Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Ο ΓΑΜΟΣ


gamos_005
Τὸ ἀναρχο, τὸ ἀπολυτο Εἶναι μας ἀποκαλύφθηκε ὡς Προσωπικό. Αὐτὸ εἶναι τὸ Προαιώνιο γεγονὸς του Εἶναι. Τό πως εἶναι δυνατὸ αὐτὸ τὸ Γεγονὸς θὰ παραμείνει στην αἰωνιότητα ἀπρόσιτο Μυστήριο για ὅλα τὰ κτίστα ὄντα. Ὅταν ὅμως γίνεται λόγος για κτίστα πρόσωπα, ἐννοοῦμε ὅτι αὐτὰ ἔχουν δημιουργηθεῖ «ἐν ἄρχῃ» (Γεν. 1,26) ὡς καθαρῇ δυνατότητα, ποὺ ὀφείλει να πραγματοποιηθεῖ ὡς ἐκεῖνο τὸν βαθμὸ πληρότητος ὅπου τὸ προσωπο γίνεται «καθαρῇ ἐνέργεια». Ὅλη ἡ ὁδὸς αὕτη τῆς «πραγματώσεως» τοῦ προσώπου περνὰ πλέον ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὴν συνέργεια Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ να ἀποκαλυφθεῖ ὡς τὸν ἔσχατο βαθμὸ συναντώντας τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα καὶ να ὁμοιωθεῖ ἐντελῶς με Αὐτόν. Μπορεῖ ὅμως ἐπίσης να ἀρνηθεῖ τὸν Δημιουργὸ κατά τις ἀναζητήσεις τοῦ για τὶς μορφὲς καί τις ὁδοὺς τοῦ εἶναι.

Ἐπειδὴ τὸ προσωπο εἶναι ἡ ἀρχή που φέρει μέσα τῆς ὅλο τὸ πλήρωμα, εἶναι φυσικὸ μπροστὰ μας να διανοιχθοὺν ὄλες οἱ ἄβυσσοι τοῦ κόσμου μέ τις θετικὲς καί τις ἀρνητικὲς τοὺς μορφές. Συνεπώς, ὅταν βλέπουμε μέσα μας «διχασμὸ προσωπικότητος», παρουσία καὶ τοῦ οὐρανίου Φωτὸς καὶ τοῦ καταχθονίου σκότους, δεν σκεφτόμαστε ὅτι αὐτὸ εἶναι πραγματικὰ «διχασμὸς» προσωπικότητος ... Ὄχι τὸ φαινόμενο ἀποτελεῖ για μας ἀποκαλύψῃ ὅλων τῶν δυνατοτήτων μας, ἀλλὰ τὸ προσωπο παραμένει ἀπαράλλακτα ἐνιαῖο καὶ δεν ὑπόκειται σὲ καμία «διαίρεση»... Ἀπὸ τὸ Θεῖο Ἀγαθό που ἀποκαλύπτεται ἐνώπιον μας, καὶ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων γενικά, καὶ μεταξὺ τῶν προσώπων στον γάμο εἰδικότερα.

Μία ἀπό τις πιὸ καταστροφικὲς πλευρὲς τῆς ἐποχῆς μας εἶναι, ὅπως νομίζω, ἡ ὁλοένα αὐξανομένη ἀπωλείᾳ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς χριστιανικῆς συνειδήσεως σχετικά με τὸν ἑαυτὸ τοὺς καί τις διαπροσωπικὲς σχέσεις τούς. Ἐπειδὴ ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴν πιστὴ στην Ἀναστάσῃ, καταδικάζοντας τὸν ἑαυτὸ τοὺς σὲ θάνατο ὀμοῖό με τὸν θάνατο τῶν ζῴων, οἱ ἄνθρωποι βυθίζονται στην ἄβυσσο τῆς ἀπογνώσεως. Ὁλο τὸ νόημα τῆς ἐπιγείας ὑπάρξεως συνίσταται γι' αὐτοὺς στο να ἅρπαξουν ὀσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερη μερίδα «ἀπολαύσεων», «εὐχαριστων». Μὲ τὴν ἀπωλείᾳ τῆς προσωπικῆς εἰκόνας τοῦ εἶναί που μας ἀποκαλύφθηκε, οἱ ἄνθρωποι στην ἀπογνώση τοὺς ἔφθασαν ὡς τὴν ἄγρια ἰδέα να ἀνατρέψουν ὅλα ὅσα προυπήρχαν πρὶν ἀπὸ αὖτο τὸ «ταμπού», καὶ να οἰκοδομήσουν νέα, «ἐλευθερη κοινωνία» που να παρέχει τῇ δυνατότητα μεγαλύτερου ἀριθμοῦ ἐμπειριων.

ο γαμος

Ἡ γνώμη μου, ὄχι ὡς «κληρικοὺ» ἀλλὰ ὡς «προσώπου», εἶναι ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα δεν γνώρισε τῇ μονογαμίᾳ ἐξαιτίας τῆς πτώσεως τῆς. Για τὸν πεπτωκότα ἀνθρωπο ἡ πολυγαμία εἶναι φυσική. Ἡ χριστιανικὴ μονογαμία εἶναι ὑπερφυσική· εἶναι κλῄσῃ πρὸς τὴν ὑπευθυνοτητα μας για τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν βαθυτέρη συναισθήσῃ τῆς προσωπικῆς ἀρχῆς μας. Ἡ προσωπικὴ ἀγάπη, δηλαδὴ ὅταν κάποιος ἀγαπᾷ ἔνα προσωπο συγκεκριμένο, δεν εἶναι ψυχικὴ ἡ φυσιολογική, για να μὴν ποῦμε συνδεδεμένη με τὴν ἀνατομία ἡ, στην καλύτερη περιπτωση, μὲ τὸν ψυχισμό. Ὁ προσωπικὸς γάμος, μιλώντας κυριολεκτικά, δεν ἐπαναλαμβάνεται εἶναι πάντοτε μοναδικός. Τὸ νόημά του ἔγκειται στο να μὴν παραμείνουμε στα ὅρια τῆς φύσεως, ἄλλα στην ἀπὸ κοινοῦ προσπάθεια να γίνουμε «ναὸς» για τῇ λατρείᾳ τοῦ Ἄναρχου Πατρός. Τότε ὁ γάμος γίνεται ὁδὸς πρὸς σωτηρία. Κανένας ἀπὸ μας στῇ δεδομένη μας καταστάσῃ δεν ἀποτελεῖ τελειότητα. Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη, ὥστε καί με τὴν Ἄνωθεν ἐνέργεια καί με τὴν προσπάθεια μας να ἀναπτυχθοῦμε στῇ γνώση τοῦ Θεοϋ. Ἂν κάποιος μας δεχθεῖ ὅπως εἴμαστε, τότε βεβαίως θὰ δεχθεῖ κάτι, ποῦ πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τὴν τελειότητα. Καὶ ἐμεὶς ἐπίσης, ἂν δεχθοῦμε τὸν ἀγῶνα να ζήσουμε ἀπὸ κοινοῦ με τὸ δεδομένο προσωπο, τότε τὸ δεχόμαστε αὖτο ὅπως εἶναι. Συνεπὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἀναγκαιότητα ἀμοιβαίων δημιουργικῶν προσπαθειῶν για τὴν ἀποκτήσῃ τῆς ποθούμενης αἰωνίας διαμονῆς ἐν τῷ Θεῷ.

Στην Ἰταλία ἀνέκυψε τὸ ζήτημα για τὸν νόμο σχετικά με τὸ διαζύγιο. Δεν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι καμία ἐγκύκλιος τοῦ πάπα τῆς Ῥώμης δεν πείθει τοὺς ἀνθρώπούς του καιροῦ μας. Μόνο ἐλάχιστοι ἀπὸ αὐτοὺς «προβληματίζονται», ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι βαθμηδὸν θὰ ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῆς ἐξουσίας. Στην ἐκπεσμενη τοὺς καταστάσῃ, ἀποπροσωποποιημένοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες, μᾶλλον ἄρρενες καὶ θήλεις, θὰ ὑποδουλωθοὺν στους «νόμους τῆς φύσεως».

Ὁ Γέροντας Σιλουανὸς τηροῦσε τῇ «μέθοδο» να μεταδίδει στον ἀνθρωπο τὶς «βασικὲς ἄρχες», μετὰ τὴν ἀφομοιωση τῶν ὁποίων θὰ μπορέσει ἀνεξάρτητα να βρίσκει λύσεις στις διαφορες βιωτικὲς περιστάσεις. Καὶ ἑγὼ νομίζω ὅτι στην κατὰ Θεὸν ζωὴ μας αὕτη εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀληθινὴ ὁδός. Ἐΐναι «ἀντιθέτη» πρὸς τὴν ἐπιστημονική, ἐπαγωγικη μέθοδο. Καὶ αὖτο, διότι ἡ Ἀποκαλύψῃ μας μεταδίδει τὴν προαιώνια ἰδέα τοῦ Θείου Πατρὸς μας για τὸν ἀνθρωπο, καὶ ἐμεὶς βασιζόμαστε στα δεδομένα τῆς Ἀποκαλύψεως, δηλαδὴ πορευόμαστέ με τὴν ἀπαγωγικὴ μέθοδο. Αὖτο δεν σημαίνει ὅτι ἡ ἐμπειρικὴ ἐπαγωγικη γνώση ἀποκλείεται ἐντελῶς στῇ δικὴ μας περιπτωση, ἀλλὰ να γνωρίζουμε ὅτι ἀπὸ μόνη τῆς εἶναι ἐλλιπής.
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας σελ. 190-194

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Προγεύσῃ τῆς Βασιλείας

The semiautonomous peninsula of Mount Athos in Northern Greece is the spiritual center of the Eastern Orthodox church.  Monasteries and Cloisters began appearing within its 130 square miles during the 9th century.   Since 1045 women have been prohibited from entering the territory as a sign of respect for the Virgin Mary, after whom the peninsula is dedicated.

Προγεύσῃ τῆς Βασιλείας

Στον Χριστὸ ἔχουμε φορέα ἀκραίων παθημάτων, ἀλλὰ καὶ ὕψιστης ἐπίσης ἁγιότητος καὶ μακαριότητος. Στην καθολικότητα αὐτὴ βρίσκεται τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Στην καρδία τοῦ πιστοῦ συνυπάρχουν ἡ κτίστῃ ἀρχὴ μας καὶ ἡ ἄκτιστη δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἡ κενώσῃ καὶ ἡ παντοδυναμία, ἡ ἐξουδένωση καὶ ἡ δόξα, ὁ χρόνος καὶ ἡ αἰωνιότητα, ὁ πόνος καὶ ἡ χαρὰ σὲ ἀκραία για τῇ φύσῃ μας ἔνταση.

Προγευόμαστε τὴν αἰωνιότητα ὡς ἀνέκτατη Πράξῃ τοῦ ἀπερίγραπτα πλουσίου περιεχομένου τοῦ Εἶναι, σὲ ἀμειώτη πάντοτε πληρότητα. Ἡ αἰωνιότητα εἶναι ἡ ὑπεραφθονία τῆς ζωῆς. Ἐκεῖνό που ἐμεὶς ἐκλαμβάνουμε ἔδω ὡς πάθημα, ἡ ἀκόμη καὶ νέκρωση, θὰ φανερωθεῖ στῇ Βασιλεία ὡς αὐτοκενωτικὴ ἀγάπη, τέλεια ἀγάπη, ἀνεπιστροφὴ στον ἑαυτὸ τῆς. Ἀγάπη που ἀγκαλιάζει ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους, ἀγάπη που πανηγυρίζει βλέποντας ὅλους αὐτοὺς ὡς πλοῦτο τῆς ζει ὡς δικὴ τῆς χαρὰ να βλέπει τοὺς ἄλλους σὲ δόξα «ἐκλαμποντας ὡς ὁ ἥλιος» (βλ. Ματθ. 15,43).

Ἡ Θεία ἀγάπη εἶναι ἀκορέστη· δεν ὑπάρχει σὲ αὐτὴν κορεσμός. Δεν ὑπάρχει περιθώριο οὔτε για ἐλαττώσῃ οὔτε για ὁποιεσδήποτε ἄλλες διακυμάνσεις στην ἐνέργεια τῆς ἀμεταθέτης Ζωῆς. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ἀμετάθετο εἶναι ἡ φύσῃ τῆς μακαριότητος. Καὶ στῇ γῆ τὸ μαρτύριο μας δεν ἔγκειται στο ὅτι πονάμε ἡ πάσχουμε, ἄλλα στο ὅτι πεθαίνουμε ἀπό τις ἐκδηλώσεις αὐτὲς τῆς ἀγάπης. Στην ἐρχομένη Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ οὐσιῶδες στοιχεῖο θὰ ἀποτελέσει ἡ ἄσβεστη φλόγα τῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ποὺ μας ἔσωσέ με τὰ παθήματά Του. Ἔτσι θὰ παραμείνουμε αἰώνια σὲ θαυμασμὸ θεωρώντας ὁλοκληρο τὸ Ἔργο Τοῦ (Ἴωαν. 17,4): τῇ σάρκωση, τῇ φυγῇ στην Αἴγυπτο, τὸ Εὐαγγέλιο για τῇ σωτηρίᾳ, τὸ Θαβώρ, τὸν μυστικὸ Δεῖπνο, τὴν προσευχὴ στῇ Γεθσημανή, τῇ δίψα ἐπάνω στον Σταυρὸ καὶ τὸν θάνατο* ὅλα αὐτὰ σὲ ἀδιάσπαστη σχέση με τὰ θαύματά Του, τὴν ἀπεριόριστη σοφία τοῦ κηρύγματος Τοῦ, ὅλων αὐτῶν που Ἐκεῖνος ἔπραξε.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀντιλαμβάνονται τὴν αἰωνιότητά με διαφόρους τρόπους. Μερικοὶ τὴν ἐννοοῦν ὡς ἀκαταπαύστη ἀναβάσῃ τῶν κτιστῶν ὄντων πρὸς τῇ Θεότητα. Ἄλλοι, ὅπως ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ μερικοὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, βλέπουν τῇ μέλλουσα μακαριότητα ὡς εἴσοδο στο ἐσώτερο τοῦ καταπετάσματος (βλ. Ἔβρ. 6,19-20), στην «Ὀγδόη Ἡμέρα», ὅπου δεν ὑπάρχει περαιτέρω κινήσῃ, οὔτε πορεία οὔτε αὐξήσῃ, ὅπου εἶναι «ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν» (Ἃ' Κορ. 15,28). Ἀκόμη, ἄλλοι συνέλαβαν τὴν αἰωνιότητά με τρόπο μαθηματικῆς λογικῆς: ὁ τελικὸς ἀριθμός, ὀσο καὶ να αὐξάνει, ποτὲ δεν φθάνει τὸ ἀπειρο. Εἶναι δυνατὸν ἐντούτοις να τοὺς ἐννοησού με καί με διαφορετικὸ τρόπο: Ἡ ὑψίστη καθεαυτὴν ἔνταση τοῦ Εἶναι στην ἀπείρη δυναμικὴ τῆς μπορεῖ να βιωθεῖ ὡς «κινήσῃ». Ὀρθοτερο ὅμως εἶναι να βασιστοῦμε στην κρίσῃ μας για τὴν αἰωνιότητα στον Χριστὸ-ἀνθρωπο, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀναμφίβολα τὸ μέτρο ὅλων τῶν πραγμάτων καὶ τὸ θεμέλιο κάθε γνώσεως. 'Ἂν αὐτός, ὡς υἱὸς ἀνθρώπου, εἰσῆλθε στα Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς Τριαδικὴς Θεότητας καὶ κάθισε στα δεξιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, τότε καὶ για τοὺς ἀνθρώπους ἀπόκειται ἡ ἴδια τελικὴ δόξα: «Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ' Ἑμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ Μου, ὡς κάγω ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ Πατρός Μου ἐν τῷ θρόνῳ Αὔτοϋ. Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω, τὶ τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς Ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. 3,21-22). Καὶ ἀκόμη: «Ὅπου εἰμὶ Ἑγώ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ Ἐμὸς ἔσται» (Ἴωαν. 12,26).

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας σελ. 376-378

Όλα όσα κατορθώνονται με άσχημο τρόπο, καταστρέφονται. (π.Σωφρόνιος)

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Περί Θυμού

stress_city

Αγίου Νεκταρίου

Ὁ θυμὸς εἶναι ζέσις τοῦ περὶ τὴν καρδίαν θερμοῦ.

Ὁ θυμὸς διευθυνόμενος ὑπὸ τῆς φρονήσεως καὶ κινούμενος, ὅτε δεῖ καὶ ὡς δεῖ, ἀνδρείαν ποιεῖ καὶ ὑπομονὴν καὶ ἐγκράτειαν.

Ὁ θυμὸς τῶν φρονίμων ἐγείρεται κατὰ τῆς κακίας, τῆς ἀδικίας, τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης, τοῦ δόλου καὶ κατὰ τῶν ἐργαζομένων τὸ πονηρόν.

Ὁ θυμὸς τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀρετὴν ἐξεγείρεται καὶ ἀνθίσταται πρὸς ἁμαρτίαν καὶ ἐγρηγορεΐ, ὅπως μὴ λάθρα ἐπιδραμὴ κατὰ τῆς ψυχῆς καὶ κυριεύσῃ αὐτῆς.

Ὁ σοφὸς δεν ἐκφέρει ὅλον τὸν θυμὸν αὐτοῦ οὐδ ἀχαλίνωτον ἀφίησιν τὸν ἐκφερόμενον, ἀλλὰ μέρος μὲν ταμιεύεται ἐν ἑαυτῷ, τὸν δὲ ἐκφερόμενον χαλιναγωγεῖ τῇ φρονήσει.

Ὁ φρόνιμος οὐδέποτε οὐδὲν πράττει ἐν τῇ ἑξάψει τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ, οὐδὲ μέχρι ὀργῆς τὸν θυμὸν αὐτοῦ ἀφίησι να ἕξαφθη.

Ὁ φρόνιμος θεωρεῖ αἰσχρὸν να κρατῆται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ὑπὸ θυμοῦ καὶ ὡς αἰχμάλωτος ὓπ’ αὐτοῦ ἀγομένη να σύρηται.

Ὁ φρόνιμος θυμωθεὶς ἡ σιωπᾷ ἡ ἤρεμα λαλεῖ, ἵνα μὴ ἡ κραυγὴ διαθερμάνη τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ ὡς πῦρ ἔκκαυση τὸν θυμὸν αὐτοῦ, διότι ὡς τὸ πῦρ ἑξαπτεται ὑπὸ τῆς ὕλης, οὕτως ὁ θυμὸς ὑπὸ τῆς κραυγῆς.

Ὁ φρόνιμος θυμωθεὶς κάθηται καὶ σιγᾷ, ἵνα καθησύχαση ἡ καρδία αὔτοϋ, καὶ να μὴ ὑπὸ τοῦ θυμοῦ αὐτὸς κρατηθῇ, ἀλλὰ κύριος διατελῇ ἑαυτοῦ.

Ὁ θυμὸς ἀφιέμενος ἐλεύθερος θολοὶ τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ καὶ τὸ διεῖδες τῶν φρενῶν, καὶ ἄγει εἰς παρεκτροπάς.

Ὁ θυμὸς ἕξαφθεις εἰς ὀργὴν συνθλίβει τὴν καρδίαν, ταράττει τὴν ψυχήν, συνδέει τοὺς ὀφθαλμούς, βύει τὰ ὦτα καὶ ἄγει τὸν ὓπ' αὐτοῦ καταληφθέντα δέσμιον δπου ἂν αὐτὸς ἐθέλῃ.

Ὁ θυμὸς παρασύρει τοὺς μὴ νήφοντας εἲς τὸ βάραθρον τῆς ἀπωλείας.

Ὁ Ἀριστοτέλης λέγει περὶ θυμοῦ: «Ὁ θυμός ἐστι πάθος θηριῶδες μὲν τῇ διαθέσει, συνεχὲς δὲ τῇ λήψει, σκληρὸν δὲ καὶ βίαιον τῇ δυνάμει, φόνων αἴτιον, συμφορὰς σύμμαχον, βλάβης σύνεργον καὶ ἀτιμίας, χρημάτων ἀπώλεια, ἔτι δὲ καὶ φθορὰς ἀρχηγόν».

Ὁ θυμὸς καθάπερ ὁ κύων τυφλὰ τίκτει ἐγκλήματα.

Θυμὸς καὶ ὀργὴ δύο μέγιστα κακὰ πολλοὺς εἰς ἀπώλειαν ἤγαγον.

Ὁ θυμός ἐστι πῦρ σφοδρότατον πάντα διατρώγων, διότι καὶ σῶμα λυμαίνεται, καὶ ψυχὴν διαφθείρει καὶ ἀηδῆ κατασκευάζει καὶ ἃ'ἰσχρὸν ἰδεΐν.

Ὅσα δὲ ὀργὴ χρώμενοι πράττουσιν ἄνθρωποι, ταῦτα ἀνάγκη τυφλὰ εἶναι καὶ ἀνόητα, καὶ τοῦ παντὸς ἁμαρτάνειν, οὐ γὰρ οἰόν τε ὀργὴ χρώμενον λογισμῷ χρῆσθαι τὸ δὲ ἄνευ λογισμοῦ ποιούμενον πᾶν, ἄτεχνόν τε καὶ διεστραμμένον.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email