νὰ ἀῤῥωστήσει, ένοιωθε τὴν σιγουριὰ πώς θά γιατρευθεῖ αὐτὸς ἢ οἱ οἰκείοι του. Ἔβλεπε τὸ μεγάλο θαῦμα (τῆς ἰάσεως), ἀλλὰ καὶ πολλὰ μικρότερα. 

Μετὰ ἀπὸ ἕνα αἰῶνα, ἡ περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου θυμᾶται ζωντανὰ τὴν εὐεργεσία τῆς Θεοτόκου. Ἡ κεντρικὴ κανδήλα τῆς Προυσιωτίσσης εἶναι ἀφιέρωμα τῶν κατοίκων τοῦ Ἀγρινίου, ὡς εὐχαριστήριο γιὰ τὴν ἴαση ἀπὸ τὴν γρίπη τοῦ 1918. Ἕνα ἑπτάφωτο πολυκάνδηλο εἶναι ἀφιέρωμα τῶν Μεσολογγιτῶν, ποὺ τὸ προσέφεραν μὲ χρήματα ποὺ συγκέντρωσαν ἀπὸ ἔρανο. Ἀντίγραφα τῆς κοσμοσώτηρος Θεοτόκου Προυσιωτίσσης ἔγιναν σὲ πολλοὺς ναοὺς ποὺ ἔκανε στάση τὸ Εἰκόνισμα. Τέλος, σὲ πολλὰ χωριὰ τοῦ αἰτωλικοῦ κάμπου, κάθε χρόνο ἑορτάζουν τὴν ἀνάμνηση τοῦ γενομένου θαύματος (Λ.χ., στὰ Καλύβια (α΄ Κυριακὴ τοῦ Νοεμβρίου) καὶ στὸ Παναιτώλιο (25 Νεομβρίου). 

αρχιμ. Γεράσιμος (Τσιρώνης) 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: 

– Ἀρχεῖο Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Προυσιωτίσσης
– «Θαύματα τῆς Προυσιώτισσας κατὰ τὴν ἐπιδημία τοῦ 1918», στὴν Ἐκκλησιαστικὴ παρέμβαση, περιοδικὴ ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου, τεῦχος 157 (Αὔγουστος 2009), ὅπως προσπελάστηκε στὴν διεύθυνση http://www.parembasis.gr/index.php/el/menu–teyxos–157/1413-2009–157-08 στὶς 14-3-2020. Τὸ κείμενο εἶναι σύντμηση κειμένου ποὺ ἐπιγράφεται «ἐκτάκτου ἐνδιαφέροντος ῥεπορτὰζ τοῦ ἀνταποκριτοῦ μας κ. Θ. Λιαπίκου».
– Σχισμένου-Λειβαδίτη Κωνσταντούλας, Τὸ Παναιτώλιο στὰ μονοπάτια τοῦ χρόνου, ἔκδοση Πνευματικοῦ Κέντρου Δήμου Θεστιέων, χ.χ., χ.τ.
– Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Α’, Ἅγιον Ὄρος 2013, σελ. 334.
– Προφορικὲς μαρτυρίες ποὺ κατατέθησαν στὴν Μονὴ Προυσιωτίσσης.

Επειδή κινδυνεύει ο κόσμος σε παρακαλούμε όλοι να ικετεύσεις την αγαθότητα του Θεού να αποσύρει το (απειλητικό) Του χέρι και να βάλει τη ρομφαία πίσω στη θήκη της.

569

Παράκληση των Πατέρων που ησύχαζαν στο Κοινόβιο προς το μεγάλο Γέροντα, σχετικά με τον κόσμο: 

Επειδή κινδυνεύει ο κόσμος σε παρακαλούμε όλοι να ικετεύσεις την αγαθότητα του Θεού να αποσύρει το (απειλητικό) Του χέρι και να βάλει τη ρομφαία πίσω στη θήκη της. Στάσου ανάμεσα σ’ αυτούς που έπεσαν και σ’ αυτούς που στέκουν με το άγιο θυμίαμα της προσευχής σου και σταμάτησε τον εξολοθρευτή. Ύψωσε το άγιο θυσιαστήριο (της αγιασμένης πατρικής καρδιάς σου) στα ολόφωτα και αγία δώματα του ουρανού και θα παύσει η οργή του Θεού. Και σου δεόμαστε και σε παρακαλούμε λυπήσου τον κόσμο που χάνεται. Θυμήσου ότι όλοι είμαστε μέλη σου. Δείξε και στην παρούσα στιγμή την ευσπλαχνία σου και τα θαυμάσια του Θεού, διότι σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.



Απόκριση Βαρσανουφίου.

Αδελφοί, βρίσκομαι σε πένθος και σε οδυρμό για την οργή του Θεού πού κρέμεται πάνω από την ανθρωπότητα, διότι όλα όσα κάνουμε είναι αντίθετα από το θέλημα του Θεού. Ο Κύριος είπε - «αν η αρετή σας δεν ξεπεράσει την αρετή των Γραμματέων και των Φαρισαίων, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία του Θεού» (Ματθ. 5, 20). Εμείς όμως πήγαμε στο τελείως αντίθετο - ξεπέρασε η παρανομία μας κατά πολύ την παρανομία και των αλλοπίστων. Και είναι πολλοί αυτοί που παρακαλούν τη φιλανθρωπία του Θεού να παύσει την οργή από τον κόσμο - καί κανένας βέβαια δεν είναι πιο φιλάνθρωπος από το Θεό - αλλά δεν θέλει να δώσει έλεος, διότι αντιστέκεται το πλήθος των αμαρτιών που γίνονται στον κόσμο. Υπάρχουν δε τρεις άνδρες που, με τη Χάρη του Θεού, έφθασαν στον τέλειο βαθμό της αναγεννήσεως τους και υπηρετούν αφοσιωμένοι το θέλημά Του, οι όποιοι ξεπέρασαν τα όρια τής ανθρώπινης φύσης  και έλαβαν εξουσία να λύνουν και να δένουν, να συγχωρούν και να μη συγχωρούν αμαρτίες. Αυτοί στέκουν άγρυπνοι μπροστά στην απειλούμενη συμφορά και αγωνίζονται ώστε να μην καταστραφεί ακαριαίως και ολοσχερώς όλος ο κόσμος, η Οικουμένη. Πραγματικά, με τις ευχές τους, ο Κύριος παρατείνει μαζί με τη δοκιμασία και το έλεος Του. Λέχθηκε δε προς αυτούς ότι για λίγο χρόνο θα κρατήσει ακόμη η οργή. Μαζί μ’ αυτούς λοιπόν ευχηθείτε και σεις. Οι ευχές δε αυτών των τριών συναντιούνται στην είσοδο του άνω Θυσιαστηρίου του Πατρός των φώτων. Και συγχαίρουν ο ένας με τον άλλο και συν αγάλλονται στα επουράνια Όταν πάλι στραφούν προς τη γη συμπενθούν και συγκλαίουν και συνοδύρονται για τα κακά εκείνα που γίνονται και κινούν την οργή του Θεού. Είναι δε αυτοί ο ’Ιωάννης στη Ρώμη, ο Ηλίας στην Κόρινθο και ένας άλλος στην επαρχία των Ιεροσολύμων. Πιστεύω δε ότι θα επιτύχουν να αποσπάσουν το έλεος του Θεού. Ναι θα το επιτύχουν. ’Αμήν.

Ο Θεός μου  (πού χαρίζει το έλεος Του σέ μένα τον ανάξιο), να σάς ενδυναμώσει ώστε να ακούσετε και να σηκώσετε το βάρος και την οδύνη που προκαλούν αυτά που σας είπα, διότι είναι απρόσιτα σέ όσους δεν έχουν το χάρισμα να τα εννοήσουν.

Βαρσανουφίου και Ιωάννου 

κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά 

(ερωταποκρίσεις) τόμος Γ΄, σελ.59-63, 

εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”



Η θεραπεία από την πανώλη ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ Α΄

 

Κατά την περίοδο της βασιλείας του (527–565) μεγάλη επιδημία πανώλης έπληξε την αυτοκρατορία, γνωστή και ως «λοιμός του Ιουστινιανού»(541–542).

Η πανώλη εμφανίστηκε αρχικά στο Πηλούσιο της Αιγύπτου

«…Ἤρξατο µὲν ἐξ Αἰγυπτίων οἳ ᾤκηνται ἐν Πηλουσίῳ…» (μια πόλη ανατολικά του σημερινού Πόρτ Σάιντ) και από εκεί, πολύ σύντομα, προσέβαλε όλον το γνωστό τότε κόσμο «…πᾶσαν γῆν ἐπινεµηθήσης…», «…ἀλλὰ περιεβάλλετο µὲν τὴν γῆν ξύµπασαν…», «…πάσαν δέ τήν οικουµένην διέδραµε…». Η αρρώστια έπληξε αδιακρίτως τους πάντες «…βίους δὲ ἀνθρώπων ἅπαντας ἔβλαψε…», αφανίζοντας ολόκληρες πόλεις «…πόλεις ἐπί τοσούτον κατεσχέθησαν ἄχρι καί τοῦ παντάπασι κενάς οἰκητόρων γενέσθαι…», «…κεναί τῶν οἰκητόρων ἐγένοντο…» χωρίς να μπορέσει κανένας να δώσει κάποια εξήγηση για τη μεγάλη γεωγραφική της εξάπλωση «…τούτῳ µέντοι τῷ κακῷ πρόφασίν τινα ἢ λόγῳ εἰπεῖν ἢ διανοίᾳ λογίσασθαι µηχανή τις οὐδεµία ἐστὶ…». Ένα χρόνο μετά, στα μέσα της άνοιξης του 542, η επιδημία φθάνει στην Κωνσταντινούπολη «…δευτέρῳ δὲ ἔτει ἐς Βυζάντιον µεσοῦντος τοῦ ἦρος ἀφίκετο…». Ο ίδιος ο αυτοκράτορας προσβλήθηκε από πανώλη «…καὶ αὐτῷ γὰρ ξυνέπεσε βουβῶνα ἐπῆρθαι…», με αποτέλεσμα να νοσήσει πολύ σοβαρά «…βασιλεί δέ Ιουστινιανώ χαλεπώτατα νοσήσαι ξυνέβη…». Η κατάσταση της υγείας του αυτοκράτορα επιδεινώθηκε τόσο ώστε σε όλους δινόταν ηεντύπωση ότι θα πεθάνει γρήγορα. Η ασθένεια ήταν τόσο σοβαρή που τον έφερε στα πρόθυρα του θανάτου, «…ώστε ἐλέγετο ότι ἀπολώλει…», γεγονός που είχε πολιτικές επιπτώσεις, θέτοντας θέμα διαδοχής, προκαλώντας την οργή και την αντίδραση της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Οι ιατροί στο Μέγα Παλάτιον τον είχαν εγκαταλείψει, θεωρώντας τον νεκρό «…ὅτι δή ἀποθάνοι, πρός τέ τῶν ἰατρῶν ἀπολελειµµένον ἀτέ δέ ἐν νεκροῖς κείµενον…». Τότε παρουσιάστηκαν σε όραμα οι Άγιοι Ανάργυροι και έδωσαν την πολυπόθητη θεραπεία «…ἔς ὄψιν ἐλθόντες ἐσώσαντο οἱ ἅγιοι οὗτοι, ἐκ τοῦ παραδόξου καί τοῦ παραλόγου, καί ὀρθόν ἔστησαν…».

ΠΗΓΗ: