Ἡ εἰκόνα τοῦ ψεύτη ἀνθρώπου.

 

Ἡ εἰκόνα τοῦ ψεύτη ἀνθρώπου. 

Ὁ ψεύτης εἶναι ἄνθρωπος κακοήθης, πονηρός, ἀπατεῶνας, ἀσεβὴς καὶ διεφθαρμένος. Ἔχει μοχθηρὴ ψυχὴ καὶ ἡ καρδιά του ἀγαπάει τὸ ψέμα, καθοδηγεῖται ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ δουλεύει στὴν ἁμαρτία. Ἀθέτησε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ μίσησε τὴν ἀλήθεια. Ὅλη τὴν ἡμέρα μελετάει τὴν ἀδικία καὶ τὴν ἀνομία καὶ δὲν εὐλαβεῖται στὰ λόγια του, τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὁ θολωμένος του νοῦς σκέπτεται πονηριὲς καὶ ἐπινοεῖ ψέματα, προκειμένου νὰ ἐναντιωθεῖ στὴν ἀλήθεια. Λέει τὸ φῶς σκοτάδι καὶ τὸ σκοτάδι φῶς, τὸ δίκαιο ἄδικο καὶ τὸ ἄδικο δίκαιο, μὲ σκοπὸ νὰ ἀδικήσει τὸν πλησίον του. Ἀπὸ τὸ πρόσωπο του ἀπουσιάζει ἡ ντροπὴ καὶ κάθε συστολὴ τὸν ἔχει ἐγκαταλείψει. Ἐνῶ ἀποκαλύπτεται τὸ ψεῦδος του, δὲν ντρέπεται, ἐνῶ ἐλέγχεται σὰν ψεύτης, δὲν κοκκινίζει. Ὑπὸσχεται ὁτιδήποτε στὸν συνάνθρωπο καὶ τελικὰ ἀναιρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του. Ὁτι σήμερα ὀμολογεῖ σὰν ἀλήθεια, αὔριο τὸ βεβαιώνει σὰν ψέμα, ὅτι χθὲς καταδίκαζε σὰν ἄδικο, σήμερα τὸ ὑποστηρίζει σὰν δίκαιο. Ὁ ψεύτης εἶναι μισητὸς σὲ ὅλους, ὅλοι τὸν ἀποστρέφονται, κανεὶς δὲν ζητάει τὴ φιλία του, ἀντιμετωπίζεται ἀρνητικὰ ἀπ’ ὅλους, κανεὶς δὲν τὸν πιστεύει. Ἐνῶ ζεῖ στὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, μένει ἔρημος ἀπὸ φίλους. Οἱ δρόμοι ποὺ βαδίζει εἶναι διεφθαρμένοι καὶ τὰ βήματα του τὸν ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια. Ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς ὁμοίως ἀπ’ αὐτόν. Ὁ ψεύτης περνάει τὴ ζωὴ του μέσα στὴν πίκρα, γιατὶ τὸ ψέμα καθημερινὰ τὸν ποτίζει θλίψεις. Μὲ κακοδαιμονία καὶ ἀθλιότητα βαδίζει πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του καὶ σπαταλάει τὸν βίο του μέσα στὴ δυστυχία. Κανεὶς δὲν τὸν ἐλεεῖ, κανεὶς δὲν τὸν βοηθάει, ἀφοῦ καὶ ὅταν ὑποφέρει κανεὶς δὲν τὸν ἀνακουφίζει καὶ ὅταν λέει ἀλήθεια κανεὶς δὲν τὸν πιστεύει. Ὀ ψεὺτης γίνεται θύμα τοῦ ψεύδους καὶ πεθαίνει ἐλεεινὸς ἐξαιτίας τοῦ ψεύδους.

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης 

Τό γνῶθι σαυτόν 

Περὶ ψεύδους.

 

 

Περὶ ψεύδους. 

«Ψεῦδος εἶναι κάποιο εἶδος φαντασίας ποὺ κατασκευάζει στὴ διάνοια τὴν ἐντύπωση πὼς εἶναι ὑπαρκτὸ τὸ ἀνύπαρκτο» (Γρηγοριος Νύσσης). Τὸ ψέμα εἶναι πλάνη τῆς ἀπάτης. Ψέμα εἶναι γέννημα πλανεμένης ψυχῆς καὶ ἐσκοτισμὲνου νοῦ. Τὸ ψεῦδος δηλώνει ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεό, πόλεμο πρὸς τὴν ἀλήθεια καί ἔχθρα πρὸς τὴ δικαιοσύνη. Τὸ ψέμα εἶναι σκοτάδι, ἐξέρχεται δὲ ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς σπηλιὲς τοῦ Ἅδη καὶ ζητάει νὰ καλύψει τὴ γῆ, γιὰ νὰ μὴ φωτίζουν οἱ ἀκτῖνες τῆς ἀλήθειας τοὺς κατοίκους της. Συσσωρεύει σύννεφα γιὰ νὰ καλύψει τὸν καθαρὸ οὐρανό τῶν κατοίκων της, ἀλλὰ τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας τὰ διαλύει καὶ τὰ διασκορπίζει. Κι ἔτσι τὸ φῶς ἐμφανίζεται λαμπερὸ καὶ εὐφρόσυνο. Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ ἀδύναμο ἀπὸ τὸ ψέμα, ὅπως τίποτα δὲν εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ὁ Χρυσόστομος λὲει: «Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἰσχυρή, τὸ ψεῦδος ἀσθενές. Διότι ἡ ἀλήθεια, ἀκόμα καὶ μὲ τὸν τελευταῖο τυχόντα νὰ συναναστραφεῖ, θὰ τὸν ἀναδείξει λαμπρό. Τὸ δὲ ψέμα, ἀκόμη κι ἂν εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς ἰσχυρούς, τοὺς ἀποδεικνύει ἀδύναμους». Ὁ δὲ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέει: «Νοσεῖ τὸ ψεῦδος, διότι ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ του εἶναι ἀσθενὲς καὶ πολλὲς φορὲς ἐξωραΐζεται μὲ προσποιητοὺς ὡραϊσμούς, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν καὶ οἱ ἄσεμνες γυναῖκες». Ὅπως ἡ ἀλήθεια εἶναι γνώση, σοφία καὶ σύνεση, ἔτσι καὶ τὸ ψέμα εἶναι ἄγνοια, ἀνοησία καὶ ἀφροσύνη. Τὸ ψέμα γεννάει θλίψη καὶ ταραχὴ στὴν καρδιά, φέρνει τὸ αἶσχος καὶ καταντροπιάζει αὐτοὺς ποὺ τὸ ἔχουν συνεχῶς στὰ χείλη τους. Εἶναι πολυσχιδὲς καὶ ποικιλόμορφο. Ὴ ἀπάτη καὶ ὁ δόλος εἶναι συγκάτοικοι του. Τὸ ἀκολουθεῖ ἡ ἀδικία καὶ ὁ φόνος. Κάνει τὸ ναὶ ὄχι καὶ τὸ ὄχι ναί. Τὸ φῶς σκοτάδι καί τὸ σκοτάδι φῶς. Τὸ δίκαιο τὸ λέει ἄδικο καί τὸ ἄδικο τὸ λέει δίκαιο, ἔτσι στρέφεται ἐναντίον τῶν ἐντολῶν τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Τὸ ψεῦδος φέρνει τὴν ἐπικράτηση τῆς βασιλείας τοῦ κακοῦ. Ἐργάζεται τὸ κακό. Πολὺ τὸ βοηθοῦν ἡ διαβολὴ καὶ ἡ συκοφαντία. Εἶναι ἄτιμο καὶ ἄθλιο, μισεῖται ἀπ’ ὅλους καὶ τὴν ὄψη του οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀντικρύζουν μὲ ἀπέχθεια. Τὸ ἀποστρέφονται καὶ τὸ σιχαίνονται σὰν τέκνο τοῦ πονηροῦ. 

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης 

Τό γνῶθι σαυτόν

Ὦ Θεία Ἀγάπη

πηγή:εδώ

Ἅγιος Νεκτάριος

Ὦ Θεία Ἀγάπη

Ὦ Θεία Ἀγάπη, ἐλθέ, ἱκετεύω,

ἐξ ὅλης ψυχῆς μου καὶ μέσης καρδίας,

καὶ σκήνωμα θεῖον, Χριστέ, ποίησόν με

καὶ πάσης κηλῖδος, ὦ καθάρισόν με.

Ὦ Θεία Ἀγάπη, ἀγάπης ἐνθέου

τὴν Σὲ ἐκζητοῦσαν ψυχὴν ἔμπλησόν μου

καὶ ἔρωτα θεῖον, Ὦ Θεία Ἀγάπη,

θερμῶς ἱκετεύω, τῷ δούλῳ Σου δός μοι.

Ὦ Θεία Ἀγάπη, τὴν Σὴν ἱκετεύω,

ἀγάπην παράσχου τοῖς Σὲ ἐκζητοῦσι·

Ἡ γὰρ Σὴ ἀγάπη τὸ πλήρωμά ἐστι

τοῦ Θείου Σου Νόμου, Ἀγάπη γλυκεῖα.

Ὦ Θεία Ἀγάπη, ἡ μόνη πληροῦσα

τὸν σύμπαντα κόσμον καὶ ἡ συντηροῦσα,

Σὺ πέλεις ὁ νόμος τῶν ἐπουρανίων,

Σὺ πέλεις ὁ νόμος καὶ τῶν ἐπιγείων.

Ἡ Σὴ Βασιλεία ἐστὶν ἡ ἀγάπη,

ἐν ᾗ βασιλεύει χαρὰ καὶ εἰρήνη,

ἐν ᾗ βασιλεύει ἡ μακαριότης,

ὁ ἔρως τοῦ Θείου καὶ ἡ εὐφροσύνη.