Η Εκκλησία έχει ανθρώπους που σταυρώνονται για να πάψει ο κόσμος να είναι διχασμένος...

ΚΥΡΙΑΚῌ ΔΕΥΤΕΡᾼ 

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

δ΄ 18 – 23 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία

του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 20 Ιουνίου του 1993 

Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - εδώ

«Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Αν θέλαμε λίγο, με καθαρό ή και με κριτικό, αν θέλετε, μάτι να δούμε το «γιατί» των κοινωνικών αναταραχών, και όταν λέω κοινωνικών αναταραχών, εννοώ και τις μεγάλες ενότητες (μια κοινωνία, μια πόλη, μια πολιτεία, ένα κράτος), αλλά εννοώ και τις μικρές ενότητες (μια οικογένεια, μια πολύ μικρή ομάδα). 

Αν θέλουμε λοιπόν να δούμε, με κριτικό μάτι και καθαρό μάτι, τις αιτίες των κοινωνικών αναταραχών των μικρών και των μεγάλων κοινωνικών ομάδων, θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τρία στοιχεία, τα οποία δημιουργούν αυτές τις ταραχές. Το πρώτο στοιχείο – και είναι ουσιαστικό – είναι το στοιχείο του διχασμού, το στοιχείο του κομματιάσματος, το στοιχείο της παραταξιακής  συνειδήσεως. Το δεύτερο στοιχείο είναι το στοιχείο των αρχηγών, που λυμαίνονται τις κοινωνικές ομάδες, τις καταπιέζουν, τις καταστρέφουν, τις βιάζουν, τις αλλοτριώνουν. Και ένα τρίτο στοιχείο είναι η προσπάθεια αυτοί που έχουν τη δύναμη να διαπλάθουν χαρακτήρες:  να στέλνουν μηνύματα, να φτιάχνουν κοινή γνώμη. 

Θυμηθείτε αυτά τα τρία τα στοιχεία και να δείτε πώς έρχεται αυτή η φράση της ευαγγελικής περικοπής να τα αναιρέσει και τα τρία: «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» Αυτό το «Δεῦτε» του Χριστού. Όλοι ξέρουμε καλά πως, όταν ο Χριστός καλεί τους μαθητές Του και καλεί και εμάς, δεν μας καλεί σε ένα  διχασμό. Δεν μας καλεί για μια, ας το πούμε έτσι, «γκετοποίηση», για να γίνουμε ένα χριστιανικό γκέτο. Την ώρα που μας καλεί κοντά Του, αυτό σημαίνει ότι μας στέλνει πίσω στον κόσμο. Αλλά μας στέλνει αλλαγμένους, μεταμορφωμένους και με ένα άλλο ήθος. Όποιος το ήθος της Εκκλησίας το ζει σαν «γκέτο», ότι χωρίζεται από τον κόσμο, παίζει ακριβώς το παιχνίδι που παίζουν οι δυνάμεις του κόσμου: θέλουν ο κόσμος να είναι διχασμένος. «Δεῦτε» λοιπόν σημαίνει πραγματική, ουσιαστική ένταξη στον κόσμο. Αλλά με άλλες δυνατότητες, με χριστοποιημένες δυνατότητες. Αυτό εξάλλου αποδεικνύει και με αυτό που κάνει με τους μαθητές Του: τους καλεί κοντά Του και μετά τους στέλνει πάλι στον κόσμο, να πορευθούν για να κάνουν όλο τον κόσμο να γίνει χριστοποιημένος. 

«Δεῦτε ὀπίσω μου», είπε. Το «ὀπίσω μου»  αμέσως μπορεί να  υπενθύμιζε αυτό το ήθος του αρχηγού. Μόνο που Εκείνος αυτό το ήθος του αρχηγού το έχει μεταπλάσει μέσα σε άλλες δυνατότητες. Είναι Εκείνος ο οποίος, αντί να βιάσει, αντί να εξοντώσει, αντί να καταπιέσει, πρώτος πήρε πάνω του τον Σταυρό Του και έσπασε το ήθος οποιουδήποτε αρχηγού αυτού του κόσμου και έσπασε την αιτία που δημιουργεί πολλές φορές τον διχασμό του κόσμου, τον διχασμό που δημιουργούν οι αρχηγοί, την παραταξιακή συνείδηση, στις μεγάλες ή στις μικρές  κοινωνικές ομάδες. 

«Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»· αυτό το «ποιήσω», αυτό το «ποιήσω» το δικό Του, δεν έχει κανένα ήθος διαπλάσεως της κοινής γνώμης. Δεν έχει καθόλου το ήθος της διαμορφώσεως των προσωπικοτήτων μέσα από συγκεκριμένες διχαστικές δομές. «Ποιήσω ὑμᾶς»· είναι ο Ποιητής μας, Εκείνος που μας έφτιαξε, και Εκείνος ξέρει πως αυτό που έφτιαξε μπορεί να μεταμορφωθεί  και μπορεί να φωτιστεί και μπορεί να γίνει αγιασμένο. Αυτό το «ποιήσω» που είναι μια πρόκληση και πρόσκληση ελευθερίας, είναι μια πρόκληση για αγιότητα και για μεταμόρφωση.

Αυτά τα τρία τα στοιχεία λείπουνε από την οριζόντια κοινωνική πραγματικότητα. Και αρχηγοί υπάρχουν  και λυμαίνονται τον κόσμο, και η κοινή γνώμη διαπλάθεται με έναν τόπο βίαιο και γίνεται πλύση εγκεφάλου καθημερινά χωρίς να το  καταλαβαίνουμε – και ας λέμε που δεν ζούμε σε  δικτατορικά καθεστώτα – και ο διχασμός και η  παραταξιακή  συνείδηση έχει καταστρέψει τον κόσμο και, γιατί όχι; αυτό τον τόπο· και τα ζούμε όλοι!

«Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Αν αυτή τη φράση δεν την βάλετε στη καρδιά σας με τα δεδομένα που αναλύθηκαν πριν από λίγο, αν δεν τη βιώσετε με αυτόν τον τρόπο, τότε θα είσαστε υπεύθυνοι, γιατί οι μικρές ή οι μεγάλες κοινωνικές ομάδες, που ζείτε και ζούμε κάθε μέρα, θα πηγαίνουν κατεστραμμένα και μετά απλώς θα διαμαρτυρόμαστε  και θα λέμε ότι φταίει ο ένας και ο άλλος και ο άλλος, και εμείς θα φτάσουμε να είμαστε και εμείς κάποιοι αρχηγοί, κάποιοι βιαστές συνειδήσεων  και κάποιοι που πλάθουν παραταξιακή συνείδηση, μέσα στα σπίτια μας, μέσα στα γραφεία μας και μέσα στα σχολεία μας. «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»· είναι μια πραγματική πρόκληση για να γίνει αυτός ο τόπος εκείνο που θέλει ο Θεός: για να γίνει η Εκκλησία! Και η Εκκλησία δεν είναι γκέτο, δεν είναι παράταξη, η Εκκλησία είναι σταυρός, η Εκκλησία είναι ανάσταση, η Εκκλησία είναι φωτισμός, η Εκκλησία έχει αρχηγούς που σταυρώνονται για τους ανθρώπους κάτω, η Εκκλησία έχει ανθρώπους που σταυρώνονται για να πάψει ο κόσμος να είναι διχασμένος.

Και όλα τα έχει μέσα της Εκκλησία και όποιος πάει να βρει την κοινωνία έξω από την Εκκλησία, θα βρει σκύβαλα. Κάντε τη ζωή σας Εκκλησία και τότε πραγματικά θα καταλάβετε τι σημαίνει «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»!

  

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου

Ελένη Κονδύλη

※

Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα :  www.floga.gr  

Άγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες: Τατιανή η Πρεσβυτέρα του, Ησαΐας και Ιωάννης οι γιοι του, Μαρία η νύφη του, Αγία Ία (ή Ίγια) η διδασκάλισσα και άλλοι 222 Κινέζοι Μάρτυρες

 

 Οι 222 νεομάρτυρες του Πεκίνου 

Άγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες: Τατιανή η Πρεσβυτέρα του, Ησαΐας και Ιωάννης οι γιοι του, Μαρία η νύφη του, Αγία Ία (ή Ίγια) η διδασκάλισσα και άλλοι 222 Κινέζοι Μάρτυρες

Χαίροις Σινών Μαρτύρων πληθύς,

Θεού του ζώντος η γενναία παράταξις,

η πλάνην καταβαλούσα την βουδδικήν ανδρικώς,

και Χριστού την πίστιν ανυψώσασα,

τα άνθη τα πνέοντα, ευωδίαν την άρρητον,

νέοι αστέρες του νοητού στερεώματος,

οι τας καρδίας των πιστών καταυγάζοντες,

Κίνας το μέγα καύχημα, Ασίας αγλάϊσμα,

και στολισμός και λαμπρότης

και απαρχή προς τον Κύριον.

Αυτόν δυσωπείτε,

ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Το 1900, η μυστική εταιρεία πολεμικών τεχνών «Πυγμάχοι» (Boxers), υποστηριζόμενη από την επίκληρο αυτοκράτειρα, γνωστή για την ξενοφοβία της, εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, στους οποίους απέδιδαν την ευθύνη για όλες τις συμφορές της Κίνας. Στις 10 Ιουνίου, τοιχοκολλήθηκαν προκηρύξεις στους δρόμους του Πεκίνου καλώντας τους ειδωλολάτρες να σφαγιάσουν τους χριστιανούς και απειλώντας όσους θα τολμούσαν να τους κρύψουν. Την επόμενη νύχτα, οι «Πυγμάχοι», περνώντας με αναμμένους δαυλούς από κάθε συνοικία της πόλης, συνελάμβαναν στα σπίτια τους όσους Ορθόδοξους χριστιανούς έβρισκαν και τους βασάνιζαν με σκοπό να αρνηθούν τον Χριστό. Πολλοί, τρομοκρατημένοι από τα μαρτύρια, έκαψαν θυμίαμα μπροστά στα είδωλα για να σώσουν την ζωή τους, ενώ άλλοι ομολόγησαν με γενναιότητα την πίστη τους και υπέστησαν τρομερά βασανιστήρια. Αφού έκαψαν τα σπίτια τους, τους οδήγησαν έξω από την πόλη, στους ειδωλολατρικούς ναούς των «Πυγμάχων», όπου ξεκοιλιάστηκαν, αποκεφαλίσθηκαν ή κάηκαν στην πυρά.

 

Ο Παύλος Γουάν, ένας ορθόδοξος κατηχητής, πέθανε με την προσευχή στα χείλη. Η Ία Γουέν, διδασκάλισσα στην ρωσική ιεραποστολή, βασανίσθηκε δύο φορές και ομολόγησε πασίχαρη τον Χριστό. Ο Ιωάννης, ένα αγόρι οκτώ ετών, υπέστη ακρωτηριασμό των δύο χεριών του και κατακρεούργηση του στήθους του. Στην ερώτηση των δημίων του αν υπέφερε, απάντησε χαμογελώντας: «Δεν είναι δύσκολο να υποφέρει κάνεις για τον Χριστό». Οι «Πυγμάχοι» τον αποκεφάλισαν και έκαψαν τα λείψανά του σε εορταστική πυρά. 

Ο πατήρ Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ, ο πρώτος κινέζος ιερέας που είχε χειροτονηθεί από τον άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας [3 Φεβρ.] και είχε υπηρετήσει ακαταπόνητα την ιεραποστολή επί δεκαπέντε χρόνια, σφαγιάσθηκε με τους περισσότερους από τους εβδομήντα χριστιανούς, γυναίκες και παιδιά, που είχαν καταφύγει στο σπίτι του μετά την πυρπόληση των οικοδομημάτων της ρωσικής ιεραποστολής. Όταν εισόρμησαν οι «Πυγμάχοι», τον βρήκαν καθισμένο στην αυλή και τον κατατρύπησαν με μαχαιριές στο στήθος. Αποκεφάλισαν την γυναίκα του Τατιανή, όπως και τον γιο τους Ησαΐα, ηλικίας είκοσι τριών ετών. Έκοψαν τα δάχτυλα των ποδιών, την μύτη και τα αυτιά του άλλου γιου τους, Ιωάννη, επτά ετών, την στιγμή του μαρτυρίου του πατέρα του. Εκείνος όμως δεν ένιωθε κανένα πόνο και ενώ οι βασανιστές του τον αποκαλούσαν «γιό δαιμόνων» εκείνος αποκρίθηκε: «Είμαι ένα πιστός του Θεού και όχι μαθητής δαιμόνων!» Η Μαρία, αρραβωνιαστικιά του Ησαϊα, ηλικίας δεκαεννέα ετών, είχε έλθει στο σπίτι του πατρός Μητροφάνη με την επιθυμία να πεθάνει μαζί με την οικογένεια του αρραβωνιαστικού της. Όταν οι «Πυγμάχοι» περικύκλωσαν το σπίτι, βοήθησε τους άλλους να σωθούν πηδώντας την μάνδρα και κατόπιν αντιμετώπισε τους εισβολείς, κατηγορώντας τους ότι δολοφονούν αθώους δίχως δίκη. Μην τολμώντας να την σκοτώσουν, την πλήγωσαν στα χέρια, και της τρύπησαν τα πόδια. Σε όσους την πίεζαν να φύγει, αποκρίθηκε: «Γεννήθηκα κοντά στην εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου και εδώ θα πεθάνω!» Όταν οι «Πυγμάχοι» επέστρεψαν, την θανάτωσαν. 

Μεταξύ των αγίων αυτών μαρτύρων βρίσκονταν επίσης απόγονοι των κατοίκων του Αλμπαζίν της Ρωσίας, που είχαν φέρει το φως του Χριστού στο Πεκίνο το 1685. Ο Κλήμης Κούι Κιν, ο Ματθαίος Χάι Τσουάν, ο αδελφός του Βίτος, η Άννα Σούι και πολλοί άλλοι, οι οποίοι χωρίς να φοβούνται από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψνχήν μη δυναμένων αποκτείναι (Ματθ. 10, 28) αντιμετώπισαν γενναία τα μαρτύρια και τον θάνατο, παρακαλώντας τον Θεό να φωτίσει τους διώκτες και να συγχωρέσει τα αμαρτήματα τους. Από τις χίλιες ψυχές που αποτελούσαν την ρωσική ιεραποστολή στο Πεκίνο, χάθηκαν κατά τα αιματηρά γεγονότα τριακόσιες, από τις οποίες διακόσιες είκοσι δύο έλαβαν τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. 

 

Σημειώσεις 

Η τιμή τους εγκρίθηκε από την Ρωσική Εκκλησία η οποία όρισε ότι θα έπρεπε να τελείται νεκρώσιμη Ακολουθία την 10η Ιουνίου και επίσημη Λειτουργία την 11η προς τιμήν των μαρτύρων. 

Ακριβέστερα Yihetuan «Πολιτοφυλακές δικαιοσύνης και ομονοίας». Τα μέλη τους ασκούνταν στην πυγμαχία και έφεραν φυλαχτά που θεωρούνταν αλεξίσφαιρα.  

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκδ. Ίνδικτος τόμος 10ος  Ιούνιος, 

«Καταραμένος ο άνθρωπος που εναποθέτει την ελπίδα του σε άνθρωπο» (Ιερ. 17,5)

Eth. Coll. 13,9

Ρώτησα έναν αββά: «Τι σημαίνει αυτός ο λόγος που είναι γραμμένος στον προφήτη: «Καταραμένος ο άνθρωπος που εναποθέτει την ελπίδα του σε άνθρωπο» (Ιερ. 17,5). Και ο Αββάς μου απάντησε:  Αυτό αναφέρεται στον άνθρωπο που ζει ανάμεσα σε αδελφούς και στηρίζεται σε αυτούς, λέγοντας: «Μεγάλο είναι το έργο των χεριών τους και αυτοί θα με θρέψουν...». Αναφέρεται επίσης στον άνθρωπο που εξαναγκάζει τον πλησίον του για να του πάρει τα υπάρχοντά του, καθώς και σε εκείνον που εμπιστεύεται τον πλούσιο λέγοντας: «Είναι ισχυρός και με αγαπά πολύ, θα με βοηθήσει», και δεν φοβάται τον Κύριο, στον οποίο ανήκει όλη η εξουσία.

Άγιοι που δεν τους γράφουν τα Συναξάρια: Το κριτήριο της αφανούς Αγιότητας

ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

ι΄ 32 - 33, 37 - 38, ιθ΄ 27 – 30 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία

τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακής 26 Ιουνίου του 1994

Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - εδώ 

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα. Η Εκκλησία μας γιορτάζει τους Αγίους Πάντες. Και αυτό το «πάντες» φαίνεται πάρα πολύ γενικό. Τί σημαίνει «πάντες»; Εντάξει, γνωρίζουμε που η Εκκλησία μας έχει τους Αγίους της, που είναι μάρτυρες, είναι όσιοι, είναι ομολογητές, γνωρίζει τη ζωή τους, ξέρει τι έκαναν. Αυτό το «πάντες» είναι πολύ γενικό. Και ας πούμε ότι σ’ αυτό το «πάντες» μέσα βρίσκονται οι άγνωστοι μάρτυρες, οι άγνωστοι όσιοι, οι άγνωστοι ομολογητές – αλλά το «πάντες» είναι πιο μεγάλο απ’ αυτό. Είναι και πέρα από τους μάρτυρες και πέρα από τους όσιους και πέρα από τους ομολογητές… Στο «πάντες» βρίσκονται όλοι εκείνοι που ευσεβώς αγωνίστηκαν κοντά στον Χριστό, και τα συναξάρια και οι βίοι των Αγίων δεν τους χώρεσαν, γιατί κανείς δεν τους γνώρισε και κανείς δεν αναφέρθηκε σ’ αυτούς, και αυτό το «πάντες» είναι πιο πολύ απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

Και θα έρχεται στο μυαλό σας το ερώτημα: και ποιο είναι το κριτήριο γι’ αυτούς Αγίους Πάντες; Πώς ακριβώς κρίνεται η αγιότητα αυτών των «πάντων»; Το σημερινό Ευαγγέλιο έδωσε την απάντηση και γι’ αυτό ακριβώς οι θεοφόροι Πατέρες, που όλα τα έταξαν να είναι καλά, έβαλαν να αναγιγνώσκεται αυτή περικοπή σήμερα, που ακούσαμε πριν από λίγο. Κοιτάξτε την απάντηση που δίνει ο Χριστός στο ερώτημα των μαθητών που Του είπανε «εντάξει, εμείς Σ’ ακολουθήσαμε. Τι θα γίνει τώρα σε εμάς;» Αυτό το κλασικό ερώτημα όλων των ανθρώπων. «Εντάξει, εμείς να Σ’ ακολουθήσουμε. Τι θα γίνει τώρα;» Το «τι θα γίνει;» κρύβει μέσα μια διπλή  απελπισία. Η πρώτη απελπισία είναι: «Δεν βλέπεις τα πράγματα του κόσμου πώς πηγαίνουνε; Πηγαίνουν άσχημα. Εμείς Σε ακολουθούμε και δεν βλέπουμε να αλλάζει τίποτε. Τα πάντα έτσι συνεχίζουνε. Άντε να Σ΄ ακολουθήσουμε, μέχρι πού θα πάει αυτό…». Η δεύτερη πτυχή αυτής της απελπισίας είναι η εσωτερική πάλη που δίνει ο κάθε άνθρωπος, ο κάθε Χριστιανός, με τους πειρασμούς, με το μαρτύριο της συνειδήσεως. «Ε, τι θα γίνει, Χριστέ; Θα συνεχίσει αυτή η πάλη μέχρι τέλους; Μέχρι πού θα πάει; Εμείς Σε ακολουθήσαμε. Έλεος! Δώσε ανάπαυση!».

Αυτό το διπλό κλασικό ερώτημα των εξωτερικών ταραχών, που φαίνονται να μην ξεπερνιόνται, και των εσωτερικών πειρασμών και των πνευματικών πολέμων, που φαίνονται να μην σταματούνε, έρχονται να βρουν απάντηση μέσα από τα λόγια του Χριστού· και ουσιαστικά να δώσουν απάντηση σε αυτή την ευρύτητα των Αγίων Πάντων. Ο Χριστός, ακριβώς απαντώντας το ερώτημα των μαθητών το διπλό, έδωσε την διπλή απάντηση την εξής. Είπε: «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων…». Προσέξτε. «έμπροσθεν των ανθρώπων ομολογήσει».  Δεν λέγαμε πως ο πρώτος πειρασμός είναι η δυσκολία του κόσμου, η ταραχή του κόσμου, τα αξεπέραστα προβλήματα που οι Χριστιανοί δεν αντέχουν, και λένε «Τι θα να γίνει Χριστέ; Κάνε κάτι». Κοιτάξτε. Όποιος ομολογήσει έμπροσθεν των ανθρώπων, τι σημαίνει; Να αντιμετωπίσει κοινώς, «ὁμοῦ» λόγος: κοινός Λόγος: να αντιμετωπίσει όπως ο Χριστός τα πράγματα του κόσμου. Όποιος τα πράγματα του κόσμου δεν τα αντιμετωπίζει όπως ο Χριστός, με τη δική Του ταπείνωση, με τη δική Του απάθεια, με τη δική Του αγάπη, και βιάζεται γρήγορα- γρήγορα να ξεπεραστούν τα δύσκολα, δεν ομολογεί Χριστό. Γιατί δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα όπως ο Χριστός. Αυτή είναι η ομολογία που δίνουμε για τις εξωτερικές ταραχές.

Και όσο ρωτούμε το ερώτημα «γιατί δεν ξεπερνιόνται;» και «γιατί δεν ξεπερνιόνται;», αυτή τη στιγμή που ρωτούμε το ερώτημα, ακριβώς χάνουμε χρόνο για να αποκτήσουμε και να βαθύνουμε πάνω μας αυτό το ήθος της ομολογίας. Όποιος ρωτάει συνέχεια χάνει αυτή την άσκηση της καθημερινής ομολογίας. Και μόνο να μην ρωτάς και μόνο να λες «Κύριε ελέησον» και μόνο να λες «Δόξα τω Θεώ», αρχίζει να λειτουργεί πάνω σου η ομολογία γι’ αυτά τα εξωτερικά πράγματα και τη δυσκολία. Και όσο ρωτάς και ρωτάς, ο Χριστός από την αγάπη Του – για να μην πας χαμένος – περιμένει να πάψεις να ρωτάς και μετά να δοθεί απάντηση στα πράγματα του κόσμου. Η ευθύνη μας είναι τα πράγματα του κόσμου. Η ομολογία λοιπόν για τα έξω. Για το μέσα, για τους πειρασμούς, για το μαρτύριο της συνειδήσεως,  πάλι ο Χριστός έδωσε την απάντηση. Λέει: «Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» τώρα, ενώ πριν ήταν ενώπιον των ανθρώπων να ομολογήσει. Τώρα «τον σταυρόν αυτού», το μαρτύριο της συνειδήσεως, οι πειρασμοί, οι πόλεμοι  που γίνονται μέσα μας· «τον σταυρόν αυτού»: η ταπείνωση, το να σκεφτείς αυτό που κάνει ο Χριστός για τη ζωή σου, το να σκεφτείς ότι ο Χριστός σού έδωσε τέτοιες δυνάμεις που, αν πάρεις το σταυρό σου όπως Εκείνος, θα τα ξεπεράσεις. Το διπλό ερώτημα λοιπόν ξεπερνιέται εν τη ομολογία προς τα έξω και εν τη άρσει του σταυρού.

Και τότε το ερώτημα «Γιατί, Χριστέ, τα πράγματα πάνε έτσι; τι θα γίνει μαζί μας;» ξεπερνιέται και δεν είναι πρόβλημα. Και να, που φτιάχνονται οι άγιοι. Από εκεί φτιάχνονται οι άγιοι! Πέρα από τους όσιους, πέρα από τους μάρτυρες, πέρα από τους ομολογητές – η  Εκκλησία τόλμησε και είπε «οι Άγιοι Πάντες!». Όλοι εκείνοι που δεν φάνηκαν ποτέ να μαρτύρησαν, όλοι εκείνοι που φάνηκαν ότι δεν είχαν κάποιο οσιακό βίο, όλοι εκείνοι που φάνηκαν ότι δεν ήταν στηλίτες, δεν ομολόγησαν! Αλλά αυτοί, οι οποίοι έζησαν αυτή την διπλή κατάθεση της ομολογίας και της άρσης του σταυρού, είναι μέσα στον χώρο των Αγίων. Και αυτό σήμερα γιορτάζει η Εκκλησία μας. Και έτσι δίνει –  ολοκληρώνοντας τον μεγάλο κύκλο του σωτήριου έργου τού Χριστού, της θείας οικονομίας Του, μετά την γιορτή της Πεντηκοστής – δίνει κουράγιο και θάρρος στους πιστούς και λέει: Ανοιχτός ο δρόμος της αγιότητας! Μπορεί να μη μιμηθείτε κανέναν από αυτούς που είναι γραμμένοι στη Συναξάρια. Αυτό κάνετε και είστε μέσα στα Συναξάρια! Και είσαι μέσα στους Άγιους Πάντες!

Ευχή και προσευχή: Ο πιστός λαός του Θεού αυτό να το καταλάβει! Και να μην απελπίζεται ούτε από το μαρτύριο της συνειδήσεως ούτε από τους δύσκολους καιρούς. Και αν το καταλάβει, τότε τα Συναξάρια είναι ανοιχτά γι’ αυτούς και είναι ανοιχτά να μπουν μέσα και αυτοί στους Άγιους Πάντες! Και να το ευχηθούμε όλοι να καταλήξουν εκεί, μέσα στην αγάπη του Χριστού! Και μέσα από τη δική τους ομολογία και μέσα από τη δική τους άρση του σταυρού του μαρτυρίου της συνειδήσεως τους!

  

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου

Ελένη Κονδύλη

※

Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα :  www.floga.gr  

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ - Ράδιο παράγκα

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ 1995

 Η εκπομπή σε mp3 - ΕΔΩ

Να με αγαπάς σαν Πατέρα και να με φοβάσαι σαν Θεό

Ένα απόγευμα καθόταν στο μπαλκόνι κοιτάζοντας προς την θάλασσα ο Γέρο Γελάσιος. Είχε εκπλαγεί από την φανταστική ομορφιά της Δημιουργίας του Θεού και αναφωνούσε:  

Τί ωραία είναι τα πάντα μπροστά μου, η θάλασσα, ο ουρανός, τα δάση, τα πουλιά, τα λουλούδια!! Γιατί Χριστέ μου έφτιαξες ένα τέτοιο θαυμαστό κόσμο; 

Και άκουσε φωνή να του λέγει δυνατά; 

-Για σένα τα έφτιαξα Γέροντα. 

Και αμέσως Ο παππούς τον ερώτησε:  

-Και εγώ τι να κάνω για Σένα, Χριστέ μου;

-Να με αγαπάς σαν Πατέρα και να με φοβάσαι σαν Θεό.

 Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, “Σύγχρονοι Γεροντάδες του Άθωνος”, Μοναχός Γελάσιος Σιμωνοπετρίτης (αποσπάσματα). Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου 2005