Μεγάλη Πέμπτη ~ Αλκίνοος Ιωαννίδης

 

Μεγάλη Πέμπτη ~ Αλκίνοος Ιωαννίδης

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος 

Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης 

Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης

 

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο 

στο μεσοδόκι τ' ουρανού 

κρέμεται σήμερα στο ξύλο 

ίλεως, Κύριε, γενού. 

Και στ' ασπαλάθια της ερήμου 

μια μάνα φώναξε, παιδί μου. 

Με τ' Απριλιού τ' αρχαία μάγια 

με των δαιμόνων το φιλί μπήκε

 στο σπίτι κουκουβάγια 

μπήκε κοράκι στην αυλή 

κι όλα τ' αγρίμια στο λαγκάδι 

πήραν το δρόμο για τον Άδη. 

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια 

στην άγρια παγωνιά του νου 

Αυτός που κάρφωσε τ' αστέρια 

στην άγια σκέπη τ' ουρανού 

κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι 

θα γεννηθούμε τότε πάλι.

Thomas Konstantinou - Holy Week (Full Album//Official Audio)

 

ΑΓΡΙΑ ΠΟΥΛΙΑ | ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΑΚΗΣ | ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ LIVE

 

Πάνος Κατσιμίχας - Τον Νυμφώνα σου βλέπω

 

Ομίχλη στον Άθωνα.

Μαζί της στον ίδιο τον σταυρό - Γιάννης Πουλόπουλος

Μαζί της στον ίδιο τον σταυρό 

 Γιάννης Πουλόπουλος

Ντύστε μας λοιπόν

Με τις χλαμύδες τις κόκκινες

Εγώ τον έρωτα πάλι θα ζητώ

Μες στις ματιές τις ανθρώπινες

Χριστέ μου πόσο ομόρφυνες

Το σταυρό

Βάλτε μας λοιπόν

Και τα στεφάνια τα αγκάθινα

Εγώ από έρωτα ξέρω θα χαθώ

Κι όχι από άλλο αμάρτημα

Ψευτιά και αισθήματα χάρτινα

Την αγάπη

Μαζί της στον ίδιο το σταυρό

Θέλω να ξεψυχήσω

Καρφώστε την πάνω μου λοιπόν

Για να ξαναμαρτήσω

Σβήστε μας λοιπόν

Με τα καρφιά σασ στο τέρμα μας

Εγώ τον έρωτα πάλι θα ζητώ

Καθώς κυλάει το αίμα μας

Στο θολωμένο βλέμμα μας

Στο σταυρό

Μπουχλουμπού (παραδοσιακό Κρήτης) - Μανώλης Μαλλιωτάκης

 

Φωνή μου, σκίσε τα βουνά και χύσου σαν το άστρο κι άμε χαιρέτα μου τονε τον κρίνο μου τον άσπρο. 

Άσε με να 'χω τη χαρά που νιώθω σα σε βλέπω και κάτεχε πως σ' αγαπώ κι όλο στο νου μου σ' έχω.

Το "Μπουχλουμπού" είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης, από το Άλμπουμ "Έλληνες Ακρίτες Vol. 13 - Κρήτη" (1998).

Τραγουδά ο Μανώλης Μαλλιωτάκης.

Να ονειρεύομαι, απ ' το παράθυρο να ταξιδεύω...

Ερμηνεία: Δημήτρης Λάγιος

Στίχοι/Μουσική: Δημήτρης Λάγιος 

Να ονειρεύομαι, απ ' το παράθυρο να ταξιδεύω... 

Να μπαίνω μέσα σου, να καταστρέφομαι και να πεθαίνω. 

Η σωτηρία μου, είναι ο θάνατος και το κορμί σου 

Να μπαίνω μέσα σου, να καταστρέφομαι και να πεθαίνω. 

Μία σπάνια εκτέλεση, με την ερμηνεία του ίδιου του Λάγιου. 

Από τον τελευταίο του δίσκο "Ερωτική Πρόβα".

Δεν ακούεται ούτ' ένα κύμα εις την έρμη ακρογιαλιά λες κι η θάλασσα κοιμάται μέσ' της γης την αγκαλιά.

 

ένα δίστιχο του Διονύσιου Σολωμού από το δίσκο: "του Σολωμού και της Ζάκυνθος" 

Δεν ακούεται ούτ' ένα κύμα εις την έρμη ακρογιαλιά λες κι η θάλασσα κοιμάται μέσ' της γης την αγκαλιά.

 

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ

 

Λευτέρης Καλλέργης - Έναν άλλο κόσμο θέλω

 

Λευτέρης Καλλέργης - Έναν άλλο κόσμο θέλω 

Στίχοι :

Πίσω μου ζυγώνει ο φόβος,

Έχω μάτια δίχως φως..

όπου μας πηγαίνουν πάμε

κι είναι ο δρόμος μας κλειστός..

Φτάνει η χτένα σε ένα κόμπο,

κι όλοι πάμε ολοταχώς,

ή η χτένα μας θα σπάσει,

ή θα λύσει ο ζυγός...

Έναν άλλο κόσμο θέλω,

να ‘χει αληθινά φτερά,

να ‘χει το Χριστό στο αίμα,

να αγιάσει η καρδιά..

Όλα να ‘χουνε αγάπη,

να γυρίσει η ζυγαριά,

απ’ το ψέμα στην αλήθεια,

για να δω πιο καθαρά..

Ποιος τη στράτα μου ορίζει..

Το όνειρο ποιος απειλεί..

Πως το νήμα της ζωής μου

χαλινάρι έχει γενεί….

Πότε θα σταθώ στη μπόρα;

κόντρα να ‘χω το βοριά..

Πότε θα σταθώ σαν άντρας

στη πατρίδα μου μπροστά..

Έναν άλλο κόσμο θέλω,

να ‘χει αληθινά φτερά,

να ‘χει το Χριστό στο αίμα,

να αγιάσει η καρδιά..

Όλα να ‘χουνε αγάπη,

να γυρίσει η ζυγαριά,

απ’ το ψέμα στην αλήθεια,

για να δω πιο καθαρά..

Τραγούδι το οποίο δεν το ακούς στο ραδιόφωνο. Soundtrack όμως της καθημερινότητας.

 

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007

Τραγούδι το οποίο δεν το ακούς στο ραδιόφωνο. Soundtrack όμως της καθημερινότητας. Το άκουσα χθες το απόγευμα να παίζει στα φανάρια του Μετρό στο Φιξ. Σταματημένα δυο αυτοκίνητα και η ουρά από πίσω να παρακολουθεί. Αυτή την έχθρα ανάμεσα μας να παίρνει σάρκα και οστά στα πρόσωπα δύο αδερφών μας. Έπεσε ξύλο...δυστυχώς. 

Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος

Μουσική: Χρήστος Θηβαίος

Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών στη πλατεία

οι στοιχειωμένες καρδιές τους γκρεμισμένη εκκλησία αντεάρ, αντεάρ

Όσα δεν φτάνουν τα μπράτσα η προσβολή τα τσακίζει

η ζωή όταν σκέφτονται η ζωή μου θα τρίζει

αντεάρ, αντεάρ

Πόσο δίκαιη εξουσία ζυγίζει ότι έχει ο καθένας

όταν ο μόνος πόνος που αντέχει είναι ο πόνος ο ξένος

Φχαριστιέται με αιτίες τιποτένιες της καρδιάς μας το μίσος

το δαγκωμένο ουρλιαχτό κάποιου σκύλου για μιας σκιάς τα σκουπίδια

Φχαριστιέται με λίγο αίμα τυχαίο που θα δει στις ειδήσεις

μ' ένα πιάτο στρωμένο που απόψε κανείς δεν θ' αγγίξει

Και η κάθε μπιστολιά στον αέρα μια ικεσία στη μοίρα

Τι να κρύβουν οι γυναίκες που σκυμμένες κεντάνε

αυτοί οι λεκέδες του πένθους που το πάθος ξεχνάνε

αντεά, αντεά

Με μια ελπίδα στο στήθος σα σημαία σκισμένη

απ' τα σκέλια τους ως το φιλί χρεωμένη

αντεά, αντεά

Μια ντροπή που ιδρώνει τα δάχτυλα σαν γλιστρούν σ' άλλα χέρια

δε μπορεί θα υπάρχει ένας τρόπος να ζεις δίχως φόβο

Μια βιασύνη που βραχνιάζει τα μάτια σαν κοιτούν άλλα μάτια

για να δουν πως δεν είναι αυτό αγάπη μα μίσος ξεθυμασμένο

Και έτσι πάντα τους λάκκους που ανοίγουμε τους φτυαρίζει η εξουσία

Λες και η έχθρα που νοιώθουμε είναι αντίδοτο στη συμφορά μας

στου καιρού το αφόρητο πείσμα να θάβει τα όνειρά μας

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών στη πλατεία

οι στοιχειωμένες καρδιές μας γκρεμισμένη εκκλησία

Ξημερώματα

 

Στίχοι: Ξημερώματα - Μίλτος Πασχαλίδης & Λάκης Παπαδόπουλος 

 

Να 'ταν Μάης και Σαββάτο σα θα γύριζα 

και του Χάρου σαν σκυλάκι να του σφύριζα. 

Να στενάξουν μεντεσέδες και χαλκώματα 

να σπαράξουν οι κοπέλες μου στα στρώματα. 

Ξημερώματα... 

Ξημερώματα...

 

Να ραγίζανε του Άδη οι καστρόπορτες 

και σωστά τους να μην κλείνανε ποτέ. 

Να διαβαίνουν παλικάρια και αλόγατα 

και να λούζονται στο φως τα μαύρα σώματα. 

Ξημερώματα... 

Ξημερώματα... 

Να σταμάταγε στην πόρτα σου ο αρχάγγελος 

κι απ' την τόση ομορφιά σου να 'μενε άλαλος. 

Μ' ένα γέλιο σου να έπεφτε στα γόνατα 

και να μ' άφηνε να βγω από τα χώματα. 

Ξημερώματα... 

Ξημερώματα... 

Με το γέλιο σου να έπεφτε στα γόνατα και να μ' άφηνε να βγω από τα χώματα.

Ερωτικά προς Ιησούν | Χρίστος Τσιαμούλης

 

Στίχοι: 

Άγιος Ιωσήφ Ησυχαστής (κοιμήθηκε στις 15/28 Αυγούστου 1959)

Σύνθεση: Χρίστος Τσιαμούλης

Τραγούδι: Χρίστος Τσιαμούλης

Ενορχήστρωση: Θεόδωρος Κοτεπάνος

Μουσικοί: 

Τσιαμούλης Χρίστος (νέυ), Γκουβέντας Κυριάκος (βιολί), Καψοκαβάδης Αλέξανδρος (κιθάρα), Δορμπαράκης Στέφανος (κανονάκι), Ευκλείδου Σοφία (τσέλο), Κούρτι Ντάσο (ακορντεόν), Κουέλης Θεόδωρος (μπάσο), Μανούσος Κλαπάκης (κρουστά)

Στίχοι 

Γλυκύτατέ μου Ιησού, βάλσαμον της ψυχής μου, 

αγάπη της καρδίας μου, αέρας της πνοής μου 

φως νοητόν, γλυκύτατον, ο έρως, η ισχύς μου, 

αγάπη πολυθαύμαστος, ο πόθος της ψυχής μου.

Η πίστις μου και η ελπίς, αγάπη μου γλυκεία, 

Σωτήρα ποθεινότατε, γλυκειά παρηγορία, 

ελθέ γλυκεία μου πνοή, ελθέ, ζωή μου θεία, 

φως των ομμάτων μου, ελθέ, γλυκειά μου θυμηδία.

Φλεγόμενος σ’ αναζητώ στους ουρανούς να σ’ εύρω, 

κι αφού σκιρτάς κατανοώ πως μέσα μου πως σ’ έχω· 

το σκίρτημά Σου φλέγει με, πλέον δεν υποφέρω 

να βρίσκωμαι εδώ στη γη, βαρύ σώμα να φέρω.

Πολλάκις πταίω, σε λυπώ και σε παραπικραίνω, 

πλην πάλιν Συ με αγαπάς, δεν στέκεις πικραμένος· 

πόσον γλυκύς, γλυκύτατος είσαι, αγαθέ Χριστέ μου! 

Αλλ’ άν μ’ αφήνεις, σύντομα σ’ αλησμονώ, Θεέ μου.

Όπου να ιδώ παντού Χριστός, πάσαν την γην πληρώνεις,

 εις έκπληξιν ανάγεις με, τας φρένας μου αλλοιώνεις· 

στην Λειτουργίαν έρχομαι δια να Σε κοινωνήσω 

και στην καλύβην στρέφομαι, πάλιν εκεί Σε βρίσκω.

Θαυμάζομαι, εξίσταμαι, εκπλήτομαι και φρίττω, 

πως όλα ταύτα γίνονται, δεν ημπορώ να είπω· 

κι αφού στο βάθος χάνομαι των θείων νοημάτων, 

στρέφω και πάλιν όπισθεν και την Αγάπη πιάνω.

Και φθέγγομαι πως σ’ αγαπώ, γλυκύτατε Χριστέ μου, 

Ιησού μου και Σωτήρα μου, Πανάγιε Θεέ μου, 

μην παύσης να διδάσκης με, μην παύσης να φωτίζης 

στο θέλημά Σου οδήγησε Εσύ καθώς γνωρίζεις.

Και πλούτιζέ με συνεχώς στην εδικήν Σου αγάπην 

και βάσταζε να βρίσκωμαι δια παντός με ταύτην, 

να χαίρω να ευφραίνωμαι με σένα τον Χριστόν μου

τον Κύριόν μου και Θεόν, εις αιώνας των αιώνων.

 

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ 

Φέρε μου μάνα να χαρείς 

τα σκολιανά μου ρούχα 

και πανηγύρι γίνεται 

κι όμορφο χοροστάσι  

κι η λύρα παίζει τσοι σκοπούς 

κι όλους τσ’ αναμαζώνει 

κοπέλια, νέους, κοπελιές, 

γέρους, μεσοκαιρίτες 

και τούτη την ανελωμή 

δεν μ-πρέπει να τη χάσω …

 

Θε’ μου την ν-τόση-ν ομορφιά 

που χουν ν-τα πανηγύρια, 

που ‘ναι με αγάπη και χαρά 

γεμάτα τα ποτήρια, 

που σμίγουν-ε οι χωριανοί 

με τσοι ξενιτεμένους 

και με συντέκνους ακριβούς 

και φίλους μπιστεμένους,  

 

θωρείς παππούδες τση πρεπιάς 

κι άρχοντες πατεράδες, 

για χάρη τση πατούλιας τος 

να δίνουν-ε παράδες 

κι η πιο ερωντική στιγμή 

που τη βραδιά ομορφίζει, ε 

ίναι που η κάθε κοπελιά 

βγαίνει και στραταρίζει

 

κι ο νιος με το μαντήλι ν-του 

την-ε κρατεί στα ζάλα 

και στου σεβντά αντιστέκεται 

τα πάθη τα μεγάλα 

κι ετσά διαβαίνει η βραδιά 

και του γλεντιού το νάμι 

κι έρχεται ο ήλιος το πρωί 

το πάσο ν-του να κάμει

 

και να ‘πομείνει η βραδιά 

στη σκέψη των ανθρώπω’ 

και να δοξάζουν ν-το’ Θεό 

και τούτον-ε τον ν-τόπο …  

 

Χαρώ σε πανηγύρι μου 

με τσ’ όμορφες εικόνες, 

που δε χαλά η λάμψη σου 

κι ας φεύγουν οι αιώνες .

Γιώργος Μανωλιούδης, Μια σπίθα φτάνει... (Αντίσταση Τώρα)

Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Μανωλιούδης.

Ερμηνεία: Γιώργος Μανωλιούδης. 

Αφήγηση: Δημήτρης Παπαδάκης, Ασπασία Κατσαρού. 

Μουσική επιμέλεια, ενορχήστρωση: Μιχάλης Σουλτάτος 

Λύρα: Γιώργος Μαγγελάκης. 

Λαούτο, μαντολίνο, φαμπιόλι: Μιχάλης Σουλτάτος. 

Αφίσες των καλλιτεχνών: Στέλλα Κοντάκη. 

Αρχική εικόνα τίτλου: Πίνακας του ζωγράφου και χαράκτη Γιώργου Σικελιώτη (1917-1984).

 Δημιουργία βίντεο: Γιώργος Φωτεινός.

Άσε με να 'χω τη χαρά που νιώθω σα σε βλέπω και κάτεχε πως σ' αγαπώ κι όλο στο νου μου σ' έχω.

 

Το "Μπουχλουμπού" είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης, από το Άλμπουμ "Έλληνες Ακρίτες Vol. 13 - Κρήτη" (1998). 

Τραγουδά ο Μανώλης Μαλλιωτάκης. 

Για το βίντεο χρησιμοποίησα παλιές φωτογραφίες από την Κρήτη. 

Στίχοι: 

Φωνή μου, σκίσε τα βουνά και χύσου σαν το άστρο κι άμε χαιρέτα μου τονε τον κρίνο μου τον άσπρο. 

Άσε με να 'χω τη χαρά που νιώθω σα σε βλέπω και κάτεχε πως σ' αγαπώ κι όλο στο νου μου σ' έχω.

Εἰς τοὺς ἀφυπνιστάς

 

Εἰς τοὺς ἀφυπνιστάς 

Πρὸς πᾶσιν ἄλλοις οὐδ' ὑμῖν μικρὸς κόπος· διεξανιστᾶν τοὺς ὑπνώδεις συγγόνους, συνεισελαύνειν τοὺς γυρευτὰς εἰς μέσον. Τοίνυν ἐπειδ' ἂν σαλπίσῃ τις τὸ ξύλον, ὡς ἄγγελοι παρευθὺ δεδραμηκότες εἰς πάντα κοιτωνίσκον, εἰς κρυπτὸν τόπον, ἐγείρετε πρὸς ὕμνον ἀχράντων λόγων, συνεισφέροντες εἰς νεὼν τοῦ ∆εσπότου ἐν ἡμέραις, ἐν νυξίν, ἐν μεσημβρίαις, ἕκαστον αὐτῶν προσκαλοῦντες εὐθέτως, ὅπως ὑμῖν τὸν μισθὸν ἄξιον νέμῃ ὁ πάντα μετρῶν καὶ νέμων κατ' ἀξίαν.

Iambi de variis argumentis

Τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου, ἡγουμένου τῶν Στουδίου, ἴαμβοι εἰς διαφόρους ὑποθέσεις

Η προίκα της Ελένης [Helen's dowry]

 

Τα αφηγηματικά τραγούδια αποτελούσαν τις παλαιότερες εποχές έναν τρόπο διάδοσης των "ειδήσεων" από στόμα σε στόμα κι από τόπο σε τόπο. Η μουσική ήταν απλά το όχημα, η ρίμα μια μνημοτεχνική μέθοδος και ο τραγουδιστής έπαιζε τον ρόλο του αγγελιαφόρου ή του "παραμυθά" της πραγματικότητας. 

Στις μέρες μας, το να γράφονται αφηγηματικά τραγούδια είναι γεγονός σπάνιο και μαρτυρεί βαθύ μεράκι εκ μέρους του δημιουργού. Από την άλλη, σε μια εποχή υπερφόρτωσης πληροφοριών, το αφηγηματικό τραγούδι γίνεται χρήσιμο και ίσως απαραίτητο από "την πίσω πόρτα": μάς "αναγκάζει" να ακούσουμε ιστορίες που δεν θα καταδεχόταν ούτε το πιο απελπισμένο ιστολόγιο να αναρτήσει. Ιστορίες απλές, καθημερινές, και άρα ουσιώδεις. 

Μεγάλη μου χαρά και τιμή να τραγουδάω ένα τέτοιο σύγχρονο αφηγηματικό τραγούδι βασισμένο στις διηγήσεις μιας Σαλονικιάς γιαγιάς που υπήρξε γειτόνισσα του δημιουργού του, του Λοΐζου Κάκκουρα από τη Λευκωσία. Οι μουσικοί έπαιξαν εξαιρετικά και παρά την χωροχρονική απόσταση επικοινωνήσαμε σχεδόν μεταφυσικά! Καλή ακρόαση, λοιπόν!

Η προίκα της Ελένης [Helen's dowry]

Ο Θανασός εξύπνησε στην αγορά να πάει

μα πριν να φύγει επρόσεξε η Ελένη τι φοράει.

Δεν πάντρεψε τον γιόκα του με μιαν αλλοπαρμένη

μονάχα με μιαν ήσυχη νοικοκυρά στρωμένη. 

Ο Θανασός εμέθυσε και πάλι στην ταβέρνα

και τα λεφτά του κρέμασε στου μπουζουκιού την πένα.

Ολημερίς τα μάζευε, στον ήλιο τα κεντούσε

και στο μεθύσι το γλυκό της νύχτας τα σκορπούσε.  

Η Ελένη δεν εμίλαγε, κεφάλι δεν κουνούσε

αχ, το προικιό της χάθηκε κι ο πεθερός γελούσε.

Μια αρρώστια, όμως, ξεγέλασε τον Θανασό τον μέγα

και στο κρεβάτι του έπεσε για την στερνή του ημέρα.

Φωνάζει τότε το Λενιώ κάτι να της ζητήσει

μια τελευταία του ευχή στο χώμα πριν να σβήσει.

"Πήγαινε πάνω στο βουνό, στης καστανιάς τον ίσκιο

λάπατα μάζεψε σωρό, φτιάξε μ'αυτό πλακί βουνίσιο."    

Ευθύς η Ελένη υπάκουσε, πλακί του μαγειρεύει

μια ανάσα, με μια κουταλιά στερνή, ανακατεύει.

Σκοτάδι απ' έξω έφτασε, έζωσε το κρεβάτι

η Ελένη κάθεται κοντά, της ψιθυρίζει κάτι: 

"Κόρη μου, από το μέτωπο μέρισε τα μαλλιά μου

βλέπω τον Χάρο και έρχεται να κλέψει την μιλιά μου."

Η Ελένη πάντα υπάκουη το χέρι της απλώνει

μα εκείνος πιάνει το φιλά και έτσι η ζωή τελειώνει.

Το κορίτσι με τα σπίρτα - Νίκος Στρατάκης

 

Στίχοι - Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας Η αγάπη σου δακρύζει σαν μωρό στο συννεφοσκεπασμένο ουρανό και τα δάκρυα σταγόνες της βροχής πέφτουν πάνω στο κατώφλι της ψυχής. Τα παιδιά θέλουν παιχνίδια τα Χριστούγεννα στολίδια και η ζωή σου λέει κοίτα το κορίτσι με τα σπίρτα. Που να σταθείς, να ζεσταθείς σε ποιά αγκαλιά να κοιμηθείς. Πιο πολύ κρατάει το βράδυ απο την μέρα κι έναν φίλο μες στον παγωμένο αέρα για ν'αλλάξεις δυο κουβέντες δεν υπάρχει λες και όλες οι καρδιές γίνανε βράχοι. Τα παιδιά θέλουν παιχνίδια τα Χριστούγεννα στολίδια και η ζωή σου λέει κοίτα το κορίτσι με τα σπίρτα. Που να σταθείς, να ζεσταθείς σε ποιά γωνιά να κοιμηθείς.

Ενορχήστρωση: Λεωνίδας Μπαλάφας - Νίκος Ρέτσος

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο σπίτι και στου Ρέτσου την υπόγα στον Πειραιά.

Ακουστικές κιθάρες: Λεωνίδας Μπαλάφας

Μελόντικα: Λεωνίδας Μπαλάφας

Μπουζούκια: Λεωνίδας Μπαλάφας - Νίκος Στρατάκης

Μπάσο: Νίκος Στρατάκης - Λεωνίδας Μπαλάφας

Μεταλλόφωνο: Νίκος Ρέτσος

Μίξη - Μάστερ: Νίκος Ρέτσος