Γρηγορίου του Θεολόγου: Προτρεπτικός στην Ολυμπιάδα

Παιδί μου, 

Σου στέλνω την επιστολή μου αυτή σαν δώρο αγαθό, εγώ ο Γρηγόριος. Η πατρική παραίνεση είναι η καλύτερη.  

Το χρυσάφι και οι πολύτιμοι λίθοι δεν στολί­ζουν τις ευγενικές γυναίκες, Ολυμπιάδα. Και το βάψιμο, σε πρόσωπο αρχοντικό γίνεται μάσκα, πού κρύβει την αληθινή όψη. Τα πορφυρά και χρυσοΰφαντα λεπτά φορέματα σε άλλες άφησέ τα. Σε όσες δεν διαθέτουν βίο καθαρό, κρυστάλλινο. Εσύ να συνεχίσεις να φροντίζεις τη σωφροσύνη και το κάλλος, πού βλέπουν κι οι τυφλοί ακόμα. Το ήθος είναι άνθος μόνιμο και σταθερό στην καλόφημη γυναίκα. Πρώτα να σέβεσαι τον Θεό κι έπειτα τον άντρα σου. Αυτόν μόνο ν’ αγαπάς και να ζητάς, μόνο σ’ αυτόν ν’ αρέσεις. Κι όσο τελειότερα εκείνος σ’ αγαπά, τόσο πιο δυνατή κι ασίγαστη ας είναι για κείνον η στοργή σου. Έχε θάρρος διακριτικό, όχι όσο παρακινεί ο πόθος του αγαπημένου σου· διότι σε όλα υπάρχει χορτασμός, σε όλα, μα στην αγάπη δεν πρέπει να υπάρχει.  

Μη σηκώσεις ποτέ στον άντρα σου το ανάστημα σου. Να μη μιλάς για τη γενιά σου, ούτε για τα φορέματα σου να κομπάζεις, ή να περηφανεύεσαι, για το μυαλό σου. Σοφία εξάλλου είναι να κάνεις ο, τι απαιτεί ο γάμος. Σε σάς τούς δύο όλα τα έκανε κοινά ο δεσμός του. Να υποχωρείς, όταν θυμώνει ο άντρας σου, κι όταν κουράζεται να τον παρηγορείς με λόγια τρυφερά και συμβουλές καλές. Κι ο δαμαστής των λιονταριών δεν ησυχάζει βίαια το θηρίο, όταν αυτό βρυχάται με θυμό. Με λόγια μαλακά και χάδια το δαμάζει. 

Ποτέ να μην προσβάλλεις για κάποια ζημιά τον άντρα σου, ακόμα κι αν από θυμό φουσκώσεις. Ωφέλεια θα σου δώσει η αυτοσυγκράτηση. Μην τον μαλώσεις γι’ άστοχες ενέργειες, σωστό δεν είναι. Ξέρεις, πολλές φορές ο δαίμονας τα καλά έργα ματαιώνει. Κι ως αδρανή μην τον κατηγορήσεις. 

Όποιον δεν συμπαθεί ο άντρας σου, μην τον παινεύεις για να τον κάνεις φίλο του με πονηριά. Στους ευγενικούς άντρες ταιριάζει η ευθύτητα, μα ιδιαίτερα στις ευγενικές γυναίκες. Να έχετε κοινές χαρές και λύπες, έτσι πορεύεται μπροστά η γαμήλια αγάπη. Να λες τη γνώμη σου, αλλά ν’ αφήνεις την απόφαση σ’ εκείνον. Όταν στενοχωριέται να συμπάσχεις. Βάλσαμο είναι στον πόνο μας η συμπαράσταση του φίλου. Γρήγορα όμως να δείχνεις όψη χαρούμενη και δίχως αγωνία. Υπήνεμο λιμάνι στο λυπημένο σύζυγο είναι η γυναίκα του. Οι φροντίδες του νοικοκυριού να συνοδεύονται από σκέψεις ιερές. Πίσω σου την πόρτα του σπιτιού μη κλείνεις, ούτε να πηγαίνεις σε δημόσιες διασκεδά­σεις. Εκεί σμίγουν τα μάτια με τα μάτια και η συνήθεια διώχνει τη ντροπή, και η απώλεια της ντροπής γίνεται όλων των κακών μητέρα. Να πηγαίνεις σε καλές συναντήσεις, όπου καλλιεργείται κι ενισχύεται η φιλία με τούς συνετούς, κι όπου στο νου σου θα χαραχτούν λόγοι καλοί. Να κάνεις παρέα με τούς φρόνιμους από τούς συγγενείς σου, με Ιερείς και με τούς σοβαρούς νέους ή γέρους. Με αλαζονικές γυναίκες, πού έχουν όψη δημίου, μην πηγαί­νεις, μα ούτε και με ευσεβείς, πού ο άντρας σου δεν συμπαθεί, κι ας τις εκτιμάς εσύ. Τι σημαντικότερο υπάρχει από τον άντρα σου πού τόσο αγάπησες; Υψηλά φρονήματα να έχεις, μα όχι υψηλοφροσύνη. Τις άγνωστες στους άνδρες γυναίκες εκτιμώ. Μη σπεύδεις να πηγαίνεις στα γλέντια των γάμων και των γενεθλίων. Εκεί τα γέλια κυριαρχούν, τα χοροπηδήματα και τα άτοπα αστεία. Όλων αυτών τα θέλγητρα και οι ευχαριστήσεις λιώνουν τη σω­φροσύνη καθώς ο ήλιος το κερί. Μήτε στο σπίτι σου να κάνεις άμετρα συμπόσια παρόντος ή απόντος τού συζύγου σου. Η περιορισμένη κοιλιά είναι των παθών κυρίαρχη, την απύλωτη φοβάμαι, όπως κι ο σύζυγος... Να μη μορφάζεις από θυμό, όσο κι αν είσαι οργισμένη. Όνειδος είναι τούτο στους αν­θρώπους γενικά, στις γυναίκες είναι κι ασχήμια.

Στ’ αυτιά, καλά ακούσματα κι όχι μαργαριτά­ρια, κι ο νους να κλείνει απ’ έξω τα κακά. Έτσι, κλειστά ή ανοιχτά, η ακοή θα μένει αγνή. Να στάζει από τα βλέφαρά σου παρθενική ντροπή κι αγνότη­τα μπροστά στο σύζυγό σου, κι όσοι σε βλέπουν να σε σέβονται.

Αν έχεις γλώσσα αχαλίνωτη, πάντα δυσάρεστη στον άντρα σου θα είσαι. Η άσκεφτη γλώσσα έβλα­ψε συχνά και τούς αθώους. Προτιμότερη η σιωπή και όταν πρέπει να μιλήσεις, παρά να το κάνεις την ώρα της σιωπής... Βήμα αλαζονικό τη σωφρο­σύνη διαψεύδει και στο περπάτημα ακόμα μπορεί να υπάρχει ακολασία. Άκουσε και τούτο: Να μην αφήνεσαι αχαλίνωτη στην ερωτική ορμή και πάντα να μη χαρίζεσαι στον άντρα σου. Πείσε τον σιγά-σιγά να σέβεται τις ιερές ημέρες. Η εικόνα τού Θεού πρέπει να υποτάσσεται στους θείους νόμους, αν και ο άσαρκος Υιός τού Πατρός έδωσε το γάμο στο πλάσμα του για να το βοηθήσει. Με τούς απερχόμενους κι ερχόμενους ωσάν τα κύματα στέκεται η ζωή πού ρέει. 

Αλλά γιατί να στα προσφέρω αυτά εγώ ιδιαίτερα; Ξέρω παραίνεση πολύ ανώτερη από τη δική μου, αφού έχεις, χαριτωμένη μου, το θείο δώρο, τη Θεοδοσία. Αυτή τη θηλυκή Χειρωνίδα έχε τώρα, στην αρχή του γάμου σου, σύμβουλο σε κάθε λόγο ή έργο σου. Σε παρέλαβε από τον πατέρα σου και σε διαμόρφωσε με ήθη χρηστά. Αυτή, η αδελφή του αγιότατου αρχιερέα Αμφιλόχιου, πού έστειλε ο Θεός μαζί με την αγνή Θέκλα, την μεγαλόφωνη κήρυκα της αλήθειας και δική μου δόξα. Κι αν έλαβες από εμέ τον γέροντα κάποιο λόγο καλό, φύλαξε τον στα φυλλοκάρδια σου μαζί με τον εξαίρετο σύζυγό σου, πού την περηφάνια του για σένα ξεπερνά η ηθική σου ανωτερότητα.

Αυτό το δώρο τώρα σου προσφέρω. Αν θέλεις και καλύτερο, σου εύχομαι να γίνεις σαν πολύκαρπη άμπελος, για να δοξάζεται ο Θεός από περισ­σότερους, αφού βέβαια ερχόμαστε στον κόσμο από Εκείνον και σ’ Εκείνον επιστρέφουμε.

 

Άννας Κωστάκου - Μαρίνης, ΟΙΝΟΝ ΟΥΚ ΕΧΟΥΣΙ, η πιο όμορφη ιστορία αγάπης, εκδοτική παραγωγή: Επτάλοφος, 2013 σελ, 71-76

Δεν αρκεί μια καλή συμπεριφορά μέσα σε έναν γάμο. Χρειάζεται αγιασμένη στάση για να βρεθεί ο Χριστός

 

Δεν αρκεί μια καλή συμπεριφορά μέσα σε έναν γάμο. Χρειάζεται αγιασμένη στάση για να βρεθεί ο Χριστός.

Απάντηση του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου σε ερώτηση που του έγινε την Πέμπτη  5 Οκτωβρίου του 1989  

Όταν συμπορεύεσαι με κάποιον άνθρωπο στη ζωή -μιλάτε για ένα ζευγάρι τώρα- και λέτε ότι κάποια στιγμή έχεις [κάποιες] δυσκολίες εκεί μέσα και χάνεις μερικά πράγματα για να κρατήσεις την ισορροπία.

Φυσικά και χάνεις. Αν δε χάσεις, δε γίνεται τίποτα. Και το αίμα σου για να χύσεις, χάνεις μερικά κύτταρα για να βγει το αίμα απ' έξω. Φυσικά χάνεις. 

Αφού συμπορεύεσαι, χάνεις πρώτα-πρώτα τον ρυθμό σου. Δεν περπατάς με τον ρυθμό που θέλεις εσύ. Άρα βρίσκεις τον ρυθμό με τον άλλο άνθρωπο μαζί ή με τους άλλους ανθρώπους, αν είσαι σε έναν άλλο καινούργιο χώρο. Χάνεις τον ρυθμό σου. Κάνεις μία ταπείνωση για να βρεις ρυθμό. 

Χάνεις πολλά πράγματα από το εγώ σου, για να βρεις και τον άλλο μέσα στη ζωή σου. Χάνεις πολλά πράγματα απ’ το θέλημά σου για να καταλάβεις και τι θέλει ο άλλος. Όχι όμως για να καταλήξεις απλώς να κάνεις το θέλημά του  [και] να κάνεις ό,τι θέλει το εγώ του. 

Όλα αυτά τα κάνεις για να μπορείς να βρεις τον άλλο άνθρωπο και να πάτε μαζί στον Χριστό. Αν όλα αυτά γίνουν έτσι με μια κοσμική προοπτική  "εγώ να δεις θα τα καταφέρω", όχι. Τον βρίσκεις, κόβεις το θέλημά σου, κόβεις το εγώ σου, κάνεις ό,τι ταπείνωση μπορείς, για να βρεις τον Χριστό μαζί [του]. 

Γιατί, είπα, έχασες τον ρυθμό σου. Δεν μπορείς πάλι να περπατάς με τον ρυθμό του κόσμου. Χάνεις τον ρυθμό σου για να ενωθείς με τον ρυθμό του άλλου και να πάτε μαζί στον Χριστό, [ο οποίος] θα σας δώσει ρυθμό πια. Και δεν είναι ούτε ο δικός σου ο ρυθμός, ούτε του άλλου ο ρυθμός. Είναι ο ρυθμός του Χριστού. 

Σε μια κοινωνία -επειδή είπατε για οικογένεια, για γάμο- δεν γίνεται ούτε το θέλημα του ενός, ούτε το θέλημα του άλλου. Γίνεται το θέλημα του Θεού. 

Αν είναι η διαμάχη “ποιανού το  θέλημα θα γίνει”, δεν γίνεται τίποτα. Να κάνεις όσο μπορείς ταπείνωση, να γίνει το θέλημα του άλλου. Αν δεν γίνεται τελικά το θέλημα του Θεού και δεν το θέλεις, ούτε η ταπείνωσή σου μετράει. Είναι χαμένο πράγμα. Μπορεί να βλάψει κιόλας. 

Δεν είναι τελικά “ποιου θέλημα θα περάσει”. Το κάνεις για να υπάρχει ενότητα και να βρείτε τον Χριστό μετά.

Και μια φορά να πείτε: “Ποιο είναι το θέλημά Σου;” Αυτό είναι όλη η έκφρασή μας. 

Δεν αρκεί, λοιπόν, μια καλή συμπεριφορά μέσα σε έναν γάμο. Χρειάζεται αγιασμένη στάση για να βρεθεί ο Χριστός. 

Δύσκολα πράγματα είναι. Είναι δύσκολα πράγματα. Αλλά αυτή είναι η πορεία μας. Και έτσι δεν νιώθεις πια που χάνεσαι. Αφού ό,τι κάνεις, όπως είπα στην αρχή, το κάνεις για τον Χριστό.  

Μην σταθείτε απλώς σε κοσμικό Savoir Vivre: "κάνε έτσι, κάνε αλλιώς". Έτσι να φερθείς, αλλιώς να φερθείς. Πώς να φερθείς; Όπως  θέλει ο Χριστός. 

Και με αυτόν τον τρόπο, ξέρετε, ξεπερνιόνται ένα σωρό περιττές διαμάχες. Δεν υπάρχουν διαμάχες, αφού πρέπει να γίνει το θέλημα του Χριστού. Ό,τι θέλει Εκείνος να γίνει. 

Να διαβάσετε πολύ τη δεύτερη ευχή του γάμου -τη μεγάλη ευχή του γάμου- που στο τελευταίο της μέρος, από τη μέση και μετά, έχει πολύ ωραία πράγματα γι’ αυτό. 

Λέει πράγματα που λέμε: “Γιατί τα λέει εδώ πέρα; Γάμος είναι και λέει: “Μνημόνευσον αυτούς, Κύριε ο Θεός, όπως μνημόνευσες τον Ενώχ, τον Σήμ, τον Ηλία…” 

Τι είναι αυτά, λες; 

Όπως η Αγία Ελένη έβλεπε τον Τίμιο Σταυρό. "Τι είναι αυτάς;" λες. Μοναδικά πράγματα. 

"Μνημόνευσον αὐτῶν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς ἐμνημόνευσας τοῦ Ἐνώχ, τοῦ Σήμ, τοῦ Ἠλία". 

Τι έκανε ο Ενώχ; Μεγάλο πράγμα έκανε ο Ενώχ. Μεγάλο πράγμα έκανε ο Σήμ, μεγάλο πράγμα έκανε ο Ηλίας. Ο Ενώχ - ξέρετε τι έκανε; Μετετέθη. Έγινε μετάσταση. Τον έθαψαν και δεν βρέθηκε το σώμα του. 

Να! Τέτοια συμπόρευση θέλω. Να φτάσω έτσι [με τον άλλο], να πάμε στον ουρανό μαζί. 

Αυτός ως ευλόγησες τον Ενώχ… 

Τέτοια προοπτική ανοίγει το κείμενο του γάμου, που δίνει [αυτές] τις απαντήσεις. Να έχουν τη χαρά που είχε η Αγία Ελένη όταν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Τέτοια χαρά, όταν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Να βρουν σταυρό σε αυτήν τη σχέση και να έχουν χαρά μέσα από εκεί. Σαν την Αγία Ελένη που βρήκε τον Σταυρό και χάρηκε. Αυτή είναι η δική μας προοπτική για [μία] τέτοια συμπόρευση.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μιλάει για τον γάμο.

Πεθαίνοντας ἡ Γοργονία τῆς ἀφιέρωσε ὁ Γρηγόριος ἕνα συγκινητικό Λόγο, πού μᾶλλον δέ λέχτηκε στήν κηδεία τῆς ἀδελφῆς του. Ὁ Γρηγόριος πῆγε στό Ἰκόνιο ἀργότερα. Προφανῶς σ’ ἕνα ἀπό τά πρῶτα μνημόσυνά της. Τότε εἶπε τό Λόγο τοῦτο. Καί βρῆκε τήν εὐκαιρία, μέ ἀφορμή τό θάνατό της, νά μιλήσει γιά τήν ἅγια ζωή της καί τό γάμο της.

Μέ τό Λόγο του ἤθελε νά διδάξει τούς ἀκροατές γιά πολλά μά καί γιά τό γάμο.

Ἄγαμος ὁ ἴδιος εἶχε ἀντιμετωπίσει παλαιότερα τό πρόβλημα τοῦ γάμου ὡς προσωπικό πρόβλημα. Ἐπειδή ὅμως, πρίν κιόλας γεννηθεῖ, τόν ἀφιέρωσε ἡ μητέρα του στό Θεό κι ἐπειδή μέχρι τό 361 εἶχε πολλά θεῖα σημάδια, ἦταν βέβαιος πώς εἶχε κλήση ἀπό τό Θεό νά ζήσει ὡς ἄγαμος. 

Νά μήν παντρευτεῖ. Γι’ αὐτό καί μέ καύχηση διηγεῖται σέ ποιήματά του πόσο εὔκολα περιφρόνησε τίς ἀπολαύσεις τοῦς γάμου. Τίς φροντίδες τῆς γυναίκας, τίς χαρές τῶν παιδιῶν... ὅλ’ αὐτά τοῦ φαίνονταν μικρά καί κατώτερα, ὅταν τά ’βαζε μπροστά στή παρθενία καί στό βίο τοῦ ἡσυχαστῆ. 

Ὅμως ἡ Γοργονία παντρεύτηκε. Πῆρε ἄντρα ἐθνικό, τόν Ἀλύπιο, κι ἔκανε παιδιά. Τά μεγάλωσε κι ἔζησε σάν ἁγία. Ἀπόκτησε θαυμαστές ἀρετές κι ἔγινε πρότυπο. Τό δίλλημα γεννήθηκε μόνο του. Ὁ γάμος, πού ἤτανε γιά τόν ἴδιο τό Γρηγόριο δρόμο κατώτερος, πῶς εἶχε στή Γοργονία τέτοιο εὐλογημένο ἀποτέλεσμα; Προσπάθησε σύντομα καί ἐπιγραμματικά νά δώσει ἀπάντηση:  

- Δύο εἶναι οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς, ἀγαπητοί μου. Τοῦ γάμου καί τῆς ἀγαμίας. Ἡ ἀγαμία εἶναι ἀνώτερη καί θειότερη. Δυσκολότερη καί γεμάτη κινδύνους. Ὁ γάμος εἶναι συγκριτικά κατώτερος μά καί ἀσφαλέστερος, μέ λιγότερους κινδύνους.

Γενικές οἱ σκέψεις αὐτές πού δέν ἐξηγοῦσαν τή πνευματική καρποφορία τῆς Γοργονίας καί τήν εὐτυχία στό γάμο. Κατάλαβε τά ἐρωτηματικά στά μάτια τῶν ἀκροατῶν καί δοκίμασε νά ἐξηγήσει: 

- Αὐτά ἰσχύουν γενικά. Μά ἡ Γοργονία ἤτανε ἀληθινή χριστιανή. Ἀντάξια κόρη τῆς μητέρας μου Νόννας. Γι’ αὐτό σάν μέλισσα ἡ Γοργονία πῆρε ἀπό τά δυό τό πιό καλό κι ἄφησε τό ἐπικίνδυνο. Πῆρε ἀπό τήν ἀγαμία τήν ἀνωτερότητα κι ἀπό τό γάμο τήν ἀσφάλεια, τή σιγουριά. Συγκέρασε δηλαδή γάμο καί ἀγαμία.

Ἀπορίες πλανήθηκαν πάλι στά μάτια τῶν ἀκροατῶν καί γι’ αὐτό συνέχισε: 

- Ὅσο καί νά φαίνεται δύσκολο, ἡ Γοργονία τό πέτυχε. Ὄχι μόνο συγκέντρωσε γάμο καί ἀγαμία. Ἔδειξε ἀκόμα, πώς ἔχουν ἄδικο ἐκεῖνοι πού λένε ὅτι τάχα ὁ γάμος σέ δένει μέ τόν κόσμο καί σέ χωρίζει ἀπό τό Θεό. Ἤ ὅτι ἡ ἀγαμία σέ δένει μέ τό Θεό καί σέ χωρίζει ἀπό τόν κόσμο. Δηλαδή ὅτι τό ἕνα εἶναι ἀπό μόνο του κακό καί τό ἄλλο καλό. Αὐτές εἶναι λαθεμένες ἀντιλήψεις, ἀγαπητοί μου.

Ἔπρεπε ὅμως νά πεῖ καί γιατί αὐτά εἶναι λαθεμένες ἀντιλήψεις:

- Ὁ νοῦς, ἀδελφοί, τό φρόνημα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ νοῦς πλάθει σάν ζυμάρι τό γάμο καί τή παρθενία καί τά κάνει καλά. Ὁ νοῦς ἐπιστατεῖ κι ὅλα ὁδηγοῦνται στό καλό. Ἀπό μόνο του τίποτα δέν φτάνει στό καλό.

Κατάλαβε ὅτι τά πράγματα μπερδεύονται περισσότερο. Γιατί, ποιός εἶναι αὐτός ὁ νοῦς;

- Γιά παράδειγμα (τούς λέει). Γιά νά μέ παρακολουθήσετε. Ὁ μέγας τεχνίτης, ὁ δημιουργός Λόγος, δηλαδή ὁ Θεός, δημιούργησε καί τά δύο, καί τό γάμο καί τήν ἀγαμία. Γι’ αὐτό καί ὁδηγεῖ στήν ἀρετή καί τόν ἔγγαμο καί τόν ἄγαμο. Ἡ ἀρετή ἔχει σημασία. Αὐτή εἶναι τό κριτήριό μας.

Μέ τό νοῦ της ἡ ἔγγαμη Γοργονία καί τή βοήθεια τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγήθηκε στήν ἀρετή. Ἄρα ὁ γάμος δημιουργήθηκε ἀπό τό Θεό καί μπορεῖ νά ὁδηγήσει στήν ἀρετή. Αὐτό ἔχει σημασία.   

Ἤξερε ὅμως ὁ Γρηγόριος ὅτι κυκλοφορούσανε ἀκόμα σ’ ὅλη τή Μικρασία κάποιες ἰδέες περιφρονητικές γιά τό γάμο καί τή συζυγική σχέση. Αὐτές εἴχανε καταδικαστεῖ πρίς ἀπό τριάντα χρόνια σχεδόν. Στή σύνοδο τῆς Γάγγρας. Ἡ Ἐκκλησία ἐκεῖ καταδίκασε ὡς κακόδοξους, ἐκείνους πού βδελύσσονταν τό γάμο καί τούς ἔγγαμους κληρικούς καί λαϊκούς. Τό κακό φρόνημα ὅμως δέν εἶχε λείψει τελείως καί ὁ Γρηγόριος ἔκρινε ὅτι πρέπει νά γίνει πιό σαφής, νά μιλήσει συγκεκριμένα:   

- Ὅποιος , ἀδελφοί, ἔχει τό δεσμό τοῦ γάμου, δέ σημαίνει ὅτι χωρίστηκε ἀπό τά πνευματικά. Οὔτε ὅποια κοπέλλα ἔκανε στό γάμο κεφαλή τόν ἄντρα σημαίνει ὅτι λησμόνησε τήν πρώτη κεφαλή, τό Χριστό. Καί ἡ Γοργονία ἔκανε  αὐτά πού περιμένει ὁ κόσμος. Συμπεριφέρθηκε στό γάμο κατά τό νόμο καί τή βούληση τῆς φύσης, τῆς σάρκας. Ὅσο ἤθελε ὁ νόμος τῆς σάρκας («ὅσον ὁ τῆς σαρκός ἐβούλετο νόμος»), μά καί ὅσο ἤθελε αὐτός πού νομοθέτησε τά τῆς σάρκας, ὁ Θεός. Κι ἐνῶ ἔτσι συμπεριφέρθηκε, ἀφιέρωσε συνάμα τόν ἑαυτό της στό Θεό, ὁλοκληρωτικά. Γι’ αὐτό εἶχε τόση καρποφορία, τόση εὐλογία καί στά οἰκογενειακά καί στά πνευματικά.

Ὁ Γρηγόριος, παρασυρμένος ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἐκκλησιάσματος καί ἀπό τό θαυμασμό γιά τή ζωή τῆς Γοργονίας, παρουσίασε ἀναλυτικά στή συνέχεια τά ἔργα καί τή συμπεριφορά τῆς καλῆς συζύγου. Μίλησε γιά τίς ἀρετές πού αὐτή μπορεῖ ν’ ἀποκτήσει στό γάμο, ὅπως τίς εἶδε στή Γοργονία. Διηγήθηκε μάλιστα θαυμαστά σημεῖα τῆς ζωῆς της, ἀναφέρθηκε στό ἅγιο τέλος της καί μετά ἐκλεισε τό Λόγο του.  

Δέν ἐπέστρεψε ἀμέσως στή Ναζιανζό. Ἔμεινε γιά λίγο στό Ἰκόνιο. Συμβούλεψε τά παιδιά καί τά ἐγγόνια της, μέ τά ὁποῖα πάντα θά διατηρεῖ σχέσεις. Συναντήθηκε ἀσφαλῶς καί μέ τό ξάδερφό του Ἀμφιλόχιο. Ἤτανε κι αὐτός πολύ μορφωμένος καί περίφημος ἀσκητής, πού ἀργότερα, τό 373, χειροτονήθηκε στό Ἰκόνιο ἐπίσκοπος. Μετά πῆρε τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Ἀκολούθησε τό καραβάνι μέ δικό του μουλάρι.   

Προχώρησε ἀπό τό Ἰκόνιο νότια, μέχρι τή Λαοδίκεια. Καί ἀπό κεῖ, ὅλο ἀνατολικά, μέχρι τήν Κολωνία, τό Ἀξαράι. Τοῦ ἔμειναν περίπου τριάντα χιλιόμετρα. Μέχρι τή Ναζιανζό τό ταξίδι ἦταν εὐχάριστο. Ἡ περιοχή γνωστή. Ὅλα τοῦ φαίνονταν φιλικά. Τοῦ μιλοῦσαν τά βουνά καί τά δέντρα. Αἰσθανότανε ἀνάλαφρος ὅσο πλησίαζε στόν ὀμφαλό τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, στή Ναζιανζό καί στό οἰκογενειακό κτῆμα τῆς Ἀριανζοῦ, λίγο ψηλότερα.   

Τόν περιμένανε οἱ γονεῖς δακρυσμένοι καί ἀπαρηγόρητοι. Μόλις εἴχανε χάσει τόν Καισάριο. Καί στήν πλάτη τους περίπου ἐνενήνταπέντε χρόνια. Οὔτε λόγος γιά ταξίδι. Δέν μπορέσανε νά εἶναι οὔτε στήν κηδεία τῆς πολυαγαπημένης κόρης, τῆς εὐγενικῆς Γοργονίας. Περιμένανε τόν μεγάλο τους γιό νά τούς μιλήσει, νά τούς ἀνακουφίσει. Ἀρκοῦσε ἡ παρουσία καί λίγα λόγια του γιά νά συνέλθουν οἱ γέροι.  

Ὁ πληγωμένος Ἀετός (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

(ἀφηγηματικὴ Βιογραφία)

σελ.83-87

Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου Καθηγητή Πανεπιστημίου

Ἔκδοση Δ΄

Ἀποστολική διακονία

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας Ὁ πληγωμένος Ἀετός - Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟ ΗΘΙΚΟΝ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!Ο ΓΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΘΕΩΣΕΩΣ. Ε Ν Α Σ ΤΡΟΠΟΣ ΘΕΩΣΕΩΣ!

 

Τι είναι ο γάμος μέσα στην ορθοδοξία; Σε τι μας καλεί;

Ο γάμος μέσα στην ορθοδοξία μας καλεί να πορευθούμε στο ίδιο ακριβώς γεγονός που μας καλεί και ο ορθόδοξος μοναχισμός. Να μπορέσω να κατευθυνθώ προς τον Κύριο, να θεωθώ και να μπω στην βασιλεία των ουρανών.

Αυτή είναι η προοπτική του γάμου. Μοναδική και ανεπανάληπτη όσο μοναδική και ανεπανάληπτη είναι η πορεία του κάθε χριστιανού μέσα στην εκκλησία. Την ώρα λοιπόν που αρχίζω να κουβεντιάζω για τον γάμο βάζω μπροστά μου αυτό τον σκοπό. Γάμος έξω από αυτά τα δεδομένα είναι κάτι πολύ ανόητο. Εδώ ο απόστολος Παύλος παρουσιάζει αυτή την ενότητα Χριστού και εκκλησίας και αυτή η ενότητα περνάει μέσα στη ζωή των ανθρώπων και μπολιάζει την ζωή τους. Τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει έξω από αυτήν την προσπάθεια για ενότητα μέσα στην ζωή του Χριστού και της εκκλησίας.

Ένας γάμος έχει νόημα μονάχα αν καταξιώνεται μέσα σε αυτήν την ενότητα .

Πως μπορείς να μιλήσεις για Αγάπη και για ένωση, αν δεν μπορείς να καταλάβεις τον Θεό που είναι Αγάπη και τον Θεό που συγκρατεί και ενώνει τα πάντα; Πως μπορείς να μιλήσεις για έρωτα αν δεν μπορείς να γνωρίσεις τι σημαίνει έρωτας για τον Θεό; Πως μπορείς να μιλήσεις για μια κοινή ζωή αν δεν καταλάβεις την έννοια της τριαδικότητας του Θεού;

Ο γάμος λοιπόν είναι εδρασμένος καθαρά πάνω σε αυτά τα δεδομένα που γνωρίζουμε από τον Θεό.  

ΤΡΙΑΔΑ-ΕΝΟΤΗΤΑ-ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ και ΘΕΩΣΗ του.  

Χωρίς αυτήν την προοπτική ο γάμος παραμένει και γίνεται ένα συμβόλαιο. Γίνεται μια κοινωνική πρακτική που απλώς πάει να συντηρήσει κάποιες δομές οι οποίες προυπάρχουν μέσα στην κοινωνία και απλώς πρέπει να τις συντηρήσουμε γιατί έτσι έταξαν οι άνθρωποι, γιατί έτσι είναι το ηθικόν. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟ ΗΘΙΚΟΝ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!
Ο ΓΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΘΕΩΣΕΩΣ.
 ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΘΕΩΣΕΩΣ! 

Πως πραγματώνεται αυτή η θέωση;  

Σου δίνει πολύ πρακτικά ένα σχήμα για να μπορείς, όχι να καταλάβεις αλλά να βιώσεις με τα δεδομένα τα καθημερινά σου αυτό το οποίο είναι ο Θεός!

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΑΔΑ! 

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΗΡ ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ.  

Αυτά μονάχα ξέρουμε. Είναι ομοούσιος και διακρίνεται στα 3 πρόσωπα. Τα 3 πρόσωπα διατηρούν την δίκη τους προσωπική ελευθερία, τα δικά τους χαρίσματα και όμως είναι ομοούσια. Περιχωρούνται μέσα σε μια ενότητα Αγάπης. Απόλυτη ενότητα Αγάπης! Ερχόμαστε λοιπόν μέσα στην ορθόδοξη εκκλησία να μιλήσουμε για τον γάμο μεσα από αυτά τα δεδομένα. Τα δεδομένα της Τριαδικότητας και του δοσίματος της απόλυτης Αγάπης. Τριαδικότητα σημαίνει πρώτα πρώτα ένωση και ομοουσιότητα. Μέσα στα ανθρώπινα δεδομένα φυσικά η ομοουσιότητα είναι κάτι αδύνατον να γίνει κατά φύσιν. Αλλά κατά χάριν είναι δυνατόν οι άνθρωποι να ενωθούν. Γι’ αυτό η εκκλησιά είναι μία και είναι ενωμένοι οι πιστοί μέσα στην εκκλησία. Περιχωρούν ο ένας στην ζωή του αλλού εν αγάπη. Η αγάπη σημαίνει έξοδος, σπάζοντας τους φραγμούς του εγωισμού τους. Εξέρχονται από τον εγωισμό και μπορούν να μπουν στην ζωή του άλλου και να ζήσουν τον άλλον όπως είναι ο εαυτός τους χωρίς την ίδια ώρα να χάσουν την ελευθερία του προσώπου τους! Ο γάμος λοιπόν είναι μια καθαρή δυνατότητα, πρακτικής βιώσεως της ζωής της Αγίας Τριάδος. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει ελευθερία του προσώπου και την ίδια στιγμή τι σημαίνει ενότητα. Και αν ξεκινήσεις απ'  αυτό το αφετηριακό δεδομένο μπορείς να πας παραπέρα και να θεωθείς.

Έχεις το δεδομένο το βασικό της τριαδικότητας, το ζεις, ασκείσαι γι’ αυτό, πονάς γι’ αυτό, καταλήγεις όμως να θεωθείς. Αυτή είναι η βασική τοποθέτηση της ορθόδοξης εκκλησίας για το Γάμο. 

***

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

Απομαγνητοφωνημένο 
απόσπασμα απο ομιλία που 
έγινε στις 13-02-1988

Αν δεν έχεις ταπείνωση η ιδέα του έρωτα δεν σαρκώνεται στη ζωή σου... π.ΚΣ

Αν δεν έχεις ταπείνωση, 

η ιδέα του έρωτα, 

δεν σαρκώνεται στη ζωή σου... 

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

Όλα να αντιμετωπίζωνται μέσα στον γάμο με αγάπη, πραότητα, υπομονή.

 

Μην ακούσεις ποτέ τι λέει ο κόσμος. Μπαίνουν πειρασμοί. Άνθρωποι είμεθα. Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, πανουργίες, παγίδες. Όλα να αντιμετωπίζωνται μέσα στον γάμο με αγάπη, πραότητα, υπομονή. 

Πίστη στον Θεό και προσευχή και όλα θα πηγαίνουν κατά Θεόν. Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχη κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Μην αφήνης κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξη. Μην αφήνης τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι όφεις. Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών. 

Πηγή: (Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος. 

Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες.)

Καὶ ἡ ἔγγαμη καὶ ἡ ἄγαμη ζωὴ εἶναι εὐλογημένες

 

Οἱ νέοι μπροστὰ στοὺς δύο δρόμους τῆς ζωῆς 

Καὶ ἡ ἔγγαμη καὶ ἡ ἄγαμη ζωὴ εἶναι εὐλογημένες

– Γέροντα, τί πρέπει νὰ ἀπαντήση κανεὶς σὲ νέα παιδιὰ ποὺ ρωτοῦν ἂν ἡ μοναχικὴ ζωὴ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἔγγαμη;

– Κατ᾿ ἀρχὰς πρέπει νὰ τοὺς δώση νὰ καταλάβουν ποιός εἶναι ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ποιό εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς. Ὕστερα νὰ τοὺς ἐξηγήση ὅτι καὶ οἱ δύο δρόμοι ποὺ ἔχει χαράξει ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εὐλογημένοι, γιατὶ καὶ οἱ δύο μποροῦν νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὸν Παράδεισο, ἂν ζήσουν κατὰ Θεόν. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι δύο ἄνθρωποι ξεκινοῦν νὰ πᾶνε σὲ ἕνα προσκύνημα. Ὁ ἕνας πηγαίνει μὲ τὸ λεωφορεῖο ἀπὸ τὸν δημόσιο δρόμο καὶ ὁ ἄλλος πηγαίνει μὲ τὰ πόδια ἀπὸ κάποιο μονοπάτι. Καὶ οἱ δύο ὅμως ἔχουν τὸν ἴδιο σκοπό. Ὁ Θεὸς καὶ τὸ ἕνα τὸ χαίρεται καὶ τὸ ἄλλο τὸ θαυμάζει. Κακὸ εἶναι ὅταν αὐτὸς ποὺ πάει ἀπὸ τὸ μονοπάτι κατακρίνη μέσα του τὸν ἄλλον ποὺ πάει ἀπὸ τὸν δημόσιο δρόμο ἢ καὶ τὸ ἀντίστροφο. Καλὰ εἶναι οἱ νέοι ποὺ σκέφτονται τὸν Μοναχισμὸ νὰ γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀποστολὴ τοῦ μοναχοῦ εἶναι πολὺ μεγάλη· εἶναι νὰ γίνη Ἄγγελος. Στὴν ἄλλη ζωή, στὸν Οὐρανό, θὰ ζοῦμε σὰν Ἄγγελοι, εἶπε ὁ Χριστὸς στοὺς Σαδδουκαίους[1]. Γι᾿ αὐτὸ μερικοὶ πολὺ φιλότιμοι νέοι γίνονται μοναχοὶ καὶ ἀρχίζουν τὴν ἀγγελικὴ ζωὴ ἀπὸ τούτη τὴν ζωή. Ἂς μὴ νομίση ὅμως κανεὶς ὅτι ὅσοι πᾶνε στὸ μοναστήρι θὰ σωθοῦν, ἐπειδὴ ἁπλῶς ἔγιναν μοναχοί. Ὁ κάθε ἄνθρωπος θὰ δώση λόγο στὸν Θεὸ ἂν τὴν ζωὴ ποὺ διάλεξε τὴν ἁγίασε. Παντοῦ χρειάζεται φιλότιμο. Ὁ Θεὸς δὲν κάνει προκομμένους καὶ ἀνεπρόκοπους ἀνθρώπους, ἀλλά, ὅποιος δὲν ἔχει φιλότιμο, ὅποια ζωὴ κι ἂν ἀκολουθήση, ἀνεπρόκοπος θὰ εἶναι. Ἐνῶ ὁ φιλότιμος προκόβει, ὅπου κι ἂν βρεθῆ, ἐπειδὴ ἡ θεία Χάρις βρίσκεται μαζί του. Ὑπάρχουν ἔγγαμοι ποὺ ζοῦν πολὺ ἐνάρετα καὶ ἁγιάζονται. Ἕνας οἰκογενειάρχης, ἂν ἀγαπάη τὸν Θεὸ καὶ ἕλκεται ἀπὸ τὸν θεῖο ἔρωτα, μπορεῖ νὰ κάνη μεγάλη πνευματικὴ προκοπή. Ἐν τῷ μεταξὺ προικίζει τὰ παιδιά του μὲ ἀρετές, δημιουργεῖ μιὰ καλὴ οἰκογένεια, ὁπότε θὰ πάρη διπλὸ μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Γι᾿ αὐτὸ ὁ κάθε νέος πρέπει νὰ ἔχη στόχο νὰ ἀγωνισθῆ μὲ φιλότιμο καὶ χωρὶς ἄγχος, ὥστε τὴν ζωὴ ποὺ θὰ διαλέξη νὰ τὴν ἁγιάση. Θέλει τὸν γάμο; Νὰ παντρευτῆ, ἀλλὰ νὰ ἀγωνισθῆ νὰ γίνη καλὸς οἰκογενειάρχης καὶ νὰ ζήση ἅγια. Θέλει τὸν Μοναχισμό; Νὰ γίνη μοναχός, ἀλλὰ νὰ ἀγωνισθῆ νὰ γίνη καλὸς μοναχός. Ἂς μετρήση τὶς δυνάμεις του, ἂς δῆ τί μπορεῖ νὰ κάνη, καὶ ἀνάλογα νὰ προχωρήση σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς δύο δρόμους. Ἂν μιὰ κοπέλα λ.χ. βλέπη ὅτι δὲν ἔχει δυνάμεις νὰ γίνη μοναχή, τότε νὰ πῆ ταπεινὰ στὸν Θεό: «Θεέ μου, εἶμαι ἀδύναμη· δὲν μπορῶ νὰ ζήσω ὡς μοναχή· στεῖλε μου ἕναν ἄνθρωπο ποὺ θὰ μὲ βοηθάη, ὥστε νὰ κάνω μιὰ καλὴ οἰκογένεια καὶ νὰ ζῶ πνευματικά», καὶ ὁ Θεὸς τότε δὲν θὰ τὴν ἀφήση. Ἂν παντρευτῆ καὶ κάνη μιὰ καλὴ οἰκογένεια, ζῆ σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν θὰ ζητήση ὁ Θεὸς περισσότερα ἀπὸ αὐτήν. Βέβαια ὑπάρχουν νέοι ἀπὸ τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ζητάει λίγα, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἀπὸ φιλότιμο ἀγωνίζονται πολὺ καὶ Τοῦ προσφέρουν περισσότερα διαλέγοντας τὴν μοναχικὴ ζωή. Αὐτοὶ θὰ λάβουν διπλὰ στεφάνια. Ἐὰν δηλαδὴ μιὰ ψυχὴ ἔχη κλίση πρὸς τὴν ἔγγαμη ζωὴ καὶ θελήση ἀπὸ πολὺ φιλότιμο νὰ θυσιάση τὰ πάντα καὶ νὰ ἀκολουθήση τὴν μοναχικὴ ζωή, αὐτὸ πολὺ συγκινεῖ τὸν Θεό. Μόνο νὰ προσέξη τὰ ἐλατήριά της νὰ εἶναι πολὺ ἁγνά· νὰ μὴν κινηθῆ ἀπὸ ὑπερηφάνεια. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὁ Θεὸς θὰ σκορπίση ὅλες τὶς δυσκολίες.

 

[1] Ματθ. 22, 30.

 Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

 ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οἰκογενειακή Ζωή» 

Μή ἐπαναπαυθῇς σύ, πού ἑπροτίμησες τόν γάμον... ~ Ἅγιος Βασίλειος ο Μέγας

''Μή ἐπαναπαυθῇς σύ, πού ἑπροτίμησες τόν γάμον...''

Ἅγιος Βασίλειος ο Μέγας

(Λόγος Ασκητικός A΄ ΕΠΕ 8, σελ, 97-99)

Ἡ ὑποταγή εἰς τό Εὐαγγέλιον θά ζητηθῇ ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους, καί ἀπό τούς μοναχούς καί ἀπό τούς ἑγγάμους…

Μῆ ἐπαναπαυθῇς λοιπόν, σύ, ποὺ ἑπροτὶμησες τὸν γάμον, ὡσὰν νὰ ἔχῃς δικαίωμα νὰ ἀσπασθῇς τὴν ζωὴν τοῦ κόσμου. Διότι πρέπει νὰ καταβάλῃς περισσοτέρους κόπους καὶ προσοχήν, διὰ να ἐπιτύχῃς τὴν σωτηρίαν…

άφοῦ ἑξέλεξες νὰ ζήσῃς μέσα εἰς τὰς παγίδας καὶ τὸ κράτος τῶν δυνάμεων τῆς ἀποστασίας καὶ ἔχεις γύρω σου τοὺς έρεθισμοὺς τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἐξεγείρεις ὅλας τὰς αἰσθήσεις σου νύκτα καὶ ἡμέραν πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῶν…

Γνώριζε λοιπὸν ὅτι δὲν θα άποφύγῃς τὴν πάλην πρὸς τὸν ἀποστάτην οὔτε θα τὸν νικήσῃς, χωρὶς νὰ καταβάλῃς πολλοὺς κόπους πρὸς τήρησιν τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν. Διότι πῶς θὰ ήμπορέσῃς να άρνηθῇς τὴν μάχην πρὸς τὸν ἐχθρόν, ἑνῷ ζῇς μέσα εἰς τὸ σκάμμα τῆς μάχης;

Μή ἐπαναπαυθῇς σύ, πού ἑπροτίμησες τόν γάμον...

Ἅγιος Βασίλειος ο Μέγας

(Λόγος Ασκητικός A΄ ΕΠΕ 8, σελ, 97-99)

ΠΗΓΗ : Πνεύματος κοινωνία

Υπάρχει επιτυχημένος γάμος; π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Υπάρχει επιτυχημένος γάμος;

Απόσπασμα από ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου  που έγινε στις 10/03/2001 σε mp3: εδώ 

...Στη σχέση του άνδρα με την γυναίκα, κατεξοχήν εφαρμόσιμο αυτό το κλειδί του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά. Εκεί κρύβεται και το μυστικό, όχι ενός επιτυχημένου γάμου. 

Επιτυχημένος γάμος δεν υπάρχει.

Αν υπήρχε θα είχαμε μεγάλη καταστροφή στην ζωή μας. Δεν μιλάμε εμείς για έναν επιτυχημένο γάμο! Μιλάμε για έναν διηνεκώς δρόμο, προς την θέωση των δύο προσώπων. Επιτυχημένο, ε-πέτυχε ή απότυχε…Δεν μπορούμε εμείς να μιλάμε γι' αυτό το πράγμα. Είναι [μιλάμε] για ένα συνεχή δρόμο προς την θέωση των δύο προσώπων. Για την θέωση των δύο προσώπων. Θεούμενα [τα  πρόσωπα] θα καταλαβαίνουν την ενότητα. Δεν μπορώ να έχω ενότητα, χωρίς να μπω στη θέωση. Βλέπετε, έχουμε τώρα ενότητα, γιατί υπάρχει ένας χώρος που στεκόμαστε όλοι μαζί. Αν δεν υπήρχε αυτό το δάπεδο, δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε καθόλου. Και να θέλαμε δεν θα είχαμε ενότητα. Άρα υπάρχει ένας χώρος υπαρκτός όπου στεκόμαστε για να βρούμε ενότητα, διατηρώντας τα πρόσωπα μας. Άρα τα δυο τα πρόσωπα, λένε, να είναι το ζευγάρι ενωμένο. 

-Πως; Που είναι το δάπεδο στο οποίο θα σταθούν για να είναι ενωμένα;

Και θα πούνε, χίλια πράγματα. Να έχουνε αγάπη, να κάνουν ο ένας του άλλου, να, να... Να έχουνε κοινές αντιλήψεις για τα πράγματα, να συμφωνούνε. 

-Μου λένε μερικοί, τα βρήκαμε. Που; Σε ποιο δάπεδο τα βρήκατε;

Ναι συμφωνούμε, μας αρέσουνε, ξέρω γω οι ίδιοι ηθοποιοί. Ή τρώμε τα ίδια φαγητά. Ή, ή... Δεν είναι στοιχείο ενότητας. 

-Πάτε καλά; 

Πάρα πολύ καλά. Συμφωνούμε σε όλα. Γίνεται μια μέρα το δικό μου, μία μέρα το δικό της, λέει ο άλλος. 

-Άρα διαφωνείτε συνέχεια. Αυτό είναι συναλλαγή.

Μια μέρα το δικό μου, μια μέρα το δικό της, είναι εμπορικό. Άρα δεν υπάρχει καμία ενότητα. Ε, λέει πως, βρήκαμε έναν κοινό παρονομαστή. 

-Λέω ποιο; Βρήκατε μία ειρηνευτική μέθοδο διαδικασίας. Τόπο βρήκατε για να σταθείτε; 

Βλέπετε, λέω κάτι λογικό και δεν με καταλαβαίνει ο άλλος. Που, που, που να σταθούν;        Για να έχεις ενότητα, πρέπει να μετέχεις στο μυστήριο της ενότητας. 

-Τι είναι αυτό το μυστήριο της ενότητας;

Η εκκλησία, που λειτουργεί πάνω σου το μυστήριο, (δεν μπορώ να το ερμηνέψω) της ενώσεως σου με τον Χριστό και με όλους τους ανθρώπους εν Αγίω Πνεύματι. Και αν έχεις αυτό το επίπεδο, μένεις εκεί και λες είμαι εδώ και λειτουργώντας την ζωή μου μες την Εκκλησία θα αποκτήσω ενότητα και με τον άλλο άνθρωπο. Γιατί ειδάλλως δεν έχει νόημα αυτό το ζευγάρι. Βλέπετε τελείως ανύπαρκτη η διέξοδος στα προβλήματα τα οικογενειακά, χωρίς αυτό το μοναδικό επίπεδο. Γι' αυτό δεν υπάρχει πετυχημένος γάμος. 

Ούτε υπάρχει καλός γάμος. 

Υπάρχει γάμος που οδηγεί τους ανθρώπους στη θέωση ή όλα τα άλλα είναι ένα διαλυμένο σύστημα απλώς ανθρώπων που προσπαθούν να κρατηθούν στο γάμο για λόγους συμβατικούς, ή τόσο εύκολα μπορούνε να το διαλύσουν. Ή κρατόνται δια της βίας και γίνονται ψυχασθενείς. 

-Με την βία πως θα αντέξεις; Αντέχεις με την βία ένα δύσκολο πράγμα;

 Δεν αντέχεις. Το ακούω κάθε μέρα. Δεν αντέχω μου λέει. Το ξέρω που δεν αντέχεις. Αλλά πρέπει να αντέξεις. Μα αναγνώρισε το δίκαιο μου, μου λέει. 

-Λέω: "μέσα μου το λέω," αυτός είναι ο Παλαμάς. Ξέρω που δεν αντέχεις, αλλά πρέπει να αντέξεις. 

Με ποια δεδομένα; 

-Να κάνεις ταπείνωση.

-Πως να κάνω ταπείνωση. 

-Ξέρω γω…Να εξομολογηθείς, να λειτουργιέσαι να κάνεις ταπείνωση.

Λέει τι θα μου κάνουν; 

-Ε θα μπεις στο μυστήριο.

Δεν το καταλαβαίνω μου λέει. 

-Εε χαίρομαι που δεν το καταλαβαίνεις. Να κάνεις κάτι που δεν καταλαβαίνεις!

Με καταλαβαίνετε άραγε; Μα είναι τόσο τεντωμένο το σχοινί. Πριν από λίγο έλεγα. Να τους μιλήσω ή να μην τους μιλήσω. Θα με καταλάβουν ή δεν θα με καταλάβουν; Άντε ας τους μιλήσω. Κι αν με καταλάβουν κ' αν δεν με καταλάβουν καλό είναι. 

Αν με καταλάβουν θα επωφεληθούν, αν δεν με καταλάβουν θα πούνε δεν τον καταλάβαμε, λέει κάτι που δεν τον καταλαβαίναμε. Δεν πάμε να τον καταλάβουμε αύριο; 

Γι' αυτό την κάνω την ομιλία τώρα. Συγχωρέστε με!... Είναι αυτή η ισορροπία του Παλαμά. 

Και λες σήμερα δεν το πιάνω. Σήμερα δε σε καταλαβαίνω. Μπορεί να το πιάσεις αύριο. Το Άγιο το Πνεύμα δεν σταματάει ποτέ να λειτουργεί. Είναι ένας σπόρος που πετάς και καλλιεργείται. Μα σήμερα δεν αντέχω αυτό τον γάμο. Μείνε να τον αντέχεις αύριο. Μα αφού σήμερα είναι έτσι, αύριο θα είναι καλύτερα; Πολύ καλύτερα θα είναι αύριο, γιατί αύριο θα ζήσεις μια ακόμη μέρα ταπεινώσεως. Μα η ταπείνωση με καταστρέφει λέει. Η ταπείνωση σε τρέφει του λέω. Βλέπετε το νερό πνίγει τον σπόρο ή τον μεγαλώνει; Εξαρτάται πως το παίρνεις. Σε τρέφει αυτό το πράγμα.

Άρα εγώ δεν μπορώ να σου λύσω το οικογενειακό πρόβλημα, αλλά σου λέω μείνε με ταπείνωση χωρίς να διαμαρτύρεσαι, να τραφείς απ' την ταπείνωση και τότε θα φτιάξεις τον γάμο σου. 

Αυτή είναι η ΚΑΘΑΡΣΗ παιδιά. Που έρχεται με τέτοιες ισορροπίες που και πάλι είναι άπιαστες.

Κι ένας σημερινός Γεροντας είπε μια μέρα σε μια πνευματική του κόρη: να προσευχεσαι γι' αυτον μυστικά

Κι ένας σημερινός Γεροντας (ο άγιος Πορφύριος) είπε μια μέρα σε μια πνευματική του κόρη: 

- Έλα κοντά μου να σου πω να μυστικό. Αυτο αν εφαρμόσεις θα δεις τον άντρα σου να έρχεται και να σε αναζητά, όπου είσαι, χωρίς να ξέρει γιατί, και θα απορεί κι ο ίδιος. Το μυστικό ειναι τούτο:  

Να προσεύχεσαι γι' αυτόν μυστικά. Έτσι μυστικά θα πηγαίνει η αγάπη σου και θα τον καλεί. Μη του λες την λέξη σ' αγαπώ, αλλά προπάντων μην απαιτείς να σου τη λέει. Η αγάπη δεν ζητείται, μα γεννιέται. Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται. Να τυλίγεις τον αγαπημένο σου με θαλπωρή μυστικά, δια της προσευχής. Τότε και ο πιο εύθικτος χαρακτήρας δεν αντιδρά. Η μυστική μετάδοση της αγάπης διώχνει τις φοβίες της δέσμευσης και καταπίεσης, και οι ευθύνες του γίνονται αλαφρές και κάποτε αγαπητές. Ένας κόκκος ανιδιοτελούς αγάπης να υπάρχει μέσα σας, έρχεται σιγά-σιγά η χάρη του και τον κάνει να πετάξει δυο φυλλαράκια. Γρήγορα μετά μεγαλώνει. Ποιο γρήγορα έρχεται το φως της θείας Χάρης στον πνευματικό σπόρο, παρά του ήλιου η θερμή στους σπόρους των φυτών...

Άγιος  Πορφύριος  ο Καυσοκαλυβίτης

Σύμβουλος σε θέματα γάμου

Σύμβουλος σε θέματα γάμου 

Ο στάρετς Θεόφιλος ήταν τόσο γνω­στός στην περιφέρεια του Κιέβου που κανένας απλοϊκός, ευσεβής και θεοφο­βούμενος άνθρωπος στην περιοχή δεν ξεκινούσε τις υποθέσεις του χωρίς προ­ηγουμένως να ζητήση την συμβουλή και την υπόδειξι του στάρετς. Σπάνια θα άρ­χιζε γάμος χωρίς την ευχή του. Καθένας αποδεχόταν, χωρίς συζήτησι, τον λόγο του στάρετς, ακόμα και αν ήταν αυστη­ρός ή δυσάρεστος, και εκτελούσε την συμβουλή του με ακρίβεια, σαν προφη­τική φωνή από τον ουρανό. 

Στο Κίεβο ζούσε ένας μεσίτης, ο Ιβάν Ν. Στα νειάτα του, όταν εργαζόταν ως πωλητής σε κάποιο κατάστημα, αποφά­σισε να παντρευτή. Για πολύ καιρό έψα­ξε την κοπέλλα των ονείρων του, και κά­ποτε, σε μια συγκέντρωσι εμπόρων, το βλέμμα του έπεσε πάνω στην Λιουμπότσκα Ζ. Η μοίρα του μεσίτη είχε αποφασισθή. Θα έκανε πρότασι γάμου στην Λιουμπότσκα. Ντύθηκε με τα πιο καλά ρούχα του, πήγε στο σπίτι των γονέων της και φανέρωσε τις προθέσεις του. Από τη μητέρα της κοπέλλας πήρε την εξής απάντησι: 

«Η Λιουμπότσκα μας είναι ήδη αρραβωνιασμένη. Ο μνηστήρας της είναι ο νεαρός Χέντρικ Μ. Αν και είναι Λουθηρανός στο θρήσκευμα, δεν μπο­ρούμε να πάρουμε πίσω τον λόγο μας». 

«Θεέ μου! Μα αγαπώ πολύ την κόρη σας!». 

«Λοιπόν, τι μπορεί να γίνη; Κρίμα που δεν μας μίλησες γι' αυτό νωρίτερα». 

Ο μεσίτης ήταν πολύ έξυπνος και δραστήριος άνθρωπος, ενώ ο Γερμανός ήταν επιπόλαιος αλλά πλούσιος. Οι γο­νείς της Λιουμπότσκα, ακούγοντας την πρότασι γάμου του εμπόρου συγκέντρω­σαν τους συγγενείς τους στο σπίτι τους και έκαναν σύσκεψι, αλλά οι περισσότε­ροι από αυτούς μίλησαν ευνοϊκά για τον Γερμανό. Προτού όμως να συμφωνήσουν τον γάμο, αποφάσισαν να επισκεφθούν τον στάρετς Θεόφιλο. Πήραν μερικές δί­πλες, ψωμί, θυμίαμα και κεριά και ανεχώρησαν για το κελλί του μακαρίου. Ό­ταν έφθασαν, ο στάρετς τους άνοιξε την πόρτα και τους καλοσώρισε έναν-έναν, αλλά, χωρίς να αφήση τους επισκέπτες να βγάλουν λέξι, είπε: 

«Ιβάν. Ιβάν. Μην τολμήσετε να την δώσετε στον χοντροκέφαλο Χέντρικ!». 

Οι γονείς το έλαβαν σοβαρά υπόψιν τους, η Λιουμπότσκα παντρεύτηκε τον μεσίτη και ήταν ευτυχισμένη όλη της τη ζωή. 

Υπήρξε και άλλη μια περίπτωσι. Η χήρα μεγαλοκτηματίας Θέκλα Ταράσοβα είχε μια ωραία κόρη, την Άννα. Δύο μνηστήρες την ζήτησαν σε γάμο. Ο ένας ήταν όμορφος, ευγενής, καλωσυνάτος, και επιρρεπής στο πιοτό και στο γλέντι. Ο άλλος είχε ένα μικρό βλογιοκομμένο πρόσωπο και ύφος σκυθρωπό, αλλά ήταν ευγενικού και θετικού χαρακτήρα. Ο πρώτος ζούσε στην Ντίμιεφκα, ένα προάστιο του Κιέβου, ο δεύτερος στη μι­κρή πόλι Μυσελόφκα. Η Άννα ήταν πολύ ερωτευμένη με τον όμορφο, ενώ αδιαφορούσε παντελώς για τον δεύτερο και αρνιόταν κατηγορηματικά να τον παντρευτή. Η μητέρα της, από την άλλη πλευρά, επέμενε να παντρευτή αυτόν από τη Μυσελόφκα. 

Ανεχώρησαν για το Κιτάγιεφ για να συμβουλευθούν τον στάρετς. Ο μακά­ριος, χωρίς να πη λέξι, έδωσε στην Άννα ένα ζυγό με κάδους και της ζήτησε να φέρη λίγο νερό από την Ντίμιεφκα. Η κοπέλλα εκτέλεσε την παραγγελία. Ο μακάριος έχυσε το νερό μέσα σε ένα βα­ρέλι που βρισκόταν κάτω από την υδρορροή και ξαναέδωσε στην Άννα τους κάδους με την παραγγελία να πάη για νερό αυτή τη φορά στη Μυσελόφκα. Η Άννα έφερε το νερό σε μισή ώρα. 

«Από που ήταν δυσκολώτερο να το φέρης;» ρώτησε ο στάρετς το κορίτσι. 

«Από την Ντίμιεφκα», απάντησε η Άννα. «Είναι μακρυά από εδώ, ενώ η Μυσελόφκα είναι πιο κοντά». 

«Καλά, να θυμάσαι τότε. Οι κάδοι πάνω στον ώμο σου παριστάνουν τη ζωή σου. Αν ακούσης τη μητέρα σου και παντρευτής αυτόν από τη Μυσελόφκα, τό­τε η ζωή σου θα είναι ανάλαφρη. Αν όμως παντρευτής αυτόν από την Ντί­μιεφκα, θα αναθεματίζης όλη σου την ζωή από βάσανα και ανάγκες». 

Πεπεισμένη από αυτά τα λόγια, η Άννα άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και, παίρνοντας τον άντρα από την Μυσελόφκα δεν το μετανοούσε σε όλη της τη ζωή. 

Αλλά μια φορά συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ο στάρετς συμβούλεψε ενα νέο να παντρευτή κάποια συγκεκριμένη νέα χήρα, αλλά ο νέος παντρεύτηκε μια κοπέλλα που είχε διαλέξει ο ίδιος. 

«Γιατί στενοχωριέμαι και ακούω έναν τέτοιο γέρο;», είπε στους συντρό­φους του. «Ο γέρο-μοναχός σε καμμιά περίπτωσι δεν θα πάρη είδησι». 

Όταν μετά από μια εβδομάδα το νέο ζευγάρι ήρθε στο Κιτάγιεφ, πήγαν να δουν τον στάρετς για να τους ευχηθή. Ο Θεόφιλος τους συνάντησε στο κατώφλι της πόρτας του κελλιού του και αντί για τις ευχές του οι νεόνυμφοι δέχθηκαν ένα παλιό χαλασμένο καλάθι, που στον πυθμένα του υπήρχε ένας σωρός από σκουπίδια και στην κορυφή τοποθετη­μένα δύο μήλα. 

Χωρίς να είναι σε θέσι να το καταλά­βουν, οι νέοι πήγαν σε έναν πνευματικό πατέρα στο Κιτάγιεφ για να τους το εξη­γήση. Ο πνευματικός τους άκουσε και είπε: 

«Τα δυο φρέσκα μήλα είστε εσείς. Ο σωρός των σκουπιδιών κάτω από αυτά είναι η δυστυχισμένη ζωή που σας περι­μένει». 

Και, πράγματι, δεν πέρασε ένας χρό­νος προτού να αρχίση το νέο ζευγάρι να μαλώνη και τελικά χώρισε. 

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ

ΤΕΥΧΟΣ 18

Ο έρωτας σταυρώνεται για να αναστηθεί με αγάπη.

 

[…] Και βλέπετε υπάρχει ο γάμος της Κανά, όπου υπάρχει ο ελλοχεύων εγωκεντρισμός, η αδυναμία πλήρους αποδοχής του άλλου.  

Οἶνον οὐκ ἔχουσιν! Σταματάει το κρασί. Δεν είναι τυχαίο αυτό το θαύμα! Χαρά, πανηγύρι, ξεκίνησε ο γάμος (όπως ξεκινάνε όλοι οι γάμοι) και μετά από λίγο καιρό, μήνες, χρόνια… οἶνον οὐκ ἔχουσιν! Αυτό δε συμβαίνει πολλές φορές; Αυτή είναι η ερμηνεία του κειμένου.  

Και έρχεται ο Χριστός στον κάθε γάμο και κάνει το νερό κρασί. Αρκεί να μπεις στην προοπτική του Χριστού. Τότε, ακόμα και ένας αρρωστημένος γάμος σε ανθρώπινες σχέσεις, σε σεξουαλικότητα, με πολλά προβλήματα, αρχίζει να γιατρεύεται μέσα από τον Χριστό πια. Και έχουν τότε κρασί, γιατί κάνουν κέντρο της ζωής τους τον Χριστό. Και αγαπούν τον άλλον γιατί αγαπούν τον Χριστό. Και αγαπάει η γυναίκα τον άνδρα της γιατί λέει “Μα, είναι δώρο του Θεού, Αυτός μου τον έδωσε”. Δεν είναι ο άνδρας το κέντρο, αλλά ο Χριστός. Και επειδή είναι δώρο του Θεού, αγαπάς το δώρο του Θεού και Τον δοξολογείς κάθε μέρα. Και γίνεται πια η γυναίκα δόξα του ανδρός και ο ανήρ κεφαλή της γυναικός, όπως ο Χριστός κεφαλή της Εκκλησίας.  

Είναι ένα ανεκτίμητο δώρο αυτό και δεν μπορεί παρά να το δει έτσι. Και μόνο έτσι το νοιώθει, έτσι (μόνη της) το καταλαβαίνει. Και μπαίνει ο Χριστός, μπαίνει κρασί κι άλλο μέσα στην ιστορία. Και μέσα στον Χριστό πια (και ας μην τον είχαν χάσει μερικά ζευγάρια τον Χριστό), όταν ξαναδουν αυτά τα πράγματα και λίγο σπάσει ο εγωισμός “μ’ αγαπάει, δε μ’ αγαπάει, με προσέχει, δε με προσέχει, με προσεγγίζει, δε με προσεγγίζει…”, ανανεώνεται ο γάμος και γίνεται το νερό κρασί. 

“Οι άνθρωποι νομίζουν ότι θα καλύψουν την απουσία της αγάπης με την καταφυγή στον νόμο. Σύμβολο του νόμου στον Ιουδαϊσμό είναι το νερό με το οποίο ήταν γεμάτες οι στάμνες. Και βέβαια, όχι τυχαία, οι στάμνες είναι έξι. Ένα πριν το επτά (σύμβολο της τελειότητας για τους εβραίους). Ο νόμος είναι μεν ένα θετικό βήμα σε σχέση με την πλήρη ασυδοσία του ισχυρού, αλλ’ υπολείπεται του τελείου”. 

Δηλαδή, ούτε ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης ήταν αρκετός για να ολοκληρώσει τον γάμο. 

“Το μέγιστο που ο νόμος μπορεί να προσφέρει είναι η εξισορρόπηση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Στην καλύτερη περίπτωση ο γάμος είναι συνεταιρισμός αμοιβαίων συμφερόντων. Στην χειρότερη, νόμιμη και μόνιμη πορνεία.” 

Βλέπετε; Αυτό είναι τολμηρό και πρέπει να το λέμε. Μπορεί να γίνει ο γάμος νόμιμη και μόνιμη πορνεία, όταν δεν υπάρχει αυτό το ξεχείλισμα της αγάπης. Ότι τον αγαπάς τον άλλον, τον θέλεις τον άλλον, του δίνεσαι του άλλου. Δεν λες “μ’ αγαπάει, δεν μ΄ αγαπάει, με προσέχει, δεν με προσέχει, με προσεγγίζει, δεν με προσεγγίζει, με κοιτάει σεξουαλικά, δεν με κοιτάει σεξουαλικά…” Όλα τα άλλα θα γίνουν μόνιμη πορνεία. 

“Ο Χριστός όμως δεν φέρνει έναν ακόμα νόμο, αλλά τη Χάρη. Τη συνεχώς δωρούμενη αγάπη του Θεού. Την αδυναμία των ανθρώπων να αγαπήσουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό αναπληρώνει η αγάπη του Θεού. Η αγάπη είναι δώρο του Θεού που προσφέρεται σε όσους το ζητούν. Η ανδρόγυνη σχέση δεν στηρίζεται πλέον στον δίκαιο διακανονισμό υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, αλλά στην αυτοπροσφορά και αυτοθυσία των αγαπώντων προσώπων. Δύο ψυχές σε ένα σώμα και δύο σώματα σε μία ψυχή. Να τι είναι ο έρωτας για την Εκκλησία.” 

Βλέπετε; Οι ψυχές, αλλά και τα σώματα, είναι ενωμένα. Και η λειτουργία της ενώσεως των σωμάτων έχει σημασία για την Εκκλησία. Δεν είναι ιδεαλισμός ο γάμος. 

“Μέσα στην Εκκλησία και διά της Εκκλησίας, οι δύο άνθρωποι μαθαίνουν να μειώνουν το Εγώ τους για να αυξηθεί το Εμείς. Ασκούνται να κατανοούν και να συμπαραστέκονται στον άλλον. Ο έρωτας σταυρώνεται για να αναστηθεί με αγάπη. Και, έτσι, όπως με τη Χάρη του Θεού το νερό μεταμορφώνεται σε κρασί, έτσι και το εγωτικό πάθος μεταμορφώνεται σε χαρισματική αγάπη.” 

Προσέξτε! Το εγωτικό πάθος, το πάθος για το σώμα του άλλου που πολλές φορές είναι πάθος για σεξ, μετατρέπεται σε χαρισματική αγάπη που δεν καταργεί το σωματικό, ούτε το σεξ. Γίνεται χαρισματική αγάπη, και όχι απλώς εγωτικό πάθος, για να ικανοποιηθεί το Εγώ. Είναι πολύ βαθύ αυτό το σημείο. Φεύγει το εγωτικό πάθος (εγώ να ικανοποιηθώ) και αρχίζει το δόσιμο, η χαρισματική αγάπη. Και δεν περιμένεις τίποτε. Απλώς αγαπάς. Δεν είναι δίνω και παίρνω. Απλώς αγαπάς. Μιλάω και για το σαρκικό μέγεθος! Προσέξτε! Είμαι πρακτικός! 

“Η αγάπη, σαν το παλιό κρασί, με την πάροδο του χρόνου ωριμάζει και διαρκεί. Γίνεται απροϋπόθετη. Εκφέρεται χωρίς όρους και όρια. Γίνεται δώρο. Η μεταμόρφωση, όμως, αυτή των ανθρώπων έχει συνέπειες σε κάθε πτυχή της ζωής. Ο άνθρωπος που μπόρεσε να αγαπήσει αληθινά ένα πρόσωπο, τη σύζυγό του, τον σύζυγό της, μετά ανακαλύπτει ότι μπορεί να αγαπά τους πάντες. Μέσα στην Εκκλησία ξεπερνιέται κάθε θανατηφόρος εγωισμός. Η ώριμη αγάπη εξέρχεται από την δυαδικότητα του έρωτα και στην κορύφωσή της γίνεται καθολική. Ξεχύνεται για να περιλάβει τους πάντες, διαρκής, χωρίς προϋποθέσεις, προς όλους. Πρότυπό της είναι η αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα, η θυσία του Χριστού για την Εκκλησία. Μέσα στην ελευθερία, την αγάπη και την κοινωνία της Εκκλησίας, οι άνθρωποι υπερβαίνουν κάθε βιολογική ή κοινωνική διάκριση. Γίνονται σώμα Χριστού. Μέλη ἐσμὲν τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ.” 

Βλέπετε την σύγκριση του Αποστόλου Παύλου στην προς Εφεσίους επιστολή; Από την σάρκα και τα οστά του Χριστού ζούμε, σαρξ εκ της σαρκός - σωματική ενότητα (είναι) ο άνδρας με την γυναίκα. 

“Η ζωή των ανθρώπων και η ιστορία της ανθρωπότητας καλείται να γίνει μία διαρκής γαμήλια συνάντηση Θεού. Γι’ αυτό και το θαύμα της Κανά αποτελεί την ριζική αρχή των σημείων. Είναι αφετηρία για την οριστική ανακαίνιση του κόσμου.” 

πηγή : σάρκα μία

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου με θέμα: “Η σημερινή αλλοτρίωση των σεξουαλικών σχέσεων, προ και μετά γάμου”, η οποία δόθηκε στις 22-07-2004 στα πλαίσια των καλοκαιρινών αναζητήσεων.

Η ανδρόγυνη ενότητα και οι συνέπειες της πτώσης

Conception of Cain

Η ανδρόγυνη ενότητα και οι συνέπειες της πτώσης

[…] Αν η αγάπη ενώνει, η άρνησή της χωρίζει. Είναι αυτό που λένε οι Πατέρες, ότι η πτώση ήρθε πριν από την γεύση του καρπού. Δηλαδή το οριακό μέγεθος δεν είναι η γεύση του καρπού. Είναι το ότι μίλησε η γυναίκα μόνη της, ως Εγώ και όχι ως Εμείς, με τον διάβολο. Είναι τρομερές σκέψεις αυτές. Την αρμονική ενότητα των πάντων διαδέχεται η ρήξη και η σύγκρουση των διαφόρων μερών μεταξύ τους. Ο άνθρωπος παύει να είναι πρόσωπο, αγαπητική κοινωνία. Έτσι, η πτώση έχει καίριες συνέπειες στην ανδρόγυνη ενότητα. 

Την ενότητα άνδρα και γυναίκας αντικαθιστά η διαμάχη αρσενικού και θηλυκού. Πριν την πτώση ο Αδάμ έβλεπε την Εύα ως Εσύ, με την πτώση η Εύα μετατρέπεται σε Αυτή. Άλλο το Εσύ και άλλο το Αυτή. Η μετάβαση από το όνομα στην αντωνυμία είναι αλλοτρίωση. Οι άνθρωποι εκπίπτουν σε αντικείμενα. Το πρόσωπο υποτάσσεται στο φύλο. Ενώ προηγουμένως άνδρας και γυναίκα ήταν γυμνοί και δεν ντρέπονταν, τώρα ντρέπεται ο ένας τον άλλον. Στην κοινότητα της αγάπης δεν υπάρχει τίποτα για να κρυφτεί. Στον κόσμο της πτώσης, της απουσίας της αγάπης, ο αποξενωμένος άνθρωπος βλέπει τον άλλον ως αντικείμενο και ως όργανο για χρήση και κατάχρηση. 

Και επανέρχομαι πάλι στο σεξ, που μέσα από μια τέτοια απομόνωση και ενότητα είναι προς χρήση και – γιατί όχι – προς κατάχρηση οποιασδήποτε μορφής. Αλλά είναι χρήση (σεξ) και όχι αγαπώ τον άλλον σε όλα τα μεγέθη, ψυχικά και σωματικά. Σε όλα, όμως, τα μεγέθη! Και τα σωματικά! Και έτσι η ντροπή είναι άμυνα απέναντι στο αδηφάγο βλέμμα του άλλου που αναζητά και ορέγεται τη λεία του. Εδώ δεν υπάρχει αγαπώμενο πρόσωπο. Ο Αδάμ και η Εύα είναι αντίπαλα φύλα. Ο άνδρας εκλαμβάνει τη γυναίκα ως αντικείμενο για κτήση και κατάκτηση, σαν σκεύος ηδονής και αντικείμενο για σεξουαλική εκτόνωση. Δεν αναιρείται το σεξ, αλλά η σεξουαλική εκτόνωση που είναι η χρήση του άλλου. Βλέπετε, όταν μιλάμε για σεξουαλική εκτόνωση, μιλάμε για ένα στιγμιαίο γεγονός. Διψάω και ξεδιψάω. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αυτό το μέγεθος εμείς. Αυτό έχει μια συνέχεια. Δεν είναι απλώς μια εκτόνωση, προσέξτε! Η γυναίκα μέσα από όλη αυτή τη χρήση της εκδικείται τον άνδρα, γινόμενη αντικείμενο του ερωτικού πόθου. Η ψυχική και σωματική υποταγή του άλλου αποτελεί τη στοιχειοθεσία των μην αγαπώντων προσώπων. Συνέχεια είναι μετά ο σαδομαζοχισμός, το αποκορύφωμα «μόνο ηδονή και τίποτ’ άλλο». Και έτσι με την πτώση ο άνδρας πρώτα υπερτιμά την γυναίκα γιατί την χρησιμοποιεί σεξουαλικά και μετά την υποτιμά. Λέει: «Δεν βαριέσαι…» Άλλη τραγωδία αυτή… Τι έχει, όμως, προηγηθεί; […] 

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου με θέμα: “Η σημερινή αλλοτρίωση των σεξουαλικών σχέσεων, προ και μετά γάμου”, η οποία δόθηκε στις 22-07-2004 στα πλαίσια των καλοκαιρινών αναζητήσεων. 

Για να κατεβάσετε και να ακούσετε ολόκληρη την ομιλία κάντε κλικ εδώ.