Νὰ σέβεστε τὸν ἑαυτό σας, νὰ εἶστε εἰλικρινεῖς με τὸν ἑαυτό σας καὶ νὰ «ἐπισκέπτεσθε» τὸν ἑαυτό σας, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Συμεών.

Γέροντας Βασίλειος Γοντικάκης, 

Προηγούμενος Ι.Μ. Ιβήρων

- Φοβᾶμαι ὅτι πολλοί, ἂν καὶ πηγαίνωμε στὴν ἐκκλησία, ἔχομε ἕνα κενὸ στὴν πίστι μας, δὲν πιστεύομαι οὐσιαστικὰ στὸν Θεό. Ποῦ νομίζεται ὅτι ὀφείλετε αὐτό; 

Θυμᾶστε ἐκεῖνο τὸ περιστατικό, ποὺ ἕνας πατέρας πῆγε τὸ ἄρρωστο παιδί του στὸν Κύριο καὶ Τὸν παρακάλεσε νὰ τὸν βοηθήση. Καὶ εἶπε ὁ Κύριος: «Ἐὰν πιστεύεις, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι». Καὶ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὁ βασανισμένος, ἦταν εἰλικρινὴς καὶ εἶπε: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τὴ ἀπιστία» (Μαρκ. θ´, 24). Πιστεύω καὶ ταυτόχρονα εἶμαι ἄπιστος βοήθησέ με νὰ πιστέψω. Νομίζω ὅτι, αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι νὰ εἴμαστε, σὰν τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, εἰλικρινεῖς καὶ νὰ μὴν παριστάνομε τὸ κάτι παραπάνω ἀπὸ ὅ,τι εἴμαστε. Καλλίτερα, λέει κάποιος, εἶναι μιὰ πραγματικὴ κόλαση ἀπὸ ἕνα φανταστικὸ παράδεισο». Κ ἂν τυχὸν ἐμένα μου λέτε καλὰ λόγια καὶ δὲν βλέπω ἐγὼ τὴν κακομοιριά μου, ἀλλὰ πιστέψω αὐτὰ ποὺ λέτε, κι ἀρχίζω νὰ κυκλοφορῶ, σὰν νὰ εἶμαι αὐτὰ ποὺ νομίζουν οἱ ἄλλοι, τότε κάτι δὲν πάει καλά. 

Ἐὰν τυχὸν νοιώθω μία πίστη, θὰ πρέπει νὰ πῶ: «Δόξα τῷ Θεῷ, νοιώθω μίαν ἀνάπαυση». Ἐὰν τυχὸν νοιώθω μίαν ἀμφιβολία. Θὰ πρέπει νὰ ἐξομολογηθῶ τὸν λογισμό μου. Κι ἔτσι κενούμενος, ἀδειάζοντας κανεὶς καὶ ὄντας τίμιος με τὸν ἑαυτό του, προχωρεῖ στὴν ἀλήθεια καὶ βρίσκει τὴ μία πίστη, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δοξασία, ἀλλ᾿ εἶναι φανέρωση τῆς δυνάμεως, τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία σῴζει τὸν ἄνθρωπο· καὶ τὸν ἐλάχιστο ἄνθρωπο, τὸν καθένα, τὸν κάνει Θεό, κατὰ χάρη· καὶ ταυτόχρονα εἶναι αὐτὴ ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία δυνάμει σῴζει τὴν οἰκουμένη.

Σᾶς λέω: Νὰ σέβεστε τὸν ἑαυτό σας, νὰ εἶστε εἰλικρινεῖς με τὸν ἑαυτό σας καὶ νὰ «ἐπισκέπτεσθε» τὸν ἑαυτό σας, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Συμεών. Καὶ νὰ ἐξασφαλίσετε μία ἥσυχη ὥρα καὶ μία ἥσυχη γωνιά, ποὺ θὰ εἶναι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό σας. Καὶ μάθετε νὰ λέτε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό: Ἐσὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεός, ὁ δυνατός· ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀδύναμος, ὁ ἁμαρτωλός. Σὲ γνωρίζω καὶ δὲν Σὲ γνωρίζω. Ξέρω ὅτι εἶμαι ἀδύναμος, ξέρω ὅτι Ἐσὺ μὲ ἀγαπᾷς καὶ ζητῶ τὸ ἔλεός Σου».Ἐὰν τυχὸν αὐτὸ γίνει, τότε θὰ βροῦμε σιγὰ - σιγὰ τὸν ἑαυτό μας, καὶ δὲν θὰ εἴμαστε ἐκτὸς ἑαυτοῦ, δὲν θὰ ζοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Ἐὰν τυχὸν δὲν ἐπισκεπτόμαστε τὸν ἑαυτό μας, ἐὰν δὲν ἔχομε μία ἥσυχη ὥρα καὶ μία ἥσυχη γωνιά, τότε θὰ εἴμαστε συνέχεια ζαλισμένοι καὶ συνέχεια μαριονέτες, ποὺ μᾶς κινοῦν ἄλλες δυνάμεις: εἴτε ἡ τηλεόραση, εἴτε οἱ ἐφημερίδες, εἴτε τὰ μαθήματα, εἴτε ἡ ἐπιπολαιότης, εἴτε τὰ πάθη τὰ δικά μας... Ἐνῷ τὸ βαθύτερο εἶναι μας, αὐτὸ τὸ ὁποῖο φέρει τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, θέλει νὰ πεῖ: «Κοίταξε, δὲν εἶμαι τίποτε, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἔχω μία δύναμη, ποὺ δὲν φοβᾶται οὔτε τὸ χάρο». 

Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, θὰ πρέπει κανεὶς νὰ βρεῖ τὸν ἑαυτό του. Καὶ θὰ βρεῖ κανεὶς τὸν ἑαυτό του, ἂν μπορεῖ νὰ εἶναι εἰλικρινής, κατ᾿ ἀρχήν, μὲ τὸν ἑαυτό του. Καὶ τότε θὰ νοιώσει ὅτι εἶναι, σὰν ἄνθρωπος, ἕνα μπόλι ἐλάχιστο, τὸ ὁποῖο μπολιάζεται στὴν καλλιέλαιο. Μπολιάζεται σ᾿ ἕνα δένδρο βαθύρριζο, καὶ νοιώθει ὅτι τὸ μπόλι αὐτὸ ἔπιασε. Μεγαλώνουν τὰ κλαδιά, ἀνθίζει τὸ μπόλι καὶ βγάζει καρπούς. Κι αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο μπόλι ἔχει δικὲς τὸ ρίζες, τὶς ρίζες τὶς βαθύτατές του αἰωνόβιου δένδρου. Τότε κανεὶς νοιώθει ὅτι, αὐτὰ ποὺ ζεῖ μέσα του, ἢ αὐτὰ ποὺ λέει, δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὰ διάβασε καὶ κρατάει ἕνα χαρτὶ καὶ τὰ λέει, ἀλλ᾿ εἶναι κάτι ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα του. Καὶ τί βγαίνει ἀπὸ μέσα του; Βγαίνει, μιὰ στιγμή, ἕνα «Δόξα τῷ Θεῷ». 

Κι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ μέσα του ἔχει «μορφωθεῖ» ὁ Χριστός, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἔχει μία ὑγεία πνευματική, ἔχει μία ἠρεμία καὶ μία ἐλευθερία, καὶ νοιώθει ὅτι δὲν ἔχει κανένα παράπονο γιὰ τίποτε καὶ γιὰ κανένας ἄνθρωπο. Γιατί ἂν τυχὸν ἐμεῖς παραπονιόμαστε καὶ μουρμουρίζουμε καὶ δυσανασχετοῦμε, σημαίνει ὄχι ὅτι μας φταῖνε οἱ ἄλλοι, ἀλλ᾿ ὅτι ἐμεῖς δὲν ἔχομε τὴν ὑγεία τὴν μεγάλη, τὸ δυνατὸ σῶμα γιὰ νὰ χωνέψει τὴν κάθε τροφή, ἐμεῖς δὲν ἔχομε ἐλάχιστη ἀπὸ τὴ χάρη καὶ τὸ δυναμισμὸ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. 

Ἕνας ἄνθρωπος μορφωμένος ἐν Χριστῷ, ἕνας ἄνθρωπος μικρὸς ἐν Χριστῷ, δηλαδὴ μεγάλος, εἶναι ἥσυχος, ἤρεμος, δὲν ἀπειλεῖ κανέναν. Ἀλλ᾿ ὅλα τὸ κάνουν καλὸ καὶ λέει μόνο: «Δόξα σοι, ὁ Θεός». Κι ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια δὲν χάνει δύναμη, ἀλλ᾿ αὐξάνεται ἡ δύναμή του. Καὶ ὅταν γεράσει, τότε νοιώθει ὅτι τὰ γεράματα εἶναι συμπεπυκνωμένη νεότης. Καὶ ὅταν πεθάνει, νοιώθει ὅτι διὰ τοῦ θανάτου μπαίνει σὲ μία πλήμυρα ζωῆς, τὴν ὁποία δὲν μποροῦσε ν᾿ ἀντέξει ὅσο ἦταν ζωντανός.

 

Οἱ ἐρωτήσεις ἔγιναν εἰς τὴν Πάτρα τὴν 14η Μαΐου τοῦ 1998, 

ἀπὸ πιστοὺς πρὸς τὸν τότε καθηγούμενο 

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους π. Βασίλειο, 

ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν ὁμιλία του μὲ τὸν τίτλο: 

«Ἡ ὀρθόδοξη θεώρησι τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό».

Είναι τόσο πολύ εύκολο να πιστέψεις τον Χριστό ή είναι πάρα πολύ δύσκολο να πιστέψεις τον Χριστό;

~2~

Απόσπασμα απο την Ράδιοπαράγκα του 1997 - Η καλή Απιστία του Θωμά εδώ

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Είναι τόσο πολύ εύκολο να πιστέψεις τον  Χριστό ή είναι πάρα πολύ δύσκολο να πιστέψεις τον Χριστό;

Το ερώτημα είναι ανόητο. 

Ούτε εύκολο είναι, ούτε δύσκολο είναι. Γιατί τα του Χριστού, δεν τα αξιολογούμε ως εύκολα ή ως δύσκολα. Ο Χριστός δεν ζυγίζεται με τίποτε. Είναι ο Χριστός. Και εμείς απλώς θέλουμε να έχουμε εμπειρία μαζί Του. 

Και επειδή ο Θεός είναι αγάπη, εμείς δεν θέλουμε ούτε τα εύκολα ούτε τα δύσκολα, παρά μόνο τον Χριστό. Και ξεκινώντας, έτσι, να περπατούμε στους βηματισμούς της πίστεως ή της απιστίας, εμείς ζητούμε τον Χριστό και ζητώντας τον Χριστό, αρχίζουμε την πορεία μας μαζί Του. 

Θα τον πιστέψουμε αν θα τον δούμε ή αν δεν θα τον δούμε; 

Λάθος επιχείρημα. 

Αν επιτρέψει να τον δούμε, θα τον δοξολογήσουμε, αν δεν επιτρέψει, πάλι θα τον δοξολογήσουμε. Εκείνος λοιπόν δεν είναι, ούτε με τα εύκολα, ούτε με τα δύσκολα. Αποκαλύπτεται στον καθένα όπως Εκείνος θέλει. Και επειδή ακριβώς Εκείνος και μόνο Εκείνος ξέρει τα βάθεια της καρδιάς μας, ξέρει ποιες χορδές της ψυχής μας θα ακουμπήσει για να Τον πιστέψουμε. Χωρίς τα εύκολα και χωρίς τα δύσκολα. Το γεγονός βέβαια, λειτουργείται με ένα μοναδικό τρόπο, μέσα στο χώρο της Εκκλησίας και εν τη κλάση του άρτου. Οι Χριστιανοί λοιπόν αρχίζουν αυτή την πορεία. 

Να Τον δούνε, να μην Τον δούνε, εύκολο δύσκολο, πίστη ή απιστία; 

Περπάτησε μέσα στο μυστήριο της Εκκλησίας και να οδηγηθείς, εν μετάνοια, μέσα από το μυστήριο της μετανοίας, εν τη κλάση του άρτου. Και πέρα από το εύκολο και το δύσκολο, πέρα από το πόσο πιστεύεις ή δεν πιστεύεις. Αρχίζει Εκείνος να αποκαλύπτεται και τότε έχεις μπροστά σου τον Χριστό. Και τότε αν πιστεύεις, πόσο πιστεύεις; Δεν μετριέται! Είσαι κοντά σε Εκείνον και άμα είσαι κοντά, δεν μετριέσαι πόσο πιστεύεις, κάθεσαι κοντά Του και είσαι κοντά Του. 

Ένα μωρό πόσο είπε στη μητέρα του ότι την πιστεύει; 

Εμπιστεύεται τη ζέστη αγκαλιά της. Χωρίς να λέει τίποτε. Είναι εκεί κοντά, χωρίς να φοβάται. 

Ε λοιπόν! 

Αν θέλετε πολύ να πιστέψετε και οι άλλοι δεν σας ωφελούν σε αυτό. Τολμήστε σαν τον Θωμά. Αλλά κι αν τότε πιστέψετε ξεπεράστε και την πίστη, πάτε παραπέρα. Σταθείτε κοντά Του με πολλή εμπιστοσύνη. Χωρίς να φοβάστε κλεισμένες θύρες και χωρίς να φοβάστε τα ανειρήνευτα δεδομένα του κόσμου. Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος - λάβετε Πνεύμα Άγιο - είπε Εκείνος, μόλις εμφανίστηκε κεκλεισμένων των Θυρών. Θα δώσει αυτή τη Χάρη και αυτή τη βοήθεια.

Το γεγονός της πίστεως είναι θέμα βιωματικής αγίοπνευματικής εμπειρίας. Και τότε όλη η Χάρις του Θεού καταλαμβάνει τις καρδιές μας. Και Τότε καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να πιστεύεις όταν δεν έχουμε ανάγκη να ερμηνεύσουμε τι σημαίνει να πιστεύεις. Γιατί είμαστε κοντά Του και είμαστε στα χέρια Του.

 

 

Εκείνος ο οποίος θέλει να μάθει για την Ανάσταση, να μπει στην Εκκλησία και να πάθει τα πάθη του Χριστού.

-1-

Όταν κάποιος άνθρωπος έχει καλή θέληση και θέλει να μάθει για την Ανάσταση αλλά είναι δύσκολο να την πιστέψει και θέλει αποδείξεις για να πιστέψει, τότε τι πρέπει να κάνει για να μάθει τα πάντα;

Κοιτάξτε, το είπαμε κάπου στην εκπομπή μας και το είπε εκείνο το κείμενο το πανέμορφο του πατρός Βασιλείου Γοντικάκη. Εδώ δεν είναι απλώς να πιστέψεις μέσα από το μυαλό σου, είναι να πάθεις γι’ αυτά τα πράγματα και μπαίνοντας στην Εκκλησία, παθαίνεις. Και ο Χριστός παίρνει πάνω Του, όλα σου τα πάθη. Παθαίνεις πρώτα και μετά γνωρίζεις την Ανάσταση. Μην προσπαθούμε να αναμετρηθούμε με την Ανάσταση λογικά. Θα μπορούσαμε να φέρουμε δεκάδες επιχειρήματα. Κάποιο απ’ αυτά, έτσι για να αλλάξουμε τον τρόπο της κουβέντας, το χρησιμοποιήσαμε την ώρα που κουβεντιάζουμε με τα παιδιά. Αλλά οποιοδήποτε επιχείρημα, δεν θα έχει κανένα νόημα, αν την Ανάσταση δεν την πάθεις πάνω στη ζωή σου. Επιχείρημα δεν είναι και το Φως που βγαίνει κάθε Μεγάλο Σάββατο στον Πανάγιο Τάφο; Αλλά ούτε αυτό το επιχείρημα, το πολύ ουσιαστικό, δεν είναι αρκετό για να πείσει και να είναι η απόδειξη για την αλήθεια του Χριστού. Τίποτε ως απόδειξη δεν μπορεί να βιάσει τη σύνδεση και την ελευθερία κάποιου που δεν θέλει να πιστέψει. Εκείνος ο οποίος θέλει να μάθει για την Ανάσταση, να μπει στην Εκκλησία και να πάθει τα πάθη του Χριστού, κατά τα μέτρα που Εκείνος απαθώς έπαθε εκείνα που έπαθε και τότε θα καταλάβει τι σημαίνει Ανάσταση.

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος  

Ράδιο Παράγκα Πάσχα του 1993 

 

Γιὰ ποιὸ λόγο, ἐνῶ ὁ Ἰωάννης διηγεῖται ὅτι ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἔτρεξαν στὸ μνῆμα τοῦ Κυρίου, ὁ Λουκᾶς γράφει ὅτι μόνο ὁ Πέτρος πῆγε στὸν τάφο;

 ᾿Απορία 55η. 

Γιὰ ποιὸ λόγο, ἐνῶ ὁ Ἰωάννης διηγεῖται ὅτι ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἔτρεξαν στὸ μνῆμα τοῦ Κυρίου, ὁ Λουκᾶς γράφει ὅτι μόνο ὁ Πέτρος πῆγε στὸν τάφο; 

Ἐξήγηση. 

Ὅπως ἔχει γραφεῖ καὶ παραπάνω γι' αὐτό, ἐπειδὴ ἔγιναν διάφορες μεταβάσεις γυναικῶν στὸ μνῆμα, γι' αὐτὸ καὶ ὅσα συνέβηκαν σ' αὐτὸ ἱστοροῦνται κατά τρόπο διαφορετικό. 

Ὅταν λοιπὸν ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία ἀνέφερε στὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, ὅτι πάρθηκε ἀπὸ τὸν τάφο τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, πῆγαν καὶ οἱ δύο ἐκεῖ. 

Μετὰ ὅμως ἀπὸ αὐτό, ἐπειδὴ οἱ γυναῖκες, ὅπως διηγεῖται ὁ Λουκᾶς, ἀνήγγειλαν στοὺς μαθητὲς αὐτὸ ποὺ εἶδαν, ἀλλὰ δὲν ἔγιναν πιστευτὲς ἀπὸ αὐτούς, ὁ Πέτρος, ὡς πιὸ θερμόαιμος, πῆγε ἐκεῖ γιὰ δεύτερη φορά.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 

Γιὰ ποιὸ λόγο ὁ Ματθαῖος τοποθετεῖ τὴν ἀνάσταση ἀργὰ τὴ νύχτα τοῦ Σαββάτου, ὁ Μάρκος πάλι πολύ πρωί, ὅταν εἶχε ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ὁ Λουκᾶς τὰ βαθειὰ χαράματα , καὶ ὁ Ἰωάννης ἐνῶ ἀκόμα ἦταν σκοτάδι;

 ᾿Απορία 50η. 

Γιὰ ποιὸ λόγο ὁ Ματθαῖος τοποθετεῖ τὴν ἀνάσταση ἀργὰ τὴ νύχτα τοῦ Σαββάτου, ὁ Μάρκος πάλι πολύ πρωί, ὅταν εἶχε ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ὁ Λουκᾶς τὰ βαθειὰ χαράματα , καὶ ὁ Ἰωάννης ἐνῶ ἀκόμα ἦταν σκοτάδι; 

Καὶ γιατί ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει ὅτι πῆγε στὸ μνημεῖο τοῦ Κυρίου μία γυναίκα, ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Μάρκος τρεῖς, καὶ ὁ Ματθαῖος δύο γυναῖκες; 

Μάλιστα ἀκόμα καὶ τὰ ὀνόματά τους τὰ ἀναφέρουν διαφορετικά. 

Ὁ Λουκᾶς ἀναφέροντας τρεῖς, λέγει ὅτι ἡ μία ἀπὸ αὐτὲς λεγόταν Ἰωάννα, ὁ Μάρκος ἐπίσης ἀναφέροντας τρεῖς, λέγει ὅτι ἡ μία ἀπὸ αὐτὲς λεγόταν Σαλώμη.

Εξήγηση. 

Στὴν ἁγία Γραφή βρίσκουμε νὰ ὑπάρχουν πολλὲς συνωνυμίες, πρᾶγμα ποὺ συμβαίνει καὶ ἐδῶ. 

Ἔτσι καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς Θεοτόκου ὀνομαζόταν μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα, ἀλλὰ καὶ Μαρία τοῦ Ἰακώβου. 

Ἐπίσης καὶ Μαγδαληνὲς συνέβαινε νὰ ὑπάρχουν ὄχι μόνο μία καὶ δύο, ἀλλὰ τρεῖς, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ μία καθαρίστηκε ἀπὸ ἑπτὰ δαιμόνια . 

Μαζὶ μὲ αὐτὴν καὶ οἱ ὑπόλοιπες, μαζὶ μὲ τὴν Ἰωάννα καὶ τὴ Σαλώμη, οἱ ὁποῖες εὐεργετήθηκαν μὲ πολλούς τρόπους ἀπὸ τὸν Σωτήρα, σὲ διαφορετι- κοὺς χρόνους ἔτρεξαν στὸ μνῆμα τοῦ Κυρίου, καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτὲς εὔλο- γα πῆγαν καὶ ἡ Μαρία τοῦ Ἰακώβου, ποὺ ἦταν γιὸς τοῦ ᾿Αλφαίου, ἀλλὰ καὶ ἄλλη μία ποὺ λεγόταν Μαρία, καὶ ἦταν μητέρα τοῦ Ἰακώβου, τοῦ γιοῦ τοῦ Ζεβεδαίου. 

Ἐδῶ λοιπὸν πρέπει νὰ ἐξετάσουμε προσεκτικὰ τὴν διαίρεση τῶν ἐμφανίσεων. 

Γιατὶ καμμιὰ ἀντίφαση δὲν ἀναφέρεται στὸν Ματθαῖο, ποὺ λέγει ὅτι μία Μαρία ἀπὸ τὶς Μαγδα- ληνές, μαζὶ μὲ μιὰ ἄλλη Μαρία, ἀργὰ τὸ Σάββατο, παραμένοντας μέχρι τὰ μεσάνυχτα, πῆγαν μέσα στὸ μνημεῖο, τὸ ὁποῖο ἦταν διπλό, σύμφωνα μὲ τὸν τύπο τοῦ σπηλαίου τοῦ ᾿Αβραάμ, καὶ ὅταν μπῆκαν στὸνπ προθάλαμό του εἶδαν τὸν ἄγγελο, ὁ ὁποῖος τὴν ὥρα ἐκείνη εἶχε ἀποκυλίσει τὴν πέτρα, καὶ εἶχε ἤδη ἀναστηθεῖ ἀπὸ τὸ μνῆμα ὁ Χριστός. 

Γι' αὐτὸ ἔχει γραφεῖ· «Νά, ἔγινε σεισμός μεγάλος», δηλαδή ταυτόχρονα μὲ τὴν παρουσία τοῦ ἀγγέλου, καὶ ἄκουσαν ἀπὸ αὐτὸν αὐτὰ ποὺ ἄ- κουσαν. 

Ἐνῶ λοιπὸν πήγαιναν νὰ τὰ ἀναγγείλουν στοὺς μαθητές, εἶδαν τὸν Κύριο, προσκύνησαν τὰ πόδια του, καὶ ἔτρεξαν γρήγορα στοὺς μαθητές. 

Ἐν τῶ μεταξὺ οἱ φύλακες ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς στὴν πόλη. 

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει μόνο τὴ Μαγδαληνὴ Μαρία, πρέπει νὰ τὴν θεωρήσουμε, ὅπως εἶναι φυσικό, ἄλλη καὶ πιὸ ἀμύητη ἀπὸ τὴν προηγούμενη, ἡ ὁποία τρέχοντας, ὅταν ἔφθασε στὸ μνημεῖο καὶ βρῆκε τὴν πέτρα ἀποκυλισμένη, χωρὶς νὰ δεῖ τίποτε ἄλλο, πῆγε στὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη. 

Ἐκεῖνοι τότε, ὅταν πῆγαν καὶ εἶδαν τὰ ἐντάφια σπάργανα νὰ εἶναι σκορπισμένα, ἔφυγαν γεμάτοι θαυμασμό. 

Ἐν τῶ μεταξὺ στὴ Μαρία ποὺ ἔκλαιε στὸν προθάλαμο τοῦ σπηλαίου, καὶ κύτταζε μέσα, ἐμφανίσθηκαν οἱ ἄγγελοι καὶ τὴν ἔκαναν νὰ στρα- φεῖ πρὸς τὰ ἔξω, στὸν ἀναστημένο Χριστὸ ποὺ εἶχε ἐμφανισθεῖ σ αὐτούς, πρὸς τὴν ὁποία Μαρία ὁ Κύριος εἶπε· «Γιατί κλαῖς;» καὶ τὰ παρακάτω. 

Ἔπειτα, ὅταν τὸν ἀναγνώρισε καὶ τὸν προσφώνησε «Δασκαλε», ὁ Χριστὸς ἀπάντησε καὶ εἶπε, «Μὴ μὲ πιάνεις» καὶ ὅλα ὅσα εἶπε σ' αὐτήν. 

Καθόλου ἀπίθανο λοιπὸν μετὰ τὴν θέαση αὐτὴ ἡ Μαρία τρέχοντας πρὸς τοὺς ἀποστόλους νὰ συνάντησε τὶς γυναῖκες, ποὺ ἀναφέρονται ἀπὸ τὸν Λουκᾶ, νὰ τρέχουν πρὸς τὸ μνῆμα, τὴ Μαρία τοῦ Ἰακώβου καὶ τὴν Ἰωάννα, καὶ νὰ τὶς ὁδήγησε γιὰ νὰ δοῦν μαζὶ μ᾿ αὐτὴν τὴν ὀπτασία. 

Ὅταν ὅμως ἔφθασαν μέσα στὸ μνῆμα καὶ δὲν εἶδαν κανέναν, ἀποροῦσαν ὅλες. 

Ἡ Μαγδαληνὴ γιὰ τοὺς ἀγγέλους ποὺ προηγουμένως εἶδε, καὶ τώρα δὲν τοὺς ἔβλεπε, ἐνῶ οἱ ἄλλες δύο γιὰ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, ποὺ δὲν βρισκόταν ἐκεῖ. 

Ἐμφανίσθηκαν ὅμως πάλι σὲ ὅλες οἱ ἄγγελοι, καὶ εἶπαν σ αὐτὲς αὐτὰ ποὺ διηγεῖται ὁ Λουκᾶς. 

᾿Αφοῦ πῆγαν λοιπὸν οἱ τρεῖς μαζὶ καὶ μὲ τὶς ὑπόλοιπες γυναῖκες, ποὺ ἀναφέρονται ἐκ παραδρομῆς ἀπὸ τὸν Λουκᾶ, τὰ εἶπαν ὅλα στοὺς μαθητές. 

Ἐκεῖνοι ὅμως, ἔχοντας ἀκούσει ἀπὸ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, ὅτι πῆγαν στὸ μνῆμα καὶ δὲν εἶδαν κανέναν, θεώρησαν παραλήρημα τὰ ὅσα εἶπαν οἱ γυναῖκες. 

Ὁ Πέτρος τότε, σὰν θερμόαιμος, πῆγε γιὰ δεύτερη φορὰ στὸ μνῆμα, καὶ ἀφοῦ εἶδε τὰ ἴδια ποὺ εἶχε δεῖ καὶ τὴν πρώτη φορά, ἔφυγε ἀπορώντας γιὰ τὸ γεγονός. 

Μάρκος ὅμως ἀναφέρει καὶ ἄλλη Μαγδαληνή, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς δύο ποὺ ἀναφέρονται ἀπὸ τὸν Ματθαῖο, τὸν Λουκᾶ καὶ τὸν Ἰωάννη, μαζὶ μὲ τὴ Σαλώμη καὶ τὴν Μαρία τοῦ Ἰακώβου, ποὺ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν προηγούμενη, οἱ ὁποῖες, ὅπως εἶναι εὔλογο, πῆγαν τελευταῖες στὸ μνῆμα, καὶ εἶδαν τὴν ὀπτασία τοῦ ἑνὸς ἀγγέλου, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ματθαῖος, καὶ ἐπειδὴ φοβήθηκαν πολύ, ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνῆμα, καὶ δὲν τόλμησαν νὰ ποῦν σὲ κανέναν τίποτε, προβλέποντας τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων, ἐπειδὴ ἤδη εἶχε ἀνατείλει ὁ ἥλιος.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Δεν αρκεί μια καλή συμπεριφορά μέσα σε έναν γάμο. Χρειάζεται αγιασμένη στάση για να βρεθεί ο Χριστός

 

Δεν αρκεί μια καλή συμπεριφορά μέσα σε έναν γάμο. Χρειάζεται αγιασμένη στάση για να βρεθεί ο Χριστός.

Απάντηση του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου σε ερώτηση που του έγινε την Πέμπτη  5 Οκτωβρίου του 1989  

Όταν συμπορεύεσαι με κάποιον άνθρωπο στη ζωή -μιλάτε για ένα ζευγάρι τώρα- και λέτε ότι κάποια στιγμή έχεις [κάποιες] δυσκολίες εκεί μέσα και χάνεις μερικά πράγματα για να κρατήσεις την ισορροπία.

Φυσικά και χάνεις. Αν δε χάσεις, δε γίνεται τίποτα. Και το αίμα σου για να χύσεις, χάνεις μερικά κύτταρα για να βγει το αίμα απ' έξω. Φυσικά χάνεις. 

Αφού συμπορεύεσαι, χάνεις πρώτα-πρώτα τον ρυθμό σου. Δεν περπατάς με τον ρυθμό που θέλεις εσύ. Άρα βρίσκεις τον ρυθμό με τον άλλο άνθρωπο μαζί ή με τους άλλους ανθρώπους, αν είσαι σε έναν άλλο καινούργιο χώρο. Χάνεις τον ρυθμό σου. Κάνεις μία ταπείνωση για να βρεις ρυθμό. 

Χάνεις πολλά πράγματα από το εγώ σου, για να βρεις και τον άλλο μέσα στη ζωή σου. Χάνεις πολλά πράγματα απ’ το θέλημά σου για να καταλάβεις και τι θέλει ο άλλος. Όχι όμως για να καταλήξεις απλώς να κάνεις το θέλημά του  [και] να κάνεις ό,τι θέλει το εγώ του. 

Όλα αυτά τα κάνεις για να μπορείς να βρεις τον άλλο άνθρωπο και να πάτε μαζί στον Χριστό. Αν όλα αυτά γίνουν έτσι με μια κοσμική προοπτική  "εγώ να δεις θα τα καταφέρω", όχι. Τον βρίσκεις, κόβεις το θέλημά σου, κόβεις το εγώ σου, κάνεις ό,τι ταπείνωση μπορείς, για να βρεις τον Χριστό μαζί [του]. 

Γιατί, είπα, έχασες τον ρυθμό σου. Δεν μπορείς πάλι να περπατάς με τον ρυθμό του κόσμου. Χάνεις τον ρυθμό σου για να ενωθείς με τον ρυθμό του άλλου και να πάτε μαζί στον Χριστό, [ο οποίος] θα σας δώσει ρυθμό πια. Και δεν είναι ούτε ο δικός σου ο ρυθμός, ούτε του άλλου ο ρυθμός. Είναι ο ρυθμός του Χριστού. 

Σε μια κοινωνία -επειδή είπατε για οικογένεια, για γάμο- δεν γίνεται ούτε το θέλημα του ενός, ούτε το θέλημα του άλλου. Γίνεται το θέλημα του Θεού. 

Αν είναι η διαμάχη “ποιανού το  θέλημα θα γίνει”, δεν γίνεται τίποτα. Να κάνεις όσο μπορείς ταπείνωση, να γίνει το θέλημα του άλλου. Αν δεν γίνεται τελικά το θέλημα του Θεού και δεν το θέλεις, ούτε η ταπείνωσή σου μετράει. Είναι χαμένο πράγμα. Μπορεί να βλάψει κιόλας. 

Δεν είναι τελικά “ποιου θέλημα θα περάσει”. Το κάνεις για να υπάρχει ενότητα και να βρείτε τον Χριστό μετά.

Και μια φορά να πείτε: “Ποιο είναι το θέλημά Σου;” Αυτό είναι όλη η έκφρασή μας. 

Δεν αρκεί, λοιπόν, μια καλή συμπεριφορά μέσα σε έναν γάμο. Χρειάζεται αγιασμένη στάση για να βρεθεί ο Χριστός. 

Δύσκολα πράγματα είναι. Είναι δύσκολα πράγματα. Αλλά αυτή είναι η πορεία μας. Και έτσι δεν νιώθεις πια που χάνεσαι. Αφού ό,τι κάνεις, όπως είπα στην αρχή, το κάνεις για τον Χριστό.  

Μην σταθείτε απλώς σε κοσμικό Savoir Vivre: "κάνε έτσι, κάνε αλλιώς". Έτσι να φερθείς, αλλιώς να φερθείς. Πώς να φερθείς; Όπως  θέλει ο Χριστός. 

Και με αυτόν τον τρόπο, ξέρετε, ξεπερνιόνται ένα σωρό περιττές διαμάχες. Δεν υπάρχουν διαμάχες, αφού πρέπει να γίνει το θέλημα του Χριστού. Ό,τι θέλει Εκείνος να γίνει. 

Να διαβάσετε πολύ τη δεύτερη ευχή του γάμου -τη μεγάλη ευχή του γάμου- που στο τελευταίο της μέρος, από τη μέση και μετά, έχει πολύ ωραία πράγματα γι’ αυτό. 

Λέει πράγματα που λέμε: “Γιατί τα λέει εδώ πέρα; Γάμος είναι και λέει: “Μνημόνευσον αυτούς, Κύριε ο Θεός, όπως μνημόνευσες τον Ενώχ, τον Σήμ, τον Ηλία…” 

Τι είναι αυτά, λες; 

Όπως η Αγία Ελένη έβλεπε τον Τίμιο Σταυρό. "Τι είναι αυτάς;" λες. Μοναδικά πράγματα. 

"Μνημόνευσον αὐτῶν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς ἐμνημόνευσας τοῦ Ἐνώχ, τοῦ Σήμ, τοῦ Ἠλία". 

Τι έκανε ο Ενώχ; Μεγάλο πράγμα έκανε ο Ενώχ. Μεγάλο πράγμα έκανε ο Σήμ, μεγάλο πράγμα έκανε ο Ηλίας. Ο Ενώχ - ξέρετε τι έκανε; Μετετέθη. Έγινε μετάσταση. Τον έθαψαν και δεν βρέθηκε το σώμα του. 

Να! Τέτοια συμπόρευση θέλω. Να φτάσω έτσι [με τον άλλο], να πάμε στον ουρανό μαζί. 

Αυτός ως ευλόγησες τον Ενώχ… 

Τέτοια προοπτική ανοίγει το κείμενο του γάμου, που δίνει [αυτές] τις απαντήσεις. Να έχουν τη χαρά που είχε η Αγία Ελένη όταν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Τέτοια χαρά, όταν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Να βρουν σταυρό σε αυτήν τη σχέση και να έχουν χαρά μέσα από εκεί. Σαν την Αγία Ελένη που βρήκε τον Σταυρό και χάρηκε. Αυτή είναι η δική μας προοπτική για [μία] τέτοια συμπόρευση.

Ἕνας ἀδελφός πού κατοικοῦσε σε Κοινόβιο ρώτησε τό μεγάλο Γέροντα σχετικά μέ τούς λογισμούς του.

142

Ἕνας ἀδελφός πού κατοικοῦσε σε Κοινόβιο ρώτησε τό μεγάλο Γέροντα σχετικά μέ τούς λογισμούς του. 

᾿Απόκριση 

Εἶσαι ἀνόητος, γι' αὐτό σε κυριεύουν οἱ λογισμοί σου καί μάλιστα τό δικαίωμα. ῾Ο Κύριος θέλει νά ἔχεις κάθε ἄνθρωπο ἀνώτερό σου. Δεῖξε λοιπόν σ᾽ αὐτόν ὑπακοή σέ ὅλα καί κάνε ὅ,τι σοῦ ζητᾶ, σχετικά μέ τό φαγητό, τό ποτό καί ὁποιοδήποτε πράγμα, δηλαδή ὑποταγή σε ὅλα. ῎Αν δέ κάτι σοῦ φαίνεται βαρύ, πάρε τή γνώμη τοῦ ᾿Αββᾶ καί ὅ,τι σοῦ λέει κάνε το. Καί γιά τήν ψαλμωδία καί γιά τήν ἀγρυπνία ὅ,τι σοῦ λέει νά τό κάνεις καί ὅλα θά συντελέσουν στη σωτηρία τῆς ψυχῆς σου. ῎Αν τώρα τύχει καί σε συκοφαντήσει, να χαίρεσαι, διότι αὐτό συμφέρει πολύ τήν ψυχή σου. Καί ἄν σοῦ προξενήσει λύπη, νά τό ὑπομείνεις, «διότι αὐτός πού θά ὑπομείνει μέχρι τέλος, αὐτός θά σωθεῖ» (Ματθ. 10, 22). Γιά ὅλα δέ νά εὐχαριστεῖς τό Θεό, διότι ἡ εὐχαριστία πρεσβεύει στο Θεό, ὥστε νά ἐνισχύει τήν ἀδυναμία μας. Καί σέ ὅλα πάντοτε κατάκρινε τόν ἑαυτό σου ὡς ἁμαρτοποιό καί παραβάτη καί δέν θα σε κατακρίνει ὁ Θεός. Ταπεινώσου στό καθετί καί θά βρεῖς τή Χάρη πού δίνει ὁ Θεός. 

῎Αν τά ἐννοήσεις αὐτά καί τά κάνεις πράξη, θα σε βοηθήσει ὁ Θεός νά βρεῖς δύναμη. Διότι αὐτό εἶναι τό θέλημά Του, «νά σωθεῖ κάθε ἄνθρωπος καί νά ἔλθει σε ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειας» (Α΄ Τιμ. 2, 4). 

Βαρσανουφίου και Ιωάννου κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά (ερωταποκρίσεις)  

Τόμος Α΄  

Εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”

Γιατί, ἀφοῦ μὲ τὶς γυναῖκες παράγγειλε στοὺς μαθητὲς νὰ μεταβοῦν στὴ Γαλιλαία, ἐπειδὴ ἐκεῖ θὰ ἐμφανιζόταν σ' αὐτούς, ἐμφανίζεται στη Σιών; Καὶ γιατί ὁ Λουκᾶς λέγει, ὅτι ἦταν παρόντες οἱ ἕνδεκα , ἐπειδὴ ὁ Θωμᾶς ἀπουσίαζε;

 ᾿Απορία 56η. 

Γιατί, ἀφοῦ μὲ τὶς γυναῖκες παράγγειλε στοὺς μαθητὲς νὰ μεταβοῦν στὴ Γαλιλαία, ἐπειδὴ ἐκεῖ θὰ ἐμφανιζόταν σ' αὐτούς, ἐμφανίζεται στη Σιών;

Καὶ γιατί ὁ Λουκᾶς λέγει, ὅτι ἦταν παρόντες οἱ ἕνδεκα , ἐπειδὴ ὁ Θωμᾶς ἀπουσίαζε; 

Ἐξήγηση. 

Πρῶτα - πρῶτα, ἐπειδὴ οἱ ἀπόστολοι ἦταν φοβισμένοι καὶ δὲν τολμοῦσαν νὰ βγοῦν οὔτε ἔξω ἀπὸ τὴν Ἰερουσαλήμ, ἐξαιτίας τοῦ φόβου τῶν Ἰουδαίων, σωστὰ ἔπρεπε ὁ Κύριος νὰ ἐμφανισθεῖ στὴ Σιών, γιὰ νὰ διαλύσει τὸν φόβο τους, νὰ τοὺς δώσει τὴν εἰρήνη, καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἀνάσταση. 

Ὅμως τὴν παράδοση τοῦ ζωοποιοῦ βαπτίσματος, μαζὶ μὲ τὰ τελειότερα δόγματα θὰ τοὺς τὰ δώσει στη Γαλιλαία, ἀφοῦ ἀπομακρύνει τὸν φόβο τῆς ἰουδαϊκῆς θρασύτητας, ἐπειδὴ στὴ Γαλιλαία εἶχε δείξει τὸ μεγάλο φῶς σ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονταν στὸ σκοτάδι, δηλαδὴ τὸ σωτήριο βάπτισμα, γι αὐτὸ καὶ προτρέποντάς τους ἔλεγε· «Μετανοεῖτε, γιατὶ ἔφθασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». 

Τοὺς ἕνδεκα μαθητὲς ὁ Λουκᾶς τοὺς ἀναφέρει, ἐπειδή, ἂν καὶ εἶχε ἐκπέσει ὁ Ἰούδας καὶ ἀπουσίαζε ὁ Θωμᾶς, ἦταν ὁπωσδήποτε παρὼν ὁ Ματθίας, τὸν ὁποῖο ἐπέλεξαν μὲ κλῆρο στη θέση τοῦ Ἰούδα, ὥστε νὰ γίνει μάρτυρας τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ σ ὅλο τὸ διάστημα μέχρι τὴν ἀνάληψή του, ὅπως διηγεῖται ὁ Λουκᾶς”.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 

Γιατί ὁ Ἰωάννης λέγει, ὅτι τὸ βράδυ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδας ἐμφανίσθηκε ὁ Χριστὸς σ' ὅλους τοὺς μαθητές του ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θωμᾶ, ἐνῶ ὁ Λουκᾶς λέγει, ὅτι ἐμφανίσθηκε μόνο στὸν Πέτρο, τότε ποὺ οἱ συνοδοὶ τοῦ Κλεώπα, τὸ βράδυ τῆς ἴδιας μέρας, γύρισαν στὴν Ἰερουσαλήμ, ἀφοῦ εἶδαν τὸν Κύριο στοὺς Ἐμμαοῦς;

 ᾿Απορία 57η. 

Γιατί ὁ Ἰωάννης λέγει, ὅτι τὸ βράδυ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδας ἐμφανίσθηκε ὁ Χριστὸς σ' ὅλους τοὺς μαθητές του ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θωμᾶ, ἐνῶ ὁ Λουκᾶς λέγει, ὅτι ἐμφανίσθηκε μόνο στὸν Πέτρο, τότε ποὺ οἱ συνοδοὶ τοῦ Κλεώπα, τὸ βράδυ τῆς ἴδιας μέρας, γύρισαν στὴν Ἰερουσαλήμ, ἀφοῦ εἶδαν τὸν Κύριο στοὺς Ἐμμαοῦς; 

Ἐξήγηση. 

Πρῶτα, μετὰ τὶς γυναῖκες, ὁ Χριστὸς ἐμφανίσθηκε στὸν Πέτρο καὶ ὕστερα στοὺς ἀποστόλους, ἔτσι ὅπως ἐμφανίσθηκε, καθώς λέγει ὁ Παῦλος, «Εμφανίσθηκε στὸν Κηφᾶ, καὶ ἔπειτα στοὺς δώδεκα», χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὸν Θωμᾶ, ποὺ ἀπουσίαζε, ἀλλὰ τὸν Ματθία καὶ τὸν Ἰοῦστο. 

Ἐνῶ λοιπὸν οἱ συνοδοὶ τοῦ Κλεώπα βρίσκονταν στὸ δρό- μο πρὸς Ἐμμαοῦς, ὁ Χριστὸς ἐμφανίσθηκε στὸν Πέτρο. 

Μόλις γύρισαν ἀπὸ τοὺς Ἐμμαοῦς καὶ εἶπαν στοὺς ἀποστόλους, ὅτι ἐμφανίσθηκε σ' αὐτοὺς κατὰ τὸ κόψιμο τοῦ ψωμιοῦ, τότε ἐμφανίσθηκε σὲ ὅλους αὐτοὺς ὁ Χριστὸς στὴ Σιών, ὅπως μᾶς διηγεῖται ὁ Λουκᾶς”. 

Δὲν πρέπει ἄλλωστε νὰ ἀποροῦμε, ὅτι μέσα σὲ μιὰ μέρα πῆγαν ἀπὸ τὴν Ἰερουσαλήμ στοὺς Ἐμμαοῦς, καὶ ἀπὸ τοὺς Ἐμμαοῦς στὴν Ἰερουσαλήμ. 

Οὔτε ἄλλωστε εἶναι γραμμένο, ὅτι ἦταν νύχτα ὅταν ἔφθασαν στοὺς Ἐμμαοῦς, ἀλλ᾽ ὅτι πλησίαζε ἡ νύχτα, ὅτι ἔγειρε ἡ ἡμέρα, καὶ ἦταν πιθανῶς ὀγδόη ἢ ἐνάτη ὥρα. 

Γιατὶ ἀπὸ τὶς ἑφτὰ ὁ ἥλιος γέρνει πρὸς τὴ Δύση. 

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ὅμως αὐτοὶ διήνυσαν τὸν δρόμο γεμᾶτοι χαρά, προκειμένου ν' ἀπαγγείλουν τὸ θαῦμα, φθάνοντας καὶ μέχρι τὴν προ- χωρημένη νύχτα. 

Γιατὶ τὸ μέρος τῆς νύχτας ποὺ παρατείνεται πολύ, συνηθίζουμε νὰ τὸ λέμε ὀψία. 

Καὶ ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καὶ σ' αὐτούς.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 

Γιὰ ποιὸ λόγο ἐξιστόρησαν διαφορετικὰ τὴν ὀπτασία τῶν ἀγγέλων, καὶ ἐκείνην τοῦ Κυρίου ποὺ ἔγινε στὶς γυναῖκες;

᾿Απορία 52η. 

Γιὰ ποιὸ λόγο ἐξιστόρησαν διαφορετικὰ τὴν ὀπτασία τῶν ἀγγέλων, καὶ ἐκείνην τοῦ Κυρίου ποὺ ἔγινε στὶς γυναῖκες; 

Ἐξήγηση. 

Δὲν εἶναι ἀντιφατικὴ ἡ ὀπτασία τῶν ἀγγέλων. 

Γιατὶ οἱ Ματθαῖος καὶ Μάρκος, ὅπως προείπαμε, ἀναφέρουν ὅτι ἕνας ἄγγελος ἐμφανίσθηκε στὶς γυναῖκες, ἐνὼ ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Ἰωάννης, ἀντιπαρερχόμε- νοι τὴν πρώτη ὀπτασία, ἀναφέρουν τοὺς δύο ἀγγέλους ποὺ ἐμφανίσθηκαν στὸ ἐσωτερικό διαμέρισμα τοῦ σπηλαίου. 

Ὁ Ἰωάννης μάλιστα ἀναφέρει τὴν Μαρία ποὺ στεκόταν στὸ ἔξω διαμέρισμα, καὶ ἔσκυψε μέσα, καὶ εἶδε δύο ἀγγέλους ντυμένους μὲ λευκὰ ἐνδύματα. 

Ὁ Λουκᾶς πάλι λέγει, ὅτι μπαίνοντας αὐτὲς μέσα καὶ μὴ βρίσκοντας τὸ σῶμα, εἶδαν δύο ἄνδρες μὲ ἐνδύματα ποὺ ἄστραφταν, τοὺς ὁποίους χαρακτήρισε ἀγγέλους. 

Λέγοντας «ἐμφανίσθηκαν», δὲν ἐννοεῖ ὅτι ἁπλῶς φάνηκαν, ἀλλὰ ὅτι ἦταν ἄγγελοι καὶ παρόντες, ὄχι πάντοτε, ἀλλ᾽ ἐμφανίζονταν ὅποτε ἤθελαν. 

Γι' αὐτὸ οὔτε στὸν Πέτρο ποὺ μπῆκε στὸ μνῆμα ἐμφανίσθηκαν, ἂν καὶ ἦταν παρόντες. 

Ἐνῶ στὶς γυναῖκες ποὺ μπῆκαν χωριστά μετὰ τὴν ἀπορία τους, ἐπειδὴ ἦταν ἀσθενέστερες, ἐμφανίσθηκαν. 

"Αν πάλι ἐρωτήσεις· Γιατί στὴ διήγηση τοῦ Ἰωάννη δὲν ἐμφανίσθηκε στη Μαρία ὁ ἄγγελος ποὺ καθόταν στὴν πέτρα, ὅταν μπῆκε μέσα στὸ μνῆμα δεύτερη φορά; 

Ἡ αἰτία εἶναι φανερή. 

Γιατί τὴν πρώτη φορὰ ἡ Μαρία βλέποντας τὴν πέτρα κυλισμένη, χωρὶς νὰ τὴν περιεργασθεῖ περισσότερο, γύρισε πίσω στὸν Πέτρο καὶ στὸν Ἰωάννη. 

Τὴ δεύτερη φορὰ ὅμως, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συναντήσει τοὺς ἀγγέλους ποὺ ἦταν μέσα, δὲν ἦταν ἀπαραίτητο νὰ ἐμφανισθεῖ ὁ ἄγγελος ποὺ καθόταν στὴν πέτρα. 

Γιατὶ γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἔγινε στὶς γυναῖκες, δὲν χρειάζεται νὰ ἐρευνοῦμε, ἀλλὰ νὰ πιστεύουμε στὴν ἀλήθεια. 

Ἐπειδὴ δηλαδὴ πήγαιναν στὸ μνῆμα διαφορετικά, ὄχι μὲ τὶς ἴδιες γυναῖκες, ἀλλὰ ἄλλοτε μὲ δύο ἀπὸ αὐτές, ἄλλοτε πάλι μὲ κάποια ἄλλη ἀπὸ αὐτὲς ποὺ τύχαινε, καὶ ἄλλοτε μὲ ἄλλες, καὶ ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε μὲ διαφορετικούς τρόπους. 

Στὴ μιὰ ἀπὸ αὐτές, ἐπειδὴ ἦταν ἀσθενέστερη, στὴν ἄλλη ἐπειδὴ ἦταν τελειότερη, ἀνάλογα ρύθμιζε τὴν ἐμφάνισή του ὁ Κύριος. 

Γι' αὐτὸ ὁ Μάρκος συνοπτικά φθάνοντας μέχρι τὸν ἔνα ἄγγελο, σταμάτησε τὸν λόγο. 

Ὁ Λουκᾶς πάλι, ἀποσιωπώντας τὴν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου στὶς γυναῖκες, κάνοντας μόνο ὑπαινιγμὸ στὸ περιστατικὸ μὲ τὸν Κλεώπα, τελειώνει τὴ διαπραγμάτευση τοῦ Εὐαγγελίου του λέγοντας· «Πήγαν μερικοοὶ ἀπὸ τοὺς δικούς μας στὸ μνημεῖο, καὶ τὸ βρῆκαν ὅπως μᾶς εἶπαν καὶ οἱ γυναῖκες, ἀλλ᾽ αὐτὸν δὲν τὸν εἶδαν».

 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Γιατί ὁ Ἰωάννης λέγει, ὅτι ὁ Κύριος εἶπε στὴ Μαρία, «Μὴ μὲ ἀγγίζεις» καὶ τὰ ἑξῆς, ἀφοῦ ὁ Ματθαῖος διηγεῖται, ὅτι οἱ γυναῖκες ἔπεσαν στὰ πόδια του καὶ τὸν προσκύνησαν;

 

᾿Απορία 53η. 

Γιατί ὁ Ἰωάννης λέγει, ὅτι ὁ Κύριος εἶπε στὴ Μαρία, «Μὴ μὲ ἀγγίζεις» καὶ τὰ ἑξῆς, ἀφοῦ ὁ Ματθαῖος διηγεῖται, ὅτι οἱ γυναῖκες ἔπεσαν στὰ πόδια του καὶ τὸν προσκύνησαν; 

Ἐξήγηση. 

Ὅπως ἤδη ἀποδείχθηκε αὐτὴ ἦταν ἀσθενέστερη στὴν πίστη ἀπὸ τὶς ἄλλες. 

Γι αὐτό, νομίζοντας ὅτι θὰ εἶναι μὲ τὸν Χριστὸ ὅπως καὶ πρίν, χωρὶς νὰ φαντασθεῖ κάτι μεγάλο γι' αὐτόν, δίκαια ἐπιτιμήθηκε, καὶ ἔμαθε ὅτι πρέπει αὐτὸς νὰ φύγει πρὸς τὸν οὐράνιο Πατέρα του ἀπὸ ὅπου εἶχε ἔρθει.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 

Γιατί ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Μάρκος λένε, ὅτι οἱ γυναῖκες μπῆκαν μέσα στὸ μνῆμα, ἐνῶ οἱ ἄλλοι δὲν τὸ λένε αὐτό, ἀλλ᾽ ὅτι μόνο ἔσκυψαν μέσα γιὰ νὰ δοῦν φοβισμένες;

᾿Απορία 51η. 

Γιατί ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Μάρκος λένε, ὅτι οἱ γυναῖκες μπῆκαν μέσα στὸ μνῆμα, ἐνῶ οἱ ἄλλοι δὲν τὸ λένε αὐτό, ἀλλ᾽ ὅτι μόνο ἔσκυψαν μέσα γιὰ νὰ δοῦν φοβισμένες; 

Ἐξήγηση. 

Ὁ Ματθαῖος καὶ Μάρκος ἐξιστοροῦν τὸ ἀρχικὸ γεγονός, ὅταν οἱ γυναῖκες πῆγαν ἐκεῖ ἀμέσως. 

Ἐνῶ ὁ Λουκᾶς ἐξιστορεῖ τὰ στὴ συνέχεια, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἀναχωρήσουν ἀπὸ τὸ μνῆμα. 

Γιατί, ἐπειδὴ τὰ μνήματα τῶν Ἰουδαίων ἦταν διπλᾶ, κατὰ τὸν τύπο τοῦ τάφου τοῦ ᾿Αβραάμ, καὶ ἡ πέτρα ποὺ τοποθετήθηκε στὴν εἴσοδο χώριζε τὸν ἐσωτερικὸ χῶρο ποὺ περιεῖχε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τὸν ἔξω, μπαίνοντας οἱ γυναῖκες μέσα στὸν ἐξωτερικὸ χῶρο, εἶδαν τὸν ἄγγελο νὰ κάθεται πάνω στὴν πέτρα, ὅπως γράφει ὁ Ματθαῖος, καὶ ὁ Μάρκος ποὺ ἀναφέρει νεαρὸν ντυμένο ἄσπρη στολὴ νὰ κάθεται στὰ δεξιά, δηλαδὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ χώρου. 

Καὶ ἀπὸ τοὺς δύο λοιπὸν εὐαγγελιστές, τὸν Ματθαῖο καὶ τὸν Μάρκο, εἶναι ἄγγελος αὐτὸς ποὺ ἐμφανί- σθηκε στὶς γυναῖκες καὶ τὶς προέτρεψε νὰ δοῦν τὸν τόπο, ὅπου βρι- σκόταν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου. 

Καὶ ἐπειδὴ παραλείφθηκε ἀπὸ αὐτούς, ὁ Λουκᾶς τὸ ἔγραψε μὲ περισσότερη ἀκρίβεια, λέγοντας· «Ὅταν μπῆκαν μέσα δὲν βρῆκαν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ». 

Ὥστε δὲν εἶπαν κάτι τὸ ἀντίθετο μεταξύ τους.

 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Πῶς ἐκπληρώθηκε ἡ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν ληστή, «Σήμερα θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο» ;

᾿Απορία 49η. 

Πῶς ἐκπληρώθηκε ἡ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν ληστή, «Σήμερα θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο» ; 

Γιατὶ ὁ Χριστὸς μετὰ τὴ σταύρωσή του πῆγε στὸν ἅδη γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τοὺς νεκρούς, καὶ ἔπρεπε ἑπομένως νὰ ἐλευθερώσει καὶ τὸν ληστή, ποὺ ἦταν ὑπεύθυνος σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τῆς φύσεως. 

Ἐξήγηση. 

Μερικοὶ τὸ διαβάζουν ὡς ἑξῆς· «᾿Αλήθεια σοῦ λέω σήμερα»· βάζουν ἄνω τελεία καὶ συνεχίζουν· «Θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο». 

Ὅπως θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κάποιος· ᾿Αλήθεια σοῦ λέγω σήμερα ποὺ βρίσκομαι στὸν σταυρό, Θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο. 

Ἐὰν πάλι πρέπει νὰ διαβαστεῖ, ὅπως συνηθίζεται, δὲν προκύπτει τίποτε ἀντίθετο. 

Γιατί ὁ Σωτήρας μας, μὲ τὴν ἀπερίγραπτη θεότητά του, ὄχι μόνο στὸν ἅδη πῆγε, ἀλλὰ καὶ στὸν παράδεισο μαζὶ μὲ τὸν ληστή, καὶ στὸν ἅδη, καὶ μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα, καὶ στὸν τάφο, ἀφοῦ γεμίζει τὰ πάντα.

 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 

Πῶς πρέπει κι ἐμεῖς νὰ ἑορτάζομε τὸ σάββατο τῶν ἡμερῶν...

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ  

ΕΡΩΤΗΣΗ 10

«Αν ὁ νόμος εἶναι πνευματικός»[1], πῶς πρέπει κι ἐμεῖς νὰ ἑορτάζομε τὸ σάββατο τῶν ἡμερῶν καὶ τὸ σάββατο τῶν ἑβδομάδων[2], ποὺ εἶναι ἡ Πεντηκοστή, καὶ τὸ σάββατο τῶν ἐτῶν[3], τὴν ἑπταετηρίδα, καὶ τὸ σάββατο τῆς ἑπταετηρίδας ποὺ εἶναι τὸ ἰωβηλαῖο [4];

ΑΠΟΚΡΙΣΗ 

Ἐορτάζομε τὴν ἑβδομάδα τῶν ἡμερῶν, ὅταν σταματήσομε τὴν διάπραξη τῶν κακῶν καὶ ἑορτάζομε καὶ τὸ σάββατο τῶν ἑβδομάδων ὅταν σταματήσομε νὰ δίνομε τὴ συγκατάθεσή μας στοὺς πονηροὺς λογισμούς. Τὸ σάββατο τῶν ἐτῶν τὸ ἑορτάζομε, ὅταν ἀπορρίπτομε τὴν προσβολὴ τῆς ἐπιθυμίας, ἐπειδὴ τὸ ἔτος ἔχει τὴν ἀναπαραγωγὴ τῶν καρπῶν καὶ τὴν ἐπιθυμία ποὺ διεγείρει γι' αὐτούς. Ἑορτάζομε τέλος καὶ τὸ ἰωβηλαῖο, ὅταν ἐξαλείψομε τελείως τὴ μνήμη καὶ τὶς φαντασίες τῶν κακῶν ποὺ μᾶς συμβαίνουν ἐξαιτίας τῆς προηγούμενης συμμετοχῆς μας σ' αὐτές. Γιατὶ τὸ ἰωβηλαῖο ἑρμηνεύεται λύση δεσμῶν ζῶντος᾽ ἢ ‘ἀπαλλαγὴ πένθους ἑνὸς ζωντανοῦ. Γιατὶ ὅταν κάποιος άποκτήσει τέλεια ἀπάθεια, τότε λυτρώνεται ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὸ πένθος ἐγκαθιστᾶ μέσα στὴν ψυχή του τὴ χάρη.

[1]Ρωμ.7,14  [2]Λευιτ.23,3  [3]Λευιτ. 23,4.  

[4]Λευιτ. 25,4. 26,10.

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ 

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ

Τόμος 14Α -ΕΔΩ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ 

(ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ)

 

※

Εμείς δεν θέλουμε οι άλλοι, να είναι πρώτα αυτό που θα πρέπει να γίνουμε.

 

 Εμείς δεν θέλουμε οι άλλοι, να  είναι πρώτα αυτό που θα πρέπει να γίνουμε.

 Απόσπασμα από την Ράδιοπαράγκα 1994 σε μορφή mp3 - εδώ

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Και ένα τελευταίο τηλεφώνημα από μία ακροάτρια μας από την Τήνο.  Μας λέει πως, είναι ωραία αυτά τα οποία λέμε, όμως οι συνάνθρωποι μας λέει, δεν είναι σαν το Χριστό, ούτε σαν τους αγίους. Όταν οι άλλοι βλασφημούν  μπορείς εσύ  να συνταυτιστείς  με αυτούς. Και πόση υπομονή μπορείς να δείξεις;

Μα εμείς δεν θέλουμε οι άλλοι, να  είναι πρώτα αυτό που θα πρέπει να γίνουμε.

Εμείς βάζουμε την αρχή στη ζωή μας, να γίνουμε όπως ο Χριστός και πριν από λίγο  τα έλεγα.

Δεν θα συνταυτιστούμε με αυτούς.

Αλλά χωρίς αυτούς δεν μπορούμε να ζήσουμε και η πορεία των πόλεων μας και η ζωή τους εξαρτάται από αυτό το πράγμα.

Λοιπόν, πριν  να ζητήσετε οι  άλλοι να γίνουν σαν το Χριστό,  να γίνεται εσείς!

Εξάλλου, είσαστε στην Τήνο και το νησί είναι πολύ ευλογημένο και παρακάλεσε την Παναγία να  σας βοηθήσει πολύ γι' αυτό. 

Ευχαριστώ πάντως για το τηλέφωνο από την Τήνο. 

 

Φάνηκε εύλογο, σε μερικούς να λένε, ότι είναι αδύνατον κάποιος που φεύγει από τόπο, όπου υπάρχει θανατικό σε άλλον τόπο να γλιτώσει από το θάνατο. Τι λοιπόν πρέπει να πιστέψουμε εμείς για το θέμα αυτό;

Ερώτηση 114

Φάνηκε εύλογο, σε μερικούς να λένε, ότι είναι αδύνατον κάποιος που φεύγει από τόπο όπου υπάρχει θανατικό σε άλλον τόπο, να γλιτώσει από το θάνατο. Τι λοιπόν πρέπει να πιστέψουμε εμείς για το θέμα αυτό; 

O λόγος για τα θανατικά και το μυστήριο του είναι μυστήριο βαθύ και δύσκολο να κατανοηθεί και χωράει σε λίγους. Γιατί όσα χωράει ο νους εκείνου που διδάσκει, δεν μπορεί να τα χωρέσει, ο νους του λαού που διδάσκεται. Όμως άκουσα από ανθρώπους και μυστήρια του Θεού και παιδεία  του λαού. Αλλά δεύτερος, λόγω της φθοράς των αέρων και των ατμών και των αναθυμιάσεων της γης, των υδάτων και των πτωμάτων και των κονιορτών και της δυσωδίας και της ακαθαρσίας. Και αυτό μεν που γίνεται με απειλή του Θεού, είναι θανατικό. Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει ποιον καιρό γίνεται, και μάλιστα στις πολυάνθρωπες και γεμάτες υγρασία και υφάλμυρες  χώρες.  Γι’ αυτό είναι δυνατόν να δούμε πολλές πόλεις εθνικών ασεβών και  δυσεβών  ερημικές που δεν είχαν δοκιμαστεί από θανατικό. Τότε γιατί; Μήπως εξαιτίας της δικαιοσύνης τους; Καθόλου. Αλλά εξαιτίας της ανάμειξης των ξηρών και υγιεινών ανέμων. Νομίζω λοιπόν ότι είναι δυνατόν πολλές φορές, με τη θέληση του Θεού, να διαφύγει από ένα τόπο σε άλλους υγιεινούς αέρες και τόπους η θνητότητα που γίνεται με τη φθορά των αέρων. Την θνησιμότητα όμως που γίνεται σύμφωνα με  εντολή του Θεού, εάν αυτός που φεύγει κατετάγει σε εκείνους που πεθαίνουν είναι αδύνατον να μην πεθάνει, όπου και να καταφύγει. Αν όμως δεν αποφασίστηκε θάνατος τώρα εναντίον του, δεν πεθαίνει. Κανένας όμως από αυτούς που άκουσαν να λέμε ότι από τους αέρηδες προκαλείται η θνησιμότητα, να μη νομίσει ότι αυτή γίνεται χωρίς το Θεό. Διότι είπαμε ότι είναι γραμμένο πως δύο σπουργίτια πωλούνται για ένα ασήμαντο νόμισμα, αλλά ούτε ένα από αυτά δεν θα πέσει στη γη χωρίς την έγκριση του ουράνιου πατέρα μου. Γι’ αυτό και αυτά που κάνουν κατά τρόπο φυσικό τα άστρα και η κτίση γίνονται με τη συγκατάθεση του Θεού.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Ο ΣΙΝΑΪΤΟΥ

ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ 

ΒΑΣ.ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ