Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΘΩΝΙΤΙΣΣΑ 

Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Ἀξιόν ἐστι». Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ’χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς. Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει ό,τι υπήρχε για την Παναγία. Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα. Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Ἔχομεν βεβαίας τὰς ἐλπίδας εἰς τὴν Γλυκοφιλοῦσσαν» Παναγία· η μάνα των Αγιορειτών. 

Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις αγίες. Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. Η καλύτερη παραμυθία. Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών. Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή, η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική, η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα, η Κυρία, η Έφορος, η Οικονόμισσα, η φωτοφόρος νεφέλη και μανναδόχος στάμνα. 

Χαρά να την αντικρύσεις. Ευχαρίστηση να την επικαλείσαι. Ευλογία να σ’ επισκέπτεται. Ελπίδα βέβαιη να την παρακαλάς. Βοήθεια μεγάλη η σκέπη της. Πού να βρεις τα ωραία λόγια να την εγκωμιάσεις; Πόσο φτωχή είναι η γλώσσα για τα μεγάλα ονόματα; Πόσο έχει φθαρεί η γλώσσα από την κατάχρηση. Έτσι σιωπάς και τα λες όλα. Όπως σιωπηλή ακολουθούσε παντού τον αγαπητό Υιό Της. Μέχρι σταυρού. 

Αθωνίτισσα Θεοτόκε, το ακοίμητο κανδήλι, το αγνό κερί, οι Χαιρετισμοί, η Παράκληση, το Θεοτοκάριο, τα Θεοτοκία δεν σου αρκούν. Μήτε γονυκλισίες και τάματα και προσφορές και κομποσχοίνια. Την καθαρότητα της καρδιάς ζητάς για νά ’λθει ο Υιός Σου και να φέρει θεοτόκες και θεοφόρες ώρες αγίας θεοψίας και φωτοχυσίας… 

Μητέρα του Θεού, μητέρα των ανθρώπων, μητέρα των πονεμένων, μητέρα των αγωνιώντων, μητέρα των θλιβομένων, σύντροφε των μονομάχων του Θεού, των καλογέρων. Όπως και να το κάνουμε είναι ανώτερες ψυχές οι Αγιορείτες, αφού επέλεξαν ν’ αφοσιωθούν μόνιμα στην Αθωνίτισσα Θεοτόκο. 

«Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς»· του «Ἄξιόν ἐστι» του πανσέπτου ναού του Πρωτάτου της πρωτεύουσας των Καρυών· της «Κουκουζέλισσας» της Μεγίστης Λαύρας· της Βατοπεδινής «Ἐσφαγμένης»· της «Πορταΐτισσας» των Ιβήρων· της «Τριχερούσης» του Χιλιανδαρίου· του «Ἀκαθίστου» της Διονυσίου· της «Φοβερᾶς Προστασίας» του Κουτλουμουσίου· της «Γερόντισσας» του Παντοκράτορος· της «Γοργοϋπηκόου» της Δοχειαρίου· της «Μυροβλύτισσας» του Αγίου Παύλου· της «Ὁδηγήτριας» του Ξενοφώντος και, τόσες άλλες, σ’ εκκλησίες και παρεκκλήσια, κελλιά και καλύβια… 

Χαρά του κόσμου κι ελπίδα των απελπισμένων η Παναγία. Για να χαίρεσαι και να ελπίζεις και να μην είσαι στην ορφάνια της μοναξιάς θέλει αγώνα, θυσία και γνώση. Για να ξεσυννεφιάσει η καρδιά θέλει νά ’λθει ο ήλιος της ταπεινοφροσύνης και, πριν απ’ αυτόν, η αυγή της απλότητας και της πραότητας. 

Η Παναγία είχε κυρίως την ταπείνωση, την απλότητα και την πραότητα. Αυτά ήταν αιτία χαράς και δωρεά χαράς σ’ ένα κόσμο που τα έχει μεγάλη ανάγκη. Τα παιδιά της Παναγίας πρέπει νά ’χουν αυτές τις αρετές, για να δώσουν κάτι στον αναμένοντα και πάσχοντα κόσμο. Η λύπη του κόσμου είναι η έλλειψη της χαράς. 

Η Παναγία είναι η χαρά της χαράς μας, που απομακρύνει τον φόβο και την λύπη. 

Πότε θα κατέβουμε πάλι στο θρανίο; «Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν»!... 

Έδωσα κι εγώ σαν παιδί και νέος τις ελπίδες μου, εδώ κι εκεί: σε λογοτέχνες, που βρίσκουν τόσα λόγια· σε ποιητές, πως μπορούσαν να εμπνευσθούν τέτοιους στίχους· σε μεγάλους του κόσμου, μα στο τέλος δεν λυτρώθηκα. 

Μέχρι που λησμονήθηκα και λιμενίσθηκα στο λιμάνι Της και δεν βάσταξα μια ελπίδα δική μου, για μένα. Ήξερα θα χάσω. Με απογοήτευσαν τα βιβλία, οι φίλοι, οι γιατροί κι άλλοι που θα περίμενες ακόμη περισσότερο. 

Πολλοί θέλουν να μάθουν ποιος είμαι, τις σπουδές μου, την καταγωγή μου, τις μελέτες μου, τις σκέψεις μου, τα προγράμματά μου. Αλήθεια, μέσα μου γελάω δυνατά· γιατί αυτά τα ρωτούν στους μεγάλους. Είναι πάντως αλήθεια πως νέος είχα γράψει μια αυτοβιογραφία με πολλές λεπτομέρειες, που ίσως κάποιοι θα την βρίσκανε χρήσιμη, την έσκισα όμως σύντομα. Δεν προσδοκώ αναγνώριση και τιμή. «Την κάθε ελπίδα μου σ’ Εσένα αναθέτω, Παναγία μου»! Παράλαβέ με. Γιάνε μου τα πάθη. Αυτό μόνο ζητώ. Και δεν ταπεινολογώ. Πάρτε συνεντεύξεις από άλλους… 

ΜΩΫΣΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

(1952–2014) 

※

[Μωϋσέως Μοναχού Αγιορείτου (†):

«Αθωνικό Απόδειπνο»,

κεφ. 8ο, σελ. 45–48,

κεφ. 15ο, σελ. 72,

κεφ. 16ο, σελ. 76–78,

εκδόσεις «Αρμός»,

Αθήνα, Φεβρουάριος 1994.]

※

«Η ΤΩΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΩΝ ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΣ»

 

 «Η ΤΩΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΩΝ ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΣ»

πηγή:εδώ

Η Παναγία, είναι η μόνη ελπίδα. Δεν υπάρχει Άλλη για τους πολλούς απελπισμένους. Μονάκριβη Μάννα. Είχε απελπιστεί από τις «ικανότητές» Της. Δεν στεκόταν στα δεκανίκια των λόγων των άλλων. Στηριζόταν στον Σταυρό του Υιού Της. Ο πόνος, Την ομόρφαινε πιο πολύ. Στον κίνδυνο, βρήκε τη λύτρωση. Επέλεξε τη σιωπή. Κυνηγήθηκε. Αγάπησε τα δύσκολα. Άντεξε στον πόνο. Άντεξε και στην ευτυχία των Μαθητών του Υιού Της, δίχως λάθη στις εξετάσεις. Ήξερε ν’ αναμένει. 

Έπαθε λοιπόν κι έμαθε. Κέρδισε κι έχει να δώσει. Ό,τι έχει, είναι (κατά χάριν) δικό μας. Ο πλούτος ακένωτος, Ζωοδόχος Πηγή, Ζωηφόρος Αγάπη, επιτάφιος της απόγνωσης. Να μη Την καταδέχονται και νά ’ναι τόσο καταδεχτική! Η έκφρασή Της, μια μεγάλη σιωπή· εύλαλη. Σκουπιδοτενεκέδες περιττών λόγων καθημερινά στις εξώθυρες, γεμάτοι οι λάκκοι. Το «Πέμπτο Ευαγγέλιο» της Παναγίας, είναι όλο λευκές σελίδες· είναι γραμμένο από θωπευτική σιωπή, από μελάνι παραμυθίας. Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, μια σεμνή παρουσία, ένα μαντήλι, ένα ρόδο, ένα κουκί θυμίαμα στο λιβανιστήρι της γιαγιάς, μια αχτίδα ήλιου στην κλειστή κάμαρη, η μόνη γυναικεία μορφή στο κελλί του ασκητή, η Διακόνισσα του Άθω, η Αρχόντισσα του Πρωτάτου, η θαυματουργός Γερόντισσα. 

Η Παναγία, η θάλασσα του Πεντζίκη· το λιμάνι της σωτηρίας· το μαφόρι Της, σκέπαστρο παρηγοριάς· η αρετή Της, τροφή μας· τροφή, όλων των πεινασμένων, των φτωχών άφωτων· η Φίλη των αθώων· των μαυρισμένων στο δάκρυ πονεμένων Γιάτρισσα· ο Ήλιος του χιονιού μας. 

Η Παναγία, δεν είναι διόλου δυσνόητη· δεν είναι «σύμβολο», δεν είναι ούτε «γριά» ούτε «παιδούλα»· ξέρει πόσο αισιόδοξη να είναι, ξέρει και ν’ απομακρύνεται από το προσκήνιο, εκεί που δεν θέλουν να Την επικαλούνται. Δεν θέλει να δυσκολεύει κανένα, ούτε με την αγάπη Της. Όσοι επέλεξαν τη χαζομάρα, τους αφήνει να φάνε τα μούτρα τους. 

Επιτέλους, ας νοιώσουμε πως η μοναξιά μας πρέπει να μάθει να στρώνει μόνη το τραπέζι. Δεν γίνεται συνέχεια να ξεγλιστράμε και να θέλουμε και έτοιμο φαγητό και στρωμένο τραπέζι και άμισθο και χαμογελαστό υποτακτικό. Καλούμεθα να είμαστε ευγνώμονες μ’ αυτό που μας δόθηκε· η ανδρεία, να μας στολίσει· η ωραιότητα της παιδικής αγνότητας, να στολίσει τη γύμνιά μας· σε μια εποχή που η κακομοιριά δέρνει τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες και μερικούς ακόμη ιερείς.  

Χαρά του κόσμου κι ελπίδα των απελπισμένων, η Παναγία. Για να χαίρεσαι και να ελπίζεις και να μην είσαι στην ορφάνια της μοναξιάς, θέλει αγώνα, θυσία και γνώση. 

Για να ξεσυννεφιάσει η καρδιά, θέλει νά ’ρθει ο ήλιος της ταπεινοφροσύνης και, πριν απ’ αυτόν, η αυγή της απλότητας και της πραότητας.

Η Παναγία είχε κυρίως την ταπείνωση, την απλότητα και την πραότητα. Αυτά, ήταν αιτία χαράς και δωρεά χαράς σ’ έναν κόσμο που τα έχει μεγάλη ανάγκη. Τα παιδιά της Παναγίας, πρέπει νά ’χουν αυτές τις αρετές, για να δώσουν κάτι στον αναμένοντα και πάσχοντα κόσμο. Η λύπη του κόσμου, είναι η έλλειψη της χαράς.

Ο πράος, είναι πάντα ήσυχος. Ο πράος προσεύχεται ανενόχλητα, παρά τις ενοχλήσεις που δέχεται. Τ’ αγριεμένα κύματα που τον κτυπούν, τον κάνουν ομορφότερο· αφού του λειαίνουν τα εξογκώματα. Πράος και υπομονετικός, ασπάζονται συνεχώς. Πραότητα και αγάπη, σεργιανίζουν μαζί· υπακούοντας αδελφικά στην προσευχή και χαλώντας τα σχέδια του δαίμονα, της κακίας, του θυμού και της οργής. 

Η πραότητα φιλοξενεί πάντα την απλότητα, που είναι συνυφασμένη με την αγαθότητα, την ηπιότητα και την εγκαρδιότητα. Ένας πράος κι ένας απλός, συναντήθηκαν μεταξύ τους και σιώπησαν και χάρηκαν. Άλλη φορά πάλι, είπαν λίγα και χάρηκαν. Στις καρδιές και των δύο, βασιλεύει η απονήρευτη ακακία, η ευθύτητα, η απεριέργεια, η ανεπιτήδευτη φυσικότητα, η χάρη και η χαρά. 

Η Παναγία, είναι η χαρά της χαράς μας· που απομακρύνει τον φόβο και τη λύπη. Πότε θα κατέβουμε πάλι στο θρανίο; 

     «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον πάντας ἡμᾶς»!

Ευχαριστώ, Παναγία μου, για τον ενθουσιασμό που μου δίνεις απόψε, που είμαι απελπισμένος και η ελπίδα μου είσαι Συ. Ας αφήσουμε λίγο και τους άλλους, ας δούμε και το σκαρί μας, δεν είναι εγωιστικό· είναι απαραίτητο. 

Ελπίδα στο μέλλον, απελπισία καλή στο παρελθόν, χαρά στο νυν, μακαριότητα στο αεί. Πάντα, η θυσία. Θυσιάζεται ο Υιός στον Σταυρό. Θυσιάζεται η Μητέρα Του στην αγκαλιά του άφατου πόνου. Ο πόνος, με τον πόνο νικιέται. Η αγάπη, κερδίζεται με πόλεμο. Πότε θα μας διδάξει κι εμάς η Αγία Παράδοση; 

Μονάκριβη ελπίδα του κόσμου· Υπεραγία Θεοτόκε!

※

ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΩΥΣΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1952–2014)

※

Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου:  

«Αθωνικό Απόδειπνο»,

κεφ. 13ο και 16ο, σελ. 76–78 και 65–68,

«Αρμός», Αθήνα, Φεβρουάριος 1994.

 

καθ΄ εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε

Καθ΄ εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε

Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, επί χρόνια, επί χίλια χρόνια, επί δύο χιλιάδες χρόνια, τα ίδια λόγια, όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λές να μή βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί, καθώς έλεγε ένας Γέροντας, παλιός Αγιορείτης. 

Δόξα στον δοξασμένο, ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο, αγάπη στην πηγή της αγάπης, χαρά από τον Δοτήρα της, ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία, αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία, καθημερινά. 

Ο ύμνος των αγγέλων, στους βηθλεεμίτες ποιμένες, τους αγραυλούντες, τη νύχτα της Θεοφάνειας, της Σαρκώσεως του Λόγου, της κενώσεως της αφάτου και μεγαλειώδους της Παναχράντου Θεότητος, για την ανύψωση της ανθρωπότητος, για την γαλούχησή της στη θέρμη της οσιότητος, της αρετής, της αγαθότητος, της εισόδου της στην ατελεύτητη αιωνιότητα, καθημερινά. 

Στο στασίδι το λειασμένο, ορθός, αναμένων, επαναλαμβάνων, γυρτός, μόνος, μοναχός, θεωρών αθορύβως την πλεύση του βίου του θορυβώδους, που κινδύνευσε πολλάκις, που διεσώθη θαυματουργικώς, που επείσθη βεβαίως, αλλά δεν παρεδόθη εισέτι ολοκληρωτικώς τώ Παντάνακτι Αλλ΄όμως "καθ΄ εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε, καί αινέσω το όνομά Σου εις τον αιώνα του αιώνος". 

Γιατί Σύ Κύριε μού γεννήθηκες καταφυγή, μ΄ ελέησες, μ΄ έγιανες, με δίδαξες, με φώτισες, με φύλαξες, μ΄ έμαθες να ελπίζω, να μαθητεύω, να Σε ζητώ και να Σε υμνώ. Ιδιαίτερα τις ευλογημένες ώρες του εσπερινού.

Ευλόγησον.

"Αθωνικό Απόδειπνο", μ. Μωϋσέως Αγιορείτου, σ. 39-40.

Μοναχὸς ἀληθινὸς εἶναι ὁ ἀεὶ χαίρων.

 

Μοναχὸς ἀληθινὸς εἶναι ὁ ἀεὶ χαίρων. Μόνωσις ἐν τὴ κοινωνία. Προσευχὴ ἐν τὴ διακονία. Ἡσυχία καὶ ὑπακοή. Ὁ μοναχὸς ὄχι μόνο ἀποφεύγει τὴ θεά τοῦ κακοῦ ἀλλὰ καί τοῦ ὡραίου. Εἶναι ὁ ἔσχατος. Κάθε κίνηση πού δὲν ὁδηγεῖ στὸν Θεὸ εἶναι μοιχεία. Κάθε περισπασμός διώχνει τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. 

Οἱ συνήθειες εἶναι ἀγαπητὰ τέκνα. Δὲν ἀγαπᾶς μήτε τούς ἀδελφούς, τούς τόπους, τά σχήματα, τίς προσευχέ,ς τούς ἀγγέλους, τά βιβλία, τίς εἰκόνας, τίς εὐγένειες. Μόνο τόν Θεό. 

Ὁ Θεὸς ψάχνει ἐναγώνια νά βρεῖ μία στιγμούλα μεταμέλειας μέσα στούς αἰῶνες γιά νά μᾶς πάρει. Ὁ κακά ἀπομονωμένος ἄνθρωπος εἶναι ὁ πιό δυστυχής τό δείχνουν τά μάτια του, τό πρόσωπο του, οἱ ἀντιρρήσεις του, τά πάντα του. Χύνει αἷμα συνεχῶς. Ἀντίθετα, ὁ καλὰ εὑρισκόμενος ἐν μόνωση βρίσκεται στήν τελειότητα. 

Ἡ τελειότητα τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ εὐχή. Ό,τι ἀρέσει στόν Θεό. 

Ἡ διακονία εἶναι ὅ,τι πιό θαυμάσιο. Διακονία εἶναι ὅ,τι προσφέρεις μέ χέρια, λόγο, προσευχή στοὺς ἄλλους. Δίχως διακονία δέν μπορεῖς νά σταθεῖς. 

Ὁ πολυλογάς, ὁ κουτσομπόλης, ὁ ἀστειευόμενος εἶναι φονιάς καί νεκροθάφτης τῆς ἀδελφότητος. 

Ἡ φυσικὴ ἡσυχία συντείνει στήν ἐσωτερική. Ὅμως, ἂν δέν ὑπάρχει, πρέπει νά ὑπομένεις σ' ὅ,τι βρίσκεσαι καί ὁ Θεὸς νά σοῦ δώσει τά μεγαλύτερα. 

Ψάξε νά βρεῖς γιατί δέν ἔχεις εἰρήνη. Κάτι λείπει. 

Ὁ πόνος εἶναι τά πόδια τοῦ μοναχοῦ, τό ἀπαραίτητο τῆς ἀσκήσεως στή ζωή μας. 

Ἡ προσευχή: Τό νῦν νά βιοῦται σάν τρελός. Νά ζεῖς πάντα τό ἔσχατο. Νά μή σέ μέλει γιά τίποτε. Κι' ἂν ὁ Θεός σοῦ δίνει συγκίνηση καί σοῦ μιλᾶ κι' ἂν στέκει ψυχρός, μακρινός, ἀδιάφορος, ἐσύ ἐκεῖ. Τόν ἀγαπᾶς, δέν ἔχεις ἄλλο ν' ἀγαπήσεις, αὐτός εἶναι καὶ αὐτός εἶσαι. Περνᾶνε μέρες δίχως νά πιάσεις κομποσκοίνι καί πάλι ἀπ' τήν ἀρχή. Πάλι μόνος μέ τόν ἑαυτό σου. Μόνος μέ τόν Θεό. Μὴν κοιτᾶς γύρω σου, πουθενά. Γιά ὅλα φταίει ὁ ἑαυτός σου. Νὰ ζεῖς σάν νεκρὸς γιά νά χαίρεσαι. Νά θλίβεσαι γιά νά χαίρεσαι. Νὰ χάσεις τὸν ἑαυτό σου γιά νά βρεῖς τόν Θεό... Εἶναι μία μεγάλη εὐλογία αὐτές οἱ συνάξεις. 

Μέ τόν γέρο μαΐστρο πού ἔπιασε δέν μπόρεσε ὁ γέροντας νά πάει στοῦ Κωνσταμονήτου νά κάνει μία παρόμοια σύναξη. Ἴσως καλύτερα, γιατί συνέχισε ἐδῶ. 

Ὁ θάνατος νά μᾶς βρεῖ στό διακόνιμα, στήν προσευχὴ ἤ στή μελέτη. Ἀλίμονο ἄν μᾶς βρεῖ κοιμώμενος ἢ ὁμιλοῦντες. Οἱ κουβέντες μας νὰ ναι ὅ,τι μᾶς εἶπε ὁ Θεός στήν προσευχή καί στή μελέτη. Ἂν λύπησες τόν ἀδελφό σου δὲν μπορεῖς νά κοινωνήσεις. Τό πρόβλημα δέν εἶναι στά τυπικά. 

Ὁ Μύρων λέει μόνο τὰ παραδοσιακὰ ἀγαπάει ἡ Παναγία.

 Ἀγρυπνία στὸ Ἅγιον Ὄρος 

μοναχοῦ Μωυσέως Αγιοτείτου 

Ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ

Ο Θεός της πόλης...ήταν πολύ διαφορετικός από Τον εδώ.

Στις αρχές, τά ’χασα. Δεν μπορούσα ν’ αντισταθώ. Έχανα τα πάντα. Μ’ ένα τίποτε πώς να ζήσω; Τρόμαζα, καθώς ανακάλυπτα τη γύμνια μου. Σαν ο ενθουσιασμός χαμήλωνε, έλεγα: «Γύρνα πίσω, βρε! Δεν τα βγάζεις πέρα. Θα μετανοιώσεις και θά ’ναι αργά. Δεν είναι για τα κότσια σου εδώ. Μην κάνεις τον γενναίο. Γύρνα στην καλή Αθήνα πριν τα βρεις μπαστούνια. Δίχως μια μόνιμη παρηγοριά στα χέρια και μια ασφαλή βεβαιότητα». Κάτι έπρεπε να γίνει. Απ’ την άλλη, δεν τό ’βαζα εύκολα κάτω. Τελικά, κατάλαβα πως, αυτή η παρτίδα του παιγνιδιού μέσα στη νύχτα έπρεπε να παιχθεί αποκλειστικά μ’ εμένα και τον Θεό, δίχως επευφημούντες θεατές και χαρούμενους ακροατές. Όταν το ένιωσα, αισθάνθηκα να πέφτω στο κενό. Μετά, αισθάνθηκα κάτι φοβερότερο. Τις σφιγμένες γροθιές μου, ο Συμπαίχτης μου να τις χαϊδεύει! Κόντεψα να τρελαθώ! Αυτά που διάβαζα στα βιβλία, τα ζούσα κι εγώ, μπορούσα να τα ζω, θα τα ζούσα και θα ζούσα. Ήμουν μέσα σ’ ένα πυρωμένο καμίνι δίχως να καίγομαι. Μετά, άρχισα κι εγώ να βλέπω, ν’ ακούω, ν’ αγαπώ διαφορετικά. Για κάτι σημαντικό μας έφερε ο Θεός στον κόσμο. Δεν επιτρέπεται να ζούμε για το τίποτε.

Φοβόμουν τον εαυτό μου ή τον αγαπούσα; Ήθελα ή δεν ήθελα να μπω σε μπελάδες αγώνων; Καλά ήταν κι έτσι. Όλοι με λέγανε «καλό παιδί». «Ήλθα να ησυχάσω!...», έλεγα. Τι κουβάρια είναι αυτά, που ξετυλίγονται και ξαναμπερδεύονται; Κρυβόμουν; Ξεγελούσα τον εαυτό μου; Ήταν δυνατόν· μέσα στα «καλά» λόγια και τις «καλές» πράξεις, μου διέφευγε λοιπόν ο εαυτός μου. Βγάζει δηλαδή το άχτι του, τώρα; Ζητά εξηγήσεις. Ήλθε ο καιρός. Καλώς τον!

Ο Θεός της πόλης, των κατηχητικών, των κηρυγμάτων, της θείας μου, ήταν πολύ διαφορετικός από Τον εδώ. Έπρεπε τώρα να ξαναρχίσω. Ν’ αναποδογυριστώ. Η πόλη με τις μάσκες της, με είχε απογοητεύσει. Μόνο μπροστά μπορούσα πια να κάνω. Ρίχτηκα στο κενό, δίχως αλεξίπτωτο. Μια από τις πολύ λίγες πράξεις μου, για τις οποίες θερμά ευχαριστώ τον Θεό.

Χτυπήθηκα πολύ με τους ανθρώπους. Ήθελα νά ’ναι όπως τους ήθελα: «καλοί», «ευγενικοί»! Ήμουν βλάκας! Δεν μπορούσα να καταλάβω το τόσο απλό: έπρεπε να δεχθώ τον καθένα, όπως ήταν. Όπως δέχεται η μάνα το παιδί της. Όχι με «συγκατάβαση»· με ψευτοαγάπη και χαζοϋπομονή, με πονηροευγένειες και σαχλοϋποχωρήσεις.

Ένα βράδυ, σχεδόν τρόμαξα, όταν σκέφθηκα σε Ποιον απευθύνομαι προσευχόμενος. Μετά, ένιωσα πως, όλους τους ακούει ο Θεός και ησύχασα. Το θέμα είναι, πως η αθανασία είναι κάτι το πολύ σίγουρο. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να ζούμε. Καθώς πέθαινε ο Θεός της πόλης και ανασταινόταν ένας άλλος Θεός, η νύχτα ομόρφαινε και δεν ήθελες να κοιμηθείς.

Η κακομοιριά, είναι απ’ τις πιο μεγάλες φτώχειες του χριστιανού. Το μεγαλύτερο λάθος είναι, αυτή την κακομοιριά, εμείς να τη λέμε «ταπείνωση»!

Είναι τόσο όμορφες αυτές οι παλιές εκκλησιές και μορφές! Μην τις αγγίξετε, παρακαλώ. Μην τις καθαρίσετε και μη θέλετε να τις ομορφύνετε εσείς. Τα μάτια, θέλουν πλύσιμο. Το σήμερα, πάλιωσε. Τα παλιά, είναι μια πείρα ζωντανή.

※
Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

«Αγρυπνία στο Άγιον Όρος», 

εκδόσεις «Ακρίτας», 

※

Ἡ ἐλευθερία ἔρχεται ὕστερα ἀπό πολύ μόχθο καί μακρύ ἀγώνα στήν ὑπακοή καί στήν ὑπομονή, στήν πειθαρχία καί στήν παράδοση.

Ἡ ἐλευθερία ἔρχεται ὕστερα ἀπό πολύ μόχθο καί μακρύ ἀγώνα στήν ὑπακοή καί στήν ὑπομονή, στήν πειθαρχία καί στήν παράδοση. Ἡ ἐλευθερία δέν ζητᾶ τότε ἄδεια καί δέν θέλει νόμο. Δέν σκανδαλίζει καί δέν σκανδαλίζεται, δέν μεταμορφώνει καί δέν μεταμορφώνεται. Ζεῖς τήν ἀλήθεια, τήν οὐσία, τήν ὡραιότητα, τό βάθος τοῦ εἶναι, τήν εὐθύνη, τήν ὑποχρέωση. Ἡ ἐλευθερία ἔχει μία ἅπλα ἀπεριόριστη, πού ὅμως σέ περιορίζει καί σέ ἁπλοποιεῖ ὥστε νά σέ κάνει ἄρχοντα ἄφοβο. 

Δέν ἀπαιτεῖς, δέν διατάζεις, δέν ὑποχρεώνεις, ταπεινοφρονεῖς καί χαίρεσαι, θυσιάζεσαι καί ἀγαπᾶς. Ὁ ἐλεύθερος εἶναι εὐαίσθητος καί δυνατός. Εἶναι κρίμα λοιπόν αὐτόν τόν θεῖο πόθο ὅλων τῶν ἀνθρώπων νά τόν ποδοπατοῦν ἀδιάφοροι ἐπιτήδειοι καί νά ἐξαπατοῦν τόν κόσμο τόσο βάναυσα.

Ἀγρυπνία στό Ἅγιο Ὄρος

Μονάχου Μωυσέως Ἅγιορείτου

Ἐκδόσεις Ἀκρίτα

Ὁ Άθωνας μὲ τοὺς κεραυνοὺς ὀμορφαίνει...

Ὁ Άθωνας μὲ τοὺς κεραυνοὺς ὀμορφαίνει. Οὔτε μιλᾶ, οὔτε ἀντιμιλᾶ, μόνο τοὺς δέχεται. Ἔτσι κι ὁ καλόγερος μὲ τὶς κατηγορίες, λένε. Ἅμα ἔλθεις πρέπει νὰ' χεις εὐλάβεια μέχρι τὴν κορφὴ τοῦ Άθωνα, γιὰ νὰ σοῦ μείνει λίγη στὸ τέλος, ἴσαμε κάτω-κάτω στὴν Αγιάννα, λένε. Ὁ Μιχαὴλ εἶπε πὼς αὐτὰ εἶναι κουβεντοῦλες τῶν Ἁγιορειτῶν. Μὰ οἱ Ἁγιορεῖτες ποτὲ δὲν μιλᾶνε στὸν βρόντο.

Ἀγρυπνία στὸ Ἅγιον Ὄρος 

μοναχοῦ Μωυσέως Αγιοτείτου 

Ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ

Ένα πέρασμα από την Ενωμένη Ρωμιοσύνη εδώ 

έγινε αφορμή για την δημιουργία αυτής της ανάρτησης

Αθωνικό Απόδειπνο

Ύστερα από τον κόπο της ημέρας, τις λησμοσύνες τα πηγαινέλα, σιγή. Μόνος με μόνο τον Θεό. Μια μέρα ακόμα προστέθηκε στη ζωή και μια αφαιρέθηκε. Τι πρόσθεσε και τι αφαίρεσε; Μόνος ενώπιον της σιγής. Τα λόγια του ψαλμού την ώρα αυτή είναι σα ντουφεκιές στη νύχτα, σα σάλπισμα στρατιώτη εγερτήριο σε ώρα πολέμου. 

Στο στασίδι των γερόντων, στην εκκλησιά των πατέρων, των αειμνήστων κτητόρων. Στη σκήτη των μακάρων, στο Άγιο Όρος του 1991, στο Άγιο Όρος που ετοιμάζεται ν' αγρυπνήσει. Μόνος αλλά όχι μόνος. Φτωχός αλλά όχι φτωχό. Ασθενής. Κουρασμένος αλλά όχι κουρασμένος. Επαναλαμβάνοντας αποστηθισμένους στίχους και ενούμενος έτσι με τα στίφη των πιστών, των προκατόχων, τον μετανοούντων, των μετανοησάντων, των οσίων και των δικαίων. 

Είναι ωραία αυτή η μοναξιά, η φτώχεια, η κόπωση, η σιγή, η νύχτα. Την ώρα που ένας κόσμος πάσχει, να επικοινωνείς με τον Θεό και να σε γεμίζει η επικοινωνία με αυτό που λέγεται εύκολα χαρά, μα εκφράζεται δύσκολα και μετριέται δυσκολότερα και μεταφέρεται στο χαρτί ακόμα δυσκολότερα. Η δημιουργία είναι σε βάρος της αδράνειας. Η δεύτερη δεν πρέπει εύκολα να αναθερμαίνεται... ...κλείνει και αυτή η μέρα και γεμίζει η καρδιά μου ελπίδα και κουράγιο για το αύριο.

 Από το βιβλίο του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου 

Αθωνικό Απόδειπνο 

εκδόσεις Αρμός

Μωυσής Αγιορείτης: Απαγορεύεται να φοράμε σταυρό;

Κατά τη δίκη της Ιερά Μονής Βατοπεδίου στο Πενταμελές Εφετείο Θράκης στην Κομοτηνή συνέβη κάτι πρωτάκουστο. 

Ο εισαγγελέας της έδρας Β. Φλωρίδης, αδελφός του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γ. Φλωρίδη, όπως αναφέρεται και σχολιάζεται σε αρκετές σελίδες του διαδικτύου, είπε στη δικαστή που δικαζόταν για την υπόθεση Μ. Ψάλτη: “Όταν είστε στην έδρα, είναι απαράδεκτο να φοράτε σταυρό, γιατί είναι θρησκευτικό σύμβολο και επηρεάζετε”! 

Ναι, το είπε ακριβώς όπως το διαβάσατε. Όπως εύστοχα σχολιάστηκε στις ιστοσελίδες, η δικαιοσύνη δεν αποφασίζει βάσει στοιχείων αλλά βάσει το τι φοράει ο κάθε δικαστής.. 

Αυτό που φέρεται να είπε είναι απαράδεκτο και φοβερό. Ένας εισαγγελέας να κρίνει μια συνάδελφο κατηγορουμένη από το αν φοράει ή όχι σταυρό. Το ότι φορούσε η δικαστής σταυρό σε δικαστική αίθουσα το χαρακτήρισε απαράδεκτο θρησκευτικό σύμβολο. 

Τότε να αφαιρέσουμε και την εικόνα του Χριστού και το ευαγγέλιο από το δικαστήριο. Να μην ορκιζόμαστε στο ευαγγέλιο. Να μην κάνουμε καθόλου το σταυρό μας. Τι είδους σκεπτικό είναι αυτό; 

Είναι γνωστό πλέον σε όλους ότι οι κατήγοροι της μονής Βατοπεδίου απολαμβάνουν μεγάλες τιμές από τη νέα κυβέρνηση. Μάλιστα ο εισαγγελέας Β. Φλωρίδης, για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά, έδωσε συνέντευξη, για να πει πόσο περήφανος είναι που καταδικάστηκαν οι βατοπεδινοί μοναχοί. 

Κατά τ’ άλλα παρουσιάζεται ως φιλόθρησκος και φιλοαθωνίτης που επισκέπτεται ορισμένες μονές του Αγίου Όρους. Τέλος πάντων, αυτό είναι δικαίωμά του. Ας επανέλθουμε στο θέμα μας. 

Η κ. Ψάλτη ευθαρσώς είπε πως επί τρεις σχεδόν δεκαετίες δικάζει με ήσυχη τη συνείδησή της και ανέφερε: “Μπορεί ο σταυρός να είναι το καύχημά μου, ουδέποτε όμως αποτέλεσε στοιχείο για την κρίση μου”, σε όσα της καταμαρτύρησε ο εισαγγελέας. 

Για τον σταυρό είπε ότι τον φορά γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο και αποτελεί έκφραση της θρησκευτικής της πεποιθήσεως. Μεγάλη απορία δημιούργησε στην ίδια και σε όλους το πώς χρησιμοποιήθηκε ακόμη και ο σταυρός που φορούσε. Για πρώτη φορά ακούσθηκε ότι ο σταυρός είναι σημείο προκλήσεως κι εντάσεως. 

Ο συνήγορος υπερασπίσεως Τ. Μιχαλόλιας σχολίασε ότι ο εισαγγελέας μοιάζει με καρδινάλιο σε ιερά εξέταση, για το σχόλιο που έκανε για το σταυρό που φορούσε η κ. Ψάλτη, και τόνισε: “Εμείς την ξέρουμε τόσα χρόνια και πάντα με αυτόν τον σταυρό δίκαζε”. 

Το συγκεκριμένο θέμα είναι σοβαρό. Δεν μπορεί δηλαδή ένας δικαστής να φορά σταυρό; Δεν μπορεί να κάνει γνωστή τη χριστιανική του ιδιότητα; Δεν μπορεί να εκκλησιάζεται, για να μην τον δουν και θεωρηθεί ότι είναι επηρεασμένος και σε μια εκκλησιαστική δίκη θα είναι μονομερώς τοποθετημένος; Μήπως επιστρέφουμε σε Μεσαίωνα; Μήπως θα αρχίσουμε να διωκόμεθα για την ορθόδοξη πίστη μας; 

Είναι πολύ λυπηρά όλα αυτά. Χρειάζεται αντικειμενικότητα, νηφαλιότητα και διάκριση. Εμείς επί της ουσίας του συγκεκριμένου θέματος αναφερθήκαμε και όχι επί της ουσίας του όλου θέματος. Τις πληροφορίες μας λάβαμε από το διαδίκτυο, όπου είναι ενυπόγραφα καταχωρημένες. Αναφέρονται σε λεπτομέρειες που ξενίζουν και προβληματίζουν και δημιουργούν ισχυρά ερωτήματα για προκατάληψη και προαποφάσεις. 

Ευχόμεθα να λάμπει η αλήθεια, το πραγματικό δίκαιο και η ευθυκρισία δίχως επηρεασμούς και σκοπιμότητες παντού και πάντοτε. Ο σταυρός είναι σύμβολο ύψιστης ταπεινώσεως, αφάτου κενώσεως και μεγάλης θυσιαστικής αγάπης. Γι’ αυτό τον φοράμε και γι’ αυτό τον προσκυνάμε.Γι’ αυτό κυριαρχεί σε όλη την εκκλησία. Είναι μεγάλη η σημασία του και βαθύτατος ο συμβολισμός του. Κάθε αντισταυρικός λόγος είναι μάλλον εκ του πονηρού.

πηγή: romfea.gr