Σειρά
ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ
ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΟΥ
Για να διαβάσεις και να ανοίξεις τα αντίστοιχα αρχεία που είναι σε μορφή djvu, πρέπει να εγκαταστήσεις προηγουμένως το δωρεάν πρόγραμμα WinDjView
Εκδότης
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ
ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
504ΕρώτησηΑν κάποιος μένει στον ίδιο τόπο μ’ ένα Γέροντα, υποτασσόμενος σ’ αυτόν και ο Γέροντας δεν έχει τις χαρισματικές ικανότητες να αποκριθεί σε κάποιο θέμα όταν τον ρωτά ο αδελφός, ο δε αδελφός θλίβεται από τους λογισμούς, άραγε πρέπει να ρωτά άλλο Γέροντα είτε με την ευλογία και τη συγκατάθεση του Γέροντά του, είτε χωρίς αυτήν, ή πρέπει να υπομένει συντριβόμενος από τους λογισμούς του;Απόκριση Ιωάννου.
Εάν όντως ο αδελφός γνωρίζει ότι θέλει ο Γέροντάς του να ωφελήσει την ψυχή του, οφείλει να του εμπιστευθεί και να του πει: «Έχω λογισμούς, τι θεωρείς σωστό να κάνω»; Και ο Γέροντας από μόνος του, σαν εκείνον τον άνθρωπο που έχει άρρωστο το παιδί του και με ενδιαφέρον και φροντίδα το οδηγεί στο γιατρό - και όχι μόνο το οδηγεί αλλά και ακριβοπληρώνει για χάρη του - έτσι και αυτός με χαρά οδηγεί το μαθητή του προς το Γέροντα εκείνον που έχει το ανάλογο χάρισμα. Δηλαδή τον στέλνει να εξαγορευθεί τους λογισμούς του σ’ ένα συγκεκριμένο Γέροντα
Σε περίπτωση όμως που ο αδελφός γνωρίζει ότι ο Γέροντάς του δεν μπορεί να σηκώσει κάτι τέτοιο, να μην του αναφέρει τίποτα και αν του δοθεί κάποια ευκαιρία, αν του οικονομήσει ο Θεός μια τέτοια περίσταση, να ρωτήσει δηλαδή έναν άλλο Γέροντα, πνευματικό, για τους λογισμούς του, να το κάνει, να τον παρακαλέσει όμως να μην το μάθει ο Γέροντάς του. Διότι έτσι τον ρίχνει στο πάθος του φθόνου και του προξενεί μεγάλη θλίψη, με το να ρωτήσει έναν άλλο πνευματικό, χωρίς την ευλογία του. Να φροντίσει δε ο αδελφός να μη σκανδαλιστεί επειδή ο Γέροντάς του δεν έχει το χάρισμα (της διακρίσεως των λογισμών), διότι ένα τέτοιο χάρισμα δεν δίνεται σε όλους. Φυσικά, αν ερευνήσει τα πράγματα, θα βρει ότι ο Γέροντάς του έχει οπωσδήποτε άλλο χάρισμα. Διότι, πραγματικά, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος είναι διάφορα και διαμοιράζονται ανάλογα στους ανθρώπους. Στον ένα δίνεται αυτό το χάρισμα, στον άλλο το άλλο (Α' Κορ. 7, 7). Εφόσον λοιπόν δεν του δίνεται η ευκαιρία να ρωτήσει κάποιον άλλο Γέροντα για τους λογισμούς του, να υπομένει, παρακαλώντας το Θεό να τον βοηθήσει.
ΠΡΟΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ
Βαρσανουφίου και Ιωάννουκείμενα διακριτικά και ησυχαστικά(ερωταποκρίσεις) τόμος Β΄,εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”※
Άγιος Ίντρακτ (St Indract), Αγία Ντομινίκα (St Dominica) και οι 9 συμμάρτυρές τους, Μάρτυρες στο Shapwick της Αγγλίας, από Ιρλανδία (+718).
5 Φεβρουαρίου.
Αυτή την ημέρα [5 Φεβρουαρίου] στο Παλαιό Αγγλικό Ημερολόγιο αναφέρεται η μνήμη των Αγίων Indractus, Dominica και των συντρόφων τους. Πρέπει να βασιστούμε στον William του Malmsbury για πληροφορίες σχετικά με αυτούς τους Μάρτυρες, οι οποίοι τιμώνταν στο Μοναστήρι του Glastonbury. Ο Άγιος Indractus, ήταν ένας Ιρλανδός γαιοκτήμονας ο οποίος πήγε στη Ρώμη για προσκύνημα μαζί με την Αγία Dominica και εννιά άλλους και στο ταξίδι της επιστροφής τους αποφάσισαν να επισκεφτούν την Δεύτερη Ρώμη, όπως αποκαλούσαν το Glastonbury λόγο των αγίων που σχετίζονταν με αυτό.
Υπάρχει μία παράδοση που λέει πως ο Άγιος Πατρίκιος και η Αγία Bridget πέρασαν λίγο καιρό στο Glastonbury, και υπάρχει μία περιοχή που ονομάζεται Beckery, όπου λέγεται ότι η Bridget ίδρυσε ένα γυναικείο Μοναστήρι στη βάση του λόφου Weary-all Hill. Ήταν κατά τη διάρκεια της πρωινής Λειτουργίας μέσα στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαλινής εκεί, όπου σύμφωνα με την Ιστορία του Ιωάννη του Glastonbury, ο βασιλιάς Αρθούρος είδε το όραμα του Σταυρού και την Παναγία μαζί με το Άγιο Βρέφος. Ένας άλλος Ιρλανδός Άγιος σχετίζεται με το Glastonbury και λέγεται Άγιος Benignus, τοπικά γνωστός σαν Άγιος Bennings, ο οποίος ήταν υποτακτικός και διάδοχος του Αγίου Πατρικίου.
Εγκαταστάθηκε στην περιοχή Mear τρία μίλια προς τη δύση, όπου κοιμήθηκε και το σώμα του μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι του Glastonbury το 901 περίπου τετρακόσια χρόνια μετά.
Όλα αυτά ίσως να έλκυσαν τον Άγιο Indractus και τους άλλους προσκυνητές που ήταν μαζί του, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Shapwick. Οι ντόπιοι άνθρωποι ήταν παγανιστές και πίστεψαν πως η συντροφιά αποτελούταν από πλούσιους εμπόρους, παρότι τα σακίδια τους περιείχαν μόνο μαϊντανό και άλλους σπόρους που σκόπευαν να μεταφέρουν στην Ιρλανδία κατά την επιστροφή τους και οι οδοιπορικές τους ράβδοι ήταν μπρούτζινες και όχι χρυσές. Αφού τους σκότωσαν, οι ντόπιοι πέταξαν τα κορμιά τους σε έναν βαθύ λάκκο, όμως μια στήλη φωτός εμφανίστηκε τη νύχτα αποκαλύπτοντας τον τάφο των Χριστιανών Μαρτύρων. Τα σώματα τους ανασύρθηκαν και θάφτηκαν στο Μοναστήρι του Glastonbury τον 8ο αιώνα κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης υπό τον βασιλιά Ina.
Πηγή:
ΑΝ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΔΕΝ ΖΕΙ ΣΩΣΤΑΟ ΒΑΠΤΙΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΒΛΑΠΤΕΤΑΙ;ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΟ
Ότι, εάν ο Ιερέας δεν ζει σωστά, ο βαπτιζόμενος δεν βλάπτεται καθόλου ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα.Επειδή, όπως έχεις γράψει, σκανδαλίζεσαι από τη ζωή τού πρεσβυτέρου Ζωσίμου, και νομίζεις ότι, όσοι βαπτίζονται από αυτόν, βλάπτονται καίρια και αναπόφευκτα, θεώρησα σωστό να σου απαντήσω πολύ γρήγορα, ότι αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα, εάν ο ιερέας δεν ζει σωστά, αλλ’ αυτός βέβαια οπωσδήποτε (γιατί πρέπει να σε διαβεβαιώσω) θα απολαύσει εκείνες τις θεϊκές και ανώτερες από κάθε περιγραφή ευεργεσίες, ενώ ο ιερέας θα δώσει λόγο πιο ανυπόφορο για τη δική του ζωή, και θα κολαστεί τόσο περισσότερο, όση είναι και η τιμή της οποίας είχε αξιωθεί. Γιατί αυτός που δεν έγινε αγαθός ούτε με το ότι τιμήθηκε με την ιερωσύνη, δικαιολογημένα θα είναι άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας. Κανένας λοιπόν από αυτούς που μυήθηκαν σ’ εκείνη την θεϊκή τελετή, η οποία ανοίγει στους μυημένους τους ουρανούς, να μη σκέφτεται ότι βλάπτεται άμεσα ως προς τα σύμβολα της σωτηρίας, ούτε, όταν ενδεχομένως φταίξει, να νομίζει ότι θα έχει ευπαρουσίαστη ομολογία τη ζωή τού ιερέα. Αυτά βέβαια τα λέγω, όχι επειδή όλοι οι ιερείς είναι τέτοιοι, μη γένοιτο (αν και βέβαια σε κάποιους υπάρχουν αυτά τα παραπτώματα, από άλλους όμως απουσιάζουν. Και αν σε μερικούς δεν υπάρχουν αρετές, ούτε από όλους λείπουν), αλλά θέλοντας να δείξω, ότι ακόμα και αν όλοι είναι τέτοιοι, αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται καθόλου. Αν όμως νομίζεις ότι αυτά είναι σκέψεις ανθρώπων, θα προσπαθήσω να σε βεβαιώσω από τα θεία λόγια. Τι δηλαδή πιο βδελυρό υπήρξε από τον Βαλαάμ; Και όμως ο Θεός χρησιμοποίησε τη γλώσσα του σε ευλογίες. Τι επίσης πιο μιαρό από τον Καϊάφα; Και όμως προφήτεψε, και η χάρη του Θεού τη γλώσσα του βέβαια την άγγιξε, την πρόθεσή του όμως δεν την άγγιξε. Αν όμως θέλεις να μάθεις και κάτι πιο παράδοξο, με κόρακα, το ακάθαρτο αυτό πτηνό, έτρεφε τον Ηλία που διέτρεξε τους ουρανούς. Μην αμφιβάλλεις λοιπόν, όταν τα θεία και υπερφυσικά χαρίσματα δίνονται σε μερικούς αμαρτωλούς ιερείς (γιατί δεν πρέπει να τους καταδικάζουμε όλους, ούτε και είναι δίκαιο).ΣΤΟΝ ΖΩΣΙΜΟ
Για το ίδιο θέμα.Απορώ πολύ, πως, ενώ δεν έχεις εξαναγκασθεί από κάποιο παράδειγμα, ούτε και έχεις κάποιον να μιμηθείς (γιατί εύχομαι να μη συμβεί σε κανένα να πέσει σε τόσο βαθύ βάραθρο, και είθε συ να συνέλθεις από αυτή την καταστρεπτική μέθη), κατηγορείς τους ιερείς που διακρίνονται για τις αρετές και είναι πλούσιοι σε πνευματικά κατορθώματα, νομίζοντας ότι η διακωμώδηση των άλλων αποτελεί δικαιολογία για τα δικά σου καμώματα. Αλλ’ αυτό δεν είναι έτσι, αγαπητέ, δεν είναι έτσι, αντίθετα και από τους ανθρώπους γελοιοποιείσαι και καταδικάζεσαι, και από τον Θεό θα υποστείς πολλές τιμωρίες, και επειδή ασπάσθηκες την κακία, και επειδή ατίμασες την αρετή, και επειδή κατηγόρησες αυτούς που είναι τρόφιμοι της αρετής, και επειδή, φερόμενος σαν μεθυσμένος, εξύβρισες την ιερωσύνη, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από τους ανθρώπους, για να μη πω όλοι, σκανδαλίσθηκαν από σένα, νομίζοντας ότι έπαθαν ζημιά ως προς τα μυστήρια της σωτηρίας. Για να απαλλαγείς λοιπόν από όλα αυτά τα κακά, πράγμα που εύχομαι, γνώρισε τον εαυτό σου.
ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ
ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ 2ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ – ΒΙΒΛΙΟ Β’ – ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α’-Τ’
Ο όσιος Ισίδωρος γεννήθηκε περί το 360. Ήταν γόνος ευγενούς και επιφανούς οικογενείας της Αλεξανδρείας η οποία είχε συγγενικούς δεσμούς με τον πατριάρχη Θεόφιλο και τον ανηψιό του Κύριλλο (9 Ιουν.). Έλαβε λαμπρή μόρφωση, τόσο θύραθεν όσο και θεολογική, στις σχολές του περιφανούς αυτού κέντρου της αρχαίας σοφίας, και με ζήλο αφοσιώθηκε στην διδασκαλία των προγενεστέρων Πατέρων της Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του οποίου και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μαθητές. Δίδαξε κατ’ αρχήν, για κάποιο διάστημα, την ρητορική, ανατολικά του Δέλτα του Νείλου• όμως η αγάπη του για τον Θεό τον έκανε σύντομα να απαρνηθεί τα μάταια θέλγητρα του πρόσκαιρου αυτού βίου και ο Ισίδωρος αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας. Μετά ένα χρόνο ασκητικής βιοτής, η έγνοια του για την πνευματική οικοδομή της Εκκλησίας τον έπεισε να επιστρέψει στο Πηλούσιο (σημ. Πόρτ-Σάιντ στην Αίγυπτο), όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Αμμώνιο, ο οποίος του εμπιστεύθηκε καθήκοντα διδαχής πιστών και κατηχουμένων. Το ρητορικό του χάρισμα και η βαθειά γνώση της Αγίας Γραφής την οποία απέκτησε στην ησυχία, τον κατέστησαν περίφημο διδάσκαλο σε ολόκληρη την Αίγυπτο και πολλοί Εβραίοι και εθνικοί ακούγοντας το κήρυγμά του ασπάσθηκαν την πίστη του Χριστού. Το 413, όμως, κάποιος Ευσέβιος εξελέγη νέος επίσκοπος Πηλουσίου (413) και άσκησε τέτοια πίεση στην Εκκλησία, ώστε ο Ισίδωρος αποφάσισε να «φύγει» πάλι προς την έρημο. Αποσύρθηκε, λοιπόν, σε μονή κοντά στο Αφναίο, όπου έζησε ως έγκλειστος μέχρι την κοίμησή του. Φορούσε μόνο ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα και ζούσε, κατά το παράδειγμα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με άγρια χόρτα και φύλλα.
Υπόδειγμα και φωστήρας τηλαυγής της αρετής και της σοφίας, ο άγιος Ισίδωρος επί πολλά χρόνια δίδαξε με αυθεντία, δίχως να πτοηθεί από τις διώξεις και να φοβηθεί το μίσος των ανθρώπων με σαρκικό φρόνημα, διά μέσου αναρίθμητων σύντομων και βαθυστόχαστων επιστολών, από τις οποίες σώζονται περισσότερες από δύο χιλιάδες.
Απαντώντας στους διαφόρους επιστολογράφους, με πνευματική διεισδυτικότητα έδινε απαντήσεις για δυσνόητα χωρία της Αγίας Γραφής, αντέκρουε τις εσφαλμένες ερμηνείες των Εβραίων, ανέπτυσσε με σαφήνεια το μυστήριο της Αγίας Τριάδος και της Ενσαρκώσεως του Κυρίου, αποστομώνοντας έτσι τους αιρετικούς: αρειανούς, νεστοριανούς, σαβελιανούς και άλλους σπορείς διχογνωμιών. Σε τόνους λυρικούς έπλεκε εγκώμια της ιερωσύνης και έψεγε επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους και μοναχούς που έδειχναν διαγωγή ανάξια της κλήσεώς τους. Δίχως να υπολογίζει την πολιτική εξουσία, επιτιμούσε εξίσου δημοτικούς άρχοντες, διοικητές, ακόμη και τον ίδιο τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ (408-450), υπενθυμίζοντας το χρέος τους έναντι του λαού του Θεού και της Εκκλησίας. Παντού και πάντοτε κατεδίωκε την αμαρτία, ενέπνεε την αγάπη για την δικαιοσύνη και την αρετή, έκρινε και έδινε λύσεις στα πράγματα του κόσμου, παραμένοντας, ωστόσο, εκτός κόσμου.
Όταν ο άγιος Κύριλλος, που είχε γίνει αρχιεπίσκοπος, παρασύρθηκε από τον θείο του, τον υπερβολικά παράφορο Θεόφιλο, και αρνήθηκε να μνημονεύσει το όνομα του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στα δίπτυχα κατά την θεία Λειτουργία, ο άγιος Ισίδωρος του έγραψε υπενθυμίζοντάς του σε έντονο ύφος ότι ο ίδιος ο Κύριος μας εδίδαξε να μη δίνουμε βάση στις προκαταλήψεις μας και στις φήμες προκειμένου να εκφέρουμε δίκαιη κρίση. Μετά την επιστολή αυτή και μια θεία αποκάλυψη, ο άγιος Κύριλλος ταπεινά άλλαξε στάση, και όχι μόνο αποκατέστησε το όνομα του αγίου αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως στα δίπτυχα, αλλά κατέστη ένας από τους πιο ένθερμους υπέρμαχους της τιμής του. Λίγα χρόνια αργότερα (433), διαπιστώνοντας ότι ο άγιος Κύριλλος ήταν υπερβολικά οξύς στην διαμάχη του με τον αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας Ιωάννη, μετά την καταδίκη του Νεστορίου από την Σύνοδο της Εφέσου, ο άγιος Ισίδωρος του έγραψε πάλι με την παραίνεση να κάνει λογικές παραχωρήσεις προς όφελος της ειρήνης, λέγοντας: «Σαν πατέρας σου, μιας και έχεις την καλοσύνη να με αποκαλείς έτσι, ή μάλλον σαν υιός σου, σε εξορκίζω να βάλλεις τέλος στην διχοστασία αυτή. Μη μεταθέτεις λοιπόν την υπεράσπισή σου έναντι της προσβολής που δέχθηκες από τους θνητούς, στην ζώσα Εκκλησία, κληροδοτώντας της με τον τρόπο αυτό αιώνια διχόνοια με το πρόσχημα της ευσεβείας».
Η αυθεντία αυτή, ανάλογη με τον ζήλο των παλαιών Προφητών, την οποία δέχονταν άνθρωποι του Θεού, όπως ο άγιος Κύριλλος, επέσυρε, ωστόσο, εναντίον του πολλές διώξεις. Ο άγιος Ισίδωρος, όμως, παρέμεινε ατάραχος εν μέσω των δυσκολιών, όπως και απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που κλυδώνιζαν την εποχή εκείνη την Εκκλησία, διότι είχε την πεποίθηση ότι με την θλίψη και τον σταυρό κερδίζουμε την αιώνια ζωή και η Εκκλησία προετοιμάζει την μελλοντική της δόξα. Με αυτό το φρόνημα υποδέχθηκε τον θάνατο, ως ελευθερωτή και επιβράβευση των μακροχρόνιων αγώνων του (μεταξύ 435 και 440).
Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας,
Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ
.jpg)
