Όσιος Γεώργιος της Τσέρνικα

Όσιος Γεώργιος της Τσέρνικα. 

3 Δεκεμβρίου. 

Ο Όσιος Γεώργιος της Τσερνίκα γεννήθηκε το 1730 μ.Χ. στην Σάλιστα του Σιμπιού στην Τρανσυλβανία. Οι διωγμοί ενάντια στους ορθοδόξους και τα καρπάθια μοναστήρια από τους ουνίτες τον ανάγκασαν να περάσει τα Καρπάθια Όρη και να έρθει στη Μουντένια. 

Η μεγάλη του επιθυμία ήταν να πάει στο Άγιον Όρος. Ήταν όμως φτωχός και δεν είχε τον τρόπο. Η Παναγία όμως βλέποντας το ζήλο του τον βοήθησε. Έτσι φτάνοντας στο Βουκουρέστι συναντήθηκε μ’ έναν μητροπολίτη ο οποίος τον πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έμεινε τρία χρόνια. Όταν ο μητροπολίτης αποτραβήχτηκε από τα καθήκοντά του πήρε μαζί του τον Γεώργιο στη Μονή Βατοπεδίου. Εκεί έβαλε το ράσο και χειροτονήθηκε διάκονος. 

Όταν εκοιμήθη ο μητροπολίτης ο Όσιος έγινε υποτακτικός του ηγούμενου Παισίου, του γνωστού Οσίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ [15 Νοεμβρίου]. Εκείνο τον καιρό o όσιος Παίσιος ασκήτευε στη σκήτη του Προφήτη Ηλία κοντά στη μονή Παντοκράτορος. Από εκεί μετακινήθηκε με όλη την αδελφότητα στις Ρουμανικές χώρες. Αρχικά έμειναν στη Μονή Νταγκομίρνα μετά στη Μονή Σέκου και έπειτα στη Μονή Νέαμτς. Ο όσιος Γεώργιος τον ακολούθησε παντού. Μετά από κάποιο διάστημα επιθυμούσε να γυρίσει στο Άγιον Όρος. Στο δρόμο για το Όρος σταμάτησε στο Βουκουρέστι σ’ έναν παλιό φίλο, τον ιερομόναχο Μακάριο, μαθητής κι αυτός του Οσίου Παισίου. Αυτός παρουσίασε στον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Γρηγόριο Β΄ ο οποίος βλέποντας έναν τόσο πνευματικό άνθρωπο θεώρησε ότι είναι ¨σταλμένος από το Θεό και τον παρακάλεσε να μείνει σ’ όποιο μοναστήρι θέλει και να φτιάξει μία αδελφότητα. 

Ο όσιος βρέθηκε σε δύσκολη θέση και προσευχήθηκε θερμά να δει τι θα κάνει. Μετά από πολλή νηστεία και άσκηση του εμφανίσθηκε ο Αρχιερέας του Χριστού, Άγιος Νικόλαος και επλήσθη η καρδιά του πνευματική χαρά, επειδή του είπε να μείνει εκεί και να καθαρίσει το σπίτι του από τα άγρια θηρία. 

Tην επόμενη μέρα ο ΄Όσιος ρώτησε τον πατέρα Μακάριο εάν γνωρίζει που υπάρχει κάποια εγκαταλελειμένη σκήτη του Αγιου Νικολάου,και εκείνος με δυσκολία θυμήθηκε τη σκήτη Τσερνίκα. 

Η σκήτη είχε χτιστεί σ΄ένα νησάκι το 1608 μ.Χ., αλλά για άγνωστο λόγο είχε εγκαταλειφθεί και ο τόπος ήταν εντελώς έρημος.Με δυσκολία και περνώντας μέσα από ένα πυκνό δασάκι βρήκαν την εγκαταλελειμένη εκκλησία.Μπαίνοντας μέσα για να προσκυνήσουν τις εικόνες είδαν στο ιερό ένα φοβερό φίδι. Τότε ο Οσιος του είπε με πραότητα: «Μικρούλη μου, μέχρι τώρα έμεινες εσυ εδώ, τώρα είναι η σειρά μας να μείνουμε», και το φίδι προς έκπληξη όλων έφυγε. Το 1784 μ.Χ. η μονή ειχε 130 μοναχούς. 

Ο Οσιος Γεώργιος εκοιμήθη ςτις 3 Δεκεμβρίου 1806 μ.Χ. την 7η πρωινή ώρα. 

Στις 20-21 Οκτωβρίου 2005 μ.χ. η Ρουμανική Σύνοδος αποφάσισε την αγιοκατάταξη του. Αυτό έγινε επισήμως στις 3 Δεκεμβρίου 2005 μ.Χ. στη μονή Τσερνίκα όπου βρίσκονται και τα άγια λείψανά του.

Ο όσιος Γεώργιος της Μονής Τσέρνικα

Ο όσιος Γεώργιος της Μονής Τσέρνικα

Εκ νεότητός του ο όσιος Γεώργιος ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο. Οι πιέσεις που ασκούσαν οι Ουνίτες για να προσηλυτίσουν τους ορθοδόξους χριστιανούς τον ανάγκασαν να φύγει από την πατρίδα του την Τρανσυλβανία. Κατέφυγε στο Άγιον Όρος, έγινε μαθητής του μεγάλου στάρετς Παϊσίου Βελιτσκόφσκι [15 Νοεμ.] και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Σκήτης του Προφήτη Ηλία.

Σύντομα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, και δέκα χρόνια αργότερα ακολούθησε τον Παΐσιο και τους μαθητές του, οι οποίοι αναζητώντας ευνοϊκότερες συνθήκες έφυγαν από το Άγιον Όρος και εγκαταστάθηκαν στην Μονή Ντραγκομίρνα της Μολδαβίας (1763). 

Παρέμεινε επί δώδεκα χρόνια στην ολοένα αυξανόμενη αδελφότητα και διετέλεσε εφημέριος, εξομολόγος και οικονόμος. Κατόπιν, με διακόσιους μοναχούς εγκαταστάθηκε στην Μονή Σέκου· αργότερα εγκαταβίωσε επί διετία στην Μονή Νέαμτς, που είχε αναδειχθεί σε κέντρο του σλαβικού μοναχισμού υπό την καθοδήγηση του Παϊσίου, και κατόπιν επέστρεψε και έζησε κάποια χρόνια στην Σκήτη του Προφήτη Ηλία. 

Όταν επέστρεψε στο Νέαμτς, το 1781, ο τότε μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας Γεώργιος του ανέθεσε την αναστήλωση της Μονής του Αγίου Νικολάου, σ’ ένα νησί κοντά στην Τσέρνικα, όχι μακριά από το Βουκουρέστι, η οποία για πολλά χρόνια ήταν εγκαταλειμμένη και ερειπωμένη. Μαζί με δύο μόνο υποτακτικούς που τον συνόδευσαν, και χάρις στην θαυματουργό συνδρομή του αγίου Νικολάου, επιδόθηκε στο έργο της ανακαίνισης και ανοικοδόμησης· εργαζόταν την ημέρα, προσευχόταν την νύχτα, και του αρκούσαν λίγο ψωμί και άγρια χόρτα για τροφή. 

Η φήμη της αρετής του σύντομα έφερε κοντά του νέους μαθητές και σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια η μονή αριθμούσε πενήντα τέσσερεις μοναχούς, οι οποίοι τηρούσαν την κοινοβιακή παράδοση που είχε αποκαταστήσει ο όσιος Παΐσιος και ακολουθούσαν το αγιορειτικό τυπικό. Η ακτινοβολία του κοινοβίου όλο και απλωνόταν στην περιοχή, στην οποία ο μοναχισμός ήταν σε παρακμή. 

Ο στάρετς Γεώργιος δίδασκε στους μαθητές του να μην μεριμνούν για τίποτε άλλο πάρεξ για την δοξολογία του Κυρίου και το συμφέρον του πλησίον. Έλεγε ότι ο μοναχικός βίος βασίζεται σε τέσσερεις θεμελιώδεις εντολές: υπακοή στον ηγούμενο, συχνή εξομολόγηση, σωστή διάκριση των πράξεων και ταπείνωση. Εφήρμοζε πιστά τις διδαχές που αντλούσε από τους αγίους Πατέρες ο διδάσκαλος του κοινοβιακού βίου όσιος Παΐσιος, ανεγνώριζε ωστόσο ότι δεν ήταν εφικτό να εφαρμόσει κάποιες από αυτές στην αδελφότητα: δηλαδή την πνευματική καθοδήγηση μεγάλου αριθμού μοναχών που προέρχονταν από διάφορες εθνικότητες και την εντατική άσκηση της νοεράς προσευχής. Καθόρισε λοιπόν αυστηρά τον αριθμό των μοναχών της συνοδείας σε 103 και έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην λατρευτική προσευχή. 

Ο στάρετς ασθένησε σοβαρά και μετά από παρακλήσεις των μαθητών του αποτύπωσε την διδασκαλία του σε μια πολύτιμη πνευματική διαθήκη· σύντομα όμως ξαναβρήκε την υγεία του και εξακολούθησε για είκοσι δύο έτη ακόμη να διοικεί με σύνεση την πνευματική του οικογένεια, στην οποία είχε συνδεθεί και η Μονή Καλδαρουσάνι. 

Παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Κύριο στις 3 Δεκεμβρίου 1806, αφήνοντας πίσω του μέγα αριθμό μαθητών, οι οποίοι συνέχισαν το έργο της ανανέωσης του μοναχισμού στην Ρουμανία.

 

Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Τόμ. 4ος (Δεκέμβριος),

Εκδόσεις «Ίνδικτος»