Λόγος στη Μεταμόρφωση του Κυρίου και Θεού Θεολήπτου Φιλαδελφείας (κείμενο και αρχείο ήχου, mp3).

 

Λόγος στη Μεταμόρφωση του Κυρίου και Θεού  

Θεολήπτου Φιλαδελφείας 

(το αρχείο ήχου, mp3 Εδώ).

πηγή:εδώ                  

1. Η σημερινή λαμπρή ημέρα της Μεταμόρφωσης, απαιτεί να εξηγήσω στην αγάπη σας -ανάλογα με τη Χαρη που μου δόθηκε από τον Χριστό που μεταμορφώθηκε- το μυστήριο της εορτής. Και έτσι, αφού μάθουμε τη δύναμη του μυστηρίου που κρύβεται μέσα της, να εορτάζουμε από δω και πέρα όχι μόνο ψάλλοντας ιερούς ύμνους, αλλά και με σωστή ζωη. Επειδή αυτό ακριβώς, δηλαδή η προκοπή μας στα καλά έργα, αποδεικνύει και ότι έχουμε επίγνωση της δωρεάς που αξιωθήκαμε και ότι έχουμε ανακαλύψει το θησαυρό της, τιμώντας έτσι σεβαστικά την εορτή και με τα λόγια και με τα έργα μας.

2. Εκείνος που βαδίζει σε πεδιάδα περπατάει εύκολα, επειδή ο τόπος είναι ομαλός και διευκολύνει την οδοιπορία. Όποιος όμως ανεβαίνει σε βουνό κοπιάζει και λούζεται στον ιδρώτα, εξαιτίας της ανηφοριάς, της σωματικής πίεσης και της κόπωσης που εκείνη προκαλεί. Με ίσια, ομαλή και ευκολοπερπάτητη γη, παρομοίασε το βίο μέσα στις ηδονές, την άνεση και την τρυφή της “κατά σάρκαν” ζωής. Eπειδή η ζωή αυτή περνάει μέσα στην άνεση και την ευκολία των μάταιων ηδονών. Με βουνό πάλι, παρομοίασε την ενάρετη ζωη, εξαιτίας της εγκράτειας σε όλα, της αγριάδας της άσκησης και του πόνου που υποφέρουμε απ’ όσα θλιβερά μας απαντούν στη ζωη.

3.  Όποιος συζεί με την εγκράτεια και πορεύεται σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού και όποιος καταμαραίνει τις σωματικές ηδονές, εκείνος αποδεικνύεται, σαν τον απόστολο Πετρο, πιστός και θερμός μαθητής του Κυρίου. Ένας τέτοιος άνθρωπος, θανατώνει το κοσμικό φρόνημα, καταργεί τούς σαρκικούς λογισμούς, ετοιμάζεται για την κακοπάθεια που συνεπάγεται το κήρυγμα του Ευαγγελίου, ελέγχει εκείνους που ζουν άσχημη και αμαρτωλή ζωη και υπομένει για χάρη της αλήθειας τις κακώσεις που αυτοί του προκαλούν, επιδεικνύοντας έτσι το ζήλο του αποστόλου Ιακώβου.

Όποιος πάλι έχει κάνει απόλαυση και τροφή της διανοίας του τα ιερά λόγια, όποιος φλέγεται από την επιθυμία της μελέτης και ασχολείται επίμονα και ευχάριστα με τούς λόγους της φύσεως και την κατανόηση της αλήθειας, αυτός μιμείται τον τρόπο σκέψεως και ζωής του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου. Αυτός με το σώμα, την ψυχή και τη διάνοια ακολουθεί κατά βήμα τον Κυριο. Αυτός πάντα τρέχει το θλιβερό δρόμο της αρετής, ανεβαίνει στο νοητό όρος και προσεύχεται απερίσπαστα. Επειδή εκεί εκτελείται η καθαρή προσευχή, που διώχνει μακριά κάθε έννοια αυτού του κόσμου και φωτίζει ολόκληρο το νου, αυξάνοντάς τον με το λάδι της θείας αγάπης και καταυγάζοντάς τον με θείες φωτοχυσίες.

4.  Όταν ο νους φωτίζεται με τη μνήμη του Θεού και όταν, με την απερίσπαστη προσευχή, λάμπει και ακτινοβολεί από τη θεία γνώση, όταν επίσης διατηρεί καθαρά όλα τα κινήματα του σώματός του, τότε από το στόμα βγαίνουν λόγια γεμάτα σύνεση και σοφία. Τοτε τα αισθητήριά του καλύπτονται από την ομορφιά της σεμνότητας και τα σωματικά μέλη του κοπιάζουν στη διακονία των καλών πράξεων. Τοτε όλος ο άνθρωπος γίνεται φως, γιατί η ψυχή γίνεται λυχνάρι του φωτεινό, που φέγγει ‘το φως το αληθινό, εκείνο που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο” των αρετών. (Ιωάν. 1,19).

5.  Αυτός που ζει και πορεύεται μ’ αυτό τον τρόπο «δεν συμμορφώνει τη ζωη του με το φρόνημα αυτού του κόσμου» (Ρωμ. 12,2 & Γαλ. 1,4) που φθείρεται και πεθαίνει. Αυτός, ακούγοντας τον απόστολο Παύλο -ο οποίος βλέποντας τα αθέατα, λέει ότι ‘ο Θεός θα αφανίσει τη μορφη αυτού του κόσμου” (Α Κορ. 7, 31)- δεν γυρίζει πίσω στα επίγεια πράγματα. Αυτός ξεπερνάει όσα φθείρονται και χάνονται, όσα έχουν μόνο σχήμα και όχι ύπαρξη. Γιατί, όπως το σχήμα εμφανίζεται για λίγο και μετά αφανίζεται, έτσι και τα πράγματα της ζωής αυτής δεν έχουν τίποτα σίγουρο και σταθερό. Γι’ αυτό λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, και το λογισμό του απομακρύνει από την επιθυμία των ορατών πραγμάτων και τα ευχάριστα αυτής της ζωής, τα περιφρονεί ως κάτι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Αυτός αγκαλιάζει μ’ όλη του την ύπαρξη τα αθάνατα πράγματα της μέλλουσας ζωής. Αυτός μεταμορφώνεται συνεχώς, με το να επιστρέφει καθημερινά στον εαυτό του και με το να αναμορφώνει κάθε ώρα και στιγμη τον τρόπο της σκέψης του, έτσι ώστε, με την επίδοση και την άσκηση των αρετών, να αποχωρίζεται τα κακά και να εγκολπώνεται τα αγαθά.

6.  Όταν ο αγωνιστής της ευσέβειας καλλιεργεί τον εαυτό του και προκόβει ανεβαίνοντας σε τέτοια πνευματικά ύψη -επειδή ακριβώς οικοδομείται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και επειδή λάμπει σαν φωτεινό αστέρι- παρακινεί και ανάβει και των άλλων τον ζήλο, για τη μίμηση του καλού. Έτσι τιμάει τη Μεταμόρφωση του Χριστού με όλο του το σώμα και με όλο του το πνεύμα, γνωρίζοντας βαθιά και ουσιαστικά το μυστήριο της εορτής και ερμηνεύοντάς το έμπρακτα στο περιβάλλον του. Γιατί ο Χριστός με την θεία Του Μεταμόρφωση, προμήνυσε ταυτόχρονα και την άρρητη δόξα, με την οποία θα έρθει να κρίνει τον σύμπαντα κόσμο. Έκανε ακόμα ολοφάνερη την λαμπρότητα της οποίας θα γίνουν μέτοχοι εκείνοι που θα ευαρεστήσουν στον Θεο. Τελος δίδαξε κάθε πιστό να προετοιμάζει πάντα τον εαυτό του, ώστε να είναι κάθε στιγμη δοχείο κατάλληλο και χωρητικό της θείας ζωής και της μέλλουσας μακαριότητας, όντας σαν το κερί πάντα σε θέση να δεχθεί το θείο φως.

7.  Συμβαίνει με τον πιστό ο,τι ακριβώς συμβαίνει και με το κερί. Αυτό καθώς λυώνει με την πύρωση της φωτιάς, λόγω της λιπώδους του φύσεως, τρέφει και συντηρεί τη φωτιά, διατηρώντας έτσι το φως και καταφωτίζοντας όσους το πλησιάζουν. Ο πιστός άνθρωπος, έχοντας συμπήξει μέσα του τα κεριά της θείας γνώσεως -που είναι ακριβώς τα άνθη της αρετής- και έχοντας ξεκόψει, με τη βοήθεια και τη θέρμη του θείου έρωτος, από κάθε γήινη επιθυμία, έχει ουσιαστικά προετοιμάσει από εδώ κιόλας τον εαυτό του, για να γίνει εκείνο το κατάλληλο λυχνάρι. Βασισμένος στο νόμο της θείας αγάπης, περιμένει κι αυτός με λαχτάρα να υποδεχθεί, όταν έρθει η μέλλουσα ζωη, το θείο και άρρητο εκείνο Φως και να απολαύσει την συνεχή και ατελεύτητη λαμπρότητα, που πηγάζει από εκεί.

8.  Η τήρηση των εντολών του Χριστού και ο κόπος που καταβάλλεται για την απόκτηση των αρετών, γίνονται τροφοδότες της θείας δόξας. Ο Κυριος, καθώς γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, έχει πει: ‘Θα αγαπήσω αυτόν που τηρεί τις εντολές μου και θα του φανερώσω τον εαυτό μου” (Ιωάν. 14,21). Όπως ακριβώς λοιπόν, το αισθητό φως καταναλώνει το κερί για να συντηρηθεί, έτσι και η δόξα του Θείου φωτός, τροφοδοτείται από τις αρετές της ψυχής και καταλάμπει εκείνους, που τη δέχονται μέσα τους.

Ο Χριστός έχει πει: ‘Τροφή μου είναι το να κάνω το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου, που με έχει στείλει και να τελειώσω το έργο Του” (Ιωάν. 4,34). Και ο προφήτης Δαυίδ λέει: ‘Μεσα στο θέλημά Του είναι κρυμμένη αιώνια ζωη” (Ψαλμ. 29,6).

9.  Κατά συνέπεια, ο εργάτης του αγαθού και θα ζήσει και θα θερίσει τούς καρπούς των κόπων του, με τη Χαρη του Καθηγητή της σωτηρίας μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος δοξάζει αυτούς που Τον δοξάζουν.

Σ’ Αυτόν πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον Άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο και ζωοποιό Πνεύμα Του, τώρα και πάντοτε και στούς αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Γιά τήν πνευματική ἀγάπη - Ἅγιος Θεόληπτος Φιλαδελφείας

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Γιά τήν πνευματική ἀγάπη

Ἀδελφές καί Μητέρες,

1. Θά ἤθελα νά ὑμνήσω τήν ἀρετή τῆς ἀγάπης, ἀλλά τό μεγαλεῖο της δέν μπορεῖ μέ λόγια νά περιγραφεῖ. Γιατί αὐτή, ἡ πιό σπουδαία ἀνάμεσα σ’ ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές, ὡς κεφαλή τῶν καλῶν, μπορεῖ νά κατανοηθεῖ μόνον ἐμπειρικά, ὅταν, δηλαδή, τήν λειτουργεῖ κανείς καί τή βιώνει ὡς προσωπικό κτῆμα του. Γι’ αὐτό καί τή θαυμάσια αὐτή ἀρετή τῆς ἀγάπης τήν γνωρίζουν ὅσοι ἀξιώθηκαν νά βαδίσουν τόν δρόμο της. 

Τήν ἀγάπη πολλοί τήν περιγράφουν μέ λόγια, ἀλλά μόνο ἐκεῖνοι πού τήν ἔχουν κάνει κτῆμα τῆς καρδιᾶς τους, τήν ἐμφανίζουν μέ τά θεάρεστα ἔργα τους. Αὐτοί οἱ δεύτεροι εἶναι πολύ περισσότερο ἄξιοι θαυμασμοῦ. Παρόλο, ὅμως, πού ἡ μεγάλη ἀξία τῆς ἀρετῆς τῆς ἀγάπης ὑπερβαίνει τίς δυνατότητες τοῦ λόγου μου, θά τολμήσω νά τήν ἐξυμνήσω μέ συντομία, γιά νά παρακινήσω πολλούς ὥστε νά τήν ἐγκολπωθοῦν καί νά τή λειτουργήσουν.

2. Ἡ ἀγάπη, ἀγαπητές Ἀδελφές μου, εἶναι ἔργο πού συντελεῖται στήν ψυχή, θερμαίνει τήν καρδιά, φωτίζει τόν νοῦ, ἐνεργοποιεῖ τή διάνοια πρός μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί διεγείρει ὅλες τίς ψυχοσωματικές δυνάμεις πρός ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. 

Τό δῶρο τῆς ἀγάπης τό ἔχει χαρίσει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο ἀπό τή στιγμή τῆς δημιουργίας του. Αὐτήν ἔλαβε ὁ ἄνθρωπος καί τή φόρεσε ὡς στολή πανέμορφη καί εὐπρεπέστατη, ἀλλά ὁ ληστής τῶν ψυχῶν μας, ὁ διάβολος, τήν ξέσχισε καί ἄφησε τόν ἄνθρωπο γυμνό καί καταντροπιασμένο.

3. Ἀκοῦστε, ὅμως, πῶς ὁ χιτώνας τῆς ἀγάπης ξεσχίζεται, ἀλλά καί πῶς περισώζεται. 

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ μέ ὅλη τήν καρδιά του τόν Θεό καί κάνει τό θέλημά Του, τότε ὅλη ἡ ἀγάπη τῆς ψυχῆς παραμένει ἀδιαλώβητη, ἐπειδή ὅλη ἡ ἀγαπητική δύναμή της παραμένει στόν Θεό. Τότε ἡ ψυχή εἶναι λαμπροφορεμένη μέ τήν ὀμορφιά τῆς ἀγάπης, σάν μέ πορφύρα ντυμένη, καί ἡ θέα της μοιάζει μέ αὐτήν τῆς χρυσόφτερης περιστερᾶς. Ἀλλά, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νά ἀγαπᾶ τό χρυσάφι καί τό ἀσήμι, τούς πολύτιμους λίθους καί κάθε ἄλλον ἐπίγειο θησαυρό ἤ ἀκόμα καί τήν ποικιλία τῶν ἀπολαυστικῶν τροφῶν, τή ζωή στήν ὑπηρεσία τῆς θνητῆς σάρκας καί τήν ἐφήμερη ἀνθρώπινη δόξα, καί ἔτσι παραδώσει σέ ὅλα αὐτά τήν ἀγαπητική δύναμη τῆς ψυχῆς του, τότε ὁ χιτώνας τῆς ἀγάπης ξεσχίζεται καί γίνεται χίλια κομμάτια. 

Ὅταν ἡ ἀγαπητική δύναμη τῆς ψυχῆς κατατεμαχιστεῖ καί παραδοθεῖ στίς ἀγάπες αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τότε ὁ ἄνθρωπος γυμνώνεται καί γίνεται ἐλεεινό θέαμα. Ὅπως, ὅταν κανείς ξεσχίσει τό ἔνδυμα κάποιου, τόν ἀφήνει ἀκάλυπτο καί ἔκθετο, ὥστε νά γίνει πασιφανής ἡ σωματική ἀσχήμια του, ἔτσι ἀκριβῶς κάνει καί ὁ διάβολος. Ἁρπάζει τήν καλή ἐπιθυμία πού ἔχει βάλει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο κατά τή δημιουργία του, τήν κατακερματίζει καί τή διασκορπίζει στή μέριμνα τῶν πραγμάτων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀπογυμνώνει τήν ψυχή ἀπό τή δύναμη τῆς θεάρεστης ἀγάπης καί τήν ἀφήνει ἀκάλυπτη ἀπό τή σκέπη καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

4. Τήν ἀλήθεια τοῦ ὅτι ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ τόν Θεό, στερεῖται καί τή βοήθειά Του, τήν κάνει φανερή ἕνα τροπάριο πού ψάλλουμε στήν Ἐκκλησία μας. Σ’ αὐτό, ἡ ψυχή πού νιώθει ὅτι εἶναι γυμνή ἀπό τίς ἀρετές καί πτωχή ἀπό ἀγάπη, βλέποντας τήν ἀσχήμια της καί πενθώντας γιά τήν ἐλεεινότητά της, λέει: «Τόν νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρα μου, καταστολισμένο, ἀλλά δέν ἔχω ἔνδυμα κατάλληλο γιά νά εἰσέλθω σ’ αὐτόν. Λάμπρυνέ μου τή στολή τῆς ψυχῆς». 

«Βλέπω, Σωτήρα μου», λέει ὁ Ὑμνωδός, «τόν νυμφώνα τῆς δικῆς Σου βοήθειας γεμάτο εὐλογία καί καθετί καλό, ἀλλά δέν ἔχω τό ἔνδυμα τῆς ἀγάπης, γιά νά μπῶ στό φρούριο τῆς βοήθειας πού Ἐσύ παρέχεις. Γι’ αὐτό, Ἐσύ πού χαρίζεις τό φῶς, λάμπρυνέ μου τή διάνοια μέ τή στολή τῆς δικῆς Σου ἀγάπης. Καί σῶσε με, ὥστε καταστολισμένος πλέον μέ τήν ἀγάπη νά ἀξιωθῶ νά ἐπιτύχω τή σωτηρία μου».

5. Αὐτήν τήν ἀγάπη θέλει νά φυτεύσει πάλι στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό ἦλθε στή γῆ καί τήν ψυχή, πού ὁ διάβολος εἶχε κατακομματιάσει στίς ἀγάπες καί στήν ἐπιθυμία τοῦ κόσμου, τήν μάζεψε καί τήν συνέρραψε. Ἔτσι, ἀκέραια καί τέλεια τήν ἀνύψωσε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τῆς ξαναφόρεσε τήν πρώτη στολή της καί τῆς ἔδωσε τήν ἀρχέγονη ὡραιότητά της. 

Γι’ αὐτό ἀκριβῶς ὁ Κύριος λέει: «Ἦλθα νά βάλω φωτιά ἐπάνω στή γῆ. Καί τί περισσότερο θέλω, ἄν τώρα κιόλας ἔχει ἀνάψει;». Νομίζω πώς ὁ Κύριος μέ τή λέξη «φωτιά» ἐννοεῖ τήν ἀγάπη, τήν ὁποία εἶχε σβήσει ὁ διάβολος, ἀλλά τήν ἄναψε πάλι ὁ Χριστός μέ τήν ἅγια ζωή Του καί μέ τίς ἀξιοσέβαστες ἐντολές Του. Ἡ ἀγάπη εἶναι συνώνυμη μέ τόν Χριστό καί εἶναι γνώρισμα Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος λέει: «’Από αὐτό θά ἀναγνωρίζουν ὅλοι ὅτι εἴσαστε μαθητές μου, ἄν, δηλαδή, ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τόν ἄλλο».

6. Ἡ πληθώρα τῶν ἁμαρτιῶν ἀφανίζει τήν ἀγάπη. «Ἐπειδή», λέει ὁ Κύριος, «θά πληθύνει ἡ ἁμαρτία στόν κόσμο, θά ψυχρανθεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ μεγαλύτερου μέρους τῆς ἀνθρωπότητας». Γιατί, ὅπως ἡ συσσώρευση τοῦ νεροῦ σαπίζει τούς καρπούς στή γῆ, ἔτσι καί τό πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν ἐξαλείφει ἀπό τήν ψυχή τά κινήματα τῆς ἀγάπης.

7. Ἀπ’ αὐτήν τήν ἀγάπη πληγώθηκε ὁ μεγάλος ἀπόστολος Παῦλος καί εἶπε: «Θά εὐχόμουν νά χωριστῶ ἀπό τόν Χριστό γιά πάντα, γιά χάρη τῶν ἀδελφῶν καί τῶν κατά σάρκα συγγενῶν μου». Αὐτή εἶναι ἡ φύση καί ἡ ποιότητα τῆς ἀγάπης. Ὅπως τό κερί λιώνει ἀπό τή φωτιά καί γίνεται φῶς πού φωτίζει ὅποιον τό κρατάει ἀναμμένο, ἔτσι εἶναι καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν αὐτή κατοικεῖ στήν ψυχή καί κατακαίει τήν καρδιά, διαπερνᾶ μέ τή θερμότητά της ὁλόκληρη τήν ὕπαρξη καί ἐμπνέει τό σῶμα, ὥστε νά κοπιάζει καί νά ριψοκινδυνεύει γιά χάρη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.

8. Αὐτῆς τῆς ἀγάπης τή σπίθα διαπίστωσα καί στή δική μου ψυχή. Ἀπ̓ αὐτόν τόν σπινθήρα ἄναψε μέσα μου φωτιά καί παρέβλεψα τή δική μου ζωή. Πέρασα θάλασσες, ποτάμια καί ἀπόκρημνα βουνά. Καταβασάνισε τό σῶμα μου ὁ βαρύς χειμώνας, ἀλλά, παρόλα αὐτά, ἡ ἀγάπη πού γλύκαινε τήν ψυχή μου, μοῦ ἔδινε δύναμη καί θάρρος, ὥστε νά ὑπομένω ὅλα αὐτά τά θλιβερά καί ἐπώδυνα. Αὐτά, ἀσφαλῶς, ἦταν κατόρθωμα τῆς θερμῆς ἀγάπης μου πρός ἐσᾶς, ἡ ὁποία ἁπάλυνε τόν χειμώνα τῶν πειρασμῶν πού μέ περίμεναν κατά τό ταξίδι. Τί, λοιπόν, ἐπιζητοῦσα νά σᾶς προσφέρω; Ἤθελα νά σᾶς ἀπαλλάξω ἀπό τίς θλίψεις πού σᾶς βασάνιζαν καί νά σᾶς ἐπιβεβαιώσω τήν ἀγάπη μου πρός ἐσᾶς, καθώς καί τή φροντίδα καί τό ἐνδιαφέρον μου γιά τή σωτηρία σας.

9. Ὁ καρπός, λοιπόν, κάθε ἀνθρώπου γνωρίζεται ἀπό τό ὅλο ἦθος καί τίς σχέσεις μέ τούς συνανθρώπους του. «Ἀπό τούς καρπούς τους», λέει ὁ Κύριος, «θά τούς ἀναγνωρίσετε». Γιατί, ὅπως, ὅταν βλέπουμε τούς καρπούς, ἀναγνωρίζουμε ποιά εἶναι τά καλά καί ποιά τά ἄρρωστα δένδρα, ἔτσι ἀκριβῶς ἀναγνωρίζουμε τίς φιλάνθρωπες καί τίς φιλόθεες ψυχές καί θεωροῦμε τούς λόγους τους ἀξιόπιστους καί ἀληθινούς, ἐπειδή αὐτοί εἶναι στηριγμένοι στήν Ἁγία Γραφή καί ἐκφέρονται ὡς καρπός τῆς προσωπικῆς ἐμπειρίας τους.

10. Γι’ αὐτό, νά μήν παρασύρεσθε ἀπό τόν ἄνεμο τῶν λόγων τοῦ κάθε ψευδοδιδασκάλου γιατί ἔτσι διώχνετε ἀπό τή ζωή σας τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χωρίζοντας τόν ἑαυτό σας ἀπό τήν Ἐκκλησία καί χάνοντας τόν καιρό σας σέ ἀνόητες καί ἀργόσχολες συναναστροφές. Μέ βαθιά ἐμπιστοσύνη ἡ μία στήν ἄλλη, ἑνωμένες καί ὁμόφρονες, μήν παραλείπετε νά ὑμνεῖτε ἀδιάλειπτα τόν Κύριο πού μᾶς ἀγάπησε, μᾶς ἐξαγόρασε μέ τό Τίμιο Αἷμα Του καί μᾶς ἕνωσε ὅλους σέ μία ποίμνη καί μία Ἐκκλησία. 

Γιατί σ̓ Αὐτόν πρέπει κάθε δόξα, τιμή καί προσκύνηση, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἅγιος Θεόληπτος Φιλαδελφείας