ΟΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ [1 Τόμος]

 Σειρά 

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ 

 

ΟΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ Ο ΣΥΝΑΙΤΗΣ, ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ

17ος Τόμος  - εδώ 

 

Εκδότης 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ 

ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Προτιμώμενο πρόγραμμα για την ανάγνωση των αρχείων που είναι σε μορφή djvu  είναι το sumatrapdfreader

11η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ-ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

 

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΒΛΑΣΙΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΒΛΑΣΙΟΣ

Ο άγιος Βλάσιος καταγόταν από την επαρχία της Αρμενίας και ήταν ιατρός, ο οποίος έμοιαζε πολύ στην πολιτεία του με τον Δίκαιο Ιώβ· ήταν λοιπόν κι αυτός «άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, που απείχε από κάθε πονηρό πράγμα» (Ιώβ 1, 1). Έχοντας κερδίσει με τις αρετές αυτές την αγάπη των συμπολιτών του, εξελέγη επίσκοπος Σεβαστείας. Κατά τον Μεγάλο Διωγμό, ομολόγησε με σθένος την Πίστη του Χριστού και ενεθάρρυνε τους αγίους Μάρτυρες να φέρουν εις πέρας τον «αγώνα τον καλό» (πρβλ. Β΄ Τιμ. 4, 7). Επισκέφθηκε τον άγιο Ευστράτιο [13 Δεκ.] στη φυλακή του, λίγο πριν το ένδοξο μαρτύριό του, και εκεί στον τόπο του εγκλεισμού του, τέλεσε ειδικά γι’ αυτόν τη θεία Λειτουργία, αργότερα δε, ανέλαβε να περισυλλέξει τα τίμια λείψανα των αγίων Πέντε Μαρτύρων [οι άγιοι: Ευστράτιος, Αυξέντιος, Ευγένιος, Μαρδάριος και Ορέστης· 13 Δεκ.] και να τα παραδώσει στον λαό για τιμητική προσκύνηση. Λίγο αργότερα, αποσύρθηκε στο όρος Αργαίος και κλείσθηκε σε σπήλαιο, για να αναπέμπει στον Θεό προσευχές καθαρές, χωρίς κανέναν περισπασμό. Η ευωδία των αρετών του, προσείλκυσε κοντά του, σαν ένας άλλος νέος Αδάμ της Χάριτος, τα άγρια θηρία τα οποία έρχονταν στην είσοδο του σπηλαίου και περίμεναν ειρηνικά να ολοκληρώσει την προσευχή του για να λάβουν κατόπιν την ευλογία του αλλά και τη θεραπεία των παθημάτων τους.

Επί βασιλείας του αυτοκράτορα Λικινίου (περί το 316), ο Αγρικόλαος, διοικητής της Καππαδοκίας, έφθασε στη Σεβάστεια με σκοπό να συλλάβει τους χριστιανούς. Σχεδιάζοντας να τους αναγκάσει να θηριομαχήσουν στο αμφιθέατρο, έστειλε ανθρώπους του στο βουνό να βρουν και να φέρουν άγρια θηρία. Φθάνοντας κοντά στο σπήλαιο του αγίου, οι στρατιώτες έμειναν έκπληκτοι βρίσκοντας εκεί πλήθος λέοντες, τίγρεις, αρκούδες, λύκους και άλλα αγρίμια να κρατούν γαλήνια συντροφιά στον Βλάσιο. Αμέσως πληροφόρησαν γι’ αυτό τον διοικητή ο οποίος τους διέταξε να τον συλλάβουν. Ο άγιος τούς υποδέχθηκε με προσήνεια, αναγγέλλοντάς τους ότι είχε ειδοποιηθεί για τον ερχομό τους από ένα όραμα και τους ακολούθησε δίχως να προβάλει την παραμικρή αντίσταση.

Στον δρόμο, πολλοί ειδωλολάτρες μεταστράφηκαν στον Χριστό βλέποντας τη γαλήνη και την άφατη γλυκύτητα που διαχέονταν από τον άγιο και, στο πέρασμά του, ασθενείς άνθρωποι και άρρωστα ζώα βρήκαν την υγεία τους. Μάλιστα, μία γυναίκα με δάκρυα στα μάτια τού παρουσίασε το παιδί της που είχε πεθάνει από ασφυξία όταν κατάπιε ένα ψαροκόκαλο. Ο άγιος βύθισε το χέρι του στον λαιμό του και παρακάλεσε τον Θεό να λυτρώσει το παιδί και όσους στο μέλλον πάσχοντας από το ίδιο κακό θα επικαλούνται τη μεσιτεία του και, αμέσως, παρέδωσε το παιδί σώο και αβλαβές στη μητέρα του.

Φθάνοντας στη Σεβάστεια, οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου. Ο Βλάσιος απάντησε με σθένος στις ερωτήσεις του Αγρικόλαου, καταδικάζοντας τη ματαιότητα της λατρείας των άψυχων ειδώλων. Υπέστη με χαρά τους ραβδισμούς και φυλακίσθηκε. Μετά από καινούργια βασανιστήρια δήλωσε στον διοικητή: «Δεν φοβάμαι τους πόνους γιατί αποβλέπω στα μελλοντικά αγαθά», και τον έριξαν ξανά αιμόφυρτο στη φυλακή του.

Επτά γυναίκες τον ακολουθούσαν μαζεύοντας σταγόνες από το αίμα του που χύθηκε στο χώμα, σαν να επρόκειτο για το πολυτιμότερο των αρωμάτων. Συνελήφθηκαν αμέσως και οδηγήθηκαν στον διοικητή που τις απείλησε με τρομερά βασανιστήρια αν αρνιούνταν να θυσιάσουν στα είδωλα. Υποκρινόμενες ότι δέχονταν την πρόταση, ζήτησαν να τους φέρουν αγάλματα στην όχθη της λίμνης - της ίδιας αυτής λίμνης που λίγο αργότερα κατέστη θέατρο του ένδοξου αγώνα των αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων [9 Μαρτ.] - για να μπορέσουν να τα πλύνουν πριν τους προσφέρουν επάξια θυσία. Μόλις τους έφεραν τα αγάλματα, τα πέταξαν στα βάθη της λίμνης. Μαθαίνοντας το νέο ο Αγρικόλαος, έξαλλος διέταξε να ετοιμάσουν μεγάλη φωτιά, χυτό μολύβι και σιδερένια χτένια, και ζήτησε από τις γυναίκες να διαλέξουν μεταξύ των βασανιστηρίων και των πλουσίων φορεμάτων και κοσμημάτων που διέταξε να τοποθετηθούν εκεί κοντά. Μία από τις γυναίκες, μητέρα δύο παιδιών, έτρεξε και πέταξε το λαμπρό φόρεμα στην φωτιά, ενθαρρυμένη από τα παιδιά της που φώναζαν: «Μη μας εγκαταλείπεις! Όπως μας έθρεψες με το μητρικό σου γάλα, άσε μας να σε ακολουθήσουμε για να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών!». Ο τύραννος είπε τότε να δέσουν τις άγιες γυναίκες σε έναν πάσσαλο και διέταξε να τους ξεσκίσουν το σώμα με τα σιδερένια χτένια. Αυτές όμως έμεναν θαυματουργικά άθικτες, ακόμη κι όταν τις έριξαν στις φλόγες. Τέλος τις αποκεφάλισαν, ενώ εκείνες ανέπεμπαν θερμές ευχαριστίες στον Θεό και στον δούλο Του Βλάσιο.

Οι προσπάθειες του Αργικόλαου να κάμψει την αποφασιστικότητα του αγίου Βλασίου έμειναν μάταιες· τέλος, τον καταδίκασε σε θάνατο διά πνιγμού στη λίμνη. Όταν ο δήμιος τον οδήγησε στην όχθη, ο άγιος έκανε το σημείο του Σταυρού και άρχισε να βαδίζει πάνω στα νερά, μιμούμενος τον Κύριό του (βλ. Ματθ. 14, 22–34). Φθάνοντας στη μέση της λίμνης, κάλεσε τους ειδωλολάτρες να έλθουν να τον συναντήσουν, αν και εφόσον πίστευαν ότι μπορούσαν να εμπιστευθούν τους εαυτούς τους στους θεούς τους. Εξήντα οκτώ από αυτούς προχώρησαν και αμέσως πνίγηκαν, ενώ ένας λαμπρός Άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε καλώντας τον άγιο Βλάσιο να έλθει προς την όχθη για να λάβει τον καλλίνικο στέφανο του μαρτυρίου.

Καταδικάσθηκε σε αποκεφαλισμό, μαζί με τα δύο τολμηρά παιδιά και, ακτινοβολώντας θείο φως, ο άγιος Βλάσιος ανέπεμψε προσευχή υπέρ όλων αυτών που θα επικαλούνταν τη βοήθειά του στις αρρώστιες και τις δοκιμασίες. Τότε του φανερώθηκε ο Κύριος μέσα σε πλήρη δόξα, λέγοντάς του: «Άκουσα την προσευχή σου και ό,τι Μου ζήτησες εκπληρώθηκε!».

Τα σώματα των αγίων μαρτύρων τα ενταφίασαν ευλαβικά και έγιναν αργότερα πηγή ευλογίας για όλους όσοι συγκεντρώνονταν κάθε χρόνο στους τόπους αυτούς για να εορτάσουν τη μνήμη τους. Ο άγιος Βλάσιος είναι ένας από τους πλέον τιμώμενους ιαματικούς αγίους, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Η τίμια κάρα του διατηρείται στη Μονή Κωνσταμονίτου στο Άγιον Όρος.

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τόμ. 6ος, Φεβρουάριος,

Εκδόσεις «Ίνδικτος».

 Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου:

«Συναξαριστής

των ΙΒ΄ μηνών του ενιαυτού»,

Τόμ. Β΄, 

Εκδόσεις «Δόμος»,

 Ματθαίου Λαγγή:

«Μέγας Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας»,

Τόμ. Β΄,

※

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ 

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

 

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΓΕΡΟΝΤΩΝ 

 Τόμος 1ος -  εδώ 

Προτεινόμενο πρόγραμμα για την ανάγνωση των αρχείων που είναι σε μορφή djvu είναι το sumatrapdfreader

 ※

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ 

(ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ) 

※

Μαθητεία στην αγαπητική εξουσία του Θεού Πατέρα

ΚΥΡΙΑΚῌ ΔΕΚΑΤῌ ΕΒΔΟΜῌ

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν

ιε΄ 11 - 32 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 

Τὸ ηχητικό απόσπασμα από την ομιλία - σε mp3 εδώ

Η κοινωνικότητα του ανθρώπου, αυτή η κατεξοχήν δυνατότητά του για να ζήσει - γιατί, αν δεν έχει κοινωνικότητα, δεν ζει, δεν μπορεί να αντέξει να ζει - [η κοινωνικότητα] εκφράζεται με έναν διπλό τρόπο: με το να μάθει να εξουσιάζεται και να εξουσιάζει. Τα σημερινά δύο κείμενα που ακούσαμε πριν από λίγο, και το Αποστολικό και το Ευαγγελικό, κρύβουν μέσα τους στον γενετικό τους κώδικα θα έλεγα, τον ερμηνευτικό, αυτή τη δυνατότητα. Ο μεν Απόστολος Παύλος άρχισε την περικοπή λέγοντας: «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος». Και μετά και το κείμενο του Ευαγγελίου και το Αποστολικό ωμίλησαν για μια λαθεμένη προσκόλληση. «Ἐκολλήθη» ο Άσωτος κάπου· «κολλᾶται», κατά τον Παύλο, και ένας ο οποίος πορνεύει, «τῇ πόρνῃ». Και μιλούν για μια λάθος εξουσιαστική κίνηση. 

Να το δούμε λίγο, για να καταλάβουμε πολύ βαθιά την ερμηνεία και του κειμένου του Ασώτου αλλά και της προκλήσεως που κάνει ο Απόστολος Παύλος. Κοιτάξτε, ζούμε κοντά σε άλλους. Κάποιοι μας εξουσιάζουν και κάποια πράγματα εξουσιάζουμε. Ο Θεός το έφτιαξε έτσι, για να μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα του κόσμου σωστά, και να τα λειτουργήσουμε και να τα πάμε εκεί που πρέπει, δηλαδή, να τα πάμε στον Θεό, να γίνουμε πραγματικοί άρχοντες και βασιλιάδες πάνω στη γη, να έχουμε μια άσκηση εξουσίας, να ξέρουμε πώς θα εξουσιάσουμε τα πράγματα. Αυτό, δεν μπορεί να γίνει αν δεν μάθουμε να εξουσιαζώμεθα - αλλά από πού και από τι έχει σημασία. Αν λείπει η αγωγή του σωστού και ευλογημένου τρόπου ανοχής μιας εξουσίας, δεν μπορούμε και εμείς να εξουσιάσουμε. Έρχεται μια διαστροφή, η οποία καταστρέφει όλον τον κόσμο και φέρνει αναταραχή, γιατί εμείς, που έχουμε τη δυνατότητα να εξουσιάζουμε, δεν ξέρουμε πώς, γιατί δεν μάθαμε πώς. 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Το πρότυπο της δυνατότητας να εξουσιαζώμεθα είναι ο Πατέρας-Θεός. Γιατί Αυτός μόνο μπορεί να εξουσιάζει; Γιατί έχει αγάπη, συγκατάβαση, ταπείνωση και αντοχή στις δικές μας ενέργειες. Το πρότυπο του ανθρώπου που μαθαίνει να εξουσιάζει είναι αυτό του Πατέρα -Θεού. Είναι το πρότυπο που κρύβεται πίσω από τον πατέρα του Ασώτου. Ο Άσωτος αυτό δεν το καταλαβαίνει και πηγαίνει και «ἐκολλήθη», λέει, στην γη εκείνη κάπου. «Ἐκολλήθη» πού; Πήρε δυνατότητες δηλαδή από έναν χώρο που δεν ήξερε να εξουσιάζει· αυτό είναι το «ἐκολλήθη». Δεν ήξεραν να έχουν αγάπη, ταπείνωση, αντοχή και συγκατάβαση. Απλώς «ἐκολλήθη» κάπου για να ζήσει. Και τότε τον εξουσίασαν και τότε τον κατέστρεψαν. Όταν «κολλάσαι» κάπου, παίρνεις τις δυνατότητες αυτού του χώρου στον οποίο «κολλάσαι»· γι’ αυτό και το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, του «κολλωμένου τῇ πόρνῃ», στη σημερινή Επιστολή. 

Έτσι, λοιπόν, μη έχοντας δυνατότητα να μάθουμε να εξουσιαζώμεθα από την μοναδική δυνατότητα που έχουμε - πάνω σε αυτή τη γη, μόνο αν μάθουμε από τον Πατέρα-Θεό να εξουσιαζώμεθα, θα μάθουμε να κυβερνούμε τα πράγματα του κόσμου· γιατί εκεί θα μάθουμε την αγάπη, τη συγκατάβαση και την ταπείνωση. Και τότε, επειδή αυτό μας ανέπαυσε, τότε και εμείς πραγματικά θα μπορούμε να αναπαύουμε τον κόσμο και να τον λειτουργήσουμε σωστά. 

Αν η ασωτία μας λειτουργήσει ως άρνηση του Πατέρα, όχι απλώς σαν μια πατρική εξουσία, αλλά σαν μια δυνατότητα να μάθουμε να κυριαρχούμε στα πράγματα. Αν μάθουμε ότι μας αγαπάνε, μας αντέχουνε, ταπεινώνονται για μας, σωπαίνουνε για μας, όπως το κάνει - και μόνο Αυτός το κάνει - ο Θεός-Πατέρας, τότε αυτό είναι ευεργετικό, τότε αυτό είναι θεραπευτικό, τότε κοντά σε αυτή τη ζωή αναπαύεσαι. Και μόνο εκεί το βρίσκεις. Και τότε, επειδή γαληνεύουν όλες οι εσωτερικές σου ισορροπίες, δεν μπορείς να πας να «κολληθείς» πουθενά αλλού. Δεν μπορείς δηλαδή να καταστρέψεις τις δυνατότητές σου, που είναι να εξουσιάζεις και εσύ τα πράγματα. Τότε, αν δεν το κάνεις αυτό, είσαι παραλελυμένος και παίρνεις τα πράγματα του κόσμου και δεν ξέρεις τι να τα κάνεις, πού να τα πας, πώς να τα λειτουργήσεις. Και αρχίζει η καταστροφή του κόσμου. Και καταστρέφεις τότε και αυτούς που είναι από κάτω σου και τους διαστρέφεις. Και αυτοί δεν μαθαίνουν τι σημαίνει εξουσία. Και πρέπει να λειτουργήσει η Χάρη του Θεού επάνω τους, κάτι να τους φωτίσει, και να πάνε να βρουν τον Έναν και μοναδικό Πατέρα και να μάθουνε τι σημαίνει εξουσία. Και τότε και αυτοί να αναπαυθούν και να θεραπευτούν. Και ώσπου να το κάνουνε, μπορεί να λειτουργήσουνε και αυτοί τραυματισμένα και να κουβαλούν πάνω τους δεκάδες τραύματα και δεκάδες αρρώστιες. 

Ο Άσωτος, όταν φεύγει, δεν είχε καταλάβει ποτέ αυτή η αγάπη του Πατέρα, που λειτουργούσε ως μάθημα εξουσίας που του μάθαινε να ζει. Γι’ αυτό «ἐκολλήθη» σε εκείνη τη χώρα και γι’ αυτό έζησε κατεστραμμένα. Και την ώρα που γυρνάει ο Άσωτος πια, γυρνάει έχοντας την εμπειρία αυτής της ελλείπουσας αγάπης, αυτής της ελλείπουσας εξουσίας. Αυτό το πράγματα ψάχνει! Είναι εκείνο που λείπει. Γιατί μόνο εκεί, κοντά στον Πατέρα μπορεί να το μάθει και επειδή ο Πατέρας αενάως και αμεταβλήτως αυτό το δίνει, έτσι τον δέχεται όπως θα είναι πάντα. Και εκεί ο Άσωτος γιατρεύεται, γιατί βρίσκει τον χαμένο εξουσιαστή. Βλέπετε πόσο σκληρή φαίνεται αυτή η λέξη; Αν το πω σε έναν νέο άνθρωπο, θα πει: «μα εγώ δεν θέλω εξουσιαστή». Καλά κάνει και δεν θέλει! Αλλά πρέπει να θέλει, αρκεί αυτό να το βρει στο πρόσωπο του Πατέρα- Θεού που τον γιατρεύει. Και εκεί γιατρεύεται. Και εκεί πραγματικά γίνεται και αυτός πια πατέρας. Γι’ αυτό μπορεί πια να αντιμετωπίσει τον άλλο αδελφό σαν πατέρα. Ωσάν πατέρας, έχει τη δυνατότητα να εξουσιάσει τα πράγματα. Τότε μπορεί να αγαπήσει να έχει απαντοχή, να έχει συγκατάβαση. Και είναι το μοναδικό κριτήριο ζωής και το μοναδικό κριτήριο κοινωνικότητας. Η κοινωνικότητά μας λοιπόν κρίνεται από το πόσο θα μάθουμε να εξουσιαζώμεθα και να εξουσιάζουμε. 

Και εκεί είναι η μοναδική πτυχή αυτής της ιστορίας. Ειδάλλως «προσκολλώμεθα» και αυτή η προσκόλληση μάς διαλύει και μας καταστρέφει. Έτσι λοιπόν, προσέχοντας τον Πατέρα, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι κάνει πάνω μας. Και αν δεν το καταλαβαίνουμε, πρέπει πριν να πάρουμε το δρόμο της ασωτίας, να σταθούμε και να πούμε: «θέλουμε να καταλάβουμε πώς μας εξουσιάζεις»· και Εκείνος θα το κάνει πάνω μας. και να δεχθούμε Εκείνον μόνο εξουσιαστή και τίποτα άλλο! Γιατί αυτό είναι θεραπεία! Γιατί αυτό είναι Ανάσταση! Γιατί αυτό είναι ανάταση! Και τότε πια, επειδή έχουμε θεραπευτεί, δεν μπορεί παρά έτσι να λειτουργήσουμε τα πράγματα του κόσμου. Εκεί είναι το μυστικό της αγωγής, της παιδαγωγίας, όλων των πραγμάτων του κόσμου, της διευθύνσεως, της κυβερνήσεως, της κυβερνητικής, της πολιτικής, ό,τι πάρετε πάνω στη ζωή, έχει αυτό το κρυμμένο μυστικό. 

Ας το πάρουμε, όπως είπα στην αρχή, σαν γενετικό κριτήριο και να μπορούμε να το αντέξουμε να εξουσιαστούμε από τον Πατέρα Θεό, να τύχουμε της ευεργετικής αυτής θεραπευτικής λειτουργίας της δικής Του εξουσίας, να αναπαυθούμε κοντά Του και τότε πια, ως αδιάπτωτοι κοντά σε αυτόν τον τρόπο ζωής, θα μπορούμε πραγματικά να πάρουμε τα πράγματα του κόσμου, τους φίλους μας γύρω μας, τον άνδρα μας, τη γυναίκα μας, τα παιδιά μας και να τα εξουσιάσουμε αγαπητικά, όπως Εκείνος. Και τότε όλα τα γιατρεύουμε και γινόμαστε θεραπευτές των πραγμάτων και ποτέ δεν τα καταστρέφουμε. 

Να το κρυμμένο μυστικό, ο γενετικός κώδικας της σημερινής περικοπής του Ασώτου, που ερμηνεύεται βοηθητικά από τον Απόστολο Παύλο. Και είναι το γενετικό υλικό που κρίνει την καθημερινότητα της ζωής μας και την κοινωνικότητά μας. Ευχή πραγματικά να μην τα χάσουμε και να μην τα απωλέσουμε, γιατί θα είμαστε υπεύθυνοι για την κόλαση που φτιάχνουμε στη ζωή μας. 

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου

Ελένη Κονδύλη

※

Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα :  www.floga.gr  

8η Φεβρουαρίου - Νέος Συναξαριστής