Επίγραμμα για έναν ευχάριστο τόπο - Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ 

(Επίγραμμα για έναν ευχάριστο τόπο)

Όμορφος στην όψη και ωραίος στη σύνθεσή του, ο τόπος αυτός εδώ έχει τη δύναμη να προκαλεί τέρψη. Όμως τίποτα δεν είναι παντοτινά ευχάριστο, όταν συγκρίνεται με τη θεωρία (θέαση) του Θεού. Διότι Εκείνος είναι η πανώρια θέα, η ολόφωτη και διαρκής τέρψη· αν κανείς λάβει με ζήλο την αγάπη Του, σβήνει κάθε επίγειο δεσμό και, έχοντας ανάψει θεϊκά την καρδιά του, θα ποθούσε να φτάσει εκεί και να καρτερεί, όπου ακτινοβολεί η τρισήλια εξουσία, εκεί όπου απολαμβάνουν οι χοροί των δικαίων.

Ἐπίγραμμα εἴς τινα τόπον τερπνόν 

Ὡραῖος εἴδει καὶ καλὸς τῇ συνθέσει ὁ τῇδε χῶρος τέρψιν ἐμποιεῖν ἔχων. Ὅμως γε τερπνὸν οὐδὲν εἰς ἅπαν πέλει, ὅτ' ἂν κρίνοιτο πρὸς Θεοῦ θεωρίαν. Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ πανώραιος θέα, ἡ παμφαής τε καὶ διαρκὴς τερπνότης, οὗπερ τὸ φίλτρον εἴ τις ἐκλάβοι ζέων, σβέννυσι πᾶσαν τὴν ἐπίχθονον σχέσιν καὶ πυρποληθεὶς ἐνθέως τὴν καρδίαν ἐκεῖ ποθοίη προσφθάσαι καὶ προσμένειν, ὅπου θεαυγεῖ τὸ τρισήλιον κράτος, ἔνθα τρυφῶσι τῶν δικαίων τὰ στίφη.  

 πηγή: εδώ

Άγιος Μάρτυς Ωρίων της Αιγύπτου

Άγιος Μάρτυς Ωρίων της Αιγύπτου

10 Νοεμβρίου 

Κἂν ζῶν ἐβλήθη Μάρτυς εἰς γῆν Ὠρίων,

Ὑπὲρ τὸν Ὠρίωνα λάμπει τοῦ πόλου.

Ο Άγιος Ωρίων της Αιγύπτου ήταν μεταξύ της ομάδας 37 ευγενών χριστιανών που συνεργάστηκαν για τη διάδοση της πίστης στην Αίγυπτο. 

Αν και υπήρχαν πολλοί προσήλυτοι, οι άνδρες δέχθηκαν επίθεση σε διάφορα μέρη της χώρας. Ο κυβερνήτης της περιοχής ζήτησε να συλληφθούν, να προσαχθούν και τους διέταξε να κάνουν δημόσια θυσίες για να αποδείξουν ότι ήταν καλοί πολίτες. Όλοι αρνήθηκαν. 

Ο Άγιος Ωρίων μαρτύρησε, αφού τον έθαψαν ζωντανό στη γη.

«Ο άνθρωπος του Θεού» («Man of God»),

«Ο άνθρωπος του Θεού» 

(«Man of God»)

ΕΔΩ 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ 

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Η ΤΑΙΝΙΑ: ΕΔΩ  

Ο άγιος πατήρ ημών Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846, στη Σηλυβρία της Θράκης, από γονείς φτωχούς, αλλά ευσεβείς χριστιανούς, τον Δήμο και τη Μαρία Κεφαλά. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Αναστάσιος και από μικρός έδειξε μεγάλη ευλάβεια και βαθιά αγάπη για τη μελέτη. Όταν η μητέρα του του μάθαινε τον 50ο ψαλμό, εκείνος αρεσκόταν να επαναλαμβάνει τον στίχο: «Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου…» (Ψαλμ. 50, 15). Αφού έμαθε τα πρώτα του γράμματα στην πατρίδα του, στάλθηκε από τους γονείς του στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του, εργαζόμενος ταυτόχρονα ως υπάλληλος σε κατάστημα. Το νεαρό αγόρι έμενε απερίσπαστο από την τύρβη του κόσμου και ενασχολούνταν μονάχα με το να οικοδομεί εντός του «τον κρυμμένο άνθρωπο της καρδιάς» (πρβλ. Α΄ Πέτρ. 3, 4) κατ’ εικόνα του Χριστού, με την προσευχή και την εμβάθυνση στα γραπτά των αγίων Πατέρων. Σε ηλικία είκοσι χρόνων άφησε την Κωνσταντινούπολη για να γίνει δημοδιδάσκαλος στη Χίο. Εκεί, ενθάρρυνε τη νεολαία και τους κατοίκους του χωριού προς την ευλάβεια και την εργασία των αρετών, όχι μόνον με τα λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμα του δικού του βίου, βίου ασκήσεως και προσευχής. Επιθυμώντας από παλαιά να ασπασθεί την ισάγγελη πολιτεία, έγινε μοναχός με το όνομα Λάζαρος, στις 7 Νοεμβρίου 1876, στο περίφημο μοναστήρι της Νέας Μονής. Αναζητώντας μονάχα τα άνω, κατέστη ο ίδιος υπόδειγμα πραότητας και υπακοής, έγινε αγαπητός σε όλους τους αδελφούς και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος. Χάρη στη γενναιοδωρία ενός ευλαβούς κατοίκου της Χίου και εν συνεχεία με την προστασία του πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου, μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Αθήνα και να λάβει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1885 έφθασε στην Αλεξάνδρεια, όπου σύντομα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, στη συνέχεια δε μητροπολίτης Πενταπόλεως (παλαιά επισκοπή που αντιστοιχεί στην άνω Λιβύη). Ορίσθηκε ιεροκήρυκας και γραμματέας του Πατριαρχείου, διετέλεσε επίσης και πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. 

Παρά τα αξιώματά του, ο απλός άνθρωπος του Θεού Νεκτάριος δεν έχασε τίποτα από την ταπεινοφροσύνη του και γνώριζε πώς να μεταδίδει στο πνευματικό ποίμνιό του τον ζήλο για τις ευαγγελικές αρετές. Η αγάπη όμως και ο θαυμασμός που του έδειχνε όλος ο λαός απέβησαν εις βάρος του. Με πειρασμό του διαβόλου, ορισμένα μέλη του Πατριαρχείου, φθονώντας τις επιτυχίες του, τον διέβαλαν λέγοντας πως ήθελε να κερδίσει την εύνοια του λαού, με σκοπό να καταλάβει τον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας. Ο άγιος δεν ζήτησε να βρει το δίκιο του, αλλά εναπόθεσε την εμπιστοσύνη του στην επαγγελία του Χριστού, ο Οποίος είπε: «Είστε μακάριοι, όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με κάθε λόγο ψεύτικης κατηγορίας εξαιτίας Μου» (Ματθ. 5, 11). Εκδιώχθηκε έτσι από την έδρα του και έφυγε για την Αθήνα, όπου βρέθηκε μόνος, αγνοημένος, συκοφαντημένος, καταφρονημένος, στερούμενος ακόμη και τον επιούσιο άρτο, γιατί δεν ήξερε να φυλάξει τίποτε για τον εαυτό του, γιατί και τους πενιχρούς του πόρους τούς μοίραζε ολόψυχα στους φτωχούς. Εγκαταλείποντας το αρχικό του σχέδιο να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, ο πράος και ταπεινός μιμητής του Κυρίου Ιησού Χριστού προτίμησε να θυσιάσει την αγάπη του για την ησυχία, χάριν της σωτηρίας του πλησίον του. Παρέμεινε ιεροκήρυκας για λίγα χρόνια (1891–1894) και στη συνέχεια διορίσθηκε διευθυντής της Ριζαρείου εκκλησιαστικής σχολής, η οποία είχε σκοπό την εκπαίδευση των μελλοντικών ιερέων. Η βαθιά του γνώση των Γραφών, των αγίων Πατέρων, ακόμη και των θύραθεν επιστημών, και η ανάπλεη πραότητας αυθεντία του στην καθοδήγηση ανθρώπων, του επέτρεψαν να προσδώσει στο ίδρυμα τούτο μια υψηλή πνευματική και ηθική ποιότητα. Ο άγιος ιεράρχης επιφορτίσθηκε με τη διεύθυνση και τα μαθήματα της Ποιμαντικής, δίχως να διακόψει καν το ασκητικό του πρόγραμμα, τη μελέτη των Γραφών και την προσευχή, προσθέτοντας μάλιστα και τα υψηλά καθήκοντα του κηρύγματος και της τακτικής τέλεσης των ιερών Μυστηρίων εντός της σχολής, αλλά και στην περιοχή των Αθηνών. 

Παρά ταύτα, ο άγιος Νεκτάριος διατηρούσε στα βάθη της καρδιάς του τον διάπυρο πόθο της ησυχίας και της ειρήνης του μοναχικού βίου. Επωφελήθηκε έτσι από την επιθυμία που εξέφρασαν ορισμένες πνευματικές θυγατέρες του, για να ιδρύσει ένα γυναικείο μοναστήρι στη νήσο Αίγινα (μεταξύ 1904 και 1907), όπου και αποσύρθηκε κατά το 1908, αφού παραιτήθηκε από τη διεύθυνση της εκκλησιαστικής σχολής. Παρά τις αναρίθμητες φροντίδες και δυσκολίες, ο άγιος μερίμνησε να διοργανώσει μια κοινοβιακή αδελφότητα, πιστή στο πνεύμα των αγίων Πατέρων. Δαπάνησε αφειδώς τις ψυχικές και σωματικές του δυνάμεις στην ανέγερση κτηρίων, στην τέλεση ιερών ακολουθιών και στην πνευματική καθοδήγηση κάθε μαθήτριάς του ξεχωριστά. Τον έβλεπες συχνά να εργάζεται στον κήπο, φορώντας ένα τριμμένο ράσο ή να διορθώνει τα υποδήματα των μοναζουσών. Και όταν γινόταν άφαντος για ώρες πολλές, μάντευες τότε ότι ήταν κλεισμένος στο κελί του για να ανατείνει τον νου του προς τον Θεό, διά της νοεράς προσευχής. Παρ’ όλο που απομακρύνθηκε από κάθε επαφή με τον κόσμο και είχε αυστηρώς ρυθμίσει τις επισκέψεις στο μοναστήρι, η φήμη των αρετών και χαρισμάτων που αξιώθηκε από τον Θεό, εξαπλώθηκε στην περιοχή και οι πιστοί έρχονταν προς αυτόν, ελκόμενοι όπως το μέταλλο από τον μαγνήτη. Θεράπευε πολλούς λαϊκούς και μοναχές από τις ασθένειες που τους ταλαιπωρούσαν, έφερε τη βροχή στο νησί που υπέφερε από την ξηρασία, ανακούφιζε, παρηγορούσε, στήριζε… Ήταν «τα πάντα προς τους πάντες» (Α΄ Κορ. 9, 22), δυνάμενος τα πάντα διά του Χριστού που ενοικούσε σε αυτόν διά της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Είχε οικειότητα με τους αγίους και την Παναγία, που συχνά του φανερώνονταν κατά τη θεία Λειτουργία ή στο κελί του. Παρά τις δυσκολίες της περιόδου μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαγόρευε αυστηρά στις μοναχές του να αποθηκεύουν ο,τιδήποτε για την τροφή τους, αλλά διέταξε να μοιράζουν το πλεόνασμα στους φτωχούς, εναποθέτοντας τη μέριμνα της συντήρησης της μονής στην Πρόνοια του Θεού. 

Πέραν των άλλων καθηκόντων του, ο άγιος ιεράρχης Νεκτάριος βρήκε τον χρόνο να συντάξει πλήθος έργων θεολογίας, ηθικής και εκκλησιαστικής ιστορίας για τη στερέωση των τέκνων της Εκκλησίας της Ελλάδος επάνω στην πέτρα της ιεράς Παράδοσης των Πατέρων, η οποία αγνοούνταν τότε συχνά εξαιτίας δυτικών επιδράσεων. Ζώντας λοιπόν ως ένσαρκος άγγελος και αυγάζοντας γύρω του τις ακτίνες του ακτίστου φωτός της Χάριτος, ο μακάριος υπέστη και πάλι συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες για το μοναστήρι του, από μέλη της ιεραρχίας. Υπέμεινε τις τελευταίες αυτές δοκιμασίες με την υπομονή του Χριστού: αγόγγυστα και δίχως να εξανίσταται. Τότε προσβλήθηκε από μία επώδυνη αρρώστια για περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Ευχαρίστησε τον Θεό για τη δοκιμασία αυτή και προσπάθησε να κρατήσει μυστική την ασθένειά του μέχρι τις τελευταίες στιγμές του. Αφού πήγε να προσκυνήσει για τελευταία φορά την εικόνα της Θεοτόκου, που βρισκόταν όχι μακριά από το μοναστήρι, ανήγγειλε προφητικά στις μαθήτριές του την επικείμενη εκδημία του και μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου μετά από πενήντα ημέρες οδύνης, την οποία υπέμεινε με μια υπομονή που οικοδομούσε όλους όσοι τον πλησίαζαν, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Θεό, στις 8 Νοεμβρίου του 1920. Οι πιστοί της Αίγινας, οι μαθήτριές του και όλοι οι χριστιανοί που τον είχαν πλησιάσει, έκλαψαν για την απώλεια του πράου και σπλαχνικού μαθητή του Χριστού, που όλη του τη ζωή υπέστη διαβολικές διώξεις και άδικες κατηγορίες παίρνοντας ως τύπον και υπογραμμό του τα θεία Πάθη του Κυρίου. Ο Θεός όμως τον εδόξασε και από την ώρα της κοιμήσεώς του τα θαύματα περίσσευαν και περισσεύουν καθημερινά ως σήμερα για εκείνους που πλησιάζουν με πίστη τα λείψανά του ή εμπιστεύονται την ισχυρή του μεσιτεία. 

Το σώμα του αγίου παρέμεινε θαυματουργικά άφθαρτο περισσότερο από είκοσι χρόνια, αναδίδοντας ουράνια και λεπτή ευωδία. Στα 1953, όταν έλιωσε τελικά κατά τους φυσικούς νόμους, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του (η οποία μνημονεύεται στις 3 Σεπτεμβρίου) και διαπιστώθηκε τότε ότι αναδιδόταν έντονα η ίδια ευωδία. Δεν έπαψε έκτοτε να χαροποιεί τους πιστούς που πλησιάζουν τα τίμια αυτά λείψανα, δίνοντάς τους τη διαβεβαίωση ότι ο άγιος Νεκτάριος βρήκε τη θέση του κοντά στον Θεό, στις μονές των αγίων. Η τιμή του αναγνωρίσθηκε επισήμως το 1961 και η εξιστόρηση των θαυμάτων του δεν παύει να γράφεται καθημερινά. Ο τάφος του, στην Αίγινα, έγινε ένα από τα πιο πολυσύχναστα προσκυνήματα στην Ελλάδα. 

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας»,

Τόμ. 3ος, Νοέμβριος

Εκδόσεις «Ίνδικτος»,

※

Καταβασίες των Εισοδίων της Θεοτόκου

Εἴδησις. 

Ἀπὸ σήμερον μέχρι τῆς 20ῆς Νοεμβρίου, ἐὰν ἑορτάζεται ἅγιος, ψάλλονται μὲν καταβασίαι «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου» μὲ τὴν χαρακτηριστικὴν κατάληξιν «ταύτης τὴν εἴσοδον» (βλέπε εἴδησιν εἰς τὴν 8ην Νοεμβρίου), εἰς δὲ τὴν λειτουργίαν ὡς ἐπισφραγιστικὸν τὸ κον τάκιον «Ὁ καθαρώτατος ναός»

 

Σημείωσις. Αἱ καταβασίαι· «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου», ψάλλονται κατὰ τὰς Κυριακὰς καὶ ἑορτὰς ὡς διετυπώθησαν ἀνωτέρω μέχρι τῆς κ΄ Νοεμβρίου. Τὸ δὲ κοντάκιον· «Ὁ καθαρώτατος ναὸς» ψάλλεται μέχρι καὶ τῆς κε΄ Νοεμβρίου, πλὴν τῆς κ΄ Νοεμβρίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ 

Ὠδὴ α΄. Ἦχος δ΄. 

Ἀνοίξω τὸ στόμα μου, καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος, καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ Βασιλίδι Μητρί· καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τὴν Εἴσοδον.

 Ὠδὴ γ΄. 

Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε, ἡ ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας, πνευματικὸν στερέωσον· καὶ ἐν τῇ θείᾳ δόξῃ Σου, κἂν τῇ σεπτῇ Εἰσόδῳ Σου, στεφάνων δόξης ἀξίωσον. 

Ὠδὴ δ΄. 

Τὴν ἀνεξιχνίαστον θείαν βουλήν, τῆς ἐκ τῆς Παρθένου σαρκώσεως, Σοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὁ προφήτης Ἀββακούμ, κατανοῶν ἐκραύγαζε· Δόξα τῇ δυνάμει Σου Κύριε. 

Ὠδὴ ε΄. 

Ἐξέστη τὰ σύμπαντα, ἐν τῇ σεπτῇ Εἰσόδῳ Σου· Σὺ γάρ, ἀπειρόγαμε Παρθένε, ἔνδον εἰσῆλθες, ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ, ὥσπερ καθαρώτατος ναός, πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί Σε, σωτηρίαν βραβεύουσα. 

Ὠδὴ ς΄. 

Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον, τελοῦντες Ἑορτὴν οἱ θεόφρονες, τῆς Θεομήτορος, δεῦτε τὰς χεῖρας κροτήσωμεν, τὸν ἐξ Αὐτῆς τεχθέντα, Θεὸν δοξάζοντες. 

Ὠδὴ ζ΄. 

Οὐκ ἐλάτρευσαν, τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες, παρὰ τὸν κτίσαντα· ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλήν, ἀνδρείως πατήσαντες, χαίροντες ἔψαλλον· Ὑπερύμνητε, ὁ τῶν πατέρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ. 

Ὠδὴ η΄. 

Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον. Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ, ὁ  τόκος τῆς Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μὲν τυπούμενος· νῦν δὲ ἐνεργούμενος, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ἀγείρει ψάλλουσαν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. 

Τὴν Θεοτόκον καὶ μητέρα τοῦ φωτὸς…

 ᾨδὴ θ΄. 

Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι, λαμπαδουχούμενος· πανηγυριζέτω δέ, ἀύλων Νόων, φύσις γεραίρουσα, τὰ ἱερὰ Εἰσόδια, τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω· Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε ἁγνή, ἀειπάρθενε.

 Κοντάκιον 

Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Ὁ κα­θα­ρώ­τα­τος Να­ὸς τοῦ Σω­τῆ­ρος, ἡ πο­λυ­τί­μη­τος πα­στὰς καὶ Παρ­θέ­νος, τὸ ἱ­ε­ρὸν θη­σαύ­ρι­σμα τῆς δό­ξης τοῦ Θε­οῦ, σή­με­ρον εἰ­σά­γε­ται, ἐν τῷ οἴ­κω Κυ­ρί­ου, τὴν χά­ριν συ­νει­σά­γου­σα, τὴν ἐν Πνεύ­μα­τι Θεί­ω· ἢν ἀ­νυ­μνού­σιν Ἄγ­γε­λοι Θε­οῦ· Αὔ­τη ὑ­πάρ­χει σκη­νὴ ἐ­που­ρά­νι­ος

Το καθαρό, το πυρίμορφο και το φωτοφόρο - π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 Ομιλία

του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε την ημέρα της Σύναξις των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων Κυριακή 8 Νοεμβρίου του 1998

Το ηχητικό απόσπασμα από την ομιλία - σε mp3 εδώ

Με χίλιους δύο τρόπους, ποικιλοτρόπως και πολυμόρφως δείχνει [ο Θεός] την αγάπη Του. Και με όλα Του τα κτίσματα· ακόμη και απ' ένα πολύ μικρό κρίνο, όπως μας είπε ο Χριστός, δείχνει την αγάπη Του. Έτσι, λοιπόν, αξιοποιεί ό,τι Εκείνος έφτιαξε για να εκφράσει αυτό που θέλει προς εμάς. Αυτό το κάνει και δια των ουρανίων δυνάμεων και των Αγγέλων. Γι' αυτό η Εκκλησία μας, όταν προβάλλει τις μορφές τους και τους γιορτάζει όπως σήμερα, τους προβάλλει και θεραπευτικώς και διδακτικώς και αναγωγικώς. Είναι μια γιορτή, όπως όλες οι γιορτές, που κάτι μηνύουν από την αγάπη του Θεού στην ζωή μας και στην καρδιά μας. 

Να δούμε λοιπόν τι μηνύουν οι ουράνιες δυνάμεις και οι Άγγελοι στη ζωή μας και τι θεραπευτικό έχει να φέρει αυτή η γιορτή, που σήμερα φέραμε μπροστά μας μέσα στη Λειτουργία. Να ξεκινήσω από το κείμενο του Αποστόλου Παύλου, που ακούσαμε πριν από λίγο, που μίλησε για μια βεβαιότητα, «βεβαία», μια κατάσταση βεβαιότητας, την οποία έχει ο Θεός, ο οποίος δεν αλλάζει, δεν μεταβάλλεται. Και αυτό το ζουν οι Άγγελοι. Και ό,τι λένε το λένε και έτσι είναι και έτσι θα γίνει. Και την ώρα που αυτοί μεταφέρουν αυτό το μήνυμα έχουν πάνω τους αυτή τη βεβαιότητα, τη σταθερότητα ότι έτσι είναι τα πράγματα. Αν αυτό το έχουμε εμείς και αν το πετύχουμε, τότε γινόμαστε όντως βασιλιάδες της κτίσεως και θα φύγει από πάνω μας η κάθε ταραχή και η κάθε αντικρουόμενη κίνηση. 

Πώς οι Άγγελοι πέτυχαν να έχουν αυτή τη βεβαιότητα; Να προσεγγίσουμε λίγο την πατερική σκέψη αλλά και την υμνολογία της Εκκλησίας μας που αναφέρεται στα πρόσωπα των Αγγέλων. Ακούστε μερικά χαρακτηριστικά που τα ακούσαμε ακόμη και στον Κανόνα του Όρθρου. Αναφέρεται πως οι Άγγελοι είναι «καθαροί νόες». Τη λέξη «καθαρό» την καταλαβαίνω αλλά πώς αποκτιέται αυτή η καθαρότητα που μέσα της κρύβει μια απλότητα; 

Ό,τι είναι απλό είναι καθαρό, δεν είναι διχασμένο, δεν είναι αντικρουόμενο από κάτι. Έχουν λοιπόν οι Άγγελοι καθαρότητα – και προσέξτε, αυτό αναφέρεται σε εμάς – γιατί μέσα τους δεν έχουν κανένα διχασμό, που σημαίνει ό,τι και να συμβεί, ό,τι και να γίνει (και πολλά συμβαίνουν και πολλά γίνονται) δεν δημιουργούν μέσα τους οποιαδήποτε κατάσταση ταραχής και αμφισβητήσεως της αγάπης του Θεού. Αυτό είναι η θεία απλότητα και η θεία καθαρότητα, που την έχουν μεν οι ουράνιες δυνάμεις αλλά εμείς υπολειπόμεθα και, μη έχοντας αυτή την καθαρότητα, τότε βρισκόμαστε σε μια ταραγμένη κατάσταση του κόσμου η οποία μεταφέρει πάνω μας την ταραχή της και γινόμαστε διχασμένοι. Και χάνουμε την οποιαδήποτε καθαρότητα, που σημαίνει δεν μπορούμε πια να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε τα πράγματα της ζωής μας και φυσικά κάνουμε καίρια λάθη στα καίρια της ζωής μας. Να λοιπόν η καθαρότητα που δίνει αυτή τη βεβαιότητα ότι, ό,τι και να γίνει, πάνω από όλα Χριστός ό,τι είπε θα γίνει και έτσι θα γίνει. 

Χαρακτήρισαν τα τροπάρια της Εκκλησίας μας τους Αγγέλους ως «φωτοφόρους». Το καταλαβαίνουμε μεν ότι είναι φωτοφόροι. Φέρουν πάνω τους το φως. Τι σημαίνει όμως αυτό το πράγμα; Κοιτάξτε το βάθος αυτής της εννοίας: εκείνο για το οποίο νοιάζονται, να το πω απλά, είναι να ντυθούν από φως, δηλαδή η περιουσία τους, να το πω έτσι, είναι το φως· και γι’ αυτό νοιάζονται και αυτό έχουν πάνω τους. Και αυτό το φως δίνεται μόνο από τον Θεό· που σημαίνει: δεν νοιάζονται να έχουν τίποτε παρά μόνο το φως και όλη τη ζωή τους την κατευθύνουν στο πώς θα έχουν αυτό το φως. Και εφόσον ο Θεός είναι το φως, σε Αυτόν κατευθύνονται και γίνονται μέσα από αυτόν τον τρόπο αυτόματα φωτοφόροι. Γιατί σε Αυτόν στρέφονται. Δεν νοιάζονται δηλαδή για να έχουν τίποτε, δεν νοιάζονται για να αποκτήσουν κάτι, παρά μόνο το φως. Και στρέφονται στον Θεό. Και γίνονται φωτοφόροι. Και έτσι η έγνοια τους είναι το φως. Και είναι ολόκληροι φως! 

Γι' αυτό πάνω τους δεν υπάρχει σκοτάδι. Δεν υπάρχει ούτε ένα μύχιο της υπάρξεώς τους, της σκέψεώς τους, που να έχει μέσα σκοτάδι. Δεν υπάρχει κάτι που να δημιουργεί ταραχή λογισμού, κάτι το οποίο να φέρει ένα ανάστροφο λογισμό που να τους διαλύει. Αν λοιπόν δεν έχεις αυτή την προοπτική να αποκτήσεις το φως, στρεφόμενος στον Θεό, τότε αποκτάς άλλα πράγματα. Ή προβάλλεσαι μέσα από άλλα ιδιώματα. Και τότε φυσικά το οποιοδήποτε άλλο ιδίωμα – προσέξτε, όχι αμαρτωλό ιδίωμα – το οποιοδήποτε άλλο ιδίωμα που γίνεται στόχος σου, χωρίς να είναι το φωτοφόρο ο στόχος σου βάζει μέσα στο νου, στην ύπαρξη, στην καρδιά τις σκιές· και τότε ο νους, η καρδιά αρχίζει να σκοτίζεται, προσέξτε, όχι από αμαρτωλά κατ’ ανάγκη πράγματα· αυτά θα ακολουθήσουν, γιατί, εφόσον έχεις σκότος στο νου σου θα ακολουθήσει και το αμαρτωλό. Ξεκινάς από το μη αμαρτωλό και γίνεσαι σκότος και καταλήγεις σε μια ολοκληρωμένη έκφραση αμαρτίας. Γιατί ακριβώς η έγνοια σου, ο στόχος σου και η προοπτική σου δεν ήταν το πώς θα γίνει αυτό που θέλει ο Θεός στη ζωή σου. Πολλές φορές μιλούμε για υπακοή και λέμε πόσο δύσκολη είναι. Δεν είναι θέμα δύσκολου ή εύκολου. Είναι το θέμα το ζεις ή πεθαίνεις. Γίνεσαι σκοτάδι ή γίνεσαι φως. 

Και είπαν τα τροπάρια και πάλι το πρωί πως οι Άγγελοι είναι «πυρίμορφοι». Τι σημαίνει το πυρίμορφο; Η φωτιά κρατάει κάτι πάντα ζωντανό. Κρατάει πάντα το φαγητό ζεστό. Όπου υπάρχει φωτιά δημιουργείται ενέργεια, υπάρχει μια κίνηση. Και ό,τι είναι κοντά στη φωτιά κινείται πάντα. Ό,τι δεν κινείται πεθαίνει. Οι Άγγελοι είναι πυρίμορφοι γιατί, εφόσον δέχονται από τον Θεό τη ζωή, έχουν πάνω τους μια ατέλειωτη ζωντάνια. Ποτέ δεν σταματάει η κίνησή τους. Γι’ αυτό ποτέ δεν πεθαίνουν. Γι' αυτό ποτέ δεν χάνουν αυτή τη συνέχεια αυτού που κάνουν. Η ατέλειωτη συνέχεια του να κινούνται, πραγματοποιώντας το θέλημα του Θεού και διακονώντας τους ανθρώπους. Μια ατέλειωτη συνέχεια, μια δυναμική κίνηση. Ο κόσμος σήμερα μιλάει για δυναμικές κινήσεις. Η δυναμική κίνηση έχει μέσα της ένα συστατικό που λέγεται το ατέλειωτο, το μη διακοπτόμενο. Και αυτό το μη διακοπτόμενο σε κάνει ολόκληρο φωτιά. Γιατί κινείσαι μέσα από αυτό το πυρφόρο ήθος. Δεν σταματάει ποτέ αυτή η κίνηση. Εμείς σταματούμε, αναλογιζόμαστε, θέλουμε περιόδους σκέψεως ή μικρο-αναπαύσεως για να κάνουμε τα μεγάλα ή κάνουμε στάση γιατί κουραστήκαμε. Αυτό μας διαλύει. Αυτό μας καταστρέφει. Αυτό το πυρίμορφο είναι αυτό που συνεχώς είναι ζωντανό, αυτό το οποίο πάντοτε έχει πάνω του τη ζωντάνια, που φέρνει μια ζωντάνια στον κόσμο που οπωσδήποτε συντρίβει όλα τα νεκρά του κόσμου. Ό,τι είναι ζωντανό παρασέρνει. Βλέπετε ένας άνθρωπος δυνατός παρασέρνει τα πάντα γύρω του, τίποτα δεν αντέχει [τη δύναμή του]. Ο πυρφόρος άνθρωπος όλα τα παρασέρνει. Και έτσι η νίκη του πάνω στα πράγματα στα του κόσμου, η νίκη του πάνω στα αμαρτία, δεν είναι γιατί στάθηκε να λύσει την αμαρτία και να πει «πώς είναι ,γιατί είναι και θα την νικήσω». Είναι όλος μια δυναμική κίνηση, είναι όλος μια ζωντάνια, είναι όλος φωτιά. Και τίποτε μπορεί να αντέξει μπροστά στη φωτιά. Και αποκτώντας αυτή τη ζωντάνια έχει ζωή. Και αυτή η ζωή πια δεν μπορεί ποτέ να έρθει και να σου δώσει ένα θάνατο εσωτερικό ή μια καταστροφή. Είσαι ζωή! 

Τα πιο πολλά ψυχικά νοσήματα δεν εκφράζονται από αυτό το σταμάτημα της ζωντάνιας; Από αυτό το σταμάτημα της ζωής; Από μια απογοήτευση για τα πράγματα; Από μια ακηδία προς τα πράγματα; 

Να λοιπόν τον φωτοφόρο, το πυρίμορφο το καθαρό των αγγελικών δυνάμεων – και πόσα άλλα που δεν φτάνει ο χρόνος για να τα πούμε – ανοίγουν το δρόμο του «γιατί» της σημερινής γιορτής και τι προοπτικές έχουμε να πάρουμε μπαίνοντας σε αυτή τη γιορτή. Όχι απλώς να πούμε «έχει ο Θεός και ουράνιες δυνάμεις». Είναι μια πρόκληση για να μπούμε στο επίπεδο αυτής της ποιότητας ζωής. Και προσέξτε, μην πείτε μα εκείνοι είναι Άγγελοι και είμαστε άνθρωποι. Ο Θεός μας τους έδειξε, μας τους αποκάλυψε ακριβώς για να πάρουμε αυτό το ήθος της ζωής. Αξιοποιήστε το και πραγματικά θα γίνετε οι βασιλιάδες της κτίσεως και οι όντως ελεύθεροι άνθρωποι που μπροστά τους, αγαπητικά, δεν θα στέκει τίποτε και δεν θα σκιάζεστε από τίποτε. Και τότε θα βρείτε πραγματικά τη ζωή. Γιατί αυτό είναι η ζωή: το καθαρό, το πυρίμορφο και το φωτοφόρο.

 

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου

Ελένη Κονδύλη

※ 

Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα : www.floga.gr