Είπε η αμμά Συγκλητική...

 

Είπε η αμμά Συγκλητική: «Πολλοί αν και μένουν στο όρος, κάνουν αυτά που κάνουν και οι άνθρωποι των πόλεων και γι’ αυτό χάνονται. Γιατί είναι δυνατόν κάποιος να ζει μαζί με πολλούς, αλλά να μονάζει ως προς την εσωτερική διάθεση∙ και άλλος να μένει μόνος, αλλά με τη σκέψη να ζει μαζί με πολλούς».

*** 

Εἶπεν ἀμμᾶ Συγκλητική· Πολλοὶ ἐν ὄρει ὄντες τὰ τῶν δημοτῶν πράττοντες ἀπώλοντο, καὶ πολλοὶ ἐν πόλεσιν ὄντες τὰ τῆς ἐρήμου ἔργα ποιοῦντες σῴζονται. ∆υνατὸν γὰρ μετὰ πολλῶν ὄντα μονάζειν τῇ γνώμῃ, καὶ μόνον ὄντα μετὰ ὄχλων τῇ διανοίᾳ διάγειν.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

Τόμος Α΄

Έκδοση: Ι.Ησυχ. Το Γεννέσιος της Θεοτόκου 

Πανόραμα Θεσσαλονίκης

σελ.274-275

Η πόρνη που έκανε μεγάλες ελεημοσύνες!

Το συναξάρι του αββά Ποιμήν εδώ

Ο Αββάς Ποιμήν είπε εδώ

πηγή:εδώ

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ο αββάς Τιμόθεος ο πρεσβύτερος είπε στον αββά Ποιμένα: 

– Είναι μια γυναίκα στην Αίγυπτο που πορνεύει, και τα χρήματα που κερδίζει τα δίνει ελεημοσύνη.

Και ο γέροντας παρατήρησε: 

– Δεν θα μείνει στην πορνεία. Γιατί φαίνεται πως υπάρχει μέσα της ο σπόρος της πίστεως.

Μετά από λίγο καιρό επισκέφθηκε τον Τιμόθεο η μητέρα του, και τη ρώτησε: 

– Εκείνη η γυναίκα συνεχίζει την πορνεία; 

– Ναι, και μάλιστα αύξησε τους εραστές της. Πλην όμως, αύξησε και την ελεημοσύνη της.

Ο αββάς Τιμόθεος το ανακοίνωσε στον αββά Ποιμένα. 

Κι αυτός ξανάπε: 

– Δεν θα μείνει στην πορνεία.

Λίγο αργότερα ήρθε πάλι η μητέρα του αββά Τιμόθεου και του είπε: 

– Το ξέρεις, πως η πόρνη εκείνη ήθελε να έρθει μαζί μου, για να της διαβάσεις μια ευχή;

Μόλις το άκουσε ο αββάς Τιμόθεος, το είπε κι αυτό στον αββά Ποιμένα. 

Κι αυτός τον συμβούλεψε: 

– Καλύτερα πήγαινε να τη συναντήσεις εσύ.

Σηκώθηκε τότε και πήγε.

Όταν τον είδε η γυναίκα και άκουσε απ’ το στόμα του το λόγο του Θεού, κατανύχθηκε, έκλαψε και του είπε: 

– Από σήμερα αφιερώνομαι στο Θεό και δεν ξαναπέφτω στην πορνεία.

Και αμέσως έφυγε για ένα μοναστήρι, όπου έζησε θεάρεστα.

 

Από τον «Μικρο Ευεργετινό» έκδοση της Ιεράς Μονής Παρακλήτου.

Η καθαρότητα όμως της καρδιάς και η σεμνότητά της ήταν αρκετές για να μεταμορφώσουν τη λαγνεία σε ντροπή και σεβασμό.

Οι μοναχές Ταλίδα και Ταώρ

1. Στην Αντινούπολη* υπάρχουν δώδεκα γυναικεία μοναστήρια.

Εκεί αντάμωσα την αμμά Ταλίδα, γερόντισσα, που όπως έλεγε η ίδια αλλά και αυτές που ζούσαν κοντά της, είχε ογδόντα χρόνια στην ασκητική ζωή.

Μαζί της συγκαταβίωναν εξήντα νεαρές μοναχές που τόσο πολύ την αγαπούσαν, ώστε δεν ήταν ανάγκη να κλειδώνουν την αυλόπορτα, όπως συμβαίνει σε άλλα μοναστήρια.

Η αγάπη τους ήταν το μοναδικό κίνητρο παραμονής τους.

Η γερόντισσα είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό απάθειας, ώστε όταν εγώ επισκέφθηκα το μοναστήρι και κάθισα, ήρθε και στάθηκε και αυτή κοντά μου και έβαλε τα χέρια της στους ώμους μου· ένα υπέροχο δείγμα αυθορμητισμού.

2. Στο ίδιο μοναστήρι ζούσε και μια μοναχή μαθήτριά της, η Ταώρ, που είχε συμπληρώσει τριάντα χρόνια στη μοναστική ζωή.

Δεν θέλησε ποτέ να φορέσει καινούριο ράσο, καλύπτρα ή ακόμη παπούτσια, λέγοντας ότι· «Δεν τα έχω ανάγκη, μήπως πλανευτώ και φύγω».

Πραγματικά όλες οι άλλες μοναχές πηγαίνουν την Κυριακή στην εκκλησία για να μεταλάβουν, και μόνη εκείνη κουρελιάρα παραμένει κλεισμένη στο μοναστήρι αφοσιωμένη αδιάκοπα στην εργασία της.

Ήταν η προσωποποίηση της ομορφιάς· και ο πιο δυνατός θα μπορούσε να χάσει το μυαλό του μαζί της.

Η καθαρότητα όμως της καρδιάς και η σεμνότητά της ήταν αρκετές για να μεταμορφώσουν τη λαγνεία σε ντροπή και σεβασμό.

*Βρισκόταν στην Αίγυπτο, στην δεξιά όχθη του Νείλου σχεδόν απέναντι από την Ερμούπολη.

πηγή

Από το βιβλίο του Δημητρίου Γ. Τσάμη, «Μητερικόν, Διηγήσεις και βίοι των αγίων μητέρων της ερήμου ασκητριών και οσίων γυναικών της ορθοδόξου εκκλησίας», των εκδόσεων Π. Πουρναρά.