Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2020

Τα θαύματα του Θεού προκαλούν τις ευχαριστίες των ανθρώπων...



ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 
Κεφ 16
Τα θαύματα του Θεού προκαλούν τις ευχαριστίες των ανθρώπων
24 Η κτίση υπηρετεί εσένα, Δημιουργέ! Άλλοτε δείχνει τη δύναμή της εναντίον των ασεβών κι άλλοτε αναστέλλει τη δύναμή της για να ευεργετήσει αυτούς που πιστεύουν σ’ εσένα. 25 Γι’ αυτό κι αυτή η φύση έγινε τότε υπηρέτης της χάρης σου, που όλα τα συντηρεί, και έγινε τροφή που ικανοποιούσε όλες τις απαιτήσεις των παιδιών σου. 26 Τα παιδιά σου που τα αγάπησες, Κύριε, έπρεπε να μάθουν ότι τον άνθρωπο δεν τον τρέφουν μόνο τα προϊόντα της γης, αλλά ο λόγος σου είναι που συντηρεί εκείνους που πιστεύουν σ’ εσένα. 27 Εκείνο που δεν καταστρεφόταν από τη φωτιά, μόλις θερμάνθηκε λίγο από τις ακτίνες του ήλιου έλιωσε, 28 για να γίνει γνωστό ότι πρέπει κανείς να προφταίνει την ανατολή του ήλιου για να σου στέλνει τις ευχαριστίες του, και ότι οι άνθρωποι πρέπει να σε συναντούν με την αυγή. 29 Η ελπίδα του αχάριστου θα λιώσει σαν χειμωνιάτικη πάχνη και θα κυλίσει πέρα σαν άχρηστο νερό.

 

Μὴν Ὀκτώβριος


Μὴν Ὀκτώβριος

ἔχων ἡμέρας τριάκοντα μίαν
Ἡ ἡμέρα ἔχει ὥρας 11 καὶ ἡ νὺξ ὥρας 13

***

Εὐχὴ διὰ τὸν Κορωνοϊόν
Ποίημα Μητροπολίτου Ἐδέσσης Ἰωήλ.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἀρχίατρος τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ὁ δι᾽ ἡμᾶς ἐνανθρωπήσας, ἵνα ἰάσῃς τὸ μέγα τραῦμα τὸν ἄνθρωπον, ὁ μὴ καταφρονήσας τοὺς ἀνιάτως νοσήσαντας δέκα λεπρούς, ἀλλὰ τῇ σωστικῇ χάριτί σου καθαρίσας αὐτούς, ὁ διελθὼν ὡς Θεάνθρωπος τὰς ἡμέρας τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας σου εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς ἀρρωστοῦντας καὶ κακῶς ἔχοντας, ὁ εὐεργετήσας καὶ ἀποκαταστήσας ὑγιαίνοντας, παραλυτικούς, τυφλούς, βαρέως ἡμαρτηκότας, δαιμονιῶντας καὶ ἐμπαθεῖς κατ᾽ ἄμφω, ἤγουν ἐν τῇ σαρκὶ καὶ τῷ νοΐ, πρόσδεξαι εὐμενῶς τὴν δέησιν ἡμῶν καὶ φυγάδευσον τῇ δυνάμει σου, τὸν φονευτὴν ἰὸν τὸν σχῆμα κορώνας φέροντα, καὶ προκαλοῦντα φοβίας ἢ καὶ θάνατον εἰς ἀσθενεῖς καὶ ἀναξιοπαθοῦντας.
Καὶ εἰ μὲν διὰ τὰς πολλὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἐπέτρεψας τὸν πειρασμὸν τοῦτον, ἱκετεύομέν σοι ὡς ἐλεήμονα, ἵνα ἄρῃς αὐτὸν ἀφ' ἡμῶν καὶ ἀπὸ πάσης τῆς οἰκουμένης. 

Εἰ δὲ διὰ δοκιμασίαν τῆς πίστεως ᾠκονόμησας, τὴν ἐπικράτησιν αὐτοῦ, παῦσον τὸν τάραχον τῶν ἀσθενῶν ἀπὸ τῆς ἐπιδημίας αὐτοῦ. 

Εἰ δὲ ὑπὸ τῆς κακουργίας τοῦ ἀντικειμένου ἢ καὶ ἀμελείας τῶν ἐπιπολαίων ἀνθρώπων οὗτος διεδόθη, θραῦσον τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ ὡς Θεὸς παντοδύναμος. 

Φύλαξον τὴν νεότητα, καὶ περιφρούρησον τοὺς ἀσθενήσαντας, καὶ τοὺς ἐν γήρατι ὄντας ἐκ τοῦ ἐπαράτου ἰοῦ θεράπευσον, καὶ πάντας ἀπάλλαξον ἐκ τῆς συνοχῆς τῆς καρδίας, καὶ ἀντὶ ταύτης δώρησαι ἡμῖν, ὑγιείαν ἄνεσιν καὶ πλατισμόν, πρεσβείαις τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν ἁγίων. Ἀμήν.



Θαύμα μετά από την λιτανεία!




Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης  
Θαύμα μετά από την λιτανεία!

Σε μία επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα μάς διηγήθηκε: "Όταν υπηρετούσα στη Λειβαδιά Σερρών, τον Ιούλιο του 1984, είχε μεγάλη ξηρασία. Τότε ήρθαν κάποιοι χωριανοί και μου είπαν να κάνουμε λιτανεία για να λυθεί η ανομβρία. Την Κυριακή μετά τον εκκλησιασμό, πήραν οι πιστοί τις εικόνες και τα λάβαρα και κάναμε περιφορά στον αυλόγυρο της εκκλησίας. Έγιναν τρεις στάσεις και διάβασα τις ευχές που έχει το μέγα Ευχολόγιο, για βροχή! Δεν θα ξεχάσω την εικόνα εκείνη, να βγαίνουν οι άνδρες από τα καφενεία, που ήταν δίπλα στην εκκλησία, για να δουν την λιτανεία, διότι σ' αυτήν συμμετείχαν σχεδόν μόνο γυναίκες! 
Αφού γονατίσαμε και διαβάστηκαν οι ευχές για την ανομβρία, είπαμε με πίστη θερμή προς τον Θεό: " Βρέξε να δουν οι δούλοι Σου και να πιστέψουν στην παντοδυναμία Σου "! Την ίδια μέρα παρά τις αντίθετες προβλέψεις της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, άρχισε η βροχή και συνεχίστηκε για τρεις μέρες!Το ίδιο θαύμα έγινε και άλλο καλοκαίρι και πάλι έβρεξε την ίδια μέρα που έγινε η λιτανεία "! 
Είναι αλήθεια ότι έγιναν αναρίθμητα θαύματα με την προσευχή του αγίου Πατέρα, και με το πέρασμα του χρόνου αποκαλύπτονται ακόμη πιο πολλά, γιατί ο ίδιος τα περισσότερα τα έκρυβε επιμελώς! Ευχόμαστε ταπεινά να μας αξιώσει ο καλός Θεός να ζήσουμε την μεγάλη ημέρα της επίσημης αναγνώρισης της αγιότητάς του, αφού ήδη στην συνείδηση των πιστών είναι ΑΓΙΟΣ !!!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής - Εκπαιδευτικός
ΠΗΓΗ: ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ  

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2020

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΟΣΙΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΑ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΟΣΙΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΑ


Ὁ Ἱερεὺς ἄρχεται τῆς Παρακλήσεως μὲ τὴν δοξολογικήν ἐκφώνησιν:
Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ὁ χορός: Ἀμήν.
Ἤ μὴ ὑπάρχοντος Ἱερέως, ἡμεῖς τό:
Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.
Ψαλμός ρμβ’ (142).
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος Αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν…
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν…
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν…

Εἶτα τὸ τροπάριον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Δοκιμασθεὶς τοῖς τῆς ἀθλήσεως πόνοις, βεβαιωθεὶς τοῖς τῆς ἀσκήσεως ἄθλοις, ἐξέλαμψας ὡς ἥλιος, Χαρίτων φαεινός· ὅθεν ἀπαυγάσμασι, τῆς σεπτῆς χάριτός σου, μυστικῶς καταύγασον, τὴν ζοφώδη ψυχήν μου, ἵνα ἀεί σε ὕμνοις εὐφημῶν, ἐπιτελῶν τὴν πανέκλαμπρον μνήμην σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός ν’ (50).
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα, ὁ Κανών.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. Δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Μαρτύρων τοὺς πόνους ὑπενεγκών, ἀσκήσεως ἄθλοις, ἐθεράπευσας τὸν Θεόν, ᾧ πρέσβευε πάντοτε Χαρίτων, ἡμῖν δοθῆναι πταισμάτων τὴν ἄφεσιν.

Τριάδος τῷ ἔρωτι τὴν ψυχήν, τρωθεὶς ἐν τῷ κόσμῳ, ξένην ὔνυσας βιοτήν· διὸ τῶν ἐν κόσμῳ με πραγμάτων, εὐχαῖς σου ξένον Χαρίτων ἀνάδειξον.

Αἰσίως Χαρίτων τὸν κοσμικόν, πόντον διαπλεύσας, τὸν λιμένα τὸν γαληνόν, τῆς ἄνω κατέλαβες εὐκλείας, οὗ καὶ ἡμᾶς τῆς γαλήνης ἀξίωσον.
Θεοτοκίον.
Ἁγνὴ παντευλόγητε Μαριάμ, ὕψωσον Σὰς χείρας, πρὸς Υἱόν Σου τὸν ἀγαθόν, ἵνα ἐλέησῃ τοὺς ἐν πίστει, τὰ μεγαλεῖά Σου ὕμνοις γεραίροντας.

ᾨδὴ γ΄. Σὺ εἶ τὸ στερεώμα.
Τὰ πάθη τοῦ σώματος, δι’ ἐγκρατείας ἐμάρανας, καὶ οἶκος λαμπρὸς τῆς ἀπαθείας, ὦ Χαρίτων γεγένησαι.

Χαρίτων μακάριε, τὴν ψυχρανθεῖσαν καρδίαν μου, θέρμανον σῆς χάριτος τῇ θέρμῃ, ἵνα πόθῳ γεραίρω σε.

Παθῶν τῆς φλογώσεως, Χαρίτων Ὅσιε ῥῦσαί με, ταῖς δροσιστικαῖς σου ἱκεσίαις, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον.
Θεοτοκίον.
Ὦ θεοχαρίτωτε, διηνθισμένε Παράδεισε, ῥῦσαί με τοῦ πλάνου τῶν ἀρκύων, τῇ δοθείσῃ Σοι χάριτι.

Διάσωσον, τῆς ἐξωτέρου γεέννης Πάτερ Χαρίτων, ταῖς πρὸς Χριστὸν ἱεραῖς ἱκεσίαις σου, τοὺς τὰς διττάς σου γεραίροντας ἀριστείας.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Διττῶς ἐπὶ γῆς τελέσας τὸν ἀγῶνά σου, ζωῆς ἀληθοῦς, ἀπέλαβες χαρίσματα, Χαρίτων θεοδόξαστε· ὅθεν πίστει θερμῇ ἀνακράζω σοι· χαρίτωσόν μου Πάτερ τὴν ζωήν, ὡς πέλων τῆς χάριτος ἐπώνυμος.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Τῆς ζωῆς ἧς ἀπέλαβες, μυστικῶς Χαρίτων Πάτερ τὰς χάριτας, καταξίωσον τοὺς μέλποντας, τὰ πολυειδῆ σου κατορθώματα.

Τοῦ φωτὸς κατηξίωσαι, τοῦ ἐπουρανίου βιώσας ἄριστα, ὦ Χαρίτων· διὸ φώτισον, τὴν ἀμαυρωθεῖσάν μου διάνοιαν.

Κυριεύσας τοῦ σώματος, θείαν ἀπαθείας στολὴν ἐνδέδυσαι, καὶ Χριστῷ παρέστης Ὅσιε, μνημονεύων ἡμῶν τῶν τιμώντων σε.
Θεοτοκίον.
Νοσημάτων καὶ θλίψεων, ῥῦσαι τοὺς οἰκέτας Σου Μητροπάρθενε, τοὺς ὑμνοῦντας τὴν λοχείαν Σου, δι’ ἧς σέσωσται γένος τὸ βρότειον.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Χαίρων τὸν Σταυρόν, ἐπωμάδιον ἐβάστασας· διὸ Ὅσιε Χαρίτων δὸς κἀμοί, ταῖς πρεσβείαις σου ἰσχὺν ἐν περιστάσεσιν.

Ὕδατι τῆς σῆς, ὦ Χαρίτων Πάτερ χάριτος, τὴν τακεῖσαν ἐν τοῖς πάθεσι ψυχήν, καταδρόσισον εὐσπλάγχνως τοῦ ἱκέτου σου.

Πόνων χαλεπῶν, καὶ δεινῶν τῶν συνεχόντων με, ἐλευθέρωσον τῇ σῇ ἐπισκοπῇ, ὦ Χαρίτων μοναζόντων ἐγκαλλώπισμα.
Θεοτοκίον.
Σὺ εἶ ἡ αὐγή, μυστικῆς ἡμέρας ἄχραντε· διὸ λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ νοητόν, τῇ λαμπρᾷ ἀνατολῇ Σῆς ἀντιλήψεως.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Ἐκήρυξας, τὸν Χριστὸν θείῳ ζήλῳ, κατενώπιον ἀθέων τυράννων, καὶ δι’ αὐτόν, τὰς βασάνους ὑπέστης, ὥσπερ τινὸς ἄλλου Ἅγιε πάσχοντος· ὅθεν δεδόξασαι ἡμᾶς, περιέπων εὐχαῖς ταῖς τιμίαις σου.

Συνέχομαι, νυσταγμῷ ἀμελείας, καὶ καθεύδω ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις· ἀλλ’ ἐπιστὰς τῇ σεπτῇ χάριτί σου, διάσωσόν με Χαρίτων μακάριε, καὶ μετανοίας λογισμόν, δός μοι ἵνα ὁ τάλας σωθήσομαι.

Τοῦ ὄφεως, τῷ ἰῷ τὴν ψυχήν μου, φαρμαχθεῖσαν ὦ Χαρίτων τρισμάκαρ, τῆς χάριτός σου τῷ θείῳ φαρμάκῳ, ὡς συμπαθὴς δραστικῶς περιποίησαι, ἵνα σῳζόμενος ὑμνῶ, ἣν ἀπείληφας δόξαν ἀμάραντον.
Θεοτοκίον.
Ὡς σκήνωμα, τοῦ Θεοῦ πανάγιον, ὡς πυρίμορφον τοῦ Κτίστου καθέδραν, ὡς τοῦ Ὑψίστου ὑπέρλαμπρον θρόνον, ὡς τοῦ Χριστοῦ ἀστραπόμορφον ὄχημα, Σὲ ἀνυμνοῦμεν εὐλαβῶς, τὴν Σὴν Χάριν ἁγνὴ ἐξαιτούμενοι.

Διάσωσον, τῆς ἐξωτέρου γεέννης Πάτερ Χαρίτων, ταῖς πρὸς Χριστὸν ἱεραῖς ἱκεσίαις σου, τοὺς τὰς διττάς σου γεραίροντας ἀριστείας.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῇ συμμαχίᾳ Χαρίτων τῆς χάριτος, τὸν παλαμναῖον δυνάστην κατήσχυνας, καὶ νίκης ἐδέξω διάσημα, παρὰ Κυρίου ὃν ἵλεων ποίησον, εὐχαῖς σου ἡμῖν τοῖς ὑμνοῦσί σε.

Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.

Εὐαγγέλιον.

Δόξα: Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Χαρίτων μακάριε, ὁμολογίας ὁ λύχνος, μοναστῶν ἀγλάϊσμα, καὶ Ὁσίων καύχημα χαριτώνυμον, τοὺς καταφεύγοντας, θερμοτάτῃ πίστει, τῇ δυνάμει τῆς πρεσβείας σου, ῥῦσαι δεόμεθα, τῶν μαγγανειῶν τοῦ ἀλάστορος, καὶ λύτρωσαι κακώσεων, καὶ παντοειδῶν περιστάσεων· ἵνα σε τιμῶμεν, ἀπαύστως ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ὡς εὐεργέτην καὶ πρόμαχον, τῶν προσκαλουμένων σε.

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἀρνηθεὶς τὰ ἐν κόσμῳ ἐξεζήτησας πόθῳ τὰ διαμένοντα, καὶ ἄσκησιν τελείαν διήνυσας Χαρίτων, ἀνακράζων τῷ Κτίσαντι· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ψυχικὴν δός μοι ῥῶσιν καὶ ὑγείαν τελείαν ὡς συμπαθέστατος, Χαρίτων θεοφόρε, Χριστοῦ ὁ θεῖος φίλος, καὶ θεράπων οὐράνιος, ἵνα ἐν ὕμνοις τὰ σά, θαυμάσια γεραίρω.

Τοῦ Δεσπότου τῷ θρόνῳ παριστάμενος χαίρων Χαρίτων Πάτερ σοφέ, Αὐτὸν καθικετεύων, μὴ παύσῃ τὴν εἰρήνην, ὡς οἰκτίρμων δωρήσασθαι, τοῖς εὐφημοῦσι λαμπρῶς, τὰς σὰς τρισαριστείας.
Θεοτοκίον.
Ἀπειρόγαμε Κόρη ἡ τεκοῦσα ἀφράστως τὸν πολυεύσπλαγχνον, κακίας ἐκ βαράθρων, ἀνάγαγε τὸν νοῦν μου, συμπαθῶς ἵνα ψάλλων Σοι· χαῖρε Παρθένε ἁγνή, τοῦ ἀχωρήτου χώρα.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Τῇ ἐπομβρίᾳ, τῆς χάριτός σου Χαρίτων, καταδρόσισον θερμῶς καθικετεύω, τὴν ἐν ἁμαρτίας, αὐχμῶσάν μου καρδίαν.

Ἐν τοῖς ὑψίστοις, κατατρυφῶν ὦ Χαρίτων, τῆς ἐνθέου φωταυγείας τε καὶ δόξης, μὴ ἡμῶν παρίδῃς, τὰς ἐκ ψυχῆς δεήσεις.

Δός μοι Χαρίτων, τὴν τοῦ θανάτου μελέτην, ἵνα τύχω τῶν αὐτῆς δωρημάτων, καὶ τῆς αἰωνίου, ῥυσθήσομαι γεέννης.
Θεοτοκίον.
Νοός μου Κόρη, τὴν χαλεπὴν σκοτομήνην, διασκέδασον τῇ Σῇ φωταγωγίᾳ, ἡ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, τεκοῦσα ἀπειράνδρως.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Πρυτάνευσον Χαρίτων, τοῖς προστρέχουσί σοι, τὴν τῶν πταισμάτων τελείαν συγχώρησιν, τῇ δραστικῇ σου πρεσβείᾳ πρὸς τὸν φιλάνθρωπον.

Ἰάσεων τὴν χάριν, παρὰ τοῦ Κυρίου, λαβὼν πλουσίως Χαρίτων μακάριε, ἀσθενειῶν τῶν κατ’ ἄμφω δέομαι ῥῦσαί με.

Ὁ χάριτος ἀφράστου, κατηξιωμένος, ἐν τοῖς ὑψίστοις Χαρίτων μακάριε, τὴν ἱκετήριον ταύτην ᾠδήν μου πρόσδεξαι.
Θεοτοκίον.
Ὑπέραγνε Μαρία, Μῆτερ τοῦ Ὑψίστου, δεῦρο εὐσπλάγχνως νομῆς Σου τὰ πρόβατα, πρὸς εὐσεβείας ἀπαύστως νομὰς ποιμαίνουσα.


Μεγαλυνάρια.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν. 
Χαίροις τῶν Μαρτύρων ἡ λαμπηδών, Ὅσιε Χαρίτων, καὶ Ὁσίων κλέος λαμπρόν· χαίροις ὁ Ἀγγέλοις, συνόμιλος ἐν πόλῳ, καὶ τῶν πιστῶν προστάτης, ἀκαταγώνιστος. 
Πρότερον ἀθλήσει δοκιμασθείς, ὕστερον ἀσκήσει, ὦ Χαρίτων βεβαιωθείς, ἤστραψας ἐν κόσμῳ, ὡς ἥλιος φωσφόρος, ὑπερφυῶς αὐγάζων, πιστῶν τὸ πλήρωμα. 
Πίστει τὰ ἐπίκηρα παριδών, καὶ ἐνθέῳ ζήλῳ, τὴν πατρίδα καταλιπών, ὤφθης τῆς ἐρήμου, οὐράνιος πολίτης, Χαρίτων θεοφόρε, ἀζύγων καύχημα. 
Οἶκος τῆς Τριάδος φωτολαμπής, ἐεδείχθης ἀσκήσας, ἐν τῷ κόσμῳ τὴν ἀρετήν· ὅθεν ὦ Χαρίτων, πιστῶς σε εὐφημοῦμεν, αἰτούμενοι σὴν χάριν, τὴν πλουσιόδωρον. 
Σὺ τῆς ἐγκρατείας ὁ ἀσκητής, καὶ τῆς εὐσεβείας, ὁ ἀηττητος ἀθλητής, Χαρίτων θεόφρον, ἱκέτευε ἀπαύστως, Χριστὸν ἡμῖν διδόναι, χάριν σωτήριον. 
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. 
Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα Πατρί…
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν…
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια: 
Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Ὅτε, ὡμολόγησας Χριστόν, ψυχικῇ ἀνδρείᾳ Χαρίτων, πρὸ τῶν ἀνόμων κριτῶν, τότε ὥσπερ ἄσαρκος, βασάνους ἤνεγκας, καὶ ῥυσθεὶς θείᾳ χάριτι, χειρῶν μιαιφόνων, χαίρων τῆς ἀσκήσεως, τὸν δρόμον ἤνυσας· ὅθεν, παρεστὼς τῷ Κυρίῳ, πρέσβευε ἀεὶ ὑπὲρ πάντων, τῶν ἀνευφημούντων σε μακάριε. 
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως. 
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2020

Aνάμνησις του μεγάλου σεισμού, και της εις τον αέρα αρπαγής του παιδός

Aνάμνησις του μεγάλου σεισμού, και της εις τον αέρα αρπαγής του παιδός.

Aρθείς άνω παις το τρισύμνητον μέλος,
Kαθώς νόες ψάλλουσιν, αγγέλλει κάτω.

Kατά τους χρόνους Θεοδοσίου του μικρού εν έτει υι΄ [410], ο πανάγαθος Θεός ηβουλήθη με τας κρίσεις οπού ηξεύρει, να πληροφορήση τους ανθρώπους, ένα μεν, την κοινήν και εσχάτην πάντων ανάστασιν. Kαι άλλο δε, πως πρέπει να υμνούσιν ορθώς τον Θεόν. Διά τούτο συνεχώρησε να γένη σεισμός φοβερός. Όθεν διά τον φόβον του σεισμού όλος ο λαός της Kωνσταντινουπόλεως μαζί με τον βασιλέα, και με τον αγιώτατον Πατριάρχην Πρόκλον, και με όλον τον κλήρον, ευρίσκοντο όλοι ομού έξω εις τον κάμπον και εποίουν λιτανείας. Kαι επειδή τότε άρχιζεν η αίρεσις των Θεοπασχιτών εξ επηρείας του διαβόλου, οι οποίοι επρόσθεττον εις τον Tρισάγιον Ύμνον το, ο Σταυρωθείς δι’ ημάς: τούτου χάριν αιφνιδίως αρπάχθη έμπροσθεν πάντων ένα παιδίον εις τον αέρα. Όλοι λοιπόν βλέποντες το παράδοξον τούτο, με φόβον και έκπληξιν έκραζον εις πολλάς ώρας το, Kύριε ελέησον. Kαι ιδού πάλιν κατεβιβάσθη το παιδίον από νεφέλην. Tο οποίον με μεγάλην φωνήν εφανέρωσεν εις όλους, ότι οι χοροί των Aγγέλων αναφέρουσιν εις τον Θεόν τον Tρισάγιον Ύμνον χωρίς την προσθήκην τού, ο Σταυρωθείς, λέγοντες· «Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς». Kαι το μεν παιδίον, ευθύς μετά τα λόγια ταύτα παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού· ο δε σεισμός, ευθύς έπαυσεν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 
Σημείωσαι, ότι ο τόπος, όπου υψώθη το Παιδίον εις τον αέρα, λέγει ο Nικηφόρος, ότι ωνομάσθη ύψωμα θείον. Nυν δε ονομάζεται Ψωμαθειά. Περί του Ύμνου τούτου όρα πλατύτερον εν τη ερμηνεία του πα΄ κανόνος της ϛ΄ Συνόδου παρά τω ημετέρω Πηδαλίω, ήτοι τω νεοτυπώτω Kανονικώ. Γράφει δε ο Θεοφάνης εις το Xρονικόν του, ότι η ευσεβεστάτη βασιλίς Πουλχερία μαζί με τον αδελφόν της Θεοδόσιον τον μικρόν, επρόσταξαν με έδικτον, ήτοι με βασιλικόν έγγραφον, ορισμόν, ότι να ψάλλεται το Tρισάγιον εις όλας τας Eκκλησίας του Θεού.

Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου 
Συναξαριστής 
των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. 
Τόμος Α´. 
Εκδόσεις Δόμος, 2005

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΣΙΛΟΥΑΝΟΝ ΤΟΝ ΑΘΩΝΙΤΗΝ



ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ
ΣΙΛΟΥΑΝΟΝ ΤΟΝ ΑΘΩΝΙΤΗΝ

«Χαροποίησον,   Κύριε,   δι  τς   λεύσεως  τοῦ Πνεύματός Σου τοῦ γίου πσαν ψυχν θλιβομένην».
Ελογήσαντος τοῦ ερέως, τ Κύριε εσάκουσον, Θες Κύριος κα τ Τροπάριον.
Ἦχος δ'. ψωθείς.
Ὁ νον κρατήσας ες κατώτατα δου, κα νελθν τ ταπεινώσει ες ψος, θεωριν τ Χάριτι σεπτ Σιλουανέ, δέχου τος προστρέχοντας, πατρικαῖς σου πρεσβείαις, δίδου πεῖραν Πνεύματος, λογισμν μετανοίας, ὅπως τ γνώσει Πάτερ τοῦ Θεοῦ, ξιωθμεν, τς νω συστάσεως.
Δόξα, τ ατό. Κα νῦν. Θεοτοκίον,
Ο σιωπήσομεν...
Ό Ν' ψαλμς κα ετα Κανών, ο κροστιχς·
«Διψητικς ξίωσον, ζητεῖν Θεόν, Πάτερ.
(θανάσιος)».

δ α'. Ἦχς πλ. δ'. γρὰν διοδεύσας.
Διψντες τν Χάριν τοῦ ησοῦ, προστρέχομεν πίστει, σοί, Πάτερ Σιλουανέ, πρεσβείαις γίαις σου χορήγει, τάς δωρες κα μῖν Θείου Πνεύματος.

Ἱλέωσαι Πάτερ τν γαθόν, Δεσπότην κα δίδου, τς ερήνης γκαινισμόν, καρδίαις ζητούσαις τν γαλήνην, ν περ παρέχει τ Πνεῦμα τ γιον.

Ψυχς ποκάθαρον τν παθν, τρισόλβιε Πάτερ, κα οκίας φωτολαμπεῖς, νάδειξον ταύτας Παρακλήτου, ς τν ψυχήν σου τελείως κάθηρας.
Θεοτοκίον.
Ἣν σχες ταπείνωσιν ληθ, Παρθένε παράσχου, σος οκέταις γκατοικεν, γενέσθαι δ πάντας κατ χάριν, τοῦ γλυκυτάτου Υοῦ σου σκηνώματα.

δ γ'. Ορανίας ψῖδος.
Τν σφοδράν σου γάπην, πρς τν Θεν δειξας, δι μετανοίας ρίστης, μακαριώτατε, ρον σου θέμενος, μ προσβαλεν Τούτ τι, κουσίῳ πταίσματι παραπτώματι.

Ἰησοῦ πικλήσει, τ ζωηρ σέσωσαι, ὅτε λυττώτων σοι κύων, Πάτερ προσήγγισε, διό με λύτρωσαι, κ τοῦ κυνς διαβόλου, προσευχν διδάσκων μοι τν διάλειπτον.

Κεκμηκότα με Πάτερ, κ πονηρν πράξεων, στσον κα νόρθωσον πάλιν τ μεσιτείᾳ σου, σ γρ φιλάνθρωπα, κ δωρες χεις σπλάγχνα, περ μοι πίδειξαι, να δοξάζω σε.

Θεοτοκίον.
ς τν ὄφιν Παρθένε, τν πονηρν λασας, π Συμεν νυπνί, πάντοτε δίωκε, π καρδίας μου, τάς καθάρτους ννοίας, σκεῦος  καθαρώτατον, ποδεικνῦσα με.

Διάσωσον, Σιλουαν σας πρεσβείαις τος σος κέτας,  π  παντοίων  πηρειν πονηρν, κα φύλαττε ατούς, ν τ Χάριτι τοῦ Κυρίου.

Ἐπίβλεψον, ν εμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, π τν μν χαλεπν τοῦ σώματος κάκωσιν, κα ασαι τς ψυχς μου τ λγος.
 
Ατησις π το ερέως κα τ κάθισμα.
χος β'. Πρεσβεία θερμή.
Πρεσβείας τὰς σάς, πλουτοῦντες Παμμακάριστε, κινδύνων εί, λυτρούμεθα ο δοῦλοί σου, κα Θεν γνωρίζοντες, δι Χάριτος σιώτατε, Σιλουαν κ ψυχς, τν μνον σοι ναπέμπομεν.

δ δ'. Εσακήκοα Κύριε.
Σταθερν ς πέδειξας, φεσίν σου Πάτερ φιερώσεως, οτω πάντοτε τν δοῦλόν σου, πολιτεύεσθαι Θε ξίωσον.

δου Πάτερ κύκλωσαν, φλόγες τν καρδίαν μετανοοσάν σουν  με λύτρωσαι τν τάλανα, δροσισμν παρέχων Χάριτος.

Ξένς γέγονας σιε, τν σταυρν ράμενος  θείου Σχήματος, τν Χριστν οκεῖον χων σοι, με παρρησίᾳ σου οκείωσον.

Θεοτοκίον.
Ἱερν ς νάθημα, δέδεξαι Παρθένε ν θεί Ἄθωνι, τν σν δοῦλον κατασκέπουσα, μητρικ σου σκέπῃ, με σκέπασον.

δὴ ε'.  Φώτισον μς.
Ὤφθη σοι Χριστός, τ πολέμ τονήσαντι, καὶ ψυχς λλοίωσε σχύν, ν τονοντι, ντιλήπτορα παράσχου μοι.

Σμα κα ψυχή, εληφότα θείαν ὅρασιν, νενεώθησάν σου Πάτερ εθύς, κἀμοῦ κραυγάζω, νανεούσθω σω νθρωπος.

μμα νοερόν, σπερ γγελος τήρησας, ν γρυπνίαις κτηκόμενος, ν νήψει Πάτερ, διό με νήφειν καταξίωσον.
Θεοτοκίον.
Νέωσον τν νον, καὶ καρδίαν μου Θεόνυμφε, γκατασπείρουσα τ σπέρμα εχς, ς εὐχομένῳ, τ σί ξένως σπειρας.

δ στ'. Τν δέησιν κχεῶ.
Ζωήν σου, τος δελφος οόμενος, δι' ν ερισκες Θεν τν Πατέρα, Σιλουανέ, διηκόνεις προθύμως, ατοῖς τν Χάριν λαμβάνων τοῦ Πνεύματος, δι κἀμὲ παρακαλ, βλέπειν πάντας ς σ καταξίωσον.

Ἠλόγησας, τς φθαρτς σου φύσεως, κα γνας πρ μέτρον τέλεις, φόβον ν ν, χων μήπως κπέσς, τς ησο γαπήσεως σιε, ς πάντοτε μν ψυχήν, ξαρτᾶσθαι εχαῖς σου μοι δώρησαι.

Τηρήσας σου, ες τοῦ δου πέταυρα, λογισμν μακαριώτατε Πάτερ, τς γαθς, τοῦ Σωτρος λπίδος, μ μακρυνθναι ξίωσαι σιε, δι βοῶ σοι κ ψυχς, ργασίαν τοιαύτην ργάζοιμι.

Θεοτοκίον.
Ἐλέους σου, μητρικο πήλαυσεν, θεράπων   σου Παρθένε Κυρία, καὶ γρ οδείς, μετ πόθου προσπίπτων, οκ ν κενς πορευθείη τς χάριτος, ς δέομαι μελής, πολαῦσαι ν βί μου παντι.

Διάσωσον, Σιλουαν σας πρεσβείαις τος σος κέτας, π παντοίων πηρειν πονηρῶν, κα φύλαττε ατούς, ν τ Χάριτι τοῦ Κυρίου.

Ἄχραντε, δι λόγου τν Λόγον νερμηνεύτως, π' σχάτων τν μερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ς χουσα μητρικν παρρησίαν.

ατησις κα τ Κάθισμα.
Ἦχος δ'. Προστασία τν Χριστιανν.
Διὰ πείρας μαθν τ θεα μυστήρια, τν γάπην καλς πρς πάντας ναπέδειξας, ν κα νν Σιλουανέ, τος χρήζουσι πιστοῖς, καὶ προστρέχουσι τ σῇ, μεσιτείᾳ πίδειξαι, πάθη ψυχν σωμάτων, πόρρω ποδιώκων, κα τν τοῦ Πνεύματος χαράν, παρέχων τν μισθον.
Προκείμενον.
                     Τίμιος ναντίον Κυρίου θάνατος τοῦ σίου Ατοῦ.
Στίχ. πομένων πέμεινα τν Κύριον κα προσέσχε μοι.
Εαγγέλιον.
κ τοῦ κατ Ματθαον (ια', 27-30)
Εἶπεν Κύριος τος αυτο μαθητας· πάντα   μοι παρεδόθη π τοῦ Πατρός μου κα οδες πιγινώσκει τν Υἱὸν ε μ Πατήρ, οδ τν Πατέρα τις πιγινώσκει ε μ Υἱὸς κα ἐὰν βούληται Υἱὸς ποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες ο κοπιντες κα πεφορτισμένοι, κἀγὼ ναπαύσω μς. Ἄρατε τν ζυγόν μου φ' μς κα μάθετε π' μοῦ, ὅτι πρός εμι κα ταπεινς τ καρδί κα ερήσετε νάπαυσιν ταῖς ψυχας μν. γρ ζυγός μου χρηστς κα τ φορτίον μου λαφρόν στι.
Δόξα. Τας τοῦ σοῦ  σίου.
Κα νῦν. Τας τς Θεοτόκου.
Ετα τ Προσόμοιον.
χος πλ. β'.  λην ποθέμενοι.
Στίχ. λεῆμον, λέησόν με Θεός, κατ τ μέγα λεός σου...
Ὅλην σου τν φεσιν, πρς τν Θεν νατείνας, δρόμον τς σκήσεως, Πάτερ σιώτατε διεπέρασας, καὶ δραγμος Χάριτος, ἀποδρέψας πόθ, νν πλουτες παναληθέστατα, τν κατόμμοιραν, τοῦ Εαγγελίου ς ερηται, δι κα τος προστρέχουσι, είθροις τν ημάτων σου πάρεχε, δροσισμν καρδίας, κα τρόπους μετανοίας ψευδοῦς, Σιλουαν θείου Πνεύματος, κττορ κα διδάσκαλε.
  
δ ζ.   Ο κ τς ουδαίας.
Ἱερν πολιτείαν τν μοναστν ᾔνυσας, Πάτερ ν πολλ κατανύξει, καὶ χων πάντοτε, πρ τν μμάτων σου, τν Παρουσίαν Κυρίου, ν κἀμὲ νώπιον, βλέπειν ξίωσον.

Νον τετήρηκας ξένον, τν κοσμικν πράξεων, κα θεωριν θεοφόρε, δι τοῦ Πνεύματος, συγκατερχόμενος, ταλαιπωρίαις τοῦ κόσμου, κα εχς ποιούμενος, ς κα νν ποίησον.

Θρηνδίας παρλθε τς τοῦ δμ σιε, χρόνος ὅτι νν πολαύεις, Οπερ πόθησας, λλὰ ς μείζονα, τν παρρησίαν κατέχων, τοῦ λαο μνημόνευε, φιλοψυχότατε.
Θεοτοκίον.
ν Σταυρ σταμένη, κεανν θλίψεως, χραντε βάστασας ὅμως, χαρς πεπλήρωσαι, ὅτε ώρακας, τν σν Υἱὸν ναστάντα, ς χαρς ξίωσον, λαν μνοῦντά Σε.
δ η'. Τν Βασιλέα.
Ορανωθέντες, χορς πάντων γίων, πρ κόσμου πρεσβεύετε παύστως, μα συνευχέτ, Σιλουαν τ θεί.
 
Νίκην ερίσκει, ταπεινν ως τέλους, τν  ψαύχενον διάθεσιν καρδίας, ν εχαῖς σου Πάτερ, εὕροιμεν μνηταί σου.                                  

Ὢ τῆς φράστου, φιλανθρωπίας Δεσπότου,   τοῦ παρέχοντος παράκλησιν τος δούλοις, Χάριν Παρακλήτου, πρεσβείαις τν γίων.
Θεοτοκίον.
Πάλιν Παρθένε, προσπίπτοντά με προσδέχου, ξαιτούμενον τν μαχον πρεσβείαν, δι' ς κα λπίζω, τυχεν τς σωτηρίας.

δὴ θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἀγάπης τ ταμεῖον, σ καθικετεύω, Σιλουαν παμμακάριστε σιε, διπλν μοι ταύτην  παράσχου, τας μεσιτείαις σου.

Τν φύσιν περῆρας, Πνεύματι γί, κα πρ φύσιν ς γγελος ζησας, οὕτω βιον μνητάς σου, Πάτερ κέτευε.

Εφραίνομαι τρισμάκαρ,  βίον μελετν σου, κα τοῦ Κυρίου ρν μέγα λεος, Σιλουαν σωθναι, κἀμὲ ξίωσον.
 
ημάτων πορήσας, μίαν νακράζω, φωνν κέτιδα Πάτερ μακάριε, τν κόσμον παντα γνναι, Πνεύματι Κύριον.

Θεοτοκίον.
Ατοῦντί μοι τ φς Σου, τ σκοτισμένῳ, Φωτοκυτορ κτνα κατάπεμψον, κα Βασιλείας φωτός με, μέτοχον ποίησον.

Ετα τ ξιον στι κα τ Μεγαλυνάρια.
Τν τς μετανοίας καθηγητήν, κα φωτς κτίστου, πλανέστατον μυητήν, Πνεύματος γίου, διδάσκαλον καὶ οκον, Σιλουανν ν μνοις, νευφημήσωμεν.

σπειρας ν δάκρυσι δαψιλῶς, Πάτερ θεοφόρε, ὅθεν δράγματα νν κρατν, ρετν τν θείων, χορήγει τος ατοῦσι, Σιλουαν
θεόφρον, καρπος τς Χάριτος.

Πνεμα τ Πανάγιον σας εχαῖς, γκαίνισον Πάτερ, τος τιμσί σε ελαβς, κα τν κόσμον πάντα, ξίωσον πλησθναι, τς γνώσεως Κυρίου, μακαριώτατε.

Πίστει προσκυνοῦντας Σιλουανέ, Λειψάνων σου θήκην, χαρισμάτων ζωοοποιῶν, πλήρωσον κα ζέσιν, πάναψον γάπης, να σε εγνωμόνως, πάντες δοξάζωμεν.
                                  Πσαι τν γγέλων αἱ στρατιαί...
Τ Τρισάγιον, τ συνήθη τροπάρια, κτενς κα πόλυσις, μεθ' ν τ ξς·
Ἦχος β'. τε κ τοῦ ξύλου σε.
Δός μοι, τν τοῦ Πνεύματος χαράν, δός μοι τς ἀγάπης Πάτερ, τν τελειότητα, δς τν πιπόθησιν, τοῦ γλυκυτάτου Χριστο, ρετν τν πληρότητα, ταπείνωσιν θείαν, να πνευματέμφορος, ὅλως δοξάζω σε, Ὄρους τοῦ γίου δόξα, κα τς κκλησίας τ στόμα, Σιλουαν θεομακάριστε.
Δέσποινα πρόσδεξαι...
Τν πσαν λπίδα μου...
κ παντοίων κινδύνων...
Τ πρεσβεί Κύριε...

Κα τέλος τ Δι' εχν.

Στίχοι κετικοί.
Πλήρωσον δος
τοῦ θλίου μου βίου,
Σιλουανέ, Πνεύματος Παναγίου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις