Γιὰ ποιὸ λόγο, ἐνῶ ὁ Ἰωάννης διηγεῖται ὅτι ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἔτρεξαν στὸ μνῆμα τοῦ Κυρίου, ὁ Λουκᾶς γράφει ὅτι μόνο ὁ Πέτρος πῆγε στὸν τάφο;

 ᾿Απορία 55η. 

Γιὰ ποιὸ λόγο, ἐνῶ ὁ Ἰωάννης διηγεῖται ὅτι ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἔτρεξαν στὸ μνῆμα τοῦ Κυρίου, ὁ Λουκᾶς γράφει ὅτι μόνο ὁ Πέτρος πῆγε στὸν τάφο; 

Ἐξήγηση. 

Ὅπως ἔχει γραφεῖ καὶ παραπάνω γι' αὐτό, ἐπειδὴ ἔγιναν διάφορες μεταβάσεις γυναικῶν στὸ μνῆμα, γι' αὐτὸ καὶ ὅσα συνέβηκαν σ' αὐτὸ ἱστοροῦνται κατά τρόπο διαφορετικό. 

Ὅταν λοιπὸν ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία ἀνέφερε στὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, ὅτι πάρθηκε ἀπὸ τὸν τάφο τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, πῆγαν καὶ οἱ δύο ἐκεῖ. 

Μετὰ ὅμως ἀπὸ αὐτό, ἐπειδὴ οἱ γυναῖκες, ὅπως διηγεῖται ὁ Λουκᾶς, ἀνήγγειλαν στοὺς μαθητὲς αὐτὸ ποὺ εἶδαν, ἀλλὰ δὲν ἔγιναν πιστευτὲς ἀπὸ αὐτούς, ὁ Πέτρος, ὡς πιὸ θερμόαιμος, πῆγε ἐκεῖ γιὰ δεύτερη φορά.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΠΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΑΦΗΣΕΩΝ

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου 

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς 

Ἄλλωστε μόνο μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Θεανθρώπου, Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μποροῦσε νὰ δοθεῖ καὶ δίδεται καὶ πάντοτε θὰ προσφέρεται ἡ δύναμη σὲ κάθε Χριστιανό, ἀπὸ τὸν πρῶτο ἕως τὸν τελευταῖο, ὥστε νὰ ξεπεράσει ὅλη τὴ θνητότητα –ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τὸν θάνατο, ὅλη τὴν ἁμαρτία– ἀκόμη καὶ τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία, ὅλους τοὺς διαβόλους – ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τὸν διάβολο. Ἐξάλλου, μόνο μέσῳ τῆς Ἀνάστασής Του ὁ Κύριος ἔδειξε καὶ ἀπέδειξε, ὅτι ἡ ζωὴ Του εἶναι Αἰώνια ζωή, ἡ ἀλήθειά Του εἶναι Αἰώνια Ἀλήθεια, ἡ ἀγάπη Του εἶναι αἰώνια Ἀγάπη, τὸ καλὸ Του εἶναι Αἰώνιο Καλό, ἡ χαρὰ Του εἶναι Αἰώνια Χαρὰ καὶ ὅτι Αὐτὸς δίνει τὰ πάντα σὲ κάθε Χριστιανὸ ἀπὸ ἀπαράμιλλη φιλανθρωπία. Δὲν ὑπάρχει κανένα γεγονός, ὄχι μόνο στὸ Εὐαγγέλιο ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ ὁποῖο νὰ εἶναι τόσο τεράστιο, τόσο συντριπτικό, τόσο ἀναμφισβήτητο, ὅπως εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. 

Ἀναμφίβολα, σέ оλόκληρη τὴν ἱστορική του πραγματικότητα, τὴν ἱστορικὴ δύναμη καὶ τὴν παντοδυναμία του, ὁ Χριστιανισμὸς βασίζεται στὸ γεγονὸς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ σημαίνει πίστη στὴν αἰώνια ζωντανὴ προσωπικότητα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ἡ πολύχρονη καὶ συνεχῶς θαυμαστὴ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ. Ἐὰν ὑπάρχει ἕνα γεγονός, στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ κατατείνουν ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ γενικὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, τότε αὐτὸ τὸ γεγονὸς εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ὁμοίως, ἐὰν ὑπάρχει μία Ἀλήθεια, στὴν ὁποία μποροῦν νὰ ἑνωθοῦν ὅλες οἱ ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιπλέον, ἐὰν ὑπάρχει μιὰ πραγματικότητα, στὴν ὁποία μποροῦν νὰ συγκεραστοὺν ὅλες οἱ πραγματικότητες τῆς Καινῆς Διαθήκης, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Τέλος, ἐὰν ὑπάρχει ἕνα θαῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ κατατείνουν ὅλα τὰ θαύματα τῆς Καινῆς Διαθήκης, τότε αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε μόνο ὑπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ γίνεται φανερὰ γοητευτικὴ ἡ μορφὴ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ τοῦ ἔργου Του. Μόνο στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ λαμβάνουν πλήρη ἐξήγηση ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα δηλαδὴ τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Μέχρι τήν Аνάστασή Του, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δίδαξε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ἔδειξε, ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος πράγματι ἡ αἰώνια ζωή. Μέχρι τὴν Ἀνάστασή Του, δίδαξε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν Aνάστασή Του κατέδειξε ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος ὄντως ἡ Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τὴν Ἀνάστασή Του, Ἐκεῖνος δίδαξε ὅτι ἡ πίστη σὲ Αὐτὸν ὁδηγεῖ ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, ἔδειξε ὅτι ἔχει νικήσει τὸ θάνατο, παρέχοντας στοὺς νεκροὺς τὴν ζωὴ καὶ διασφαλίζοντας τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ἀθανασία. Ναί, ναί, ναί: Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς κατέδειξε καὶ ἀπέδειξε, ὅτι εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεάνθρωπος σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπινους καιρούς.

Ἐπιπλέον, χωρὶς τὴν Ἀνάσταση τοῦ Θεάνθρωπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐξηγηθεῖ οὔτε ἡ ἀποστολικότητα τῶν Ἀποστόλων οὔτε τὸ μαρτύριο τῶν Μαρτύρων οὔτε ἡ ὁμολογία τῶν Ὁμολογητῶν οὔτε ὁ ἀσκητισμὸς τῶν ἐρημιτῶν οὔτε ἡ θαυματουργία τῶν θαυματουργῶν οὔτε πάλι θὰ μποροῦσε νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ πίστη τῶν πιστευσάντων οὔτε ἡ ἀγάπη οὔτε ἡ ἐλπίδα τῶν ἐλπιζόντων οὔτε ἡ νηστεία τῶν νηστευτῶν οὔτε ἡ προσευχὴ τῶν ἱκετῶν οὔτε ἡ εὐγένεια τῶν εὐγενῶν οὔτε τὸ πένθος τῶν θρηνούντων οὔτε κανένα ἄλλο χριστιανικὸ κατόρθωμα. Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν εἶχε ἀναστηθεῖ, δὲν θὰ γέμιζε ὡς ἐκ τούτου τοὺς μαθητές του μὲ τὴν βίαιη δύναμη καὶ τὴν θαυματουργὴ σοφία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὔτε θὰ τοὺς εἶχε συγκεντρώσει, ὅταν ἦσαν ἔντρομοι καὶ φυγάδες, καὶ οὔτε θὰ τοὺς ἔδινε τὸ θάρρος, τὴ δύναμη καὶ τὴ σοφία νὰ κηρύξουν καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὸν ἀναστημένο Κύριο ἄφοβα, δυνατὰ καὶ σοφά. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, δὲν πρόκειται κατοπινὰ καὶ νὰ πεθάνουν γιὰ Αὐτόν; Καὶ ἂν ὁ ἀναστημένος Σωτῆρας δὲν τοὺς γέμισε μὲ θεϊκὴ δύναμη καὶ σοφία, πῶς θὰ ἔβαζαν στὸν κόσμο φωτιὰ μὲ τὴν ἀσίγαστη φλόγα τῆς πίστεως, αὐτοὶ οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἦταν λόγιοι ἀλλὰ ἀδαεῖς καὶ φτωχοί; Ἑπομένως, ἐὰν ἡ χριστιανικὴ πίστη δὲν εἶναι ἡ πίστη τοῦ Ἀναστάντος, καὶ ἑπομένως τοῦ αἰώνιου καὶ ζωοδότου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε ποιός θὰ ἐνθουσίαζε τοὺς μάρτυρες γιὰ τὸν ἆθλο τοῦ μαρτυρίου, τοὺς ὁμολογητὲς γιὰ τὸν ἆθλο τῆς ὁμολογίας, τοὺς ἀσκητὲς γιὰ τὴν ἆθλο τῆς ἀσκήσεως, τοὺς Ἀναργύρους γιὰ τὸν ἆθλο τῆς ἀνάργυρης φιλαδελφείας, τοὺς ἀναχωρητὲς γιὰ τὸν ἆθλο τῆς ἀναχωρητικῆς βιοτῆς καὶ κάθε χριστιανὸ γιὰ ὁποιονδήποτε ἆθλο τοῦ Εὐαγγελίου;

Αὐτὸ ἰσχύει τόσο γιὰ μένα, ὅσο καὶ γιὰ σένα καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο, γιατί ὁ θαυμάσιος καὶ γλυκὺς Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἀναστημένος Θεάνθρωπος, δηλαδὴ τὸ μόνο ὅν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος στὴ γῆ μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τόσο τὸν θάνατο ὅσο καὶ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο καὶ νὰ γίνει εὐτυχισμένος, μετέχοντας στὸ ἀθάνατο καὶ Αἰώνιο Βασίλειο τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ καὶ ἀμέτρητες περισσότερες φορές: Χριστὸς Ἀνέστη!

Μετάφραση ἀπὸ τὰ Σέρβικα: Γεώργιος Ἰω. Ἀβραμόπουλος

Ὁ῎Αγγελος ἐβόα τῇ Κεχαριτωμένῃ· ῾Αγνή, Παρθένε χαῖρε, καί πάλιν ἐρῶ χαῖρε, ὁ σός Υἱός ἀνέστη, τριήμερος ἐκ τάφου.

 

Ὁ῎Αγγελος ἐβόα τῇ Κεχαριτωμένῃ· ῾Αγνή, Παρθένε χαῖρε, καί πάλιν ἐρῶ χαῖρε, ὁ σός Υἱός ἀνέστη, τριήμερος ἐκ τάφου. 

Φωτίζου, φωτίζου, ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, ἡ γὰρ δόξα Κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνέτειλε, Χόρευε νῦν, καὶ ἀγάλλου Σιών, σὺ δὲ ἁγνή, τέρπου Θεοτόκε, ἐν τῇ ἐγέρσει τοῦ τόκου σου.

Χριστός Ανέστη | Христос Воскрес

πηγή: https://thesvitis.blogspot.com/ 

 

Η Αγία και Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα - ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Συναξάρι Πεντηκοσταρίου 

Η Αγία και Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα 

Συναξάριον 

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Κυριακῇ τοῦ Πάσχα, αὐτὴν τὴν ζωηφόρον Ἀνάστασιν ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου, καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Στίχοι

Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πύλην ᾍδου μόνος

Λαβὼν ἀνῆλθε πολλὰ τῆς νίκης σκῦλα.

Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.  

Την αγία και μεγάλη Κυριακή του Πάσχα εορτάζουμε τη ζωηφόρο Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού

Την παρούσα εορτή την ονομάζουμε Πάσχα, το οποίο στα εβραϊκά σημαίνει διάβαση· διότι αυτή είναι η μέρα -η Κυριακή- κατά την οποία ο Θεός δημιούργησε στην αρχή τον κόσμο από το μηδέν· κατά την ημέρα αυτή και τον ισραηλιτικό λαό τον άρπαξε από τα χέρια του Φαραώ διαπερνώντας τον από την Ερυθρά Θάλασσα· σ’ αυτή πάλι κατέβηκε από τον ουρανό και κατοίκησε στη μήτρα της Παρθένου· και τώρα όλο το ανθρώπινο γένος το άρπαξε από τους πυθμένες του Άδη και το ανέβασε στους ουρανούς και το έφερε στο αρχαίο αξίωμα της αφθαρσίας. 

 

Ωστόσο, όταν ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη, δεν τους ανέστησε όλους, αλλά μόνο όσους πίστεψαν σ’ αυτόν. Τις ψυχές όμως των Αγίων όλων των αιώνων, τις οποίες ο Άδης βίαια κρατούσε, τις ελευθέρωσε, και χάρισε σε όλους την ανάβαση στους ουρανούς.

Γι’ αυτό πλημμυρισμένοι από χαρά εορτάζουμε με λαμπρότητα την Ανάσταση, εικονίζοντας τη χαρά που έλαβε πλούσια η φύση μας χάρη στην ευσπλαχνία του Θεού. Επίσης, δείχνοντας την κατάλυση της έχθρας και την ένωση με τον Θεό και τους αγγέλους, κάνουμε και τον συνήθη ασπασμό. 

 

Η δε Ανάσταση του Κυρίου έγινε ως εξής. Καθώς οι στρατιώτες φύλαγαν τον τάφο, κατά τα μεσάνυχτα έγινε μεγάλος σεισμός, διότι κατέβηκε άγγελος και αποκύλισε τον λίθο από τη θύρα του μνημείου. Όταν το είδαν οι φύλακες έφυγαν, και έτσι μπόρεσαν να έρθουν οι γυναίκες «οψέ Σαββάτου» (Ματθ. 28:1), δηλαδή στη μέση περίπου της νύχτας του Σαββάτου.

Η πρώτη που είδε τον αναστημένο Χριστό ήταν η Μητέρα του Θεού που καθόταν απέναντι από τον τάφο, όπως λέει ο Ματθαίος (27:61), μαζί με τη Μαγδαληνή. Αλλά για να μην αμφισβητηθεί η Ανάσταση από τη στενή συγγενική σχέση της Μητέρας, γι’ αυτό οι ευαγγελιστές λένε ότι πρώτα εμφανίστηκε στη Μαγδαληνή Μαρία. Αυτή είδε και τον άγγελο στον λίθο, και επίσης σκύβοντας είδε και τους αγγέλους που ήταν μέσα στον τάφο, οι οποίοι και ανήγγειλαν την ανάσταση του Κυρίου λέγοντας: «Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ· να ο τόπος όπου τον είχαν βάλει». 

 

Όταν τ’ άκουσε αυτά η Μαρία η Μαγδαληνή, έτρεξε και πήγε στους φλογερούς μαθητές Πέτρο και Ιωάννη και είπε σ’ αυτούς τη χαρμόσυνη είδηση της Ανάστασης. Και καθώς επέστρεφε μαζί με την άλλη Μαρία, τις συνάντησε ο Χριστός λέγοντας «Χαίρετε»· διότι έπρεπε το φύλο που πρώτο άκουσε «Με λύπες θα γεννήσεις τα παιδιά σου», αυτό πρώτο να ακούσει και τη χαρά.

Αυτές πάλι, με πολλή λαχτάρα, πλησίασαν τον Χριστό και έπιασαν τα άχραντα πόδια του για να σιγουρευτούν.

Οι δε απόστολοι πήγαν στον τάφο, και ο Πέτρος κοίταξε μόνο μέσα και έφυγε, ενώ ο Ιωάννης μπήκε μέσα και παρατήρησε με προσοχή και ψηλάφησε το σάβανο και το κάλυμμα της κεφαλής. 

Τα χαράματα η Μαγδαληνή ξαναπήγε μαζί με άλλες γυναίκες για να εξακριβώσει καλύτερα αυτά που είχε δει. Καθώς έκλαιγε έξω από τον τάφο, έσκυψε μέσα και βλέπει δυο αγγέλους που άστραφταν και έλαμπαν και που της είπαν, σαν να τη μάλωναν: «Γυναίκα, γιατί κλαις; Ποιον ζητάς; Τον Ιησού ζητάτε, τον Ναζαρηνό, τον εσταυρωμένο; Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ». 

Και αμέσως οι άγγελοι σηκώθηκαν με φόβο, γιατί είδαν τον Κύριο. Γι’ αυτό κι εκείνη στράφηκε πίσω και είδε τον Χριστό να στέκεται· και νομίζοντάς τον κηπουρό –γιατί το μνήμα ήταν σε κήπο– είπε: «Κύριε, αν τον πήρες εσύ, πες μου πού τον έβαλες, κι εγώ θα τον πάρω από εκεί» Και καθώς η Μαγδαληνή στράφηκε πάλι προς τους αγγέλους, ο Σωτήρας της είπε: «Μαρία!» (Ιω. 20:14-16)

 

Μόλις εκείνη άκουσε τη γλυκιά και οικεία φωνή τού Χριστού, ήθελε να τον αγγίξει, αυτός όμως είπε: «Μη με αγγίζεις, γιατί δεν ανέβηκα ακόμα προς τον Πατέρα μου, όπως σκέφτεσαι νομίζοντας ότι ακόμη είμαι άνθρωπος. Αλλά πήγαινε στους αδελφούς μου και πες σ’ αυτούς όσα είδες και άκουσες» -πράγμα που η Μαγδαληνή το έκανε. 

Όταν ξημέρωνε, πήγε πάλι στον τάφο με τις άλλες, ενώ η Ιωάννα με τη Σαλώμη ήρθαν μετά την ανατολή του ήλιου. Και γενικά, σε διάφορες ώρες πήγαν στον τάφο οι γυναίκες, και ανάμεσά τους ήταν και η Θεοτόκος· διότι αυτή είναι η Μαρία Ιωσή που λέει το Ευαγγέλιο, και ο Ιωσής αυτός ήταν γιος του Ιωσήφ. 

Είναι πάντως άγνωστο ποια ώρα αναστήθηκε ο Κύριος. Κάποιοι είπαν στο πρώτο λάλημα των πετεινών, άλλοι όταν έγινε ο σεισμός και άλλοι άλλα. 

Αυτά λοιπόν έτσι έγιναν. Και να, μερικοί από τη φρουρά πήγαν και είπαν στους αρχιερείς τα γεγονότα· αυτοί τότε, δίνοντάς τους χρήματα, τους έπεισαν να πουν ότι οι Μαθητές του πήγαν νύχτα και τον έκλεψαν. 

Κατά το απόγευμα αυτής της ημέρας, και ενώ οι Μαθητές ήταν μαζεμένοι σ’ ένα μέρος για τον φόβο των Ιουδαίων και οι πόρτες ήταν καλά κλεισμένες, ήρθε μέσα ο Χριστός -διότι πλέον είχε άφθαρτο σώμα- και τους χαιρέτησε ως συνήθως λέγοντας «Ειρήνη». Αυτοί, όταν τον είδαν, χάρηκαν υπερβολικά, και με το φύσημά Του έλαβαν τελειότερα την ενέργεια του παναγίου Πνεύματος. 

Πώς τώρα είναι τριήμερη η ανάσταση του Κυρίου, μάθε: Το απόγευμα της Πέμπτης και η μέρα της Παρασκευής (διότι έτσι μετρούν το νυχθήμερο οι Εβραίοι), μία μέρα· η νύχτα πάλι της Παρασκευής και όλο το Σάββατο, άλλο ένα· να η δεύτερη μέρα. Άλλο τέλος νυχθήμερο η νύχτα του Σαββάτου και η μέρα της Κυριακής (διότι από το μέρος λαμβάνεται το όλο), να και η τρίτη μέρα. Ή και ως εξής: Την τρίτη ώρα της Παρασκευής σταυρώθηκε ο Χριστός· έπειτα, από την τρίτη ώρα μέχρι την έκτη, έγινε σκοτάδι· αυτό σκέψου το ως νύχτα· επομένως μέχρι την έκτη ώρα ένα νυχθήμερο. Έπειτα μετά το σκοτάδι πάλι μέρα, και η νύχτα της Παρασκευής· δεύτερο νυχθήμερο. Η μέρα του Σαββάτου και η νύχτα του, να τα τρία νυχθήμερα. Ο Σωτήρας δηλαδή, αν και υποσχέθηκε να μας ευεργετήσει την τρίτη μέρα, συντομότερα διέπραξε την ευεργεσία. 

 

Διασκευή για την Κ.Ο. του κειμένου του Πεντηκοσταρίου.

Πηγή: koinoniaorthodoxias.org

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ...

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΑΡΙΟΝ 

Δοχειαρίτες "Ιδού σκοτία"μέλος Γ.Ραιδεστηνού 

ΕΩΘΙΝΟΝ Ζ' 

Ἦχος βαρὺς 

Ἰδοὺ σκοτία καὶ πρωΐ, καὶ τί πρὸς τὸ μνημεῖον Μαρία ἕστηκας, πολὺ σκότος ἔχουσα ταῑς φρεσίν; ὑφ' οὗ ποῦ τέθειται ζητεῖς ὁ Ἰησοῦς. Ἀλλ' ὅρα τοὺς συντρέχοντας Μαθητάς, πῶς τοῖς ὀθονίοις καὶ τῷ σουδαρίῳ, τὴν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο, καὶ ἀνεμνήσθησαν τῆς περὶ τούτου Γραφῆς. Μεθ' ὧν, καὶ δι' ὧν καὶ ἡμεῖς, πιστεύσαντες, ἀνυμνοῦμέν σε τὸν ζωοδότην Χριστόν.

 

Ἦχος πλ. α'

Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, καὶ δοξάσατε Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν. 

Ἦχος πλ. β'

Τὴν ἀνάστασίν σου, Χριστὲ Σωτήρ, Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανοῖς, καὶ ἡμᾶς τοὺς ἐπὶ γῆς καταξίωσον ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ σὲ δοξάζειν.

 

ΜΑΡΚΟΝ 16,1-8

Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου, Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα, ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν τὸν Ἰησοῦν. Καὶ λίαν πρωΐ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς, Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος, ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον, εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς, Μὴ ἐκθαμβεῖσθε, Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον, ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὦδε, ἴδε, ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν, ἀλλ' ὑπάγετε, εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ, ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ταχὺ ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου, εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον, ἐφοβοῦντο γάρ.

Τῌ ΑΓΙᾼ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛῌ 

ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 

Δόξα τῇ ἁγίᾳ, καὶ ὁμοουσίῳ, καὶ ζωοποιῷ, καὶ ἀδιαιρέτῳ Τριάδι πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Ἦχος πλ. α'

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.