ΕΠΙ ΣΟΙ ΧΑΙΡΕΙ, ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ – ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Γεώργιος Κλόντζας, «Επί Σοι Χαίρει», τέλη 16ου αι.

 ΕΠΙ ΣΟΙ ΧΑΙΡΕΙ, ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ  

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Στην εικόνα αυτή του Γεωργίου Κλόντζα, συνδυάζονται διάφορα θέματα και συνθέτουν μία θριαμβευτική δοξολογία προς την Παναγία, η οποία εικονίζεται στο κέντρο της σύνθεσης, μέσα σε δόξα, με τον Χριστό στην αγκαλιά της και σε θρόνο από σεραφείμ. Γύρω της σε ομόκεντρους κύκλους που έχουν αυξανόμενο πλάτος, υπάρχουν οι τροχοί, τα χερουβείμ, οι άγγελοι, τα ζώδια, το Δωδεκάορτο και οι οίκοι του Ακάθιστου Ύμνου, σκηνές από τη Γένεση και επάνω και στη μέση, εκκλησία με τον Εσταυρωμένο. Στο κάτω μέρος, μέσα σε μία λιμνοθάλασσα που θυμίζει τη Βενετία, εικονίζεται η Άνω Ιερουσαλήμ, αλλά και άγιοι, οι οποίοι παρατάσσονται σε πυκνές ιεραρχημένες ομάδες. Έτσι όλο το σύμπαν και το ανθρώπινο γένος, υμνεί την Παναγία για τον ρόλο της στην Ενσάρκωση.

Το έτος 626 μ.Χ., και ενώ ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος ηγούνταν εκστρατείας του βυζαντινού στρατού κατά των Περσών, η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε αιφνιδίως από τους Αβάρους. Γνωρίζοντας την απουσία του στρατού, οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και την 6η Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Σε συνεργασία με τους Πέρσες, τη νύχτα της 7ης προς 8η Αυγούστου, ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή αρωγή, δημιούργησε τρικυμία και κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ αντεπίθεση των αμυνομένων προξένησε τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι.

Την 8η Αυγούστου, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη ως τότε απειλή της ιστορίας της. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδωσε στη συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, «ὀρθοστάδην» το πλήθος έψαλε τον, από τότε ονομαζόμενο «Ακάθιστο Ύμνο», στην Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του «τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».

Ακάθιστος ύμνος ονομάζεται γενικά κάθε ύμνος ο οποίος ψάλλεται από τους πιστούς σε όρθια στάση. Έχει επικρατήσει όμως να λέγεται έτσι ο ύμνος «Κοντάκιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τιμήν της Θεοτόκου, ο οποίος ψάλλεται στους ναούς τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε «οίκος» ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα).

Ο Ακάθιστος ύμνος θεωρείται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας. Είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας. Η γλώσσα του είναι σοβαρή και ποιητική και πλουτίζεται από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου (αντιθέσεις, μεταφορές, κλπ). Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου, πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς και αγαλλίασης, οι οποίες του προσδίδουν θριαμβευτικό τόνο.

Η παράδοση αποδίδει τον «Ακάθιστο ύμνο» στον μεγάλο βυζαντινό υμνογράφο του 6ου αιώνα, Ρωμανό τον Μελωδό. 

ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ 

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,

Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,

Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.

Ἀλλ᾿ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,

Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,

Ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Σε εσένα, ω Θεοτόκε, την Υπέρμαχο Στρατηγό, αποδίδω με ευγνωμοσύνη την ένδοξον νίκη, εγώ η πόλη σου, επειδή με την δική σου βοήθεια. απαλλάχτηκα από τις φοβερές συμφορές που ερχόντουσαν εναντίον μου. Συ δε, που η δύναμη σου είναι ακατανίκητη, ελευθέρωσε με από κάθε μορφής κινδύνους, ώστε να αναφωνώ προς Εσένα Χαίρε , Νύμφη ανύμφευτε

 

πηγή cityculture.gr /Επί Σοι Χαίρει, Κεχαριτωμένη - Ακάθιστος Ύμνος 

* Ο Παναγιώτης Καμπάνης είναι Δρ. Αρχαιολόγος-Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ἀπεστάλη στρατιώτης οὐράνιος, πρὸς τὸ ἔμψυχον τῆς δόξης Παλάτιον, προετοιμάσαι τῷ Κτίστῃ κατοικίαν ἄληκτον

Τῌ ΚΕ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας.

ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ

Εἰς τὴν Λιτήν, ψάλλομεν τὰ παρόντα 

Ἰδιόμελα Στιχηρά. 

Ἦχος α', Βύζαντος

Τῷ ἕκτῳ μηνί, ὁ Ἀρχιστράτηγος ἀπεστάλη πρὸς σὲ τὴν Παρθένον καὶ Ἁγνήν, μηνῦσαί σοι τὸν λόγον τῆς σωτηρίας, ἅμα δὲ καὶ καλέσαι σε· Χαῖρε Κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· τέξῃ Υἱόν, τὸν πρὸ αἰώνων ἐκ Πατρός, ὃς σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἐκ τῶν πταισμάτων αὐτῶν. 

Ὁ αὐτὸς, Ἀνατολίου

Ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ, ἀπεστάλη οὐρανόθεν Γαβριὴλ ὁ Ἀρχάγγελος, ἐν πόλει τῆς Γαλιλαίας Ναζαρέτ, κομίσαι τῇ Κόρῃ χαρᾶς εὐαγγέλια, καὶ προσελθὼν πρὸς αὐτὴν ἐβόησε λέγων· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, χαῖρε δοχεῖον τῆς ἀχωρήτου φύσεως· ὃν γὰρ οὐρανοὶ οὐκ ἐχώρησαν, ἡ νηδύς σου κεχώρηκεν εὐλογημένη· Χαῖρε σεμνή, τοῦ Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις, καὶ τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις, καὶ χαρὰ τοῦ κόσμου, καὶ ἀγαλλίασις τοῦ γένους ἡμῶν.

Ὁ αὐτὸς

Ἀπεστάλη Ἄγγελος Γαβριήλ, οὐρανόθεν ἐκ Θεοῦ, πρὸς Παρθένον ἀμόλυντον, εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας Ναζαρέτ, εὐαγγελίσασθαι αὐτῇ τοῦ ξένου τρόπου τὴν σύλληψιν. Ἀπεστάλη δοῦλος ἀσώματος, πρὸς ἔμψυχον πόλιν καὶ πύλην νοεράν, μηνύσαι Δεσποτικῆς παρουσίας τὴν συγκατάβασιν. Ἀπεστάλη στρατιώτης οὐράνιος, πρὸς τὸ ἔμψυχον τῆς δόξης Παλάτιον, προετοιμάσαι τῷ Κτίστῃ κατοικίαν ἄληκτον, καὶ προσελθὼν πρὸς αὐτὴν ἐκραύγαζε· Χαῖρε θρόνε πυρίμορφε, τῶν τετραμόρφων ὑπερενδοξοτέρα, Χαῖρε καθέδρα, Βασιλικὴ οὐράνιε, χαῖρε ὄρος ἀλατόμητον, δοχεῖον πανέντιμον· ἐν σοὶ γὰρ πᾶν τὸ πλήρωμα κατῴκησε, τῆς Θεότητος σωματικῶς, εὐδοκίᾳ Πατρός ἀϊδίου, καὶ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ. 

Δόξα... Καὶ νῦν...

Ἦχος β', Κοσμᾶ Μοναχοῦ

Εὐαγγελίζεται ὁ Γαβριὴλ τῇ Κεχαριτωμένῃ σήμερον· Χαῖρε ἀνύμφευτε Κόρη καὶ ἀπειρόγαμε, μὴ καταπλαγῇς τῇ ξένῃ μου μορφῇ, μηδὲ δειλιάσῃς, Ἀρχάγγελός εἰμι, ὄφις ἐξηπάτησεν Εὔαν ποτέ, νῦν εὐαγγελίζομαί σοι τὴν χαράν, καὶ μενεῖς ἄφθορος, καὶ τέξῃ τὸν Κύριον Ἄχραντε.  

ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ ΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ. ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

 

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

 ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ

   

ΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΥΧΑΪΤΩΝ.

ᾨδὴ ἀ’. 

Ἦχος βαρύς. Νεύσει σου.
Κλίνη με ῥαθυμίας, ἀνακείμενον Κόρη, ἁμαρτιῶν πολυτρόπων, αὑτῇ ἐξανάστησον, ῥῶσιν θείαν βραβεύουσα˙ ὅπως Πάναγνε δοξάζω, μεγαλείᾳ τά σά ὡς ὄντως ὑπερένδοξε.

Ίἄσαι τῆς ψυχῆς μου, τήν συντριβήν Θεοτόκε, ἐχθρός ἤν ἐσπάραξε, τῆς ἡδονῆς τῷ δελέατι, θείοις φαρμάκοις χρωμένῃ, τῆς σής εὐσπλαγχνίας ἁγνῇ καί δυνάμεως.

Στήσον τάς καταιγίδας, τῶν ἡδονῶν καί παθών μου, τῆ αὔρα τῆς θείας σου πρεσβείας παναμώμητε˙ ὅπως ἐν γαλήνῃ καρδίας σου δοξολογώ τήν ἀνείκαστον δύναμιν.

Δόξα τῆς οἰκουμένης, δεδοξασμένῃ Παρθένε, Θεόν ὑπερένδοξε ἐνδόξως ἡ γεννήσασα, δόξης ἀξίωσον θείας, τούς ὡς Θεοτόκον ἀεί σε δοξάζοντας.

ᾨδὴ γ’. Ὁ κατ’ ἀρχάς τούς οὐρανούς.
Ὁ Ιωσήφ κεκρατηκώς, τῆς ἀκολάστου Δεσποίνης, τήν ἀθέσμων πάλαι ἡδονῶν, λαμπρός βασιλεύς Αἰγύπτου γέγονεν˙ ἐγώ δε σώματος πολλοῖς, πάθεσιν εἴξας ἀφρόνως, ὑπό ἁμαρτίας βασιλεύομαι.

Θεογεννήτορ Μαριάμ, τῆς νοητῆς με Αἰγύπτου, καί δουλείας τῆς τοῦ πονηροῦ, ἐξάρπασον σύ θαλάσσας τέμνουσα, τῶν πονηρῶν μου ἐννοιῶν, καί ὄρει τῆς μετανοίας, ἐνδιαβιβάζουσα καί σῴζουσα.

Δραπέτης θείων ἐντολῶν, ἄφρονι νώ ἐγενόμην, καί ὑπῆρξα δοῦλος ἡδονών˙ δι’ ὤν τῆς ψυχῆς τό κάλλος ἔσβεσα, καί ἡμαυρώθην αγαθή˙ μεσίτης δε μι φανεῖσα, σύ ἀντιποιήθητι τοῦ δούλου σου.

Μεμολυσμένος ἡδοναῖς, σε τήν ἀμόλυντον Κόρην, ἱκετεύω ρύσαί με παντός, σαρκός μολυσμοῦ καί καθαρτήριον, πένθος μοι δός διηνεκές, καί τῆς φλογός τῆς γεέννης, δάκρυον σβεστήριον παράσχου μοι.

ᾨδὴ δ’’. Ὁ πατρικούς κόλπους.
Τἤν ἐκλεκτήν μόνην ἐκ πασῶν, τῶν γενεῶν πρό πάσης κτίσεως Θεώ˙ τό τῆς φύσεως καλλώπισμα, τό ἄνθος τό τίμιον, τήν Παρθένον Κόρην ὑμνήσωμεν.

Ὁ φωτισμός καί ὁ γλυκασμός, τῶν πεποιθότων ἐπί σοι Πανύμνητε, χαρμονῆς τήν πολυώδυνον καρδίαν μου πλήρωσον, τελειώσασα αὑτῆς τά αἰτήματα.

Τἤν σήν ῥοπήν δεῖξον ἀγαθή, ἐπί τόν δοῦλον σου ἡ ἁγνῇ Πανάμωμε, τόν ἐλπίζοντα εἰς σε ἐκ ψυχῆς, καί σε προσκαλούμενον, τήν ἐλπίδα πάντων καί καύχημα.

Νύμφη Θεοῦ πρόσδεξαι ἐμοῦ, τάς ἱκεσίας καί ἐκ πάσης θλίψεως, ἐπηρείας καί κακώσεως, καί κινδύνων λύτρωσαι, τόν ὑμνοῦντα πόθῳ τόν τόκον σου.

ᾨδὴ ἕ’. Κύριε ὁ Θεός μου.
Νοὑν τόν εκσορπισμένον, τόν ἐμόν συνάγαγε Θεοτόκε, καί βλέπειν με ποίησον τά οἰκεία τραύματα, καί θρηνεῖν καί στένειν ἐν τούτοις, τῶν δε ἀλλοτρίων ἀπέχεσθαι.

Ὁμβρισόν μοι ῥανίδα, συμπαθείας Κόρη Θεοκυήτορ, καί τάς ἁμαρτίας μου τάς πολλάς ἐξάλειψον, καί τῶν πληγῶν οὐλάς τε καί τύπους, ἰατρόν τεκοῦσα ἀφάνισον.

Ἤλιον ἡ τεκοῦσα, τῆς δικαιοσύνης κούφη νεφέλη, τά νέφη διάλυσον τά τῆς ῥαθυμίας μου, καί πρός μετάνοιαν αἰθρίαν, δία προθυμίας με ἴθυνον.

Ἆνώ τῆς διανοίας, ἐπί σε τό ὄμμα ἤρα καί κράζω˙ ἐλέησον Δέσποινα, ψυχήν πρός σε βλέπουσαν˙ καί εἰς τό μέγα σου ἔλεος ἐλπίζουσαν.

ᾨδὴ στ’. Ναυτιῶν τῷ σάλω.
Ναυαγίω μέσον, περιπεπτωκώς τοῦ πελάγους, τοῦ βίου κατέδυσα τήν ὁλκάδα, τήν ψυχικήν ἁγνή καί προσαπώλεσα, πᾶσαν τῶν καλῶν τήν ευπορίαν˙ ἀλλ’ ἐξ ἀπωλείας με βυθοῦ ἀνάγαγε.

Νοητού θηρός με, κήτους ψυχοφθόρου Παρθένε, ἐξάγαγε δόομαι, ἐκ κοιλίας ᾄδου κραυγῆς μου, ἀκούσασα Δέσποινα, καί ἔλθοι πρός σε ἡ προσευχῇ μου˙ ὅσα τε ηὐξάμην ἀγαθῇ ἀπόδος μοι.

Ἕμβολαίς πταισμάτων, καί ταῖς προσβολαῖς τῶν κυμάτων, τοῦ βίου χειμάζει με καί στροβεῖ με, ἀλλεπαλλήλων ἀνέμων αντίπνοια˙ ῥῦσαι κυβερνήτου Θεοῦ Μήτερ,εκ θανατηφόρου τήν ψυχήν μου κλύδωνος.

Σκοτεινήν τοῦ ᾄδου γῆν τήν γνοφεράν καί ζοφώδη˙ γῆν σκότους ὡς γέγραπται αἰωνίου, καί ἀφεγγῆ ἐν ἤ φέγγος οὑκ ἔστιν οράν˙ καί ζωήν βροτῶν ἐκεῖ ἰδέσθαι, Δέσποινα ἐλπίζων ἐπί σε μή ἴδοιμι.

Κάθισμα. 

Αὐτόμελον.
Ἀσπόρως συνέλαβες ἐν μήτρᾳ σου Παρθένε Θεοτόκε, τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ καί Πατρός˙ ὀν ἀπαύστως ἱκέτευε, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

ᾨδὴ ζ’. Κάμινον παῖδες.
Ὅμβροις δακρύων κατάρδευσον Κόρη, τήν χερσωθείσαν καρδίαν μου, καί τῆς ψυχῆς μου τάς αὔλακας μέθυσον, δία κατανύξεως, ἀρετῶν τά γεννήματα πληθύνουσα.

Νύκτα καθάπερ, παρῆλθον τόν βίον, ἔργα νυκτός ἐργαζόμενος, ὁ σκοτεινός τήν ψυχήν, ἀλλά φώτισον φωτί με πρεσβειών σου, ἡ τεκοῦσα τό θεῖον φώς Πανύμνητε.

Ὁρμαῖς ἀσχέτοις, πρός τήν ἁμαρτίαν, ὐποσυρόμενος πάντοτε, καθάπερ δοῦλος ἐκτελῶ τό πρόσταγμα, τῆς σαρκός Πανάχραντε, τῆς πικρᾶς τυραννίδος ταύτης ῥῦσαι με.

Ποικιλοτρόπως ὁ δόλιος ὄφις, ἀεί ἐμοί ἐπιτίθεται, ἐν ἡδοναῖς τε καί λύπαις ταράσσων με˙ ἀλλά σύ στερέωσον, ἐπί πέτραν ἁγνῇ τῆς ἀπαθείας με.

ᾨδὴ ἡ’. Ἄφλεκτος πυρί.
Σἕ τό καθαρόν καί λαμπρόν καί φωτοφόρον, τοῦ Ἰησοῦ παλάτιον, καί λογικόν τοῦ Λόγου σκήνωμα˙ τήν ἔμψυχον κιβωτόν, τήν πλατυτέραν οὐρανοῦ, καί ἀνωτέραν τῆς γῆς πάντιμε Κόρη, ὑπέραγνε Μαρία, ἱκετεύω σῶσον τήν ταπεινήν ψυχήν μου.

Δὦρον παρ’ ἡμῶν ἡ δοθεῖσα τῷ Δεσπότῃ, ὡς ἀπαρχῇ τῆς φύσεως, τάς ἱκεσίας ἡμῶν Πάναγνε, προσδέχου δῶρα τερπνά, ἀντιπαρέχουσα ἡμῖν τήν σήν βοήθειαν˙ ὅπως ἐν πίστει καί πόθῳ προσκυνῶμεν, σε καί τόν Υἱόν σου εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ὗπό τῆς αὑτοῦ ὁ Υἱός σου Θεοτόκε, ὡς ἀγαθός καμπτόμενος, φιλανθρωπίας σε παρέσχετο, βοήθειαν κατ’ ἐχθρῶν, καί ἰατρεῖον τῶν παθών, τοῖς πίστει κράζουσι˙ πάντα τά ἔργα τόν Κύριον ὑμνεῖτε, καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Φάνηθί μοι νῦν ἐν κινδύνοις προστασία, ἐν συμφοραῖς ἀνάψυξις, ἐν περιστάσεσι βοήθεια, ἐν νόσοις παντοδαπαῖς ἰαματόβρυτος πηγή, καί θεραπείᾳ παθών, πᾶσαν διώκουσα βλάβην ἐξ ἐμοῦ Θεοτόκε, ἶνα σε δοξάζω εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ὁ Εἱρμός.
Ἄφλεκτος πυρί ἐν Σινᾶ προσομιλοῦσα, βάτος Θεόν ἐγνώρισε, τῷ βραδυγλώσσῳ, καί δυσήχῳ Μωϋσεί˙ καί παῖδας ζῆλος Θεοῦ τρεῖς ἀναλώτους τῷ πυρί ὑμνῳδούς, έδειξε˙ πάντα τά ἔργα Κυρίου, τόν Κύριον ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Μή τῆς φθοράς.
Μἡ συληθεῖσα τόν πλοῦτον τῆς παρθενίας σου, Μήτηρ σαρκί ἀνεδείχθης τοῦ Παντοκράτορος, νύμφη ἀπείρανδρε, Παρθένε Θεοτόκε, ἐκτρέφουσα ὡς βρέφος, τόν τρέφοντα ὡς πλάστην, πάντα κόσμον καί ἁγιάζοντα.

Ἡ τοῦ ἀδύτου ἠλίου τῆς δόξης πάμφωτε, ἀνατολῇ ἐξ ἦς πάντες ὐπερηυγάσθημεν, φέγγει τῆς γνώσεως τῆς θείας ἀληθείας, Κυριώνυμε Κόρη, φώς τῶν ἐμῶν ὀμμάτων, μή παρίδῃς με τόν ἱκέτην σου.

Φιλαμαρτήμων ὑπάρχων, τρέμω καί δέδοικα μήπως ἐξαίφνης, τό τέλος τοῦ βίου φθάσῃ με, ἄχραντε Δέσποινα, ἡ πάντων προστασίᾳ, τῶν καταπονουμένων, τρόποις με μετανοίας, βελτιώσαι νῦν παρακλήθητι.

Ἀμαρτίων με τῷ κρύει καταπηγνύμενον, τῆς εὐσπλαγχνίας σου θέρμη Δέσποινα θέρμανον, καί πρός ἀγάπησιν, θερμήν τήν τοῦ Υἱοῦ σου, διέγειρον ὡς ἀν σε θερμῇ τῆ διαθέσει, μεγαλύνω θερμῶς ὁ δοῦλος σου.

Προσόμοια. 

Οὑκ ἔτι κωλυόμεθα.
Χαἶρε ἡ θείᾳ σκέπῃ καί προστασία τῶν τιμώντων σε, ὡς Ὑψίστου Θεοῦ Μητέρα, χαῖρε πανάσπιλε.

Χαἶρε δι’ ἦς, ὁ ᾄδῃς ἀπενεκρώθη, καί ὁ θάνατος ἠφανίσθη Θεογεννήτορ, καί ὁ Ἀδάμ σέσωσται.

Χαἶρε πιστῶν τό καύχημα Παναγία, χαῖρε Δέσποινα ἡ Θεόν σωματωθέντα σαρκί κυήσασα.

Στενάζοντά με δέξαι ὡς ἐλεήμων, καί ἐλέησον ὡς τόν τελώνην ταῖς τῆς Μητρός σου λιταῖς.

  

 

ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ. ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

 ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ 

 ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ

   

ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΡΗΤΗΣ. 

ᾨδὴ ἀ’. Ἦχος βαρύς. Νεύσει σου.
Πρώτον παθών νοσήσας, ἐν τοῖς ὑψίστους ὁ δαίμων, τήν κακίστην οἴησιν, ὑπερηφάνως πέπτωκε˙ σύ οὑν Πανύμνητε Κόρη, ταύτης ἡμᾶς ῥῦσαι ταπεινώσει φρουρήσασα.

Λόγοι τῆς βλασφημίας, καί ἐννοιῶν ἀκαθάρτων, πηγάζουσι Πάναγνε ἐκ μόνης τῆς οἰήσεως, σύ οὑν δρόσῳ τοῦ ἐλέους, ψῦξον τῶν κακῶν μου, ἀγαθῇ τά ῥεύματα.

Μέγας τῆς ἀκτησίας ὁ ἀναφαίρετος πλούτος˙ Χριστοῦ γάρ πτωχεύσαντος, οὕτω τόν βίον, ἰθύνειν Κόρη, καί ἡμεῖς παρ’ αὑτοῦ διδασκόμεθα.

Ρείθροις τοῦ Ἰορδάνου, ἀνακαινίσας τήν φύσιν, Χριστός Θεονύμφευτε, ἡμῖν δέδωκε βάπτισμα, ὅπερ μολύνοντες οἷμοι! δία τοῦ δακρύων βαπτισμοῦ καθαιρόμεθα.

ᾨδὴ γ’. Ὁ κατ’ ἀρχάς τούς οὐρανούς.
Τἡ μετανοίᾳ πάν κακόν, καί πάν ἁμάρτημα εἵκει, Θεοτόκε πάντων ἡ ἐλπίς, αὑτῆς ταῖς ὀδοῖς ἡμᾶς κατεύθυνον, ὅπως τούς σχόντας δι’ αὑτῆς ἁμαρτημάτων τήν λύσιν, τύχωμεν μετρίως μεμησάμενοι.

Ἕν μετανοίᾳ ὁ λῃστής, ἐν στεναγμοῖς ὁ τελώνης, ἐν δακρύοις πόρνη τόν Θεόν, καλῶς Θεοτόκε εξιλάσαντο˙ ἐγώ δε μόνην τήν εἰς σε, ἐπικαλοῦμαι ἐλπίδα, δι’ ἦς τῆς βασάνου λυτρωθήσομαι.

Κλίμαξ ἤν εἶδεν Ιακώβ, αὑτῇ ὑπάρχεις Παρθένε˙ προετύπου δε τῶν ἀρετῶν, τήν τάξιν, τήν πρᾶξιν καί επίβασιν˙ ἦς ἐπιβαίνειν καί ἡμᾶς, δία τῆς πέμπτης βαθμίδος, δίδου τάς αἰσθήσεις ἐκκαθαίροντας.

Προϊστορών ὁ Γεδεών, τό σόν μυστήριον Κόρη, ἐπί πόκον εἵλκυσε ποτέ, οὐράνιον δρόσον˙ ἀλλά σύ κάμοι, δρόσον δακρύων ἐκ Θεοῦ, καταπεμφθῆναι δυσώπει˙ ὅπως πλήσω πόκον τόν τοῦ Πνεύματος.

ᾨδὴ δ’’. Ὁ πατρικούς κόλπους.
Ἡ παμφαής καί χαροποιός, καί ῥιπτικῇ τῶν μολυσμάτων ἄχραντε, ἡ τοῦ πένθους κλῆσιν ἔχουσα ἐργάτις εὐφρόσυνος, γένοιτο ἐμοί φυλακτήριον.

Νεανικώς πᾶσαν τοῦ θυμοῦ, ὀργῆς πικρίαν ἐκδιώκει Πάναγνε, κατανύξεως τό δάκρυον˙ ὅπερ ὡς ἱμάτιον, κάμε ἐνδυθῆναι δυσώπησον.

Λόγοι σοφῶν λέγουσι τρανώς, ὡς οὐδενί τῶν πάντων ἄλλῳ χαίρει Θεός, ὡς ἀνθρώπου ἀμαρτήσαντος, διορθώσει Πάναγνε˙ δία τοῦτο σύ με διόρθωσον.

Ὗποπεσών πταίσμασι πολλοῖς, ἐξαπορῶ ποῖον θρηνήσω πρότερον˙ ἀλλά πάντων ἐκλαθόμενος, πρός σε Θεονύμφευτε, τήν θερμήν προσφεύγω ἀντίληψιν.

ᾨδὴ ἕ’. Κύριε ὁ Θεός μου.
Ἕφή τό θεῖον στόμα, ἡ αὐτοαλήθεια ὅτι ψεύστης, μόνος ὁ διάβολος˙ τό ψεῦδος οὑν φύγωμεν, ἶνα ταῖς λιταῖς τῆς Πανάγνου, ἀληθείας τέκνα γενώμεθα.

Ἕφή Χριστός τῷ Πέτρῳ, ἑβδομηκοντάκις ἑπτά διδόναι, συγχώρησιν πταίσασιν˙ ἐμοί Θεονύμφευτε, πρέσβευε λοιπόν συγχωρήσαι, ὅταν ὡς Κριτῇ παραστήσωμαι.

Ίδίον τοῦ Δεσπότου, ἀγαθότης ἔλεος εὐσπλαγχνίας, οἰκτείρει ὡς εὔσπλαγχνος, συγχωρεῖ τά πταίσματα˙ καί ὡς ἀγαθός προνοεῖται, τοῦ σωθῆναι πάντας Θεονύμφευτε.

Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ σεσαρκωμένον τόν Ποιητήν μου, καί πλάστην γεννήσασα, μή ἐγκαταλίπῃς με˙ καί τῆς σής μή με ἀπομέμψης, πόρρω ἀντιλήψεως δέομαι.

ᾨδὴ στ’. Ναυτιῶν τῷ σάλω.
Ἡ πληθύς Ἀγγέλων, καί τῶν Χερουβείμ καί τῶν Θρόνων, καί πᾶς νοερός σε διάκοσμος Θεομῆτορ, ὡς ὑπερτέραν αὑτῶν μεγαλύνουσιν˙ ἡμεῖς δε οἱ γήινοι καί κάτω, ἄφεσιν πταισμάτων, παρά σου αἰτούμεθα.

Ὁυρανών ὑπάρχεις, καί πάσης τῆς γῆς πλατυτέρα, καί πάντων κτισμάτων αγιωτέρα˙ καί τίς ἰσχύσῃ ἀξίως ὑμνῆσαι σου ὅμως τήν προαίρεσιν μου δέχου, καί πταισμάτων δίδου μοι ἁγνῇ συγχώρησιν.

Ὅμμα κεχυμένον, καί τοῖς ὁρατοῖς λελυμένον, τόν νοῦν οὑκ ἀφίησι τοῦ προβαίνειν, εἰς ὑψηλά θεωρίας κινήματα˙ μᾶλλον κατασπᾷ Θεοκυήτορ, πρός τά τῆς σαρκός πολυσχιδῆ παθήματα.

Σολομών προγράφει, ἐν τῆ τῶν ἀσμάτων πυκτίδι, νυμφίου καί νύμφης δραματουργίαν, τήν τοῦ Θεοῦ καί ψυχῆς δηλῶν ένωσιν˙ οὕτω συναφθῆναι με δυσώπει, τῷ ἐκ σου ασπόρως προελθόντι Πάναγνε.

Κάθισμα. 

Ὁ καρπός τῆς κοιλίας.
Οὐδαμῶς ἀλλαχόθεν ἐλπίζομεν, τήν ἡμῶν σωτηρίαν εὑρίσκειν Παναμώμητε, εἰ μή ἐκ σου τῆς βοηθείας τάχος επιτύχομεν˙ διό σε μεγαλύνομεν.

ᾨδὴ ζ’. Κάμινον παῖδες.
Στόμα πρός ὕμνον, κινῶν ὁ Προφήτης, εἵλκυσε Πνεῦμα ὡς γέγραπται˙ ἐγώ δε τοῦτο ἀνοίγων ἐρεύγομαι, φλυαρίας Πάναγνε˙ ἀλλά σύ με σωφρόνισον τῷ πόθῳ σου.

Νῦξ με βαθείᾳ, συνέχει πταισμάτων, καί ἀτενίσαι οὐ δύναμαι, πρός μετανοίας τό φέγγος Θεόνυμφε˙ ἀλλά σύ διέγειρον, τῆ θερμῇ σου πρεσβεία πρός κατάνυξιν.

Ἆκαρπός ὤφθην, συκῆ Θεομῆτορ, καί δειλιῶ τήν ἀπόφασιν τῆς εκκοπής˙ ἀλλά σύ μοι μεσίτευσον, καί τήν νῦν περίοδον˙ ὅπως βάλω κοπρίας χάριν δάκρυα.

Ὦ πως ὑποίσω τό πῦρ τῆς γεέννης! Ὦ πως ἐνέγκω τόν σκώληκα! Καί τόν βρυγμόν τῶν ὀδόντων Πανύμνητε! Ἀλλά σύ με λύτρωσαι τῆ θερμή σου πρεσβεία πρός τόν Ὕψιστον.

ᾨδὴ ἡ’. Ἄφλεκτος πυρί.
Στέναξον ψυχή, καί ἐκ μέσης τῆς καρδίας, οἰκτράν φωνήν ἀνάπεμψον, καί γοεράν τῆ τοῦ Θεοῦ σου Μητρί˙ ἐλέησόν με ἁγνῇ, τόν ὑπέρ πάντας τούς βροτούς εξαμαρτήσαντα˙ ῥῦσαι γεέννης καί σκότους αἰωνίου, καί τῆς δεξιάς με ποίησον παραστάτην.

Νήφουσάν μοι δός τήν καρδίαν καί τό ὄμμα, τῆς διανοίας γρήγορον, ἐπαγρυπνοῦν καί ἐκδεχόμενον, ἐν ὤρα ἡ οὐ δοκώ, ἐν ἀωρία τε νυκτός, τόν Θεόν ἥκοντα, θείας παστάδος ἁγνή, ἀξιώσαι καιομένην, τούς τῶν ἀρετῶν τήν λαμπάδα κεκτημένους.

Γἴνου βοηθός Παρθένε Παναγία, τῷ ἐπί σοι προστρέχοντι, καί ἐκβοῶντι μετά πίστεως˙ ἐλέησον ἀγαθή, καί πρό τοῦ τέλους ἱλασμόν πταισμάτων δίδου μοι, καί ἐν τῆ ὤρα τοῦ τέλους παράσχου σωτηρίαν, καί μετά τό τέλος ἀνάπαυσιν τελείαν.

Κράτος τῆς μίας Θεαρχίας ἐν ὑπάρχει, ἀδιαιρέτως διαιρούμενον, καί ασυγχύτως συνενούμενον˙ Πατήρ αἰτία πηγή, τῶν προελθόντων ἐξ αὑτοῦ Υἱοῦ καί Πνεύματος˙ ταύτην συμφώνως, πιστοί ὑμνολογοῦμεν, καί δοξολογούμεν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ὁ Εἱρμός.
Ἄφλεκτος πυρί ἐν Σινᾶ προσομιλοῦσα, βάτος Θεόν ἐγνώρισε, τῷ βραδυγλώσσῳ καί δυσήχῳ Μωϋσεί˙ καί παῖδας ζῆλος Θεοῦ, τρεῖς ἀναλώτους τῷ πυρί ὑμνῳδούς έδειξε˙ πάντα τά ἔργα Κυρίου, τόν Κύριον ὑμνεῖτε, καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Μή τῆς φθοράς.
Ῥἤματα θείων Πατέρων ἁγνή διδάσκουσι, τήν ἀποχήν τῆς κακίας εἷναι μετάνοιαν˙ εἶτα καί κάκωσιν, νηστείαν ἀγρυπνίαν, καί συντριμμόν καρδίας, πένθος τε ηγνισμένον˙ ἀ μοι δώρησαι Μητροπάρθενε.

Ἡ φοβερά τοῦ Δεσπότου ἡμέρα ἤγγικε, καί σύ καθεύδεις ψυχή μου˙ ὦ τῆς ἀνοίας σου! Σπεῦσον ἐγέρθητι, καί δάκρυσον ἐμπόνως καί κρᾶξον τῆ Παρθένω˙ ἡ τόν Χριστόν τεκοῦσα, Θεοτόκε μου σύ με οἴκτειρον.

Τοὐ βίου ἄρτι ψυχή μου ἡ νύξ προέκοψεν, ἡ δε φρικώδης ἡμέρα τῆς ἐξετάσεως, τῶν πεπραγμένων σοι, ἐγγίζει πλησιάζει˙ φοβήθητι τό βῆμα ὦ μέλλεις παραστήναι˙ διό κρᾶξον σῶσον με Δέσποινα.

Σὗ μου προστάτις ὑπάρχεις καί καταφύγιον, σύ ἀγαλλίαμα Κόρη καί θεῖον καύχημα˙ σύ τοίνυν ρύσαί με ἐκ πάσης ἁμαρτίας, ὀργῆς θανατηφόρου, καί βλάβης καί κινδύνων, καί μελλούσης φρικτῆς κολάσεως.

Προσόμοια. 

Σἥμερον γρηγορεῖ.
Χαῖρε ῥοδωνιά ἡ ἡδύπνους, ἡ ἐκ καλύκων βλαστήσασα, Παρθενίας ῥόδον, ἐρυθρόν ευώδες˙ χαῖρε κρίνον θεῖον, ἐξ οὐ ὁ τά κρίνα, τοῦ ἀγροῦ ποικίλας, στολήν τήν ανήθευτον, σαρκός περιεβάλετο, πορφύραν ἀποκρύπτουσαν Σολομονικήν, χαῖρε ἄνθος, πάσης χροιάς ποικιλώτερον.

Χαἶρε βασιλίς τῶν βασιλίδων, ἡ βασιλέα γεννήσασα, τῶν βασιλευόντων˙ οὐ ἡ βασιλεία, βασιλεία πέλει, πάντων τῶν αιώνων˙ χαῖρε τοῦ θανάτου, βασίλειον νικήσασα, καί ζωῆς ἀνοίξασα, βασιλείας πρόξενον˙ βασιλεῖς ἤν σέβονται, χαῖρε Μαριάμ παντοβασίλισσα.

Χαἶρε κουφοτάτῃ νεφέλῃ, ἡ τό γεῶδες τοῦ σκήνου σου, καί βρῖθον ἐξ ἄκρας ἁγνείας πλουτοῦσα, ἀερῶδες κοῦφον λεπτότατον Κόρη, ἐν ἡ Χριστός καθίσας, Ἠσαΐας ὡς ἔφησε, κατέβη εἰς Αἴγυπτον, καί ταύτης χειροποίητα εἴδωλα συνέτριψε, καί εἰς θείαν γνῶσιν μετερρύθμισε.

Πλήρωσον τήν καρδίαν μου Κόρη, κατανύξεως δέομαι, δός καί τῆ ψυχή μου σωτήριον πένθος˙ τόν θυμόν μου τρέψον κατά τῶν δαιμόνων, πᾶσαν μου τήν ἔφεσιν μετάθες πρός τόν Κύριον, προσευχαῖς σχολάζειν με ἐνίσχυσον πάντοτε, ὅπως δία σου ζωῆς τύχω, καί τῆς θείας λαμπρότητος.

 

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’, ΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ. ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

 

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ 

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’

ΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ

ΠΑΥΛΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΟΡΙΟΥ. 

Ου η ακροστιχίς.

«Τέλος με σώσον τον ανάξιον Κόρη Παύλον».

ᾨδὴ ἀ’. 

Ἦχος πλ. δ’’. Ἁρματηλάτην Φαραώ.
Τἦς πρός ἐμέ σου συμπαθείας Ἂχραντε, τήν ὑπερβάλλουσαν, πώς δυνηθῶ χάριν, ἀνυμνήσαι Δέσποινα; ἤ πώς σου τό ἐξαίρετον, τῆς προνοίας δοξάσω, ὅτι θανάτου διέσωσας, τόν πολλάκις τούτου με ἄξιον;

Ἕn ἀνομίαις συλληφθείς ὁ ἄθλιος, ὅλος γεγένημαι, ἁμαρτιῶν πλήρης, μή εἰδώς τί έτερον˙ μόνος γάρ ἐγώ γέγονα, σκεῦος ἄχρηστον πάντῃ, τῷ φιλανθρώπως με πλάσαντι˙ Δέσποινα τοῦ κόσμου βοήθει μοι.

Λὗσον παθών μου τήν ὀμίχλην Πάναγνε, φωτί τοῦ τόκου σου, τά ζοφερά νέφη τῶν ἐμῶν προλήψεων, πόρρω ἀπελαύνουσα, τῆς ἐμῆς διανοίας, καί καθαρόν ἀπαθείας μου, φέγγος τῷ σῶ δούλῳ ἀνάτειλον.

Ὁίμοι τῷ φαύλη συνηθείᾳ Δέσποινα, συνεχομένῳ δεινῶς! Οἷμοι βροτῶν μόνῳ, τῷ κατολισθήσαντι, εἰς ἀπωλείας βάραθρα, καί παθών δυσωδίας, ἀνεχομένῳ καί μένοντι, τήν ἐκ τοῦ πυρός τούτων ἔκτισιν.

ᾨδὴ γ’. Ὁ στερεώσας κατ’ ἀρχάς.
Σύνδρομον ἔχω ἀληθῶς, τῆ τῆς σαρκός μου γεννήσει, τό τοῖς πάθεσιν αὑτοῖς ὑπαχθῆναι, καί ἀλόγως τοῖς αὑτῶν, ὑπηρετήσαι πράγμασι˙ φεῦ μοι τῷ ταλαιπώρῳ! Δέσποινα πάντων βοήθει μοι.

Μἴαν ἡμέραν τῷ Θεῶ, μετανοῶ τάς δε πάσας, παροργίζω τήν αὑτοῦ εὐσπλαγχνίαν, ὁ ἀναίσθητος ἐγώ, καί τήν ψυχήν αμείλικτος˙ ἀλλά μακροθυμεῖν μοι, τοῦτον δυσώπει Πανάχραντε.

Ἕταλαιπώρησα δεινῶς, καί κατεκάμφθην εἰς τέλος, βαρυτάτοις τῶν κακῶν μου φορτίοις, οἷς ὑπέκυψα ἑκών, ἐκ παίδων ὁ ἀνόητος, ἀλλά μή με παρίδῃς τούτοις ἁγνή ἀπολλύμενον.

Σὠμά καί πνεῦμα καί ψυχήν, μεμολυσμένος ὑπάρχων, περιέχομαι σπιλῶν τόν ἀέρα, καί τοῖς ἔργοις μου τήν γῆν, μιαίνων ὁ ταλαίπωρος, ἀλλά μεταβολῆς με, τρόποις Παρθένε βελτίωσον.

ᾨδὴ δ’’. Σύ μου ἰσχύς Κύριε.
Ὦς ἐν νυκτί, μόνος ἐκ πάντων πορεύομαι, ἔργα πράττων, τά τοῦ σκότους ἄξια, καί τούς βροτῶν λήσειν ὀφθαλμούς, ὅλως ἠπειγμένος, Θεόν λαθεῖν οὐ δεδύνημαι˙ παρ’ οὐ δικαία κρίσει, ἐκδοθήσομαι σκότει, ἀλλ’ ἐντεῦθεν ἁγνή με οικτείρησον.

Στενῶ πικρῶς, ἐκ βάθους νῦν τῆς καρδίας μου, ἐννοῶν μου, τήν ἀπερινόητον, πληθύν κακῶν τήν ὡς ἀληθῶς, ψάμμον τῆς θαλλάσσης, τῷ ἀριθμῶ υπερβαίνουσαν˙ διό με Θεοτόκε, πρό τοῦ τέλους εὐχαῖς σου, ἐπιστρέψασα σῶσον τόν δοῦλον σου.

Ὁὒκ εὐτονεῖ, γένος βροτῶν προσευχόμενον, ἰλεώσαι Θεόν οἷς ἐξήμαρτον, ἐπί τῆς γῆς μόνος τήν ψυχήν, τῆς δυσωδεστάτης, παθών ἐμπλήσας αισχρότητος˙ εἰ μή σύ Θεοτόκε, τοῦ Θεοῦ μου ἡ Μήτηρ, ἐξιλάσῃ καί σώσης τόν δοῦλον σου.

Νὗν ἐπ’ ἐμέ, στένει τῆς γῆς τά πληρώματα, τήν τοῦ Κτίστου ἄγαν ἐκπληττόμενα, μακροθυμίαν καί ἀνοχήν, ἐπί τοῖς πολλοῖς μου, καί ὀλεθρίοις συμπτώμασι˙ καί γάρ τήν κτίσιν Κόρη, συνεκίνησα πᾶσαν, τά δεινά θαμβουμένην μου πταίσματα.

ᾨδὴ ἕ’. Ἶνα τι με ἀπώσω.
Τὤν ἀψύχων τήν φύσιν, Κόρη ἐν οἷς μόνοις οὑκ ἔδει ἐκμιμησάμενος, ἐν οἷς ἔδει ταύτᾳ, οὑκ ἐπείσθην ζηλώσαιο ἄθλιος, παραβάς τούς νόμους, τούς φυσικούς καί παρά φύσιν, βιωτεύσας διό με ἐλέησον.

Ὁί τοῦ σκότους προστάται, ἔργων τῶν αὑτῶν ἐν μυήσει με ἔθεντο καί ἑτέρων αὖθις, δι’ αὑτῶν ἀσεβῆ με διδάσκαλον˙ οἷμοι τι ποιήσω! Ὁ τούς πολλούς ἐν τοῖς κακοῖς μου, παγιδεύσας Πανάχραντε σῶσον με.

Νεκρωθήναι τῷ κόσμῳ, πᾶσι νομισθείς τοῖς εἰδόσι με Πάναγνε, ἐναντίαν Κόρη, τῆς αὑτῶν ὑπολήψεως ἔρχομαι, διοδεύσας τρίβον, ὁ δυστυχής ἀλλ’ ὄντως φεῦ μοι! Ειμή τάχος αὑτῆς ἀπαγάγῃς με.

Ἀμαρτίαις ἐπαύξω, ἄλλας ἁμαρτίας ὁ τλήμων ἑκάστοτε, καί ἐπισυνάγω, τῆς γεέννης τό πῦρ τό ἀνύποιστον, ἐν τῆ παναθλία ἐμοῦ ψυχή ἀφοῦ με ῥῦσαι, πρό τῆς πείρας ἐκείνης Πανάμωμε.

ᾨδὴ στ’. Ἱλάσθητι μοι Σωτήρ.
Νεκρός ἐκ πάντων καλῶν, ὑπάρχων πάντῃ καί ἄχρηστος, ἐν μόνοις φθοροποιοῖς, ἔργοις οὑκ αἰσχύνομαι, ζῶν καί αγαλλόμενος˙ ὦ πώς οὑκ αἰδοῦμαι, τῆς ψυχῆς μου τό ἀξίωμα!

Ἀπάσης μέν ἐντολῆς, ἐξέκλινα ὁ ταλαίπωρος, κατήχθην δε ἐν σπουδή, πρός τά ἀπευκτότατα, τῆς κακίας βάραθρα, δία ῥαθυμίας, ἀλλ’ ἐπίστρεψόν με Δέσποινα.

Ξηρά καί ἄκαρπος γῆς, καρπῶν τοῦ Πνεύματος γέγονα, χερσομανούσα δεινῶς, καί ὕλη φλογώσεως τοῦ πυρός τοῦ μέλλοντος, βλαστάνουσα Κόρη˙ ἀλλά σύ με μετασκεύασον.

Ίδοῦ με πᾶσα κακῶν, περιεκύκλωσε θάλασσα, καί ποταμοί τῶν παθών, ἐπῆραν φωνάς αὑτῶν, ἐπ’ ἐμέ Πανάχραντε, ὤν τῆς καταιγίδος, καί ἀτάκτου φοράς ρύσαί με.

Κάθισμα. 

Τήν σοφίαν καί Λόγον.
Φωτεινήν σε νεφέλην καί λογικήν, θεϊκήν ὄντως δρόσον καί μυστικήν, ὕδωρ τό ἁλλόμενον εἰς ζωήν τήν αἰώνιον, καί σωτηρίας ὄμβρον, ομβρίσασαν Δέσποινα, ἐπεγνωκώς αἰτοῦμαι, τήν σήν αγαθότητα˙ δός τῆ κεφαλή μου, κατανύξεως ὕδωρ, πηγήν τε βλυστάνουσαν, ὤσπερ νάματα δάκρυα, ἶνα ἄνωθεν πλύνῃ με, ἐκ τοῦ ῥύπου πταισμάτων μου, καί χιόνος δείξῃ με λευκότερον, ἐπί σε γάρ ἐλπίζω, ὁ ἀχρεῖος ἱκέτης σου.

ᾨδὴ ζ’. Θἑοῦ συγκατάβασιν.
Οὑκ ἔχω κατάνυξιν, οὐδέ ταπείνωσιν ἐν καρδία μου, οὔτε μήν ἀγρυπνίαν, οὐ προσευχήν τε οὐδέ εγκράτειαν˙ οὐ τινός ἄλλους ἀγαθοῦ ενέργειαν˙διο βοῶ δωρεάν Δέσποινα σῶσον με.

Νοός ἀμαυρότητι, οὑκ ἐκτησάμην ὅλως μετάνοιαν, οὐ μελέτην θανάτου, οὐ σωφροσύνην ὄντως οὐ φρόνησιν, ἀλλ’ οὐδ’ ἀνδρείαν οὐ δικαιοσύνην τε, διό βοῶ δωρεάν Δέσποινα σῶσον με.

Κὀμῶν ἐν τοῖς πάθεσι, καί θάλλων πᾶσιν ἐν ἁμαρτήματι, προσοχῆς θείου φόβου καί προσεδρίας Θεῶ παρημέλησα˙ ἀγάπης πάσης, ἐλπίδος καί πίστεως˙ διό βοῶ δωρεάν Δέσποινα σῶσον με.

Ὁυκ ἔστιν ὅς ἥμαρτεν, ἐν γῆ τις πλέον ἐμοῦ Πανάχραντε, οὐδέ ἐστίν ὅς οὕτω, παρώργισε τόν ποιήσαντα, ζήσας ἀσώτως ὡς ἐγώ ὁ άθλιος˙ διό βοῶ δωρεάν Δέσποινα σῶσον με.

ᾨδὴ ἡ’. Ἕπταπλασίως κάμινον.
Ῥῦσαι κακῶν ἀπᾴσῃς με, συνηθείας Πανάχραντε, δός μοι καθαράν, ἐπιστροφήν πρός Κύριον, ἁγνείας οἰκείωσιν, τοῖς ὑπερτάτοις κάλλεσι, σώφρονα Παρθένε, ποίησόν μου τόν βίον˙ καί πᾶσαν ἀγαθῶν μοι μετουσίαν παράσχου, ὅπως δοξολογώ σε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ἡ φώς θεοῦ τό ἄφραστον, τοῖς βροτοῖς ἀνατείλασα, φώτισον ψυχῆς μου, τάς αἰσθήσεις δέομαι, τό σκότος διώκουσα τῆς δεινῆς ἀμελείας μου˙ ἀναψόν μοι πῦρ, ἐν τῆ καρδία Παρθένε, τοῦ πόθου τοῦ Υἱοῦ σου, καί τῆς τούτου γλυκείας, πλῆσον με εὐφροσύνης εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Πἄσαις καλῶν ἰδέαις με, κατακόσμησον Δέσποινα˙ πλήρωσον χαράς, πνευματικῆς τόν δοῦλον σου, τῷ κύκλῳ στεφάνωσον, τῶν ἀρετῶν Πανάμωμε˙ ἔμπλησον παντοίας, δωρεῶν μετουσίας, καί μέτοχον με δεῖξον, οὐρανῶν βασιλείας, κἀν μου ὑπέρ ἀξίαν, τό αἰτηθέν ὑπάρχει.

Ἀνεπιστρόφω νεύματι, ἀκλινεῖ τε ὁρμήματι, τήν πρός ἀρετήν ἀνεμποδίστως στέλλεσθαι, πορείαν ευόδωσον, καί τοῖς πρόσω ἐκτείνεσθαι, τῶν ὄπισθεν ἁπάντων, ἐπιλαθόμενον με˙ καί θέρμην μετανοίας, καί εὐχῶν μοι παράσχου,Παρθένε ἶνα πόθῳ, ὑμνῶ σε εἰς αἰῶνας.

Ὁ Εἱρμός.
Ἑπταπλασίως κάμινον, τῶν Χαλδαίων ὁ τύραννος, τοῖς θεοσεβέσιν, εμμανώς εξέκαυσε˙ δυνάμει δε κρείττονι, περισωθέντας τούτους ἰδών, τόν Δημιουργόν καί Λυτρωτήν ανεβόα˙ οἱ παῖδες εὐλογεῖτε, Ἱερεῖς ἀνυμνεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Ἐξέστη ἐπί τούτῳ.
Ὗμνήσαι πώς ἰσχύσω τήν καθαράν, ὁ ψυχήν καί καρδίαν ἀκάθαρτος, πώς τήν ἁγνήν λόγοις εὐφημήσω ὁ ἐναγής; Πώς ἤν ὁρᾶν συστέλλονται, τάξεις τῶν Ἀγγέλων βλέπειν ἐγώ, τολμήσω ἐν εἰκόνι, οὕτω κακῶς ὡς ἔχω; Διό μοι Δέσποινα οἰκτείρησον.

Λαβούσα δεξιάς με Κόρη χειρός, βασιλεῖ ἀθανάτῳ οἰκείωσον, τῷ σῶ Υἱῶ, τήν τῶν ἐσφαλμένων μοι παρασχεῖν, αἰτοῦσα θείαν ἄφεσιν, καί βίου διόρθωσιν παντελή˙ καί γάρ σε προστασίαν, ἐλπίδα τε καί σκέπην, καί ζῶν καί θνήσκων ἐπιγράφομαι.

Ὁ λόγος ὀν ἐλάλησα νῦν πρός σε, οὐ τό πάν τῶν κακῶν μου ἠρίθμησε, οὐ τά κρυφή, αἴσχη ἀπεκάλυψεν ἀλλ’ αἰδοῖ, τῆς τῶν ἀνθρώπων γνώσεως, ἔκρυψε τά πλείονα συσταλείς˙ σύ δε μου δεχομένῃ, τήν πρόθεσιν Παρθένε, δός μοι τελείαν τούτων ἄφεσιν.

Νυμφώνος ἀθανάτου ἐπιτυχεῖν, καί τρυφῆς Παραδείσου ἀξίωσον, τόν ἐπί γῆς, μόνην σε ἐλπίδα μετά Θεόν, μόνην πρεσβείαν ἔχοντα, μόνην προστασίαν μόνην ἰσχύν, διό ἐνδιαθέτως, τολμῶντα ταύτᾳ λέγειν, Δέσποινα σῶσον με τόν δοῦλον σου.

Προσόμοια. 

Κύριε εἰ καί κριτηρίῳ παρέστης.
Χαἶρε ἡ λευκοφαῆ μαργαρίτην, καί διαυγῆ καί πολύτιμον, ἐκ κοκκοβαφῶν σου αἱμάτων, συμπεπηγμένον γεννήσασα, τόν ταῖς γλυκείαις αὑτοῦ, καί φωτοβόλοις λάμψεσι, παντός τοῦ κόσμου τό ζοφῶδες, καταυγάζοντα Πανύμνητε.

Χαἶρε ἡ βρεφοπρεπώς ἐν ἀγκάλαις, ταῖς σαῖς Παρθένε βαστάσασα, τόν ἐφ’ ὑψηλοῦ θρόνου δόξης, Θεοπρεπώς καθεζόμενον˙ καί ἐν τοῖς στέρνοις τοῖς σοῖς, ὑπνώσαντα κρατήσασα, τόν ἀνύστακτον καί πάντα, ἐφορῶν ὄμμα ἔχοντα.

Χαἶρε ἡ ὑπέρ μέλι γλυκάζον, τόν αἰσθητόν Κόρη φάρυγγα, καί ὑπέρ κηρίον ἡδῦνον, γλῶσσαν ἁπάντων καί λάρυγγα, καί ἀμβροσίας αὑτῆς, μᾶλλον καταγλυκαίνουσα, ἐν τῷ γλυκεῖ ὀνόματι σου, τάς καρδίας τῶν υμνούτων σε.

Ἕκδυσόν με τόν πενθήρη χιτῶνα, καί σωτηρίου με ἔνδυσον, καί ἀγαλλιάσεως θείας, καί εὐφροσύνης ἱμάτιον, ὅπως μή ἐκβληθῶ, γάμου μή ἔχων ἔνδυμα, ἐκ τοῦ νυμφῶνος τοῦ Υἱοῦ σου, Θεοχαρίτωτε Δέσποινα.

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’ ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ. ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’

ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ. 

ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΑΣ. 

Ου η ακροστιχίς.

«Τη υπεράγνω προστρέχω και Παρθένω».

ᾨδὴ ἀ’. 

Ἦχος πλ. δ’’. Ἁρματηλάτην Φαραώ.
Τἤν σηπεδόνα τῆς ψυχῆς μου ξήρανον, καί τῶν τραυμάτων οὐλάς, δραστικῷ φαρμάκῳ τοῦ Υἱοῦ σου Πάναγνε˙ εἰς σε γάρ τήν ἐλπίδα μου, ἀνατίθημι πᾶσαν, καί σε μεσῖτιν προβάλλομαι, πρός τόν σόν Υἱόν καί Θεόν ἡμῶν.

Ἡμελημένως καί ῥᾳθύμως Δέσποινα, ὅλον τόν βίον, ἐγώ καταδαπανήσας, τόν ἐμόν ὁ ἄσωτος, εἰς ἐμαυτόν γενόμενος, τῆ σκέπη προστρέχω, καί μετά πίστεως κράζω σοι, σῶσον με πρεσβείαις σου Πάναγνε.

Ὗπέρ τήν ψάμμον ἀληθῶς ἠρίθμηνται, αἱ ἀνομίαι μου, καιλ αἱ ἁμαρτίαι, ἆς ἀναίδην ἔπραξα, καί ἐμαυτόν ἐμόλυνα, καθυβρίσας ὁ τάλας, τό κατ’ εἰκόνα Πανάμωμε, ἀλλ’ ὡς πολυεύσπλαγχνος σῶσον με.

Προσπεφευγότα νῦν εἰς σε σύν δάκρυσι, καί πολλῷ στανγμώ καί καρδίας θλίψει, μή παρίδῃς δέομαι˙ ἀλλά τῆ μεσιτείᾳ σου, ἐν ἡμέρᾳ τῆς δίκης, τόν σόν Υἱόν ἐκδυσώπησον, ὅπως λυτρωθῶ τῆς κολάσεως.

ᾨδὴ γ’. Ὁ στερεώσας κατ’ ἀρχάς.
Ἕμῶν δακρύων σταλαγμούς, καί στεναγμούς τῆς καρδίας, καί χειρῶν ἐκτεταμένων ἐπάρσεις, καθορῶσα συμπαθώς, οικτείρησον τόν δοῦλον σου˙ καί γάρ οὑκ ἔχω πλήν σου, Δέσποινα ἄλλην βοήθειαν.

Ῥοώδη φύσιν τήν ἐμήν, γινώσκουσα Θεοτόκε, καθ’ ἑκάστην ὀλισθαίνουσαν οἷμοι! πρός τά χείρω ἀκράτως, ἀντιλαβοῦ καί σῶσον με˙ καί γάρ οὑκ ἔχω πλήν σου, Δέσποινα ἄλλην βοήθειαν.

Ἀνερευνήσας ἐμαυτόν, εὑρίσκω πάντας ἀνθρώπους, ὑπερβάντα ταῖς κακίαις Παρθένε, καί πού φεύγω ὁ δεινός εἰ μή πρός σε τήν εὔσπλαγχνον; Ὅτι οὑκ ἔχω πλήν σου, Δέσποινα ἄλλην βοήθειαν.

Γὕμνος καί ἔρημος εἰμί, καί πάντων ἐστερημένος, τῶν καλῶν ὤν ἐσυλήθην ὁ τάλας, τῆ κακίστῃ συμβουλῇ, ὅθεν πρός σε κατέφυγον˙ καί γάρ οὑκ ἔχω πλήν σου, Δέσποινα ἄλλην βοήθειαν.

ᾨδὴ δ’’. Σύ μου ἰσχύς Κύριε.
Νινευϊτών, τούς στεναγμούς καί τά δάκρυα, ὁ Υἱός σου πάλαι προσδεξάμενος, τήν ὀφειλήν τῶν ἁμαρτιῶν, πᾶσαν τήν ἐκείνων ἀφῆκεν ὁ πολυέλεος˙ διό σε ἱκετεύω, ἐξιλέωσαι τοῦτον, παραβλέψαι καμού τά ἐγκλήματα.

Ὦ τῆς ἐμῆς, φρενοβλαβείας Πανύμνητε˙ ὅτι θέλων τοῖς κακοῖς συμπέφυρμαι, ἀναισθητῶν ὅλως ἀμελῶν, καί ἐμματαιάζων, ταῖς ἀνυπάρκτοις ορέξεσι˙ διό ὁδήγησον με, πρός ὀδόν μετανοίας ἐπιστρέφουσα καί συνετίζουσα.

Πἀνευλαβῶς πρό τῆς εἰκόνος παρίσταμαι, τῆς Ἀχράντου τῆς σής Παναμώμητε, ἐκλιπαρῶν καί παρακαλῶν, μή με ἀπορρίψῃς, τοῦ σου προσώπου τόν άθλιον˙ ἀλλ’ οἴκτειρον καί σῶσον, ἐκ παντοίας με βλάβης, καί κινδύνων καί πάσης κακώσεως.

Ρὦσιν ψυχῆς, ῥῶσιν μοι σώματος δώρησαι˙ ἶνα πράττω καί ποιῶ τό θέλημα, τοῦ σου Υἱοῦ φόβῳ καί χαρά καί γάρ ἐξισχύεις, ὡς Μήτηρ οὖσα τοῦ Κτίστου σου˙ καί πράττεις ὅσα θέλεις, τοῖς ἐν πίστει καί πόθῳ τῷ ναῶ σου Παρθένε προστρέχουσιν.

ᾨδὴ ἕ’. Ἶνα τι με ἀπώσω.
Ὅλος γέγονα φεῦ μοι! Ταῖς ἀθέσμοις πράξεσι καί ἀνομήμασι, βορβορώδης Κόρη, καί αἰσχρῶν ἀληθῶς καταγώγιον˙ καί μεμισημένος, ὑπό Ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, ἀλλ’ οἰκείοις ἀπόπλυνον δάκρυσι.

Συνεχόμενον πλείστοις, πειρασμοῖς Πανάχραντε καί περιστάσεσι, πανταχόθεν οἷμοι! καί κλονούμενον ζάλαις καί θλίψεσι, περιφρούρησον με, ὑπό τήν σκέπην σου τήν θείαν, λυτρουμένῃ καί σῴζουσα πάντοτε.

Τἡ θερμή σου πρεσβεία, τῆ πρός τόν Υἱόν σου, κεχρημένη Πάναγνε, ὑπέρ τοῦ ἀχρείου, καί πολλά ἐπταικότος ἱκέτου σου˙ ὅπως εὕρω λύσιν, ἁμαρτιῶν μου τόν Σωτῆρα, ἐκδυσώπησον πρό τῆς ἐτάσεως.

Ῥὑομένη μή παύσῃ ἐξομολογούμενον τάς ἁμαρτίας μου, καί τάς ἀνομίας, ἆς ὁ τάλας ἐν γνώσει ηνόμησα˙ δία τοῦτο κράζω, ἐν στεναγμοῖς καθικετεύων, μή ἀπώσῃ τόν δοῦλον σου Δέσποινα.

ᾨδὴ στ’. Ἱλάσθητι μοι Σωτήρ.
Ἕγένοντο ψαλμικώς αἱ ἀνομίαι μου Δέσποινα, ὡσεί φορτίον βαρύ, ἐπ’ ἐμέ βαρούμεναι˙ καί ψυχῆς οἱ μώλωπες, δι’ ἀφροσύνην, προσώζεσαν καί ἐσάπησαν.

Χρεωστικώς τῷ ναῶ, τῷ ἱερῶ σου προσέδραμον˙ καί ὡς ἱκέτης οἰκτρός, παρίσταμαι Δέσποινα˙ τά δάκρυα δέξαι μου, ὡς τῆς χήρας τότε, τά λεπτά Χριστός ὁ Κύριος.

Ὦ πώς βαστάζει ἡ γῆ, ἐμέ τόν αὐτοκατάκριτον, τόν παρά πάντας βροτούς, ἀσώτως βιώσαντα, καί οὐ καταπίνει με! ἀπορῶ καί φρίττω˙ ἀλλά σύ ἡ διασῴζουσα.

Κατάσβεσον ἀγαθῇ, τῷ δροσισμῷ τοῦ ἐλέους σου, τά βέλη τά κατ’ ἐμοῦ, δολίως κινούμενα, νυκτός καί ἡμέρας τε, τά πεπυρωμένα, τοῦ ἐχθροῦ τοῦ πολεμοῦντος με.

Κάθισμα. 

Τήν σοφίαν καί Λόγον.
Τὁ πολύφωτον ὄχημα τοῦ Θεοῦ, θείου φέγγους λυχνία χρυσοφαής, ἄσπιλε ἀμόλυντε, ὐπεράμωμε Δέσποινα˙ τήν σκοτεινήν ψυχήν μου, τυφλώττουσαν πάθεσι, τῆς ἀπαθείας αἴγλης, καταύγασον δέομαι˙ καί μεμολυσμένην, τήν καρδίαν μου πλύνον, ῥοαῖς κατανύξεως, μετανοίας καί δάκρυσιν˙ ἶνα πόθῳ κραυγάζω σοι, πρέσβευε τῷ σῶ Υἱῶ καί Θεῶ, τῶν πταισμάτων δοῦναι μοι τήν άφεσιν˙ σε γάρ ἔχω ἐλπίδα ὁ δοῦλος σου.

ᾨδὴ ζ’. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἀνατείνω τό ὄμμα τῆς ἐμῆς παναθλίας καί ταλαιπώρου ψυχῆς, πρός σε καί ἀνακράζω, ἐν πίστει τῷ Υἱῶ σου, τῷ Σωτῆρι καί πλάστῃ μου, ταῖς τῆς Μητρός σου Χριστέ, πρεσβείαις οίκτειρόν με.

Ίἀμάτων πελάγη, κεκτημένῃ Παρθένε ὡς τετοκυίᾳ Χριστόν, ἐπίχεε ἀφθόνως κάμοι τῷ σῶ ἱκέτῃ ἀσθενοῦντι ῥανίδα σου, τῷ πανταχόθεν δεινῶς ἐκτετραυματισμένω.

Παναγίᾳ Παρθένε, κατανύμφως πλῆσον τήν ταπεινήν μου ψυχήν, τόν θεῖον ὅπως βρέχω, ναόν σου Θεοτόκε, ταῖς ῥοαῖς τῶν δακρύων μου, καί ἀποπλύνω ἁγνή τόν ῥύπον τῶν παθών μου.

Ἀπειρόγαμε νύμφη, περιφρούρησον πάντας, τούς πεφευγότας εἰς σε˙ καί γάρ εἰ μή φρουρήσῃς, τούς δούλους σου Παρθένε, ἀπολώλαμεν ἅπαντες, καί ἐγεννήθημεν ἀν κατάβρωμα δαιμόνων.

ᾨδὴ ἡ’. Τόν ἐν ὄρει ἁγίῳ.
Ῥῦσαι τότε, Μαρία Θεοτόκε τούς σούς δούλους, ἡνίκα ὁ Υἱός σου, τοῦ κρίναι ἔλθῃ γένος τό ἀνθρώπινον, καί διαχωρίσαι, ἀπ’ ἀλλήλων οἷμοι! δικαίους καί ἀδίκους.

Θαὗμα μέγα, πώς γαλουχεῖς Παρθένε! Καί Παρθένος ἐδείχθης, μετά τόκον! Ὄντως τά σά μυστήρια παράδοξα˙ διό προσκυνοῦμεν, καί ὑπερυψοῦμεν τόν ἄφραστον σου τόκον.

Ἕμακρύνθην, ἐκ σου καί ἐβδελύχθην, τοῖς κακοῖς μου˙ διό καί ἐγεννήθην, μυκτηρισμός καί χλευασμός τοῖς κύκλῳ μου˙ ἀλλά μή παρίδῃς, δέομαι Παρθένε εἰς τέλον τόν σόν δοῦλον.

Νεκρωθέντα, τοῖς διήγμασι τοῦ πλάνου, ζώωσον με ἡ τήν ζωήν πάντων τεκοῦσα, καί μή ἐάσῃς ἔτι τοῦτον κατ’ ἐμοῦ, καταδυναστεύσαι ἐξηπορημένου, καί τεταπεινωμένου.

Αἰνοῦμεν. 

Ὁ Εἱρμός.
Τόν ἐν ὄρει ἁγίῳ δοξασθέντα, καί ἐν βάτῳ, πυρί τό τῆς ἀειπαρθένου, τῷ Μωυσεῖ μυστήριον γνωρίσαντα˙ Κύριον ὑμνεῖτε, καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Ἔφριξε πᾶσα ἀκοή.
Ἡγέρθη κέρας εὐσεβῶν, ὑψωθέντος ἐπί ξύλου Πανάμωμε, τοῦ σου Υἱοῦ καί Θεοῦ, ἐν ὦ διέρρηξε τό χειρόγραφον, καί κατηργήθη ὁ ἐχθρός, εἰς τέλος καί πέπτωκε διό σε ἄχραντε, ὡς αἰτίαν τούτων πάντων δοξάζομεν.

Ῥὄην δακρύων τῶν ἐμῶν, καθορῶσα συμπαθώς εὐσπλαγχνίσθητι, ἐπ’ ἐμοί Δέσποινα, τῷ σῶ ἐλέει τήν ταπεινήν μου ψυχήν, καθιλαρύνουσα ἀεί, φυλάττουσα σκέπουσα καθαγιάζουσα, καί δαιμόνων ἐκ χειρός ἀφαρπάζουσα.

Κράτος ἀνάκτων εὐσεβῶν, Προφητῶν καί Ἀποστόλων τό καύχημα˙ Ἱεραρχῶν καλλονῇ, Μαρτύρων Κόρη τῷ ἐγκαλλώπισμα, καί τῶν Ὁσίων χαρμονῇ, Δικαίων ἐντρύφημα, καί θλιβομένων χαρά˙ μή παρίδῃς τάς δεήσεις τῶν δούλων σου.

Λαὀί καί γλῶσσαι καί φυλαί, νεανίσκοι σύν παρθένοις προσέλθωμεν, ἐν καθαρῶ τῷ νοῖ ὀρθοδοξίας πάντες οἱ τρόφιμοι, καί τῆ Παρθένῳ καί ἁγνή Μητρί τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, θερμῶς βοήσωμεν, Παναγίᾳ σῶσον πάντας πρεσβείαις σου.

Προσόμοια. 

Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Χαἶρε Παρθένε Θεόνυμφε, χαῖρε πιστῶν ἡ ἐλπίς, χαῖρε κόσμου καθάρσιον, χαῖρε πάσης θλίψεως, ἡ τούς δούλους σου σῴζουσα, ἡ τοῦ θανάτου χαῖρε κατάλυσις, ὁ ζωηφόρος χαῖρε Παράδεισος, χαῖρε ἀντίληψις, τῶν προσκαλουμένων σε, χαῖρε Θεοῦ, θεῖον ἐνδιαίτημα καί ὄρος ἅγιον.

Χαἶρε Θεοτόκε Πάναγνε, χαῖρε πηγή τῆς ζωῆς, χαῖρε κλῖμαξ οὐράνιε, χαῖρε πάσης Δέσποινα, καί Κυρία τῆς κτίσεως, εὐλογημένῃ χαῖρε Πανάμωμε, δεδοξασμένῃ χαῖρε ἀμόλυντε, χαῖρε Πανύμνητε, χαῖρε θεῖον σκήνωμα, χαῖρε σεμνῇ, χαῖρε Μητροπάρθενε, νύφμη ἀνύμφευτε.

Χαἶρε Μητρόθεε Δέσποινα, χαῖρε ἡ μόνη ἐλπίς, τῶν βροτῶν καί ἀντίληψις, χαῖρε καταφύγιον, χαῖρε λυχνίᾳ φωτός, ἡγλαϊσμένον χαῖρε παλάτιον, τό φωτοφόρον χαῖρε λαμπάδιον, χαῖρε ἀμόλυντον παρθενίας καύχημα, χαῖρε πηγῇ, βρύουσα ἰάματα τοῖς προσιοῦσι σε.

Δέξαι μου ταύτην τήν δέησιν, καί μή παρίδῃς ἁγνῇ τόν κλαυθμόν καί τά δάκρυα, μηδέ ἀπορρίψῃς με, τοῖς δεινοῖς κινδυνεύοντα, εἰς σε γάρ πᾶσαν τήν προσδοκίαν μου, ἐθέμην μόνην Θεοχαρίτωτε, δεῖξον ἐλεύθερον, πάντων τῶν λυπούντων με δεῖξον ἁγνῇ, καί χαράν μοι δώρησαι ὡς χαροπάροχος.

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’ ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ. ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ   

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’

ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΜΗΤΡΟΦΑΝΟΥΣ ΣΜΥΡΝΗΣ. 

Ου η ακροστιχίς.

«Νυν οκτάκις μέλπω σε σος Μητροφάνης».

ᾨδὴ ἀ’. 

Ἦχος πλ. δ’’. Ὑγράν διοδεύσας.
Νἀμάτων πηγήν σε πρεσβευτικῶν, γινώσκοντες πάντες, ἀναβλύζουσαν τοῖς πιστοῖς, τῶν ψυχῶν τήν ῥῶσιν καί σωμάτων, Θεοκυήτορ ἀπαύστως δοξάζομεν.

Ὗπέρ φύσιν Λόγον Θεαρχικόν, τέτοκας Παρθένε, καί τήν φύσιν ἐκ τῆς φθορᾶς, ἐῤῥύσω διό με τῶν ἀλόγων, καί παρά φύσιν παθών ἐλευθέρωσον.

Νὁμάδες παθών με τῶν σαρκικῶν, νῦν περικυκλοῦσι, καί συσφίγγουσι χαλεπώς˙ ἐπίσκεψαι τάχει τόν σόν δοῦλον, καί τῶν κακούντων Παρθένε διάσωσον.

Ὁ πᾶσαν τήν κτίσιν ἡνιοχῶν, καί φέρων καί σῴζων, ἐν ἀγκάλαις ἁγνή ταῖς σαῖς περιγεγραμμένος ἀπεφάνθη, καί τῶν ἀνθρώπων τό γένος ἀνέπλασε.

ᾨδὴ γ’. Σύ εἰ τό στερέωμα.
Κοίμισον τόν τάραχον, τῆς συνεχούσης με Δέσποινα, νῦν χαλεπῆς, νόσου καί πταισμάτων, καί παθών ἐλευθέρωσον.

Τάχυνον ἐπίσκεψαι, νοσηλευόμενον ἄχραντε, καί τῆς δεινῆς, ἀλγηδόνος ῥῦσαι, καί παντοίας με θλίψεως.

Ἆφατόν τό πέλαγος, τῶν οἰκτιρμῶν τῶν σῶν ἄχραντε, δι’ ὤν κάμε τῶν ἁμαρτημάτων, καί τῶν νόσων ἐξάγαγε.

Κράτυνον τό ἔλεος, καί τήν ἀντίληψιν ἄχραντε, σῶν πρεσβειῶν ἐπ’ ἐμοί καί ῥῦσαι, πειρασμῶν τε καί θλίψεων.

ᾨδὴ δ’’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἰλᾳστήριον πάντοτε, τήν ἐμήν καρδίαν δεῖξον Πανάχραντε, τῶν ἁγίων ἐνθυμήσεων, καί πλημμελημάτων καθαρτήριον.

Σωτηρίαν παράσχου μοι, τήν κατά ψυχήν καί σῶμα Πανάμωμε˙ καί νοσοῦντι δός τήν ἴασιν, καί τῶν ὀδυνῶν τήν ἀπολύτρωσιν.

Μεθοδείας κατάργησον, τῶν πονηροτάτων δαιμόνων ἄχραντε, καί παθών τήν ἐπανάστασιν, καί τοῖς ἀσθενοῦσι ῥῶσιν δώρησαι.

Ἕκ τῆς μήτρας σου Πάναγνε, τῆς δικαιοσύνης ἥλιος ἔλαμψε, καί τόν κόσμον κατελάμπρυνεν˙ οὐ ταῖς θείαις, αἴγλαις κάμε φώτισον.

ᾨδὴ ἕ’. Ἶνα τι με ἀπώσω.
Λέλυνται τῷ σῶ τόκῳ, τά δεσμά τοῦ θανάτου καί ἀπελήλαται, τῆς φθορᾶς τό κράτος, Παναγίᾳ Παρθένε Πανύμνητε˙ διό λῦσον τάχει, καί τῶν ἐμῶν ἁμαρτημάτων, τάς σειρᾷς καί τά βάρη τῶν θλίψεων.

Πονηρίᾳς δαιμόνων, καί κακίας ἀνθρώπων ῥῦσαι με Δέσποινα˙ καί ψυχῆς τήν νόσον, καί τοῦ σώματος θᾶττον θεράπευσον, ἡ τεκοῦσα μόνη, πάσης σαρκός καί τῶν πνευμάτων, ἰατρόν καί Σωτῆρα καί Κύριον.

Ὦς λαβίδα τοῦ θείου, ἄνθρακος Πανάχραντε καθικετεύω σε, καταφλέξαι πᾶσαν, ἐμπαθῆ τοῦ σου δούλου διάθεσιν, καί τάς ἀσθενείας, τάς χαλεπᾶς καί δυσφορήτους, καί ξηράναι χειμάρρους τῶν θλίψεων.

Σωτηρίαν σε πᾶσιν, Ὁ Υἱός σου παρέσχε Πάναγνε Δέσποινα, τοῖς πεπιστευκόσιν, εἰς αὑτόν καί Θεόν καταγγέλλουσι, σεσωματωμένον, ἐκ σου σαφῶς διό με σῶσον, ἐκ ποικίλων κινδύνων καί θλίψεων.

ᾨδὴ στ’. Ἱλάσθητι μοι Σωτήρ.
Ἕπίβλεψον ἐπ’ ἐμέ, ιλέω ὄμματι Δέσποινα, καί νοσημάτων δεινῶν, ἐκλύτρωσαι τάχιον καί πάσης κακώσεως, νῦν προσδοκωμένης, καί παγίδος καί συμπτώσεως.

Σκαιότητος γνωμικῆς, καί φυσικῆς ἐμπαθείας με, καί φρονοῦ τῶν δυσμενῶν, καί πάσης φαυλότητος, Παναγία Δέσποινα, καί κακίας ῥῦσαι, τῆς τοῦ βίου σαῖς δεήσεσιν.

Ὁ διαπλάσας ἡμᾶς ἐν σοι Παρθένε διέπλασται, τήν φύσιν ἐκ τῆς φθοράς, τῶν βροτῶν ρυόμενος˙ κάμε τοίνυν λύτρωσαι, τῶν περιτυχόντων, πειρασμῶν ταῖς σαῖς δεήσεσιν.

Ὁ φλογερός οὐρανός, καί θρόνος ὄντως πυρίμορφος, ὁ ἔμψυχος τοῦ Χριστοῦ, Παράδεισος άχραντε˙ ἡ στάμνος ἡ πάγχρυσος, τῆς ζωῆς τό μάννα, ζωῆς θείας με ἀξίωσον.

Κάθισμα. 

Ἦχος πλ. δ’’. Τό προσταχθέν.
Τὁ ἀλατόμητον πιστοί καί θεῖον ὄρος, τό καθαρώτατον παλάτιον τοῦ Λόγου, τόν πυρίμορφον θρόνον τοῦ παμβασιλέως˙ τήν τράπεζαν, καί λυχίαν τήν χρυσαυγῆ, τήν γέφυραν τήν μετάγουσαν πρός ζωήν τήν οὐράνιον κλίμακα, τήν Θεοτόκον Μαριάμ, ὑμνήσωμεν κραυγάζοντες, χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε.

ᾨδὴ ζ’. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Στάμνος ἄψυχος πάλαι, σε τήν ἔμψυχον στάμνον ἐδήλου Δέσποινα˙ ζωῆς γάρ μάννα φέρεις, Χριστόν τόν τοῦ θανάτου, τήν πικρίαν ἀμβλύνοντα, τόν ἀληθῇ γλυκασμόν καί φωτισμόν τοῦ κόσμου.

Μἡ ἁρπάσῃ ὡς λέων, ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου ὁ θηριότροπος, μή ὄντος λυτρουμένου, κα σῴζοντος Παρθένε˙ λυτρωτήν γάρ σε κέκτημαι, τήν τόν Σωτῆρα Χριστόν καί λυτρωτήν τεκοῦσαν.

Μακαρία Παρθένε, καταφύγιον πάντων τῶν θλιβομένων πιστῶν, παντοίας ἐπηρείας, καί λύπης καί κακίας, τῶν φθονούντων με λύτρωσαι, καί τῶν πταισμάτων πολλῶν, καί τῶν ποικίλων νόσων.

Ἡ τόν βότρυν τεκοῦσα, τῆς ζωῆς Θεοτόκε τόν ἀγεώργητον, ἀξίωσον καρπούς με, προσφέρειν μετανοίας, τῷ Υἱῶ σου κραυγάζοντα˙ ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός εὐλογητός εἰ.

ᾨδὴ ἡ’. Ἑπταπλασίως κάμινον.
Τἀ μεγαλεία Πάναγνε, τῶν ποικίλων θαυμάτων σου, πάντες ἐκβοῷμεν, οἱ πιστῶς προστρέχοντες, ταῖς σαῖς αντιλήψεσιν˙ ἀλλά καί νῦν με νόσου δεινῆς, καί τῶν ψυχικῶν, καί σαρκικῶν ἀλγημάτων, ἀπάλλαξον καί δεῖξον ἐρρωμένον κατ’ ἄμφω, δοξάζειν τόν Υἱόν σου Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας.

Ῥαγδαιότατως ἔπνευσαν, τῶν φθονούντων οἱ ἄνεμοι καί τῶν δυσχερῶν οἱ ποταμοί προσέκρουσαν, σφοδρῶς τῆ οἰκία μου, τῆ νοητή Παρθένε αγνή˙ ἀλλ’ ὤσπερ ἀφρόν, κυμαινομένης θαλάσσης, διάλυσον τήν ῥύμην τῶν λυπούντων απάντων˙ καί δός μοι σαῖς πρεσβείαις, γαλήνην εἰς αἰῶνας.

Ὁ διαπλάσας πήλινον, ἀνδριάντα τόν ἄνθρωπον, εἶτα καί ψυχήν, αὑτῷ ἐνθείς ἀθάνατον, ἐν σοι διαπλάττεται, καί ἀναπλάττει πάλιν αὑτόν ὀν μοι εὐμενῇ, καί εὐδιάλλακτον δεῖξον, Παρθένε σαῖς πρεσβείαις καί τήν ῥῶσιν παράσχου, καί πάντων τῶν θλιβόντων τήν λύτρωσιν συντόμως.

Φωτοβολείς ἑκάστοτε, τοῖς τό φώς τό ἀνέσπερον, ἀνατεταλκέναι ἐκ τῆς σής Πανάχραντε, νηδύος δοξάζουσι, καί ἀπό φόβου νυκτερινοῦ, καί δαιμονικῆς, καί σκοτεινῆς ἀπαλλάττεις, ἐνέδρας τούς σούς δούλους˙ ἐξ ὤν ῥῦσαι καί σῶσον, κάμε τῶν συνεχόντων δεινῶν ταῖς σαῖς πρεσβείαις.

Ὁ Εἱρμός.
Ἑπταπλασίως κάμινον, τῶν Χαλδαίων ὁ τύραννος, τοῖς θεοσεβέσιν, εμμανώς εξέκαυσε˙ δυνάμει δε κρείττονι, περισωθέντας τούτους ἰδών, τόν Δημιουργόν καί Λυτρωτήν ἀνεβόα, οἱ παῖδες εὐλογεῖτε, Ἱερεῖς ἀνυμνεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἀνύψωσον τό κέρας, τό τῆς Ἐκκλησίας, καί τοῖς πιστοῖς κατ’ ἐθνῶν δε παράσχου ισχύν˙ καί βασιλέων τά σκῆπτρα ἁγνή κραταίωσον.

Νὠθεῖς καί παρειμένας, καί νενικημένας, παρεμβολάς ἀλλοφύλων Παρθένε ἁγνή, τάς τούς πολέμους θελούσας θᾶττον ἀπόφηνον.

Ἡ μόνη συμμαχίᾳ, τῶν σε γεραιρόντων, χριστιανῶν ὀρθοδόξων πρεσβείαις ταῖς σαῖς, Ἀγαρηνούς ὁπλοφόρους τάχει καταίσχυνον.

Συνέτισον Παρθένε, τῶν πιστῶν χορείας, καί κατ’ ἐχθρῶν ἀοράτων καί τῶν ὁρατῶν, κατευοδώσασα σῶσον ἐκ πάσης θλίψεως.

Προσόμοια. 

Ὦ τοῦ παραδόξου.
Χαἶρε πυρίμορφον όχημα˙ χαῖρε αὐγή μυστικῇ, ἐν τῷ κόσμῳ ἡ τέξασα, τόν λαμπρόν καί ἄδυτον, καί ἀνέσπερον ἥλιον, χαῖρε κογχύλῃ πορφύραν βάψασα, ἐκ σῶν αἱμάτων τῷ βασιλεῖ τοῦ παντός, χαῖρε Πανάχραντε, χαῖρε φυλακτήριον πάντων πιστῶν, τῶν προσκαλουμένων σε, ἐν πεποιθήσει ψυχῆς.

Χαἶρε πεσόντων ἀνόρθωσις, χαῖρε πεινώντων τροφῇ, χαῖρε πλοῦτε ἀσύλητε, καί πενήτων ἄχραντε, θησαυρός ὁ ἀκένωτος, τῶν ἀσθενούντων χαῖρε ἐπίσκεψις, τῶν θλιβομένων, χαῖρε παράκλησις, χαῖρε βοήθεια, τοῖς προσκαλουμένοις σε καί ἀρραγές, ὅπλον καί ὀχύρωμα, καί τεῖχος ἄρρηκτον.

Χαἶρε μυστικέ παράδεισε, ξύλον ζωῆς τόν Χριστόν, ἐν κοιλία σου φέρουσα, καί τεκοῦσα ἄφθορε, εἰς ἡμῶν ἀναβίωσιν, τῶν νεκρωθέντων, γεύσει τοῦ ξύλου ποτέ, καί τῷ θανάτῳ ὑποκυψάντων κακώς˙ χαῖρε παμπόθητε, καί παντομνημόνευτε χαῖρε βροτοῖς, θείαν ἀγαλλίασιν παρεχομένῃ ἀεί.

Σώσόν με πάναγνε Δέσποινα, ἡ τόν Σωτῆρα Χριστόν, ἀπορρήτως γεννήσασα˙ σε γάρ μόνην κέκτημαι, προστασίαν ὁ δοῦλος σου, τεῖχος καί σκέπην καί ἀγαλλίαμα, καί τῆς ψυχῆς μου θείαν παράκλησιν˙ σύ οὑν με λύτρωσαι, ἀκοιμήτου σκώληκος καί τοῦ πυρός, τοῦ διαιωνίζοντος Μήτηρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ.

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

 ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ 

ΗΧΟΣ ΠΛ. Δ’

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ. 

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.

Ου η ακροστιχίς.

«Θρήνος βροτοίς πέφυκεν εκ Θεού χάρις».

ᾨδὴ ἀ’. 

Ἦχος πλ. δ’’. Ὑγράν διοδεύσας.
Θρηνῴδη τόν βίον Μῆτερ Θεοῦ, στενόν καί πικρόν τε, καί δακρύων πλήρη μοι δος˙ ὅπως ἀποπλύνω μου τόν ῥύπον, καί καθαρός τῷ Κριτή παραστήσωμαι.

Ῥευστής καί γεώδους καί ῥυπαρᾶς, τυχών συζυγίας, οὑκ ἠδέσθην τό τῆς ψυχῆς, λαμπρότατον κάλλος Θεομῆτορ, ἀλλ’ ἡδοναῖς ἠχρειώθην τοῦ σώματος.

Ἡ πύλη τῆς θείας ἀνατολῆς, ἂνοιξον μοι πύλας, μετανοίας καί ἐκ πυλών, τῆς θανατηφόρου ἁμαρτίας, τῆ μεσιτείᾳ σου ῥῦσαι με Δέσποινα.

Νηστεί καί δάκρυσι καί κλαυθμῷ, Θεός ιλεούται, Θεομῆτορ τοῖς κατ’ ἐμέ, ἀφρόνως αὑτόν λελυπηκόσιν, ὀν μοι πρό τέλους ἰλέωσαι Δέσποινα.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ὁυρανίων Ἀγγέλων, λειτουργικά πνεύματα, ἐπί τῆ ἐμή καταπτώσει πικρῶς εθρήνησαν˙ καί ἐπεγέλασαν, τῶν ἀερίων δαιμόνων, τά ζοφώδη πνεύματα Θεογεννήτρια.

Συμμετρία τῶν πόνων τοῖς ταπεινοῖς ἄχραντε, τό τῆς ἀρετῆς γεωργεῖται μέλι πανθαύμαστον˙ διό ἐνίσχυσον, τήν παναθλίαν ψυχήν μου, ταπεινῷ φρονήματι ἐμπολιτεύεσθαι.

Βασιλέως θυγάτηρ καί ἀληθῶς Δέσποινα, καί παμβασιλέως Δεσπότου Μήτηρ ὑπάρχουσα, τήν βασιλεύουσαν, νῦν ἐπ’ ἐμοί ἁμαρτίαν, οἵα δούλην ἄτιμον μακράν ἐξόρισον.

Ραντισμῷ τῶν δακρύων τό δυσειδές Δέσποινα, τῶν ἁμαρτιῶν μου καθάρισον καί ἀπόπλυνον, τά σεσηπότα μου, καί ἀποζέσαντα ἕλκη, καί ὑγείαν δέομαι δός μοι τῷ δούλῳ σου.

ᾨδὴ δ’’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὁί πεσόντες ἀνάστησε, ὁ Χριστός κελεύει μή ἀντιτείνωμεν, ἀλλά μᾶλλον προσληψώμεθα, τήν αὑτοῦ Μητέρα πρός συμπάθειαν.

Τἴς τόν Πέτρον διέσωσε; Πάντως ἡ μετάνοια Θεονύμφευτε, καί λῃστήν πόρνην καί άσωτον˙ οὕς με μιμηθῆναι καταξίωσον.

Ὁ τοῖς πᾶσιν ἀχώρητος, Πάναγνε χωρεῖται ἐν τῆ νυδύϊ σου, διασῴζων με χρηστότητι, τόν βεβυθισμένον ἁμαρτήμασιν.

Ίκετεύω σε Δέσποινα, μή ἐγκαταλίπῃς με ὤρα θλίψεως, ἀλλά ἵλεῳς μοι φάνηθι, καί τῆς τῶν δαιμόνων ῥύου τρώσεως.

ᾨδὴ ἕ’. Ὀρθρίζοντες βοώμέν σοι Κύριε.
Στολήν τήν τοῦ βαπτίσματος ἀχρειώσαντι, πολλῶν τῶν δακρύων μοι, χρείᾳ τοῦ ταύτην καθάρασθαι.

Πλανώμενον τόν νοῦν μου τοῦ κόσμου τῆ φαντασίᾳ, σύ τοῦτον ἐπίστρεψον, φόβῳ κολάσεως Δέσποινα.

Ἕπίβλεψον εἰσάκουσον δέομαι, τῆς φωνῇς μου καί πάσας ἐξάλειψον, τάς ἁμαρτίας μου Πάναγνε.

Φὠτί τοῦ σου προσώπου με λάμπρυνον, τόν σόν δοῦλον νύμφη ἡλιόμορφε, ἐσκοτισμένον τοῖς πάθεσιν.

ᾨδὴ στ’. Χιτῶνα μοι παράσχου.
Ὗμνείν ἀδιαλείπτως τόν Θεόν, Παρθένε ὀφείλομεν, καρδίᾳ καί στόματι˙ ἀλλ’ ἡμεῖς τῆ ῥᾳθυμίᾳ κρατούμεθα.

Κινδύνων πολυπλόκων καί δεινῶν, ἁγνῇ περιστάσεων, νῦν τῶν λυπούντων με, ἐξελοῦ τόν ἀθλιώτατον δοῦλον σου.

Ἕν ὤρα τοῦ θανάτου μου σεμνῇ, βοήθεια φάνηθι˙ καί ῥῦσαι δαιμόνων με πονηρῶν τῶν ἐκζητούντων ἁρπάσαι με.

Νηστεύσωμεν ὡς ἔχομεν καιρόν, κλαύσωμεν πενθήσωμεν, ἶνα τρυφήσωμεν, καί χορεύσωμεν ἐκεῖσε αἰώνια.

Κάθισμα. 

Ἀνέστης ἐκ νεκρών.
Ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, ἐν τῷ κόσμῳ κατῆλθε, καί Ἄγγελος φωτός, τῆ Παρθένῳ ἐβόα, χαῖρε εὐλογημένῃ, ἡ παρθενίαν, μόνη φυλάξασα, χαῖρε ἡ συλλαβοῦσα, τόν πρό αἰώνων Θεόν καί Κύριον˙ ἶνα τῆς πλάνης σώσῃ ὡς Θεός, τό γένος τῶν ἀνθρώπων.

ᾨδὴ ζ’. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἕκ χειμῶνος τό ἔαρ, καί ἐκ ζάλης γαλήνη Ἀγνή προέρχεται, ἐκ ζόφου δε πταισμάτων, τό φώς τῆς ἀπαθείας, μετανοίᾳ εισέρχεται˙ οἱ ἐμπαθεῖς τοιγαροῦν θαρρῶμεν μεταγνόντες.

Κυριώνυμε Κόρη, ἡ Θεόν σαρκωθέντα ἡμῖν κυήσασα, πολλαῖς κυριευθεῖσαν, ἀτόποις ἁμαρτίαις, τήν ψυχήν μου διάσωσον, εὐλογημένῃ ἁγνῇ, ἶνα σε μακαρίζω.

Θρόνος πύρινος ὤφθης, καί παλάτιον θεῖον τοῦ παντοκράτορος, τοῦ κόσμου σωτηρίᾳ, καί σκέπη τοῖς βοῶσι, τῷ Υἱῶ σου Πανάμωμε˙ ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἰ.

Ἕξ ἱδρώτων καί κόπων, στεναγμῶν τε καρδίας Θεογεννήτρια, συναίσθησις γεννάται˙ ἀπάθειαν δ’ ἐκ ταύτης, ἦς καί φθᾶσαι τούς πρόποδας, ἀξιωθείην ἐγώ, ὁ πταίσας ὑπέρ πάντας.

ᾨδὴ ἡ’. Τόν βασιλέα.
Ὁ βασιλεύς μέν, τῶν οὐρανῶν θέλει πάντας, τήν αὑτοῦ πληρώσαι βασιλείαν˙ ἡμεῖς δε Παρθένε τήν γέενναν ποθοῦμεν.

Ὗπέρ τήν κτίσιν, κόσμου παντός Θεομῆτορ, τοῦ παντός ὁ Κτίστης τῶν ἀνθρώπων, τῶν ἁμαρτανόντων ποθεῖ τήν σωτηρίαν.

Χριστού παθόντος, ὑπέρ ἡμῶν χρεωστοῦμεν, καί ἡμεῖς παθεῖν ὑπέρ ἐκείνου, καί πάθη νεκρώσαι, πιστοί τά ψυχοφθόρα.

Ἀγνή Παρθένε, χριστιανῶν ἡ προστάτις, ἐξελοῦ ἡμᾶς πάσης ανάγκης˙ ἶνα σε ὑμνῶμεν εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ὁ Εἱρμός.
Τόν βασιλέα, τῶν οὐρανῶν ὀν ὑμνοῦσι, στρατιαί τῶν Ἀγγέλων ὑμνεῖτε, καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ῥανίδα μοι ἐλέους, στάξον Θεομῆτορ, καί τῆς ἀγνοίας, τόν ζόφον απέλασον˙ σύ γάρ ἐκύησας μόνη βροτῶν τήν λύτρωσιν.

Ἰλύϊ τῶν παθών με συγκεκαλυμμένον, καί ἡδονῶν τῷ βορβόρῳ σπιλούμενον, ὡς ἀγαθή μου προστάτις κάθαρον Δέσποινα.

Σταυροῦ τῆ πανοπλίᾳ, κράτυνον τήν πίστιν, τῶν φιλοχρίστων Ἀνάκτων φιλάνθρωπε, τῆς σε τεκούσης πρεσβείαις ὡς πολυέλεος.

Σεισμοῦ λιμοῦ πυρός τε, καί αἰχμαλωσίας, καί ἐμφυλίου πολέμου ἐκλύτρωσαι, τήν σε γεραίρουσαν ποίμνην Θεοχαρίτωτε.

Προσόμοια. 

Τι ἡμᾶς καλέσωμεν.
Χαἶρε ἀειπάρθενε Δέσποινα, ἡ τόν φύσει ἀγαθόν ἐκμιμουμένῃ ἀγαθῇ, καί προσόντων τῶν αὑτοῦ πρῶτον καί ἔξοχον ἁγνή, πλουτοῦσα Μητρικῶς τήν ἀγαθότητα, διό καί ἀγαθύνεις τούς ὑμνοῦντας σε, ὡς συμπαθῇς καί φιλάγαθος, καί ὁδηγεῖς πρός ἀπόλαυσιν, Πανάχραντε, ἀγαθῶν τῶν αἰωνίων αὑτούς.

Χαἶρε Θεοῦ σκήνωμα ὄλβιον, βασιλέως ὑψηλόν, λαμπρόν ἀνάκτορον ἁγνῇ, ἀχειρόπλοκος νυμφών, χρυσοπορφύρωτος παστάς˙ ὁ θάλαμος ὁ εὔοσμος καί πάντιμος, τό ἔμπνουν, λιθομάργαρον παλάτιον, χαῖρε ὁ θρόνςο ὁ πάγχρυσος, ἀνθρακοφόρος πυράγρᾳ τε, καί ἔμψυχος τοῦ ἀΰλου πυρός ἄχραντε.

Χαἶρε Μαριάμ Κυριώνυμε, ἡ Κυρία παντός Κόσμου, χρηματίσασα σεμνή, ὡς τόν Κύριον Κυρίων ἀποτέξασα Χριστόν˙ κυρίως, οὖσα ἀειπάρθενος, ἁγνείας, παγκτησίαν ὑπερτέλειον, κεκυρωμένως πλουτίσασα, νόος ψυχῆς τε καί σώματος, ἡ σύμπαντα, ὡς Κυρία δοῦλα γέγονεν.

Δὅς μοι διανύειν τό βίον μου, δία πάντων τῶν σεπτῶν, τοῦ σου Υἱοῦ μακαρισμῶν, τοῦ πτωχεύειν τῷ νοῖ, πενθεῖν πραΰνεσθαι πεινῆν, διψῆν τε μετ’ ἐφέσεως τό δίκαιον˙ ὑπάρχειν, καθαρόν καί ελεήμονα˙ ποιεῖν εἰρήνην διώκεσθαι, ὑπέρ Θεοῦ Παναμώμητε˙ καί χαίρειν με, ἐπί τούτοις ἀγαλλόμενον.