Σύναξη της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας

Σύναξη της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας 

Εἰρηναῖον, Ἱεροσολυμίτισσα,

Πατριάρχην σκέπε, βοᾷ Χαραλάμπης.

Η Θαυματουργή Αγία Εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας, έχει Αγιογραφηθεί τον 19ο αιώνα μ.Χ. θαυματουργικά. Φέρει χρονολογία 1870 μ.Χ. και έχει το εξής ιστορικό: 

Υπήρχε τον καιρό εκείνο μία αγιογράφος Μοναχή ονόματι Τατιανή, της Ρωσικής Ιεράς Μονής της Μυροφόρου Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, που βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών, απέναντι της Ιερουσαλήμ. Ένα βράδυ, καθώς κοιμόταν, είδε σε όραμα ότι την επισκέφθηκε στο κελλί της μία άγνωστη μοναχή, η οποία της είπε: «Αδελφή Τατιανή, ήλθα να με ζωγραφίσεις». Η Τατιανή απάντησε: «Ευλόγησον, αδελφή, αλλά εγώ είμαι αγιογράφος και όχι ζωγράφος». Και η επισκέπτρια της λέγει: «Τότε να με αγιογραφήσεις». 

Η Τατιανή εξεπλάγη με το θάρρος της ξένης και αποκρίθηκε: «Δεν έχω ξύλο (σανίδι), πού να σε ζωγραφίσω;». Τότε η επισκέπτρια μοναχή της δίδει ένα σανίδι αγιογραφήσεως και λέγει: «Ζωγράφισε!!!» Αλλά ενώ ζωγράφιζε η Τατιανή την άγνωστη μοναχή, είδε τα άμφιά της να γίνονται χρυσά, το πρόσωπό της να λάμπει πολύ, και την άκουσε να λέγει: «Ω μακαρία Τατιανή, μετά τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, θα με αγιογραφήσεις πάλι εσύ». 

Η Τατιανή αντελήφθη ότι αγιογραφούσε την Παναγία! Ταράχθηκε και ξύπνησε. Αμέσως, έσπευσε στην Ηγουμένη και της διηγήθηκε το όραμα που είδε. Η Ηγουμένη δυσπίστησε και της είπε να πάει να κοιμηθεί και αύριο να αγιογραφήσει μία εικόνα της Παναγίας. Καθώς όμως επέστρεφε, είδε να βγαίνει από το κελλί της φως και αισθάνθηκε ευωδιά! Τότε ειδοποίησε την Ηγουμένη και μαζί εισήλθαν στο φωτεινό και ευωδιάζον κελλί, όπου είδαν εκπληκτικότερο Θαύμα. Η εικόνα του οράματος βρισκόταν μέσα στο κελλί πραγματική, Αχειροποίητη! Η Αγία αυτή εικόνα της Παναγίας! 

Μετά από όλα αυτά, παρουσιάζεται πάλι η Παναγία στη μοναχή και λέγει: «Να με κατεβάσετε κάτω στο σπίτι μου, στη Γεθσημανή», πράγμα που έγινε. 

Από τότε η Αχειροποίητη Αγία Εικόνα της Παναγίας «Η Ιεροσολυμίτισσα», βρίσκεται στο Ιερό Προσκύνημα του Θεομητορικού Μνήματος της Γεθσημανής, που αποτελεί τον κενό τάφο της Παναγίας μας (το ονομαζόμενο Κενοτάφιο), αφού ως γνωστόν το σώμα Της ανελήφθη στους Ουρανούς την τρίτη ημέρα από την Κοίμησή Της, και θαυματουργεί. Λέγεται μάλιστα πως και και τις τρεις φορές που πλημμύρισε ο Ιερός Ναός στη Γεθσημανή, η εικόνα ανέβηκε μόνη της από τον μαρμάρινο θρόνο που βρίσκεται και στάθηκε στο σύστημα εξαερισμού, χωρίς να στηρίζεται πουθενά! Τα θαύματά της είναι αναρίθμητα, όπου και αν πήγε. 

Η Παναγία Ιεροσολυμίτισσα βρίσκεται στην ψυχή κάθε ευσεβούς Χριστιανού, στέκεται αγέρωχη και δυνατή, ώστε να αντιμετωπίζει κάθε αντιξοότητα με σθένος και βαθιά πίστη στην Υπεραγία Θεοτόκο. Η θαυματουργή εικόνα έχει ταξιδέψει σε αρκετά μέρη της Ελλάδος προς προσκύνηση, ενώ πιστό αντίγραφο αυτής βρίσκεται στην κωμόπολη Γενισέα της Ξάνθης.

 

Ὀκτώηχοι Κανόνες ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ Α΄

Ὀκτώηχοι Κανόνες

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ,

Ἱερομ. Εὐφροσύνου Σαββαΐτου

ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ Α΄

Κανών, οὑ ἡ ἀκροστιχίς· Τῷ ἔρωτί Σου νῦξον με, Ἱεροσολυμίτισσα.

ᾨδή α. Ἵππον καί ἀναβάτην.

Τίνα Σοι προσενέγκω ἄξιον ὕμνον Ἁγνή, τῇ Μητρί τοῦ Κυρίου ὁ ἀληθῶς ἀνάξιος, εἰ μή τήν χαρμόσυνον, τοῦ Ἀγγέλου πρόρησιν· χαῖρε Δέσποινα Σιωνίτισσα. 

Ὤφθης ἱερωτάτη καταφυγή πρός Θεόν, καί Παράδεισος ὄντως ὁ ὑπεραγλαέστατος, σεμνή Παναμώμητε, ἡ καρποφορήσασα, τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτήν ἡμῶν. 

Ἔπαρον Σαῖς ὠλέναις μητροπρεπῶς πρός Χριστόν, καί συγχώρησιν αἴτει ἡμῶν τῶν παραπτώσεων, τῶν πίστει ὑμνούντων Σε, καί παρακαλούντων Σε, Παναγία Σιών Πανύμνητε. 

Ῥόδον εὐωδιάζον τάς θεουργούς ἀρετάς, ἡ ἁγία Εἰκών Σου Παρθένε ἀναδέδεικται, πρός ἥν ἀτενίζοντες, οἱ φιλαμαρτήμονες, εἰς μετάνοιαν ἀναγόμεθα.

ᾨδή γ΄. Ὁ πήξας ἐπ’ οὐδενός.

Ὦ πάντων ἐπαίνων κρείττων Πανάχραντε, καί Ἀγγέλων πάνυ ἡ ὑπερέχουσα, δέξαι μου τήν αἴνεσιν καί μή Δέσποινα ὑπερίδῃς, τήν προθυμίαν τοῦ προσάδειν Σοι, καί τοῦ αἰωνίως δοξάζειν Σε. 

Τά κλεῖθρα τῆς παρθενίας μή λυμηνάμενος, καί τήν Σήν γαστέρα κατῳκισάμενος, Λόγος ὁ προάναρχος σαρκί, ὤφθη Παρθενομῆτορ· ἀποτελῶν γάρ τό καινότατον, ἐν αὐτῇ τῶν πάντων μυστήριον. 

Ἰδού γάρ αἱ γενεαί Σε πᾶσαι γεραίρουσιν, ὥσπερ πάλαι ἔφης Θεοχαρίτωτε· Σύ γάρ κεχρημάτικας Ἐδέν Κόρη ἱερωτέρα, τῆς αἰσθητῆς καί θρόνος παγχρυσος, ἐν ᾧ ὁ Δεσπότης ὠχήσατο. 

Σέ κόσμου δευτέρου σπέρμα φυλάξασαν, κιβωτός Παρθένε προεξεικόνισε· Σύ γάρ ἀπεκύησας Χριστόν, τόν κλύσαντα τελείως, τήν ἁμαρτίαν καί τά κύματα, ταύτης ἀληθῶς κατευνάσαντα.

ᾨδή δ΄. Τήν θείαν ἐννοήσας.

Ὁρῶντες Σήν μορφήν τήν ἀκήρατον, ἐν τῷ χωρίῳ τῷ σεπτῷ, Γεθσημανῇ ἐξιστάμεθα, καί ἐκθαμβούμεθα πάντες, τήν θείαν καλλονήν ἀπαστράπτουσαν. 

Ὑμνοῦμεν τόν καρπόν τῆς κοιλίας Σου, τόν θεῖον Ἄρτον τῆς ζωῆς, τόν ἀγεώργητον ἄσταχυν, καί ὡς συναίτιον πάντων, ἡμῶν τῆς σωτηρίας Σε μέλπομεν. 

Νεάζω τῇ καρδίᾳ θεώμενος, τήν καταθέλγουσαν μορφήν, τοῦ Σοῦ προσώπου Ἀμόλυντε· καί ἁγιάζομαι αὖθις, καί μόνον ἐννοῶν Σε ὁ ἄθλιος. 

Ὑπερδεδοξασμένη, Πανάμωμε, χαῖρε παγκόσμιε λιμήν, τῆς σωτηρίας τῶν θλίψεων, τοῖς ἐν πελάγει τοῦ βίου, δεινῶς χειμαζομένοις ἑκάστοτε.

ᾨδή ε΄. Ὁ ἀναβαλλόμενος.

Ξένα καί παράδοξα, τά Σά μυστήρια, εὐλογημένη Θεοκυῆτορ· διά Σοῦ ἐπλάσθη γάρ, μητρικῷ Σου λόγῳ, Λόγος Πατρός ὁ ἄναρχος. 

Ὁ τῆς δόξης Κύριος, φωνῇ τοῦ κτίσματος, ἐκτίσθη Κόρη ἐν τῇ γαστρί Σου· ὤ γλυκείας γλώσσης Σου, ἀνακαλεσάσης, τήν οἰκουμένην ἅπασαν! 

Νάρδος ἀποστάζουσα, τόν θεῖον ἔλεος, καί θλιβομένων παραμυθία, ἡ Εἰκών Σου Δέσποινα, ἡμῖν ἐπεγνώσθη, τοῖς ἐπί Σέ ἐλπίζουσι. 

Μήτηρ Θεοῦ πέφυκας, μόνη Πανάμωμε, ὦ θεῖον θῆλυ εὐλογημένον! Διά Σοῦ γάρ Δέσποινα, τό τῆς παρθενίας καλόν διαπεπλάτυνται.

ᾨδή στ΄. Ἐκύκλωσέ με ἄβυσσος.

Ἐν πόλει τῇ ἁγίᾳ Σου, ἐν τόπῳ σκηνώματος δόξης Σου, προσπίπτομεν δάκρυσι τῇ θείᾳ Εἰκόνι Σου, χαῖρε βοῶντες, Ἱεροσολυμίτισσα. 

Ἱλέωσαι τόν δοῦλον Σου, Χριστόν δυσωποῦσα τόν Κύριον, καί ῥῦσαι κολάσεως φρικτῆς με τίν δείλαιον, τῇ Σῆ πρεσβείᾳ, Ἱεροσολυμίτισσα. 

Ἐν ᾥρα τῆς ἐξόδου μου, ἐλθέ στοργικῶς με σκεπάζουσα, τῷ θείῳ ἐλέει Σου Ἁγνή καί σκεδάζουσα, τάξεις δαιμόνων, Ἱεροσολυμίτισσα. 

Ῥοήν τήν τῶν δακρύων μου, καί τούς στεναγμούς τῆς καρδίας μου, Παρθένε προσφέρω Σοι, τῇ μόνῃ Κυρίᾳ μου· συγχώρησόν μοι, Ἱεροσολυμίτισσα. 

Κάθισμα. 

Τόν συνάναρχον Λόγον.

Χαῖρε μήτηρ καί δούλη Χριστοῦ ἡ ἄχραντος, ἁμαρτωλῶν προστασία, καί θλιβομένων χαρά· χαῖρε πόλεως Σιών ἡ θεία ἔφορος· χαῖρε νεφέλη φωτεινή, ἐν ἐρήμῳ τῆς ζωῆς, σκιάζουσα τόν λαόν Σου· χαῖρε ἀμόλυντε Νύμφη, μόνῃ Θεῶ εὐαρεστήσασα.

ᾨδή ζ΄. Ὁ ὑπερυψούμενος.

Ὁ ἐπιδεχόμενος τοῖς Ἀγγέλοις ὕμνησιν, τήν Σήν ἐχαρίτωσε μορφήν καί τήν Κοίμησιν, ψυχήν Σου τήν ἁγίαν, ἐναγκαλισθείς ἐν δόξῃ. 

Σύ τό ἐνδιαίτημα, τῆς συγκαταβάσεως, Παρθένε τοῦ Κτίσαντος καί πάσης κολάσεως, ἡ δυναμένη μόνη, ἐκβαλεῖν τούς πεπτωκότας. 

Ὁ ἐν τῇ Εἰκόνι Σου, Λόγος ὁ προάναρχος, τήν θείαν ἀγκάλην Σου οἰκεῖ ὁ Πανάγαθος, καί Σέ ἡμῖν δεικνύει, ὡς Μητέρα σωτηρίας. 

Λάμπρυνον τό ἔνδυμα, τῆς ψυχῆς μου Πάναγνε, τό φῶς ἡ κυήσασα καί πάλιν ἀνάγαγε, διά τῆς μετανοίας, εἰς τήν πρώτην με πατρίδα.

ᾨδή η΄. Σοί τῷ Παντουργῷ.

Ὕψωσον τόν νοῦν, βεβυθισμένον ὅλον, αἰσχροῖς ἐνθυμήμασι καί ἀτοπήμασι· Σέ γάρ κατέχων ἐλπίδα μου βεβαίαν, Δέσποινα οὐ φρίττω, τό τῆς ἀβύσσου φρέαρ. 

Μήτηρ μου Σύ εἶ, καί ἀγαλλίαμά μου, τροφός, καταφύγιον, βρῶσις καί πόσις μου, ἔρως, πνοή μου, παράκλησις ἡδεῖα, Σιωνῖτις Κόρη, καί θεία προστασία. 

Ἴδετε ὀσμήν, τήν ἀποκενωθεῖσαν, τῷ μύρῳ τῆς χάριτος τῆς Θεομήτορος, καί εὐωδίαν τῆς ἐν Σιών Εἰκόνος, ὑπέρ ἀρωμάτων τῶν γηγενῶν εἰκότως! 

Τάφον Σου φιλῶ, ὡς θεῖον προμνηστέα, ζωῆς τῆς ἀμείμονος καί κατασπάζομαι, Κόρη Παρθένε τήν ἄχραντον μορφήν Σου, τήν εὐλογημένην, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδή θ΄. Ἡσαΐα χόρευε.

Ἰαμάτων ῥεύματα, ἀναβλύζει ἐν Γεθσημανῇ· ὦ ὄψις φαιδρά καί εἰρηνική, ζωοῦσα Πανάμωμε, τούς ἡδονῶν πταίσμασι νεκρούς, καί φυγαδεύουσα, τήν ψυχόλεθρον κατάθλιψιν. 

Σέ προανεφώνησεν, ὁ Προφήτης πάλαι Δανιήλ, ὡς ὄρος καί λίθον ἄνευ χειρῶν, τμηθέντα Πανάχραντε, καί ὁ Δαυΐδ ὄρος τό Σιών, ἐν ᾧ ηὐδόκησε, κατοικῆσαι ὁ Θεός ἡμῶν. 

Σύ μυριοπλάσιον, Παναγία, ἅρμα τοῦ Θεοῦ, ἀπείρους εὐθυνουμένων ψυχάς, προσάξασα Δέσποινα, τῷ Λυτρωτῇ σάρκα δι’ ἡμᾶς, ἐκ Σοῦ φορέσαντι· διό πάντες Σέ δοξάζομεν. 

Ἄνοιξόν μοι Δέσποινα, τάς ἀγκάλας, Σοῦ τάς μητρικάς, ἐν ὥρᾳ τῆς τελευτῆς μου τάς φοβεράς, δαιμόνων ἀπείργουσα, τελωνικάς τάξεις τήν ἐμήν, ψυχήν φυλάττουσα, περισφίγγουσα καί θάλπουσα. 

Προσόμοια. 

Ἦχος ὁ αὐτός. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις, Παρθενομῆτορ Ἁγνή, τό καθαρώτατον τοῦ Λόγου παλάτιον, Ἀγγέλων ἡ θυμηδία, Χριστιανῶν ἡ ἐλπίς, καταπονουμένων ἡ ἀντίληψις· αἰτία θεώσεως, τῶν βροτῶν χρηματίσασα, τῷ Σῷ ἀσπόρῳ τοκετῷ Ἀπειρόγαμε, ἡ Βασίλισσα, καί Κυρία τῆς κτίσεως· χαῖρε Μαρία ἄσπιλε, Σιών ἀγαλλίαμα· χαῖρε παγκόσμιος δόξα, καί μοναζόντων τό στήριγμα· Θεοῦ χαῖρε Μήτηρ, τοῦ παρέχοντος τῷ κόσμῳ, τό μέγα ἔλεος. 

Χαίροις, ἡ ἐν Σιών καλλονή, τῶν οὐρανῶν ὑψηλοτέρα ὑπάρχουσα, ὡραία, σεμνή καί μόνη, ἐν γυναιξίν ἡ καλή, Κεχαριτωμένη, παντευλόγητε· τήν θείαν Εἰκόνα Σου, προσκυνοῦντες δοξάζομεν, Σέ τήν Παρθένον, καί Μητέρα τοῦ Κτίσαντος, κόσμον ἅπαντα, ὁρατόν καί ἀόρατον· ὤ τῶν ὑπέρ κατάληψιν, χαρίτων Σου Δέσποινα, καί τῆς ἀφάτου προνοίας, καί μητρικῆς Σου χρηστότητος, ἡμῖν τοῖς ὑμνοῦσι, τήν ὑπέρλαμπρον μορφήν Σου, καί πολυφίλητον! 

Στάμνον, ῥάβδον καί βάτον Ἁγνή, νεφέλην κούφην καί λυχνίαν καί τράπεζαν, σκηνήν, κλίμακα καί τεῖχος, καί κιβωτόν τήν χρυσῆν, ὄρος πῖον Κόρη καί κατάσκιον, τρανῶς προκατήγγειλαν, οἱ Προφῆταί Σε ἄνωθεν, ναόν Κυρίου, καί φωτός ἐνδιαίτημα, ἱλαστήριον καί πηγήν ἁγιάσματος· πύλην τήν ἀδιόδευτον, ἐλαίαν κατάκαρπον, ᾄσμα Νοῶν καί λαβίδα, τόν θεῖον ἄνθρακα φέρουσαν· Σιών χαῖρε Μήτηρ, Ἱερέων χαρμοσύνη, καί ἀγαλλίαμα. 

Δέχου, τούς στεναγμούς τῆς ψυχῆς, Θεογεννῆτορ, τοῦ ἀχρείου ἱκέτου Σου, καί μή παρασιωπήσῃς, τοῦ ἱκετεύειν Χριστόν, σῶσαι με τόν πόρνον καί κατάδικον· οὐδείς γάρ Πανάμωμε, τῶν ἀνθρώπων ἐξώργισεν, ἐν ἀσελγείαις, τόν πανάγαθον Κύριον, καί διήμαρτεν, ὡς ἐγώ ὁ πανάθλιος· οἶδά γάρ ὅτι δύνασαι, τοῦ ῥῦσαι κολάσεως, ἀπεγνωσμένην ψυχήν μου, πίστει εἰς Σέ ἀτενίζουσαν, τήν μόνην ἐλπίδα, καί Κυρίαν τῆς ζωῆς μου, καί σωτηρίαν μου.

Δίστιχον.

Τούς ἐν παντάδι ᾄσαντάς Σοι τῶν ὕμνων,

ἀντί πεντάθλου στέψαι Κόρη χαρίτων.

Ὀκτώηχοι Κανόνες ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, ΗΧΟΣ Δ΄

 Ὀκτώηχοι Κανόνες 

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, 

Ἱερομ. Εὐφροσύνου Σαββαΐτου

ΗΧΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ

Ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·  

Σοί πρέπει ὕμνος, τῇ Μητρί τοῦ Θεοῦ ἐν Σιών. 

ᾨδή α΄. Ἀνοίξω τό στόμα μου.

Σοφίαν παράσχου μοι, τῷ ἀναξίῳ Πανάμωμε,τολμῶντι ὑμνῆσαι Σου τήν παναγίαν μορφήν, ὑπερύμνητε, Κυρία Θεοτόκε, Σιών ἀγαλλίαμα καί ἐγκαλλώπισμα. 

Οὐράνιον σύνταγμα, τῶν Ἀρχαγγέλων κροτήσατε, ᾠδήν παναρμόνιον τῇ Βασιλίδι Μητρί· προσκυνήσωμεν, πιστοί μετ’ εὐφροσύνης, Εἰκόνα τήν πάνσεπτον τῆς Θεομήτορος. 

Ἰσχύσατε σήμερον, οἱ παρειμένοι τῷ πνεύματι, καί πόθῳ ἀθροίσθητε ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἁγνῆς, ἀρυσόμενοι, τήν χάριν τῶν θαυμάτων, καί  ᾆσαι γηθόμενοι τά μεγαλεῖα Αὐτῆς. 

Πηγήν ὡς ζωήρρυτον, καί κιβωτόν ἁγιάσματος, δοχεῖον τοῦ Πνεύματος, καί τιμαλφῆ θησαυρόν, τήν Εἰκόνα Σου, πλουτοῦντες Παναγία, καρδίᾳ καί χείλεσι δοξολογοῦμέν Σε. 

ᾨδή γ΄. Τούς Σούς ὑμνολόγους.

Ῥωννύμενοι σθένει Σῆς Εἰκόνος, τροπούμεθα τάς παρεμβολάς, ἐχθροῦ τοῦ κοσμοκράτορος, τοῦ πλάνου καί ἀλάστρορος, ἀπό καρδίας κράζοντες· χαῖρε ἰσχύς ἀκαταίσχυντος. 

Ἐλέους πηγή καί εὐσπλαγχνίας, ἐλέησον Μῆτερ ἀγαθή, τούς πόθῳ καταφεύγοντας, ὑπό τήν θείαν Σκέπην Σου, καί εὐλαβῶς προσπίπτοντας, τῇ σεβασμίᾳ Εἰκόνι Σου. 

Πανάμωμε Δέσποινα τοῦ κόσμου, καί Μήτηρ ἁγία τοῦ Χριστοῦ, τούς ἐπικαλουμένους Σε, ἐν ᾥρα τῆς ἐτάσεως, τῇ φοβερᾷ ἐκλύτρωσαι, πάσης δικαίας κολάσεως. 

Ἐπίβλεψον Κόρη Θεομῆτορ, ἐξ ὄρους ἁγίου Σου Σιών, ἐπίσκεψαι τήν ποίμνην Σου, καί θραῦσον τούς ἐχθρούς ἡμῶν, ὅτι Σύ μόνη πέφυκας, τῶν Ὀρθοδόξων ἀντίληψις. 

ᾨδή δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.

Ἱλαστήριον τοῦ κόσμου, ὑπεράγαθε Δέσποινα, ἵλεων τόν Κτίστην, ἡμῖν τοῖς Σοῖς δούλοις ἀπέργασαι, καί ὀφλημάτων τήν λύσιν ἡμῶν αἴτησαι, τῶν βοώντων Σοι· χαῖρε πταιόντων συγχώρησις. 

Ὑμνωδίαις ἀσιγήτοις, Σέ Παρθένε γεραίρομεν, καί καταφιλοῦμεν, σταλαγμοῖς δακρύων τόν Τάφον Σου, καί τήν σεπτήν Σου Εἰκόνα ἀσπαζόμενοι, χαῖρε ψάλλομεν, Θεόν ἀσπόρως ἡ τέξασα. 

Μεγαλώνυμε Μαρία, γηγενῶν τό διάσωσμα, Ἱεροσολύμων, ἔξοχον καί θεῖον ἀγλάϊσμα, τήν οἰκουμένην εὐχαῖς Σου διατήρησον, παρατείνουσα, Θεοῦ τό ἄμετρον ἔλεος. 

Νέον φέρεις Σαῖς ὠλέναις, τον προάναρχον Κύριον, και τον νέον Κόρη, Ἰσραήλ φωτίζεις τῆς χάριτος, ἡ νέα Εὔα δειχθεῖσα νεοποίησον, τούς κραυγάζοντας· χαῖρε βροτῶν ἀνακαίνισις. 

ᾨδή ε΄. Ἐξέστη τά σύμπαντα.

Ὁ Τάφος Σου Δέσποινα, ἁγίασμα καί σκήνωμα, θεῖον τῆς Σῆς χάριτος ὑπάρχει, καί ἡ Εἰκών Σου, ἡ ἀχειρότευκτος, ἐν οἷς προσκυνοῦντες εὐλαβῶς, εἰρήνην λαμβάνομεν, καί σωτήριον δύναμιν. 

Σιών μεγαλύνεται, καί χαίρει εὐτρεπίζουσα, Τάφον καί Εἰκόνα τῆς Σῆς δόξης, ἀγαλλομένη τοῖς θαυμασίοις Σου, καί αἶνον προσάδει Σοι Ἁγνή, θάμβει καθορῶσα Σου, τῆς μορφῆς τό ὑπέρλαμπρον. 

Τό θεῖον καί ἄρρητον, μυστήριον τοῦ Τόκου Σου, πίστει ἀνυμνοῦμεν Θεοτόκε· Σύ γάρ παρθένος μόνη διέμεινας, πρό Τόκου, ἐν Τόκῳ καί  μετά Τόκον Ἀπειρόγαμε, ἀειπάρθενε Δέσποινα. 

Ἡ δόξα Σου ἄφραστος, ἡ χάρις Σου θαυμάσιος, ξένα τά ἐν Σοί Θεοκυῆτορ, καί ἡ μορφή Σου ἡ περιπόθητος, παγκόσμιος γίνεται χαρά, πᾶσι τοῖς τιμῶσι Σου, ἐκ Σιών τήν Μετάστασιν. 

ᾨδή στ΄. Τήν θείαν ταύτην.

Μαρία Κόρη θεόνυμφε, ἐλπίς Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, χαῖρε Ἀμόλυντε· τῆς Ἐκκλησίας τά σχίσματα, καί τάς αἱρέσεις πάσας, τάχι κατάπαυσον. 

Ἡλίου δίκην ἐπέφανεν, ἡ χάρις τῆς ἀχράντου Εἰκόνος Σου, ἥν ἀσπαζόμενοι, ὡς τοῦ Φωτός Σέ γεννήτριαν, ἐν τῇ Σιών Παρθένε κατα-γεραίρομεν. 

Τόν ὕμνον πρόσδεξαι Δέσποινα, καί δώρησαι πταισμάτων συγχώρησιν καί τήν ὁμόνοιαν, τῇ ἱερᾷ ἀδελφότητι, τοῦ Παναγίου Τάφου, νῦν δεομένῃ Σου. 

Ῥητόρων γλῶσσα οὐ δύναται, τό μέγεθος Ἁγνή διηγήσασθαι τῶν θαυμασίων Σου, τῶν γινομένων τοῖς κάμνουσι, καί τοῖς τήν Σήν Εἰκόνα, πίστει προσάπτουσι. 

Κάθισμα. 

Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.

Ἡ περιώνυμος Εἰκών Σου Παρθένε, ἡ πολυφίλητος ἁγία μορφή Σου, ὡς ἱερόν θησαύρισμα τῆς δόξης Σου Ἁγνή, τήν Σήν ἀγαθότητα προσπηγάζει τῷ κόσμῳ, ἥν περιπτυσσόμενοι, κατανύξει καρδίας, τήν τῷ Υἱῷ Σου ἄγρυπνον εὐχήν, καί ἱκεσίαν, ἡμῖν ἐξαιτούμεθα. 

ᾨδή ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν.

Ἱκετεύομεν, τήν χάριν Σου καί σέβομεν, τήν θαυματόβρυτον, καί ἱεράν Σου μορφήν, τῆς θείας Εἰκόνος Σου τήν ἀγλαόμορφον, πανυπέρτιμε, εὐλογημένη Δέσποινα, καί Κυρία Θεοτόκε. 

Τῇ ἐνδόξῳ Σου, Κοιμήσει ἐπαγάλλεται, πιστῶν τό πλήρωμα, καί Σοί Παρθένε βοᾷ· Χριστόν τόν Φιλάνθρωπον νῦν παρακάλεσον, τοῦ δωρήσασθαι, τῷ κόσμῳ τήν μετάνοιαν, καί τήν ἄνωθεν εἰρήνην. 

Οὐ παυόμεθα, τόν Τάφον Σου ἀσπάζεσθαι, τόν ζωοπάροχον, ἐξ οὗ ἀνῆλθες Ἁγνή, πρός θεῖα σκηνώματα καί τήν Εἰκόνα Σου, τήν θελκτήριον, τήν ῥέουσαν ὡς νάματα, γκυλασμόν καί εὐφροσύνην. 

Θείου ἔρωτος, μαγνήτην καθιρῶμεν Σε, Δέσποινα Ἄχραντε, ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σιών· ἐκ γάρ τοῦ προσώπου  Σου ὑπερεκχέεται, ἀγαλλίαμα, καί εὐλογία ἄρρητος, μυστικῆς παραμυθίας. 

ᾨδή η΄. Παῖδας εὐαγεῖς.

Ἔλλαμψον ἡμῶν τάς διανοίας, φωτί τῆς Σῆς φωτοβόλου ὡραιότητος, Κόρη ἀγλαόμορφε, Νύμφη παναμώμητε, καί καθαρῶς ἀξίωσον τήν καθαράν Σε ὑμνεῖν, τήν μόνην Θεοτόκον Παρθένον, καί εὐλογημένην, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. 

Οὕτως, ὡς ἐδόξασάν Σε ὕμνοις, χοροί Ἀρχαγγέλων ἐξιστάμενοι, ἄνωθεν τῆς κλίνης Σου, καί νῦν ἡμῶν πρόσδεξαι, αἴνεσιν ἐγκόσμιον ἁμαρτωλῶν ἱκετῶν, κυκλούντων τήν Εἰκόνα Σου πόθῳ, καί δοξολογούντων, Ἁγνή Σε εἰς αἰῶνας. 

Εἶδος τῆς μορφῆς Σου καθορῶντες, ἀνάπλεον οἴκτου καί χρηστότητος, πλῆρες ἱλαρότητος, δόξης τε καί χάριτος, τῷ ἔρωτι Σου Δέσποινα καταφλεγόμεθα, ἀνύμφευτε ἁγία Περθένε, Κεχαριτωμένη, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. 

Νόμους καί δεσμούς καταφρονοῦμεν, τῆς φύσεως ὑπερπόθητε Παντάνασσα, ἐπάν ἀτενίσωμεν, τό θεῖον Σου πρόσωπον, καί εὐχερῶς τροπούμεθα τάς τοῦ ἐχθροῦ προσβολάς· διό Σέ ὡς Κυρίαν ὑμνοῦμεν, καί ὑπερυψοῦμεν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. 

ᾨδή θ΄. Ἅπας γηγενής.

Σέλας νοητόν, καί ἄκτιστον κέχυται ἀπό τοῦ Τάφου Σου, σέλας ὑπερκόσμιον, καταπυρσεῦον ἡμῶν τά πρόσωπα, καί χάρις περιήστραπται ἐκ τῆς Εἰκόνος Σου· ὅθεν πάντες, ὡς Φωτός Μητέρα Σε, Θεοτόκε πιστῶς μεγαλύνομεν. 

Ἴδωμεν λαοί, τό κάλλος τό ἄρρητον τῆς Θεομήτορος· ᾄσωμεν, θαυμάσωμεν, χεῖρας κροτοῦντες νῦν ἀλαλάξωμεν, χαριστηρίοις μέλεσιν ἐγκωμιάσωμεν, καί δακρύων ὄμβροις ἀσπασώμεθα, τήν μορφήν τῆς Παρθένου Θεόπαιδος. 

Ὤ τῆς ὑπέρ νοῦν, καί ξένης ἀνόδου Σου εἰς τόν Παράδεισον! Ὤ μακαριότητος, ἧς μετά σώματος κατηξίωσαι, συναπολαύειν Δέσποινα, τῷ Σῷ Υἱῷ καί Θεῷ! Οἴας δόξης τά ἐν Σοί τεράστια, περιβέβληται Κόρη μυστήρια! 

Νεῦσον πρός ἡμᾶς, εὐσπλάγχνῳ Σου ὄμματι Θεογεννήτρια, φεῖσαι τῶν ψυχῶν ἡμῶν, καί πρός μετάνοιαν ἐπανάγαγε, λαόν ἀποσκιρτήσαντα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, παρρησίᾳ αἰτοῦσα τόν Κύριον, σωτηρίαν λαοῦ Σου καί λύτρωσιν. 

Προσόμοια. 

Ἦχος ὁ αὐτός. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.

Ἡ Σιών ἐπαγάλλεται, τήν σεπτήν Σου κατέχουσα, Ἄχραντε Εἰκόνα τήν ἀχειρότευκτον, ὡς θησαυρόν πολυτίμητον, καί σκήνωμα ἅγιον, τῆς Σῆς χάριτος Ἁγνή, εὐφροσύνως τό χαῖρε Σοι, ἀναμέλπουσα, Παναγία Παρθένε ἡ τεκοῦσα, ἐν σαρκί τήν σωτηρίαν, παντός τοῦ κόσμου καί λύτρωσιν. 

Τίς ἀξίως ὑμνήσει Σου, μεγαλεῖα τά ἄρρητα, Θεομῆτορ Δέσποινα καί τεράστια, ἅ καθ’ ἑκάστην τοῖς χρήζουσι, τελεῖς θείᾳ χάριτι, ἀπό Ἱερουσαλήμ, εἰς τοῦ κόσμου τά πέρατα, Ἀπειρόγαμε, Σῇ μορφῇ ἀστραπτούσῃ ἐξαισίως, θευαγῇ φωτοχυσίᾳ, τοῖς εὐλαβῶς προσκυνοῦσι Σε. 

Χαῖρε ἅγιον τέμενος, τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως, καί βροτῶν ἀντίληψις ἀκαταίσχυντος· χαῖρε Μαρία πανάμωμε, Σιών περιτείχισμα, καί παγκόσμιος χαρά, τῶν ἐν γλώσσῃ και πνεύματι, γεραιτόντων Σε, ταπεινῶν τῇ καρδίᾳ Θεοτόκε, τῶν Ἀγγέλων φωτοδότις, καί τῶν πεσόντων ἀνόρθωσις. 

Εὐγνωμόνως Σοι δίδωμι, τήν ἁγνήν μου προαίρεσιν, καί παρακαλῶ Σε Θεογεννήτρια, ὁ ὑπέρ πάντας ἀκάθαρτος, τειχίζειν με πάντοθεν, τῶν παγίδων τοῦ ἐχθροῦ, καί φωτίζειν ποιεῖν ἀεί, τό Σόν θέλημα· ἐν ἐσχάτῃ τῇ ὥρᾳ δέ Παρθενε, τήν ψυχήν μου Σαῖς ἀγκάλαις, περικρατῆσαι καί σῶσαί με. 

Δίστιχον.

Τούς τέταρτον ὕμνον ψαλλοντάς Σοι Κόρη,

τετράκις εὐλόγησον Σιών ἐν πόλει.

Ὀκτώηχοι Κανόνες ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, ΗΧΟΣ Β΄

Ὀκτώηχοι Κανόνες 

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, 

Ἱερομ. Εὐφροσύνου Σαββαΐτου

ΗΧΟΣ Β΄ 

Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς· 

Τήν Μητέρα τῆς ζωῆς ἐν τῇ Σιών μεγαλύνω. 

ᾨδή α΄. Ἐν βυθῷ κατέστρωσε.

Τήν Μητέρα πάντες τῆς ζωῆς, δεῦτε προσκυνήσωμεν, Γεθσημανῆ ἐν χωρίῳ γηθόμενοι, οἷάπερ Βασίλισσαν, τήν δεσπόζουσαν αἰσθητῆς, νοουμένης τε, κτίσεως Παρθένον, καί πεποικιλμένην θείαις χάρισιν. 

Ἡ ψυχή μου Πάναγνε σκιρτᾷ, πάλλεται τό πνεῦμά μου, εὐγνωμοσύνης πληρούμενον Δέσποινα, Σέ τήν εὐεργέτιδα, καθορῶν ἐν Εἰκόνι τοῦ βίου μου· ὅθεν ταύτην πόθῳ, πάλιν καί πολλάκις κατασπάζομαι. 

Νυμφικάς κροτήσωμεν ᾠδάς, τό ἄχραντον πρόσωπον, τῆς Θεοτόκου πιστῶς λιτανεύοντες, σώματος ἁγνότητι, καί ψυχῆς λογισμῶν καθαρότητι, Ἱεροσολύμων, τό δεδοξασμένον σεμνολόγημα. 

Μελιρρύτοις ὕμνοις τῷ σεπτῷ, Τάφῳ συγκατέλθωμεν, τῆς πανυμνήτου Μητρός τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὑποκλίσει σώματος, καί αὐχένος καρδίας κραυγάζοντες· Ἱεροσολύμων, χαῖρε τό θεόβρυτον ἁγίασμα.

 

ᾨδή γ΄. Τῆς πίστεως.

Ἡγίασας, τόν κόσμον τῷ τοκετῷ Σου, καί ηὔφρανας, Πανάμωμε τόν λαόν Σου, ἁγίᾳ ἐμφανείᾳ τῆς Σῆς Εἰκόνος, Σιών ἁγίας Ἁγνή βασιλεύουσα, καί παραμυθίαν ἡμῖν βραβεύουσα. 

Τιμῶμεν Σου, τήν Κοίμησιν Παναγία, κυκλοῦμεν Σου, Εἰκόνα τήν σεβασμίαν, τήν ὄπισθεν τοῦ Τάφου Σου ἱσταμένην, καί ἀπαστράπτουσαν πᾶσιν τήν ἄκτιστον, Θεοτόκε αἴγλην τῆς Σῆς λαμπρότητος. 

Ἐκπλήττομαι, ὁρῶν Σε Παρθενομῆτορ, ἐξίσταμαι τήν δόξαν Σου ἀτενίζων, θαμβοῦμαι τῇ ἐλλάμψει τοῦ Σοῦ προσώπου, καί καταφλέγομαι τῇ ἀγαπήσει Σου, Σιωνῖτις Δέσποινα ὁ ἀνάξιος. 

Ῥοήν μου τῶν δακρύων μή ἀπορρίψης, φωνήν τοῦ στεναγμοῦ μου μή ὑπερίδῃς, φιλάγαθε Παρθένε ἡ τετοκυῖα, τῆς εὐσπλαγχνίας τήν ἄβυσσον δέομαι, Σιωνῖτις Κόρη, ἡ προστασία μου. 

ᾨδή δ΄. Ἐλήλυθας.

Ἀνόρυκτον, ὡς πηγήν τῆς ἀφέσεως ὕδατος, ὡς ὑπερκαλλίκαρπον, καί εὐθαλῆ πάντες ἄμπελον, Σέ Κόρη γικώσκομεν, καταφιλοῦντες Σου, ἐν Σιών Εἰκόνα τήν ἄχραντον. 

Τά ὄμματα, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἄρωμεν, καί τάς ἐμπαθεῖς ἡμῶν διανοήσεις καθάρωμεν, ἁγνῶς κατασπάσασθαι, τῆς Θεομήτορος, ἐν Σιών μορφήν ἀχειρότευκτον. 

Ἠνέωκται, διά Σοῦ ὁ Παράδεισος Δέσποινα, καί καταπεπάτηται τοῦ διαβόλου ἡ δύναμις· μόνον τῆς Εἰκόνος Σου, τῇ προσκυνήσει γάρ, πονηρά διώκονται πνεύματα. 

Συνδράμωμεν, Ἐλαιῶν ἐν τῷ ὄρει θεάσασθαι, ἐκ ψυχῆς τό ἔλεος τοῖς ἀδελφοῖς χαριζόμενοι, τήν τό μέγα ἔλεος, ἀποκηύσασαν, τοῖς ἀνθρώποις Κόρην τήν ἄσπιλον.

ᾨδή ε΄. Ὁ φωτισμός.

Ζωογονεῖς, τούς αἰσχρῶς συλληφθέντας τῇ ἁμαρτίᾳ, καί χειραγωγεῖς εἰς ὁδόν εὐθείαν, τούς συληθέντας τῷ νοΐ Θεοτόκε, ἡ τροφός τοῦ Τροφέως τῆς Κτίσεως, καί ἐκ τῆς Σιών χελιδών τῆς ἀνοίξεως. 

Ὡς ἐφετόν, Παναγία Παρθένε τό πρόσωπόν Σου, τό ἀχειροποίητον· ἐν χωρίῳ Γεθσημανῆ γάρ, τῷ σεπτῷ Σου τεμένει, ἐπί θρόνου δόξης τρανότατα, την παρθενικήν Σου δηλοῖ ὡραιότητα. 

Ἡ τῆς ζωῆς, καί χαρᾶς πληρουμένη Χριστοῦ Παρθένε, τόν νενεκρωμένον ἀνάστησόν με, καί τήν θλιβεῖσαν εὔφρανόν μου καρδίαν, τῆς Σιών ζωήρρυτε θάλασσα, καί χαριστική δωρημάτων Παντάνασσα. 

Σύ ἡ τρυφή, ἡδονή καί ἀπόλαυσις τῆς ψυχῆς μου· Σύ Θεοκυῆτορ ἀναπνοή μου, καί εὐωδία, καί ἐλπίς σωτηρίας, τῆς Σιών τό θεῖον ἐνθύμιον, καί εὐλογημένον ἡμῶν καταφύγιον. 

ᾨδή στ΄. Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων.

Ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις σκοπούμενος, Σέ τόν ἀναμάρτητον Κύριον τέξασαν, καθικετεύω Δέσποινα, φωτισμόν καί συγγνώμην παράσχου μοι. 

Νοεραί στρατιαί καταπλήττονται, κύκλῳ κεκυφυῖαι τῆς θείας Εἰκόνος Σου, ἐν τῇ Σιών καί μέλπουσι, Μαριάμ τήν ὁλόφωτον χάριν Σου. 

Τί ὡραία, ἡδεῖα καί πάγκαλος, λευκανθισμένη, φαιδρά καί ἀκήρατος, ἐν τῇ Σιών Πανάμωμε, ἡ ἁγία μορφή Σου ἐπέλαμψεν! 

Ἡ ὡς ἄμπελος βότρυν γλυκύτατον, ἐκ τῆς Σῆς Εἰκόνος ἀνθοῦσα ἑκάστοτε, τόν τῆς πικρίας θλίψεων, σκοτασμόν μου διάλυσον Ἄχραντε. 

Κάθισμα. 

Πρεσβεία θερμή.

Ὦ θῆλυ σεπτόν, Θεοῦ Μήτηρ γέγονας, καί πύλη φωτός, καί θηλειῶν διέλυσας, τό ἀρχαῖον ἔγκλημα, διά τοῦτο πιστῶς λιτανεύοντες, τό πρόσωπόν Σου Κυρία Σιών, ἐν ὕμνοις τιμῶντές Σε γεραίρομεν. 

ᾨδή ζ΄. Ἀντίθεον πρόσταγμα.

Σοῦ ἔνδοθεν πέφυκε ἡ δόξα· καρπόν γάρ κοιλίας Σου, τῷ κόσμῳ προσενήνοχας, Παρθένε ἀνύμφευτε, τόν σαρκωθέντα Θεόν, δι’ Ὅν καί ἐλήλυθας, τῶν Ἱεροσολύμων τό καταθύμιον. 

Ἰσόβαθμος Δέσποινα οὐδείς εὑρέθη, τῆς Σῆς καθαρότητος, δι’ ἧς Θεός ἐδείματο, τό ἴδιον σκήνωμα· ἀλλά καί νῦν ἐν Σιών, τῆς θείας Σου χάριτος, τό πάνσεπτόν Σου σκῆνος, κατασπαζόμεθα. 

Ὡς πάσης ὑπέρτιμος τιμῆς Παρθένε, Εἰκών Σου ἡ ἄχραντος τοῖς πᾶσι πεφανέρωται, ὡραίων ὡράϊσμα τό ὡραιότατον νῦν, ᾧ πίστει καί δάκρυσον, ἐν τῇ Σιών ὡραίοις, ὕμνοις προστρέχομεν. 

Νικῆσαι μή γένοιτο τῶν πράξεών μου, τά ἄτοπα Δέσποινα, τό πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου· τήν πρόθεσιν δέξαι μου καί μή τά ἔργα τά αἰσχρά· φιλάγαθος πέφυνας, τῶν Ἱεροσολύμων τό ἱλαστήριον. 

ᾨδή η΄. Τόν ἐν καμίνῳ.

Μόνη ἀσπόρως τόν Θεόν, ἀπεκύησας σαρκί Παρθενομῆτορ, καί κατήλλαξας κόσμον, μόνη Αὐτῷ μυστικῶς, καί μόνην κυρίαν προστάτιδα, κέκτηταί Σε πόλις, τῶν Ἱεροσολύμων. 

Ἔθρεψας Κόρη τόν Χριστόν, τῇ τροφῇ μητροπρεπῶς τῇ ἀνθρωπίνῃ, δι’ Αὐτοῦ δέ ἐκτρέφεις, πάντας ἡμᾶς ἀληθῶς, οὐράνιον βρῶσιν καί πόσιν τε, Ἱεροσολύμων, ἡ ἑστιάτωρ μήτηρ. 

Γέρας καί καύχημα λαμπρόν, Σιωνίτιδος μητρός τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μορφή Σου ὁρᾶται, Γεθσημανῇ τῷ σεπτῷ, χωρίῳ ἥν ὕμνοις γεραίροντες, Σέ δοξολογοῦμεν, Παρθένε Θεοτόκε. 

Ἀγγελικήν διαγωγήν, ἀπό βρέφους τῷ Ναῶ ἔδειξας ὄντως, τοῦ νοός τῇ καθάρσει, καί τῇ μεθέξει σαφῶς, Ἁγνή ταῖς ἀΰλοις ἐντεύξεσι, χάριτος τῆς θείας, Σιώνυμφε Μαρία. 

ᾨδή θ΄. Ἀνάρχου Γεννήτορος.

Λειμών ὡς μυρίπνοος, καί θάλαμος ἀκήρατος, τῆς ἀστέκτου Σου δόξης ἡμῖν γνωρίζεται, ἡ ἀχειροποίητος ὄψις τῆς Σῆς μορφῆς, Σιών ἐν ἁγίᾳ, Παρθένε ἀμόλυντε, ἥν ἐν ὕμνοις μεγαλύνομεν. 

Ὑπέραγνε Δέσποινα, Ἱεροσολυμίτισσα, ἡ τῆς Εὔας τήν λύπην ἐξαφανίσασα, τούς τῆς κατωδύνου καρδίας μου σταλαγμούς, Ἁγνή τῶν δακρύων, ὡς βάπτισμα πρόσδεξαι, μετανοίας με καθαίρουσα. 

Νυμφών ἀχειρόπλοκος, καί κρήνη ἐλεόβρυτος, ἡ ἁγία Εἰκών Σου πάλαι ἐνδέδεικται, Ἱεροσολύμων ἐκλάμπουσα ἀστραπή, καί ὡς κολυμβήθρα, γεννῶσα Πανάμωμε, σῳζομένους ταῖς πρεσβείαις Σου. 

Ὡς θρόνον πανένδοξον, καί κλίνην Σολομώντειον, ἥν ἑξήκοντα ἄνδρες κυκλοῦσι Δέσποινα, τήν πολυεράσμιον ὄψιν τῆς Σῆς μορφῆς, Σιών ἐν τῇ πόλει, κυκλοῦντες σεβόμεθα, καί θερμῶς περιπτυσσόμεθα. 

Προσόμοια. 

Ἦχος ὁ αὐτός. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Δεῦρο, πᾶς ὁ νέος Ἰσραήλ, Ἱερουσαλήμ ἐν ἁγίᾳ, ὁμοῦ συνδράμωμεν, ὅρασιν θεσπέσιον καί πανευφρόσυνον, τήν Εἰκόνα θεάσασθαι, Μητρός τοῦ Κυρίου, σκεῦος τό ἀπόλεκτον τῆς Ἐκκλησίας Σιών, ὕμνοις λιτανεύοντες ταύτην, καί ἀνεξικάκῳ καρδία, ἀρεταῖς οἱ πλούσιοι ὑπάρχοντες. 

Ἄγε, μοναζόντων ἡ πληθύς, προοδοποιήσατε πόθῳ, τόν ἐρχομόν τῆς Ἁγνῆς, καί προευτρεπίσατε τῆς Θεομήτορος, τό σεπτόν ἐνδιαίτημα, Σιών ἐν ἁγίᾳ, κάλλος προαρμόζοντες δοξολογίων ᾠδῶν, Ταύτῃ πλατυτέρᾳ ὀφθείσῃ, κτίσεως ἁπάσης τό χαῖρε, τῇ Παμβασιλίδι ἀναμέλποντες. 

Χαῖρε, ἀκατάλυτος ναός, μᾶλλον δέ ὁ ἅγιος Κόρη, καθώς βοᾷ ὁ Δαυΐδ· χαῖρε τό κειμήλιον τῆς Ἐκκλησίας Σιών· χαῖρε ἄδυτον τέμενος, ἀναμαρτησίας· χαῖρε τό πολύτιμον νάρδου ἀλάβαστρον· χαῖρε κιβωτός πανταχόθεν, ἡ κεχρυσωμένη Παρθένε, ψυχῇ τε καί σώματι ἀμόλυντος. 

Δέχου, τοῦ ποθοῦντος Σε θερμῶς, Δέσποινα ἀχρείου Σου δούλου, τό νῦν ἐφύμνιον, μόνην κεκτημένου Σε βίου προστάτιδα, ἀρραβῶνα τε ἄλυτον, Ἁγνή σωτηρίας, εἰρήνην βραβεύουσα καί εὐφροσύνην ἐμοί, Μῆτερ, θεοδέκτοις πρεσβείαις, τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης, τῶν σωφρόνως Ἄχραντε τεκόντων Σε. 

Δίστιχον·

Δεύτερος αἶνός Σοι πρέπει Κόρη,

Τά δευτερείᾳ τῆς Τριάδος ἐχούσῃ.

Ὀκτώηχοι Κανόνες ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, ΗΧΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

 

Ὀκτώηχοι Κανόνες 

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, 

Ἱερομ. Εὐφροσύνου Σαββαΐτου

 

ΗΧΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς· 

Τῆ Ἱεροσολυμιτίσσῃ Νύμφῃ τρισσῶς ἄδω.

ᾨδή α΄. Ὁ τά ὕδατα πάλαι.

Τῆς Σιών Σε τήν μόνην Δέσποινα δόξαν, ὑμνοῦμεν Θεοχαρίτωτε Κόρη, ἐν ᾠδαῖς μέλποντες τήν Σήν ἁγίαν μορφήν, πίστει τε σύν δάκρυσι, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, ἄφεσιν αἰτούμενοι τῶν παραπτώσεων. 

Ἡ ἀνθρώπους δείξασα αὖθις Ἀγγέλους, Ἀγγέλων τιμιωτέρα Παρθένε, τόν αἰσχρόν δοῦλον Σου, ὁμοιωθέντα οἰκτρῶς, τοῖς κακίστοις δαίμοσι, τῆς μετανοίας τοῖς τρόποις δεῖξον πάλιν Ἄγγελον, Σιών ἐν πόλει Σου. 

Ἱεράν Εἰκόνα Σου ἱεροτάταις, γεραίρομεν μελωδίαις συμφώνως, ἱερῶς ἅπαντες ἐν ἱερῷ Σου Ναῶ, εἰς Ἱεροσόλυμα, ἱερωτάτη Μαρία, ἡ ἱεραρχήσασα τῆς σωτηρίας ἡμῶν. 

Ἐν φωτός μετουσίᾳ Μῆτερ ἀκτίστου, ἀξίωσον τοῦ φωτός τήν πηγήν Σε, καθαροῖς χείλεσι καί ἀρρυπώτοις ψυχαῖς, σύν τῶν Ἀσωμάτων τε καί τῶν Ἁγίων χορείαις, μεγαλύνειν ᾄσμασι, Σιών τήν Ἄνασσαν. 

ᾨδή γ΄. Ὁ ἐκ μή ὄντων.

Ῥεόντων πάντων τήν σχέσιν καταφρονῶ, ὁρῶν τήν λαμπρότητα τῆς μορφῆς τοῦ προσώπου Σου, καί τῆς παρθενίας Σου, τό ὑπερβάλλον, Σιών Ἁγία Κόρη. 

Ὁ Γαβριήλ Σοι ὁ Ἄγγελος προσλαλῶν, τῷ κόσμῳ ἐδίδαξεν, ἀνυμνεῖν Σε Θεόνυμφε· χαῖρε Παντευλόγητε, ἡγιασμένη, Σιώμυμφε Παρθένε. 

Σκηνή χρυσέα καί κάλλος μεγαλουργόν, γινώσκεται Ἄχραντε, ἡ Εἰκών Σου ἡ πάνσεπτος, εἰς Ἱεροσόλυμα, καί παγκοσμίου σεμνεῖον εὐφροσύνης. 

Ὁ τῆς ζωῆς ἡμῶν Ἄρτος ὁ προτεθείς, ἐν Σοί τούς μετέχοντας ἀμβροσίαν εἱστίασε, ζωηφόρε Τράπεζα, Σιών ἁγίας, Ἁγία Θεοτόκε. 

ᾨδή δ΄. Ἔθου πρός ἡμᾶς.

Λάμψον μου τόν νοῦν, τῷ φωτί τῆς Σῆς ὡραιότητος, ἆρον τόν κλοιόν μου τόν βαρύν, τῆς συνεχοῦς δεινῆς ἀπογνώσεως, χαράν χορηγοῦσά μοι, καί τήν ἐλπίδα, Σιωνῖτις Δέσποινα. 

Ὕλην τήν σαπράν, τῆς κακίας κάθαρον Ἄχραντε, ἐκ τῆς παναθλίας μου ψυχῆς, ὡς συμπαθής καί μόνη ἀμόλυντος, θεορρύτῳ Αἵματι, ἁγνίζουσά με, καί ἀνακαινίζουσα. 

Μή ἐν τῇ φρικτῇ, διαζεύξει μόνον ἐάσῃς με, ἀλλά φάνηθί μοι ἰσχυρά, τούς νοητούς ἐχθρούς ἐκδιώκουσα, καί τάχιον ῥύουσα, τῆς καταδίκης, τόν ὑμνολογοῦντά Σε. 

Ἵλεων ἡμῖν, τόν Κριτήν ἀπέργασαι Δέσποινα, τοῖς ἐν τῇ ἐσχάτῃ γενεᾷ, ἀνεπαισχύντως νῦν ἁμαρτάνουσιν, ἡ ἐκ τῆς Εἰκόνος Σου, θαυματουργοῦσα εἰς Ἱεροσόλυμα. 

ᾨδή ε΄. Πρός Σέ ὀρθρίζω.

Τίνα ᾠδήν Σοι προσφθέξωμαι ὁ ἀναιδής, τῇ ὑπερβάσῃ τάς νοεράς Δυνάμεις, εἰ μή τό χαῖρε τοῦ Ἀρχαγγέλου, Ἱεροσολυμίτισσα; 

Ἱλέωσαί μοι τόν ἐλεήμονα Θεόν, τό ἱλαστήριον τό θερμόν τοῦ κόσμου, καί ἱλαρόν με δεῖξον Παρθένε, Σιών Ἁγία Δέσποινα. 

Σκηνή ἁγία τοῦ ἀπροσίτου Σου φωτός, ἡ θεοτύπωτος Ἄχραντε μορφή Σου, καί ζωηφόρος κρήνη ὑπάρχει, Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ Σου. 

Σέ ἱκετεύω τήν τόν  Δοτῆρα τῆς ζωῆς, ἀποτεκοῦσα εἰς πάντων σωτηρίαν, ἀνάστησόν με παραπεσόντα, τοῖς πάθεσι Πανάμωμε. 

ᾨδή στ΄. Ἄβυσσος ἐσχάτη.

Ἡ εὐλογημένη ἐν γυναιξί Θεοκυῆτορ, ἀπειρόγαμε Δέσποινα, τῆς Ἁγίας Πόλεως ἔγνωσαι καταφύγιον, καί ἐπίλεκτον σωτηρίας προπύργιον. 

Νεῦσον συμπαθείᾳ τῇ μητρικῇ Σου Θεοτόκε, Σιωνῖτις Παντάνασσα, καί τόν πολυτάραχον τῶν λογισμῶν μου κόπασον, τῇ γαλήνῃ Σου, σκοτομήνιον κλύδωνα. 

Ὕμνοις ἀσιγήτοις ὁ οὐρανός καί πᾶσα κτίσις, Σέ Παρθένε γεραίρουσιν· ὡς ὡραία πέφηνας Ἄχραντε ἐν Εἰκόνι Σου· διά τοῦτό Σε, ἐκπληττόμενοι μέλπομεν. 

Μή τετυπωμένη, διά χειρῶν Ἁγνή ἀνθρώπων, ἐκ Σιών πεφανέρωσαι· μή καί νῦν παρόψει με, Δέσποινα τόν ἱκέτην Σου, προσκυνοῦντά Σε, ἀλλ’ ἐν τάχει βοήθει μοι. 

Κάθισμα. 

Τήν ὡραιότητα.

Πρό τῆς Εἰκόνος Σου, Τάφος ζωήρρυτος, ἐπί τῆ μνήμῃ Σου, πόθος ἀσίγαστος, θᾶμβος ἐν θαύμασι πολλούς, συνέχει Θεογεννῆτορ· πῶς γάρ προσκυνήσωμεν, ἀναξίοις ἐν χείλεσι, τί δέ Σοι προσάξωμεν, εὐτελεῖς οἱ ἐν ᾄσμασι· διό ἐν ἀπορίᾳ κραυγάζομεν· χαῖρε, ἡ Κεχαριτωμένη. 

ᾨδή ζ΄. Σέ τόν ἐν πυρί.

Φέρεις ἐν χερσί τόν Κτίσαντα, κόσμον θείῳ βουλήματι, καί δεικνύεις ὡς Θεόν αὐτόν θελήσαντα, σαρκωθῆναι ἀσπόρως, ἐξ ἁγίας γαστρός Σου· εὐλογητή ἐν Σιών, ὑπάρχεις Κόρη Ἁγνή. 

Ηὔγασται νῦν ἀγαλλίαμα, Δέσποινα ἐν τῆ μνήμῃ Σου, καταθέλγον τούς πιστῶς τήν θείαν ὄψιν Σου, ἐν σεπτῷ Σου τεμένει, προσκυνοῦντας Παρθένε, Γεθσημανῆ, Μαριάμ, ἐν γυναιξίν ἡ καλή. 

Τεῖχος οἱ πιστοί κεκτήμεθα, Ἄχραντε ὀχυρώτατον, τήν Εἰκόνα Σου Ἁγνή τήν ἀχειρότευκτον, δι’ ἧς θράση δαιμόνων, καθαιροῦνται ταχέως, ἡ Στρατηγός ἐκ Σιών, ὑπερμαχοῦσα ἡμῖν. 

Ῥήσεις Προφητῶν πεπλήρωνται, πᾶσαι ἐν Σοί Πανάμωμε, καί ῥομφαία ἡ φλογίνη νῶτα δίδωσι, τοῖς πιστῶς Θεοτόκον, μελωδοῦσί Σε Κόρη· χαῖρε ἡ κλείς ἐν Σιών, τῆς κεκλεισμένης Ἐδέμ. 

ᾨδή η΄. Ἀστέκτῳ πυρί.

Ἱστίῳ Ἁγνή πρεσβειῶν Σου, ἴθυνον πρός ὅρμον σωτηρίας τόν λαόν Σου· Σοῦ γάρ μόνης θελούσης ῥαδίως, τά πάθη ἡμῶν λύεται. Ἀνυμνοῦμεν πάντες Παρθένε τήν δόξαν Σου, Ἱεροσολύμων, Μήτηρ εὐλογημένη. 

Σιών κατευτρέπιζε τόπον, καί ὑποδεχέσθω καθαρσίῳ σου τῷ τρόπῳ, τήν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, καί Παρθενομήτορος· εὐλογείτω πᾶσα ἡ κτίσις τήν χάριν Σου, Κεχαριτωμένη, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. 

Σιγάτω ὁ πάλαι  Προφήτης, ὁ μηδέν καινόν ὑπό τόν ἥλιον προλέξας, ὅτι θαῦμα πάντων θαυμάτων, μεῖζον πεφανέρωται, μία Κόρη τιμιωτέρα τῆς κτίσεως, καί ἐνδοξοτέρα, τῶν ἄνω στρατευμάτων. 

Ὤ πόσων χαρίτων ἐπλήσθης, τῇ ὑπακοῇ καί ταπεινώσει Σου Παρθένε! Οὐ κοσμῇ γάρ λίθοις χρυσέοις, ἀλλά Θείῳ Πνεύματι. Ψαλμικῶς ἐν ᾠδαῖς καί ᾄσμασι μέλπομεν, Σέ τήν Βασιλίδα, τῶν Ἱεροσολύμων. 

ᾨδή θ΄. Ἐν νόμου σκιᾷ.

Σύ μόνη Θεοῦ γεγένησαι, Μήτηρ καί πεφανέρωσαι, Εἰκόνι Σου Ἁγνή θεοτυπώτω, πάλαι ἐν Σιών· διό προστρέχοντες πίστει, Γεθσημανῇ τῷ σεπτῷ, καί παναγίῳ χωρίῳ, Σέ Παρθένε μεγαλύνομεν. 

ᾈσμάτων ἡγείσθω ἐν Πνεύματι, κρούων καί τό ψαλτήριον, ὁ μέγας ἐν Προφήταις Πατριάρχης, ἄναξ τε Δαυΐδ· ἐκ σῆς ὀσφύος γάρ ῥάβδος, ἀδρυνομένη ἡμῖν, λιτανευέσθω ἐν Σιών, ἡ Θεόπαις τε καί Δέσποινα. 

Δεσπότου Σωτῆρος γέγονας, θρόνος βασιλικώτατος· Ἐδέμ δέ νοητή χρηματίζεις, Κόρη Μαριάμ· διό Σε πάντα τά ἔθνη, ὥσπερ προεῖπας Ἁγνή, ἐν πόλει Ἱερουσαλήμ, προσκυνοῦντα μακαρίζουσι. 

Ὦ Μῆτερ Θεοῦ πανάμωμε, Παρθένε ἀπειρόγαμε, ἀκένωτε πηγή ἀθανασίας, πύλη τοῦ φωτός, ὀσμή τῆς Χριστοῦ εὐωδίας, βρύσις θαυμάτων πολλῶν, ἡ Σή ἀκήρατος μορφή, ἐν Σιών ἡμῖν γνωρίζεται. 

Προσόμοια. 

Ἦχος ὁ αὐτός. Ὁ τῷ Πάθει Σου Χριστέ.

Τίς λαλήσει ἀληθῶς, τάς αἰνέσεις Σου Ἄχραντε, καί ἀκουστήν ποιήσει τήν ἔλλαμψιν, τῆς Σῆς ὡραιότητος; Ἱερουσαλήμ, τό χαριτωθέν δόξῃ θησαύρισμα. 

Μή γνωρίσασα φθοράν, ἐν τῷ τάφῳ Πανάμωμε, καί μεταστᾶσα σύσσωμος ἔμπροσθεν, τοῦ θρόνου τῆς Χάριτος, λύτρωσαι ἡμᾶς, τῆς φθοροποιῶν παθῶν καταστάσεως. 

Χαῖρε Κόρη ἡ ὁδός, πρός Χριστόν καί ἀντίληψις, τῶν προστρεχόντων πίστει σύν δάκρυσιν, Εἰκόνι ἁγίᾳ Σου, ἐν Γεθσημανῇ, ἡ μετά Θεόν θεός δευτερεύουσα. 

Τίς Σοι χάρις παρ’ ἡμῶν, Παναγία προσγένοιτο, ἧς ἐν ἀνθρώποις οὐκ ἔστιν ἄξιον, εἰ μή ἡ προσφώνησις, χαῖρε Μαριάμ, Κεχαριτωμένη, Μήτηρ ἀπείρανδρε. 

Δίστιχον.

Τρισσήν τήν χάριν δώρησαι τοῖς τόν τρίτον

ὕμνον Σοί δόντας, Σιωνίτισσα Κόρη.

 

Ὀκτώηχοι Κανόνες - ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, ΗΧΟΣ Α΄,

Ὀκτώηχοι Κανόνες 

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ, 

Ἱερομ. Εὐφροσύνου Σαββαΐτου

ΗΧΟΣ Α΄

Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς· Σέ τήν Μητέρα τοῦ Φωτός ἐν Σιών γεραίρω. 

ᾨδή α΄. 

Ἦχος α΄. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος δεξιά.

Σέ τήν ἀνατείλασαν τό Φῶς, τό ἐκ Φωτός ἀπαστράψαν, Θεόνυμφε, ἅγνισον τά χείλη μου ἐκδυσωπῶ, καί πλήρωσον αἰνέσεως, τῆς ἀδιαλείπτου, καί ἀκορέστου Σου, Δέσποινα. 

Ἔστησας τήν ῥεῦσιν τῆς φθορᾶς, τῇ Σῇ ἀφθόρῳ λοχείᾳ Πανάμωμε· ὅθεν ἱκετεύω Σε διαρροήν, τήν τῶν παθῶν μου ξήρανον, Ἱεροσολύμων τό ἀκραιφνές ἀγαλλίαμα. 

Τάγματα Ἀγγέλων ἐν Σιών, περικυκλοῦντα τό Μνῆμα Σου Ἄχραντε, ὕμνοις ἀσιγήτοις Σου τήν ἱεράν, μορφήν καταγεραίρουσι, τήν ἠγλαϊσμένην, ταῖς καλλοναῖς τῆς Θεότητος. 

Ἤνοιξας Παράδεισον ἡμῖν, παρακοῇ κεκλεισμένον τό πρότερον, καί ἐν τῷ χωρίῳ Σου Γεθσημανῇ, σημαίνεις τά ἀπόρρητα, τῆς ἀθανασίας, τῇ πανενδόξῳ Εἰκόνι Σου.  

ᾨδή γ΄. Ὁ μόνος εἰδώς.

Νενίκηνται φύσεως ἐν Σοί, οἱ ὅροι Μητροπάρθενε· παρθένος ἔτεκες Ἀπειρόγαμε, καί μετά τόκον ἔμεινας ἄφθορος· διό νῦν τήν ἄνευθεν χειρῶν γενομένην Σου, θεοτύπωτον ὄψιν δοξάζομεν. 

Μυστήριον μέγα καθορῶ, ἐν Σοί Θεοχαρίτωτε· πῶς τόν Ἀχώρητον ἐν τῇ μήτρᾳ Σου, ἀσπόρως Κόρη ἐκυοφόρησας, καί ὡς βρέφος νήπιον, χερσί Σου ἐβάστασας, τῆς Σιών πολυφίλητε Ἄνασσα. 

Ἡλίου σελήνη νοητοῦ, ὡς οὖσα Κόρη Δέσποινα, τό σκότος λῦσον τῆς ἀθυμίας μου, καί πρός ἀνέσπερον φῶς ὁδήγησον, τόν δεινῶς τυφλώττοντα ἀχρεῖον ἱκέτην Σου, τῆς Σιών φωτοφόρον παλλάδιον. 

Τά πάθη τῆς ψυχῆς μου τά στυγνά, θεράπευσον ὡς εὔσπλαγχνος, καί τάς ὀδύνας πᾶσας μετέστρεψον, εἰς εὐφροσύνην καί ἀγαλλίασιν· μητρικάς ὠδίνας γάρ ὡς φυγοῦσα Πάναγνε, τῆς Σιών χαριέστατον θέαμα.  

ᾨδή δ΄. Ὄρος Σε τῇ χάριτι.

Ἔργοις καί ἐννοίαις πονηραῖς κατηχρείωσα, τό κατ’ εἰκόνα τῆς ψυχῆς μου αὐτοθελήτως ὁ αἰσχρός· διό ἱκετεύω Σε, τήν ὑπέρ χοίρων βορβορώδη καρδίαν μου, ὡς Σιωνίτις πηγή ἀποκάθαρον. 

Ῥήματί Σου θείῳ δι’ ἐμέ ἐξιλέωσαι, τόν ἐλεήμονα Θεόν, Μῆτερ Σιών ἐκδυσωπῶ· ταχύ μοι βοήθησον, τό δυσαπόσβεστον χρέος διαγράψαι, ταῖς σωστικαῖς τῷ Υἱῷ Σου ἐντεύξεσιν. 

Ἄνωθεν καί σκέποις καί φυλάττοις τήν ποίμνην Σου, τήν ἐξ ἀπίστων ἐμμανῶς κατεχομένην, Ἀγαθή· καί τήν ἀδελφότητα, τόν Σόν Πανάγιον Τάφον φυλάττουσαν, ἐν ὁμονοίᾳ Ἁγνή διατήρησον. 

Τήν περικαλλῆ προσκυνοῦμεν Εἰκόνα Σου, Γεθσημανῆ ἐν τῷ ναῶ Θεοκυῆτορ εὐλαβῶς, τήν τοῦ θείου ἔρωτος φωτοειδῆ ὡς παστάδα αὐγάζουσαν, τάς διανοίας τῶν πίστει ὑμνούντων Σε.  

ᾨδή ε΄. Ὁ φωτίσας τῆ ἑλλάμψει.

Οἱ Προφῆται καί ὁ Νόμος διά Σοῦ ἐδοξάσθησαν, καί αἰνίγμασι πλείστοις Σέ τρανῶς διεχάραξαν· Σύ καί νῦν Πανάχραντε, πόλιν τῶν Ἱεροσολύμων, καταλαμπρύνεις Εἰκόνι Σου. 

Ὑπέρ φύσιν ἡ βλαστήσασα ῥάβδος ἐτύπου Σε, καί λυχνία Παρθένε χρυσῆ ἡ ἑπτάφωτος, τήν ἐν ὡραιότητι τῆς χάριτος ἐλλαμπομένην, Μῆτερ Σιών Παναμώμητε. 

Φωτοφόρον Σε Κυρίαν ἀληθῶς καθορῶμεν Σε, καθημένην πλησίον τοῦ Τάφου τῆς δόξης Σου. Πάντας οὖν καταύγασον ἐσκοτισμένους διανοίᾳ, Νύμφη Σιών ἀγλαόμορφε. 

Ὤ ἀρρήτου φωταυγείας τῆς μορφῆς τοῦ προσώπου Σου, καί πολλῆς εὐλογίας, ἥν παρέχεις τοῖς δούλοις Σου, τοῖς πιστῶς προστρέχουσι Γεθσημανῆ ἐν τῷ χωρίῳ, Σοῦ τήν μορφήν κατασπάσασθαι.  

ᾨδή στ΄. Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς.

Τῶν θλίψεων τοῦ βίου με ἀπάλλαξον, καί τῆς ἐχθρῶν κακώσεως, ἐν ἐξόδῳ τῆς ψυχῆς μου δυσωπῶ, Ἱεροσολύμων ἐγκαλλώπισμα, Μῆτερ Θεοῦ, τό καταθύμιον τῶν ὑμνούντων Σε. 

Οἰήσεως ἰῷ φαρμακευθέντα με, ἰάτρευσόν με Δέσποινα, ἀποπλύνουσα τῷ αἵματι Χριστοῦ, ῥύπον ὑπερήφανον καρδίας μου, μόνη Ἁγνή, Σιών Πριγκίπισσα ἡ ἀμόλυντος. 

Σοῦ μόνη ἡ επίκλησις χαρίζεται, εἰρήνην τοῖς γεραίρουσιν, ὀρθοδόξως τήν Μετάστασιν τήν Σήν, καί τοῖς σωτηρίας ἱκετεύουσιν ἐπιτυχεῖν, Σιών νεᾶνις ἡ πανυπέρλαμπρος. 

Ἐκ Σοῦ ἡμῖν ἀπάτωρ ἐπεδήμησεν, ὁ Λόγος Μητροπάρθενε, ὁ ἀμήτωρ πρό αἰώνων γεννηθείς, ἐκ τῆς τοῦ Πατρός ἀρρεύστως φύσεως, πύλη φωτός, Σιών ἁγίας βολίς ἡ ἄδυτος.   

Κάθισμα. Τον τάφον Σου, Σωτήρ.

Θεοῦ Μῆτερ Ἁγνή, ὡς Σιών Βασιλίδα, χειμάρρουν τῆς τρυφῆς, σωτηρίας ἐλπίδα, ἀκτῖνα τε τῆς κτίσεως, τῆς καινῆς ἐπουράνιον, τήν Εἰκόνα Σου, ἐπεγνωκότες τήν θείαν, φωτιζόμεθα, κατά ψυχήν καί καρδίαν, βοῶντες τό χαῖρε Σοι.  

ᾨδή ζ΄. Σέ νοητήν.

Νέου Ἀδάμ Μήτηρ ἀναδέδειξαι, τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ, δοξαστή καί ἐπεραστή· νέον γάρ κειμήλιον, Ἄχραντε ἐγνώρισας, τοῖς ἐν Σιών τήν Εἰκόνα Σου, ὡς ἁγιάσματος σκῆνος, καί σκεῦος θείας χάριτος. 

Σέ ἀνυμνῶ ὡς παστάδα ἄφθορον, καί πόλιν ἔμψυχον Θεοῦ, ἥν εὐφραίνουσι ποταμοῦ, πάντα τά ὁρμήματα, Ἁγνή ἀσπαζόμενος, τήν ὡραιόθετον ὄψιν Σου, τήν ἐν Σιών καθηλοῦσαν, ἀνθρώπων τά συστήματα. 

Ἵνα τήν Σήν εἰς αἰῶνας δόξαν Σου, καί θεωρῶ καί ἀνυμνῶ, Σοί προσῆλθον ἐκδυσωπῶν, νῦν τε προγευόμενος τῆς ἀγαθωσύνης Σου, Φωτογεννῆτορ Παντάνασσα, ἡ ἐκ Σιών ὡς σαγήνη, καθέλκουσα τά πέρατα. 

Ὡς ἐκ μαζοῦ θηλάζει τό νήπιον, Παρθενομῆτορ ἐν χαρᾷ, Σοί προσπίπτω τῇ καθαρᾷ, ἔκδιψος γενόμενος, τῆς Σῆς οἰκειώσεως, πανυπερπόθητε Δέσποινα, ἡ ἐν Σιών ἀμβροσίᾳ, μεθύσκουσα τούς ψάλλοντας.  

ᾨδή η΄. Αὕτη ἡ κλητή.

Νόμοι φυσικοί καί δεσμοί καταργοῦνται, ἐπάν προσατενίζω, τόν χαρακτῆρα τόν θεῖον, τοῦ προώπου τοῦ Σοῦ, ἐν Σιών Θεοκυῆτορ Πανάμωμε, τῆς κτίσεως πάσης, τό ἀπαράμιλλον κάλλος. 

Γέρας καί τιμήν τῆς Σιών Ἐκκλησίας, τήν ἄχραντον μορφήν Σου, κατανοοῦμεν Παρθένε, εὐωδίας Χριστοῦ, ἐμπιπλῶσαν τήν γῆν, τόν ἀέρα τε, καί θείας ἀγάπης, τούς ταπεινούς τῇ καρδίᾳ. 

Ἔγειρον Ἁγνή τήν πεσοῦσαν ψυχήν μου, διόρθωσιν μοι δοῦσα, καί τήν καλήν προθυμίαν, ἡ τό γένος ἡμῶν, ἀνυψώσασα μόνη τῷ Τόκῳ Σου, Σιών ἡ Κυρία, εὐλογημένη Μαρία. 

Ῥύπον ἐμπαθῆ τῆς καρδίας μου πάντα, ἀμόλυντε Παρθένε, ἐναποκάθαρον τάχει, ἡ τεκοῦσα σαρκί, τόν Χριστόν ἀδιαφθόρως ἀπείρανδρε, Σιών θεῖον χάρμα, καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα.  

ᾨδή θ΄. Τύπον τῆς ἁγνῆς.

ᾌσμα τί Σοί προσενέγκωμεν, τῆ κιβωτῷ τοῦ θεϊκοῦ ἀπαυγάσματος, εἰ μή τήν φωνήν τοῦ Γαβριήλ τήν χαρμόσυνον, ἀνακράζοντες· χαῖρε Πανάμωμε, τῶν Ἱεροσολύμων, τό ἀποστίλβον Χριστοπήγιον. 

Ἵνα εἰς αἰῶνας ἅπαντας, ἐκ τοῦ πλησίον μεγαλύνω Σε Δέσποινα, δέξαι μου τό πνεῦμα ἀκηράταις παλάμαις Σου, τῷ γλυκεῖ με Νυμφίῳ προσάγουσα, Σιών τῆς ἄνω μόνη, μετανοούντων προαπόλαυσις. 

Ῥόδον ἀληθῶς ἀμάραντον, εὐωδιάζον Παλαιστίνης τήν ἄρουραν, καί μοσχοβολοῦν τοῦ Παραδείσου τό ἄρωμα, ἡ Εἰκών Σου τοῖς πᾶσιν ἐπέφανεν, ὦ Σιωνίτης Νύμφη, ἡ πανωραία καί θελκτήριος. 

Ὤ τῆς ὑπέρ νοῦν ἐλλάμψεως, τοῦ Σοῦ προσώπου Κόρη καί καθαρότητος, τόν νοῦν συγκινεῖ, καί τήν καρδίαν εἰς αἴνεσιν, ἀλαλήτοις ᾠδαῖς τῆς Σῆς χάριτος· χαῖρε Σιών Αὐγούστα, καί οἰκουμένης Αὐτοκράτειρα.  

Προσόμοια. 

Ἦχος ὁ αὐτός. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Πανάμωμε, Μήτηρ τοῦ Χριστοῦ, Νύμφη μυροβλύζουσα, τῆς παναγνείας τό ἄρωμα, τό ὑπερκόσμιον, χαῖρε δι’ Ἧς ὤφθη, ὁμωνύμῳ χάριτι, Χριστός, ὥσπερ φησίν ἐν τῷ Ἄσματι· Σοῦ γάρ τό ὄνομα, μύρον θεῖον ἐκκενούμενον, ὑπέρ πάντα, ὄντως τά ἀρώματα. 

Παρθένε ἀκήρατε Σιών, πάνσεπτον κειμήλιον, τήν Σήν Εἰκόνα τήν ἄχραντον, ἡμῖν ἐγνώρισας, ὡς σκηνήν ἁγίαν, καί πηγήν ἰάσεων, ὡς πέλαγος θαυμάτων καί χάριτος, ὡς καταφύγιον, τῶν ἐν πίστει ἐκβοώντων Σοι· χαῖρε Μήτηρ, Θεοῦ Ἀπειρόγαμε. 

Ὡς πάνυ ὡραία ἡ μορφή, Σοῦ Θεογεννήτρια, ὡς ἱλαρόν Σου τό πρόσωπον, καί ἀγλαόφωτον, τήν παρθενικήν Σου, ἐκφαῖνον λαμπρότητα, δι’ ἧς καταφαιδρύνεις τά σύμπαντα, καί τόν Χριστόν ἡμῖν, ἐνδεικνύεις χαριέστατα, ὡς τοῦ κόσμου, Σωτῆρα καί Κύριον. 

Πανένδοξε Κόρη τῆς Σιών, Κυρία καί Δέσποινα, ἁμαρτωλῶν ἡ ἀντίληψις, καί ἡ παράκλησις, τῶν ἀπηλπισμένων, δέξαι τῆς καρδίας μου, τήν πόθῳ προσαχθεῖσάν Σοι αἴνεσιν, καί μή ἀπώσῃ με, τοῦ προσώπου Σου τόν δείλαιον, ἐν τῇ ὥρᾳ, τῆς Κρίσεως δέομαι.  

Δίστιχον·

Τούς ψάλλοντας Σοι πρῶτον ἐν Σιών Μῆτερ,

πρώτην στολήν ἔνδυσον ἐν δεξιοῖς Σου.