Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Πως πρέπει να διορθώνουμε τον αδελφό μας, αν αμαρτάνει απέναντι μας



Άγιος Γεννάδιος ο Σχολάριος 
Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Εάν ο αδελφός σου κάνει κάποιαν αμαρτίαν απέναντί σου ή απέναντι εις τον θείον νόμον από πονηρίαν δηλαδή, από πρόθεσιν και χωρίς μετάνοιαν, καθώς είναι άγνωστον εάν με γνώσιν ή άγνοιαν κάνει μίαν τέτοιαν αμαρτίαν, προς ωφέλειαν εκείνου, εάν από άγνοιαν είναι πονηρός ή για την δικήν σου πάλιν ασφάλειαν, επειδή έσυ δεν αναμειγνύεσαι με τους πονηρούς και δεν απολαμβάνεις την κακίαν τους ή φαίνεται, κάνε έτσι.

Πάρε τον πρώτα ιδιαιτέρως (Ματθ. Ιή', 15) χωρίς να μεσολαβεί κανένας άλλος· και εξηγησέ του την αμαρτίαν του με ιλαράν διαθεσιν και εάν βέβαια τον πείσεις και τον αλλάξεις, διόρθωσες τον αδελφόν σου.

Εάν πάλι επιμένει εις τα ίδια περιφρονώντας την διδασκαλίαν σου, μήτε και σ’ αυτήν την περίπτωσιν να αδιαφορήσης,  αλλά παίρνοντας έναν ή δύο χρησίμους ανθρώπους και τέτοιους που πρόκειται να τους προσέξει, κάνε το, το ίδιον μαζί τους.

Αυτούς θα τους έχεις μάρτυρας μπροστά εις τον Θεόν και εις τους ανθρώπους, δια την ευσπλαχνίαν προς τον αδελφό σου.

Και εάν πάλιν επιμένει πεισματικά εις το πταίσμα του λέγε το εις την Εκκλησίαν. Εάν δε και εις την Εκκλησίαν παρακούσει, να είναι εις εσένα ως ο εθνικός και ο τελώνης.

 Ακοινώνητος μεν, αλλά και ελεούμενος.  Και εάν είναι άρχων, και εάν είναι ιδιώτης, και εάν είναι σοφός, και εάν είναι απαίδευτος, και εάν είναι λαϊκός, και εάν είναι μοναχός, και εάν είναι επίσκοπος.

Διότι πρέπει εσύ να αποφεύγεις, τους εμφανιζόμενους ως πρόβατα εξωτερικώς, εσωτερικά δε είναι λύκοι, και εάν δεν θέλουν να απομακρυνθούν από την πονηρίαν τους μετά από έναν τέτοιον έλεγχον, αλλά με υπόκρισιν φιλίας ή αρετής αρπάζουν και σκοτώνουν τας ψυχάς που τους πιστεύουν.

 Πρέπει να δείχνεις μια τέτοιαν φροντίδα όχι για τυχαίας αμαρτίας, ούτε για τυχαία πρόσωπα αλλά εκεί όπου μεγάλη είναι η ζημία και γι’ αυτόν που αμαρτάνει και για εκείνον που θεωρείται ότι κοινωνεί μαζί του από καλήν διάθεσιν και εθισμόν, και γεννιέται σκανδαλισμός για όσους τα βλέπουν και ανεμένεται η ανταμοιβή της προσπαθείας για την διόρθωσιν.

Παντού η καλή διάκρισις και η αγάπη προς τον αδελφόν ορίζει το απαραίτητον. Εάν έχεις την αρχικήν τάξιν άπλωσε εις όλους αυτήν την φροντίδαν σου και οδήγησε όλους εις την φρούρησιν των θείων νόμων και εάν είναι φανερή η αμαρτία, σωφρόνιζε με ζήλον χρησιμοποιώντας την εξουσίαν σου διότι ο Κύριος μας κατέστρεφε εις τον ναόν τα τραπέζια των κολλυβιστών.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΝΟΜΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ  (είς μ΄Κεφάλαια) Ι.Ησυχαστήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Κατουνάκια- Άγιο Όρος. σελ 116-119  

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Ζαχαρίας Κεφ 11. Αλληγορία για τους δύο βοσκούς



 Αλληγορία για τους δύο βοσκούς

 Ο Κύριος ο Θεός μου, μου είπε: «Φρόντι­σε τα πρόβατα που είναι για σφάξιμο, που οι ιδιοκτήτες τους τα σφάζουν χωρίς να νιώ­θουν καμιά ενοχή. Τα πουλάνε και λένε: “δόξα το Θεώ, τα οικονομήσαμε!” Κι ούτε οι βοσκοί τους δεν τα λυπούνται».

Ο Κύριος λέει: «Ούτε κι εγώ θα λυπηθώ πια τους κατοίκους της γης. θα παραδώσω τον καθένα στην αυθαιρεσία του γείτονά του και του βασιλιά του. Ας καταστρέψουν τη γη οι βασιλιάδες εγώ δεν πρόκειται να γλιτώ­σω τους λαούς από την εξουσία τους».

Ανέλαβα, λοιπόν, τη φροντίδα των προ­βάτων που οι ζωέμποροι τα είχανε για σφάξι­μο. Πήρα δυο γκλίτσες: τη μία την ονόμασα, «καλοσύνη» και την άλλη «ομόνοια», και φρόντισα μ’ αυτές τα πρόβατα. Εξαφάνισα τους τρεις κακούς βοσκούς τους σ’ ένα μήνα. Βαρέθηκα όμως τα πρόβατα, γιατί αυ­τά αδιαφορούσαν για μένα. Τότε είπα: «Δε σας φροντίζω πια! Όποιο είναι να πεθάνει ας πεθάνει' όποιο θέλει να χαθεί ας χαθεί και τα υπόλοιπα ας φάει το ένα το άλλο». Μετά πήρα τη γκλίτσα μου την «καλοσύνη» και την έσπασα, για να ακυρώσω την ανακωχή που ο Κύριος είχε κάνει για χάρη του Ισραήλ με ό­λους τους λαούς. Έτσι διαλύθηκε η ανακω­χή εκείνη την ημέρα, και οι ζωέμποροι που με παρατηρούσαν κατάλαβαν ότι είχα ενερ­γήσει έτσι με εντολή του Κυρίου.

Τότε τους είπα: «Αν σας φαίνεται καλό, δώστε μου το μισθό μου' αν όμως όχι, κρα­τήστε τον». Μου μέτρησαν λοιπόν το μισθό μου, τριάντα αργύρια.

Και μου είπε ο Κύ­ριος: «Εύγε! Ρίξ’ τα στο χυτήριο τόσο με ε­κτίμησαν».

Πήγα λοιπόν στο ναό και πέταξα τα τριάντα αργύρια στον άνθρωπο που λιώ­νει στο χυτήριο το χρυσάφι και το ασήμι του ναού.

Μετά έσπασα και την άλλη γκλίτσα μου, την «ομόνοια», για να διαλύσω τον α­δερφικό δεσμό ανάμεσα στο λαό του Ιούδα και στο λαό του Ισραήλ

 Επίσης ο Κύριος μου είπε: «Προετοιμά­σου πάλι να υποδυθείς τώρα τον κακό βο­σκό.

Πράγματι, εγώ θ' αναδείξω έναν άλλο βοσκό στη χώρα. Αυτός το χαμένο πρόβατο δεν θα το φροντίζει, το παραπλανημένο δεν θα το αναζητεί, το τραυματισμένο δεν θα το γιατρεύει και το άρρωστο δεν θα το φροντί­ζει. θα σκίζει μάλιστα το δίχειλο νύχι τους, για να μην μπορούν να φύγουν και τα καλύ­τερα απ’ αυτά θα τα τρώει ο ίδιος. Αλίμονο στον άχρηστο αυτό βοσκό, που εγκαταλείπει το κοπάδι! Να του κοπεί το χέρι με το ξίφος και να του βγει το μάτι το δεξί! Το χέρι του να ξεραθεί τελείως και το μάτι του να σβή­σει!»

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Να σε σπλαχνισθεί ο Θεός, άνθρωπε μου, και να μη σου λογαριαστεί ως αμαρτία τίποτε απ’ όσα μου είπες.



Υπήρξε κάποιος μοναχός στη Θηβαΐδα, με το όνομα Απολλώνιος. Αυτός φανέρωσε πάρα πολλές δυνάμεις της ενάρετης ζωής του, είχε αξιωθεί να γίνει και διάκονος. Ξεπερνώντας σε όλες τις αρετές όλους εκείνους πού κάποτε ευδοκίμησαν στο καιρό των δι
ωγμών, ενθαρρύνοντας τούς ομολογητές τού Χριστού, πολλούς τούς έκανε μάρτυρες. Και αυτός επίσης, αφού συνελήφθη, τον φύλαγαν στη φυλακή, όπου πήγαιναν οι πιο φαύλοι εθνικοί και τού απεύθυναν λόγια εξοργιστικά και βλασφημίες.

Ένας απ αυτούς, άνδρας μουσικός αυλού και περιβόητος για τα ατοπήματα του, πήγε και τον έβριζε, λέγοντάς τον ανόσιο και απατεώνα, πλάνο και μισητό άπ΄ όλους τούς ανθρώπους, και ότι έπρεπε να πεθάνει το ταχύτερο. Τού είπε τότε ο Απολλώνιος:

- Να σε σπλαχνισθεί ο Θεός, άνθρωπε μου, και να μη σου λογαριαστεί ως αμαρτία τίποτε απ’ όσα μου είπες.

Ακούγοντας αυτά εκείνος ο μουσικός, με το όνομα Φιλήμων, συγκινήθηκε πάρα πολύ από τα λόγια του πού τον πλήγωσαν βαθιά. 'Όρμησε αμέσως στο βήμα, παρουσιάσθηκε στον δικαστή και τού 
είπε μπροστά ατό λαό:

- Διαπράττεις αδικίες, δικαστή μου, τιμωρώντας θεοφιλείς και αθώους ανθρώπους. Γιατί οι Χριστιανοί ούτε κάνουν ούτε λένε τίποτε το φαύλο, άλλ’ αντίθετα ευλογούν και τούς εχθρούς τους.

Αυτός στην αρχή νόμιζε πώς, λέγοντας αυτός αυτά, τον ειρωνευόταν και τον περιέπαιζε, όταν όμως τον είδε να επιμένει, είπε: Τρελάθηκες, άνθρωπε μου, και έχασες ξαφνικά τα λογικά σου;
Κι αυτός τού λέγει:

- Δεν τρελάθηκα, άδικότατε δικαστή,γιατί είμαι Χριστιανός.
Ο δικαστής μαζί με το λαό με πολλά κολακευτικά λόγια προσπαθούσαν να τον πείσουν. Μόλις όμως είδε ότι είναι αμετάπειστος, τον παρέδωσε σε κάθε είδους βασανιστήρια. Άρπαξε από εκεί και τον Απολλώνιο και τον βασάνιζε, προξενώντας του πολλές σωματικές κακώσεις, επειδή τον θεωρούσε πλάνο. Και ο Απολλώνιος του είπε: 

- Θα ευχόμουν και συ, δικαστή μου, και όλοι οι δικαστές να με ακολουθήσουν σ’ αυτή μου την πλάνη.

Αυτός τότε διέταξε να τούς κάψουν και τούς δύο μπροστά σε όλο το πλήθος. Όταν τον έβαλαν στη φωτιά, παρουσία του δικαστή, απεύθυνε ο μακάριος Απολλώνιος παράκληση προς τον Θεό, ενώ άκουγε όλος ο λαός και ο δικαστής:

- Μη παραδώσεις, Κύριε, στα θηρία ψυχές πού σε λατρεύουν, αλλά φανέρωσε μας τον εαυτό σου με σημείο.

Αμέσως νεφέλη δροσερή και φωτεινή ήρθε και κάλυψε τούς άνδρες, σβήνοντας τη φωτιά. Θαυμάζοντας ο λαός και ο δικαστής, φώναζαν:

- Ένας είναι ο Θεός των Χριστιανών.

Κάποιος κακούργος όμως τα είπε αυτά στον έπαρχο τής Αλεξάνδρειας, ο όποιος, αφού διάλεξε μερικούς βίαιους και άγριους προτέκτορες και ταξεώτες, τούς έστειλε εκεί, με εντολή να τούς φέρουν δεμένους όλους τούς γύρω από τον δικαστή και τον Φιλήμονα. Οδηγήθηκαν εκεί μαζί με αυτούς ο Απολλώνιος και μερικοί άλλοι πού ομολόγησαν την πίστη τους. Ενώ προχωρούσαν όλοι, τούς επισκέφτηκε ή χάρη του Θεού και άρχισε να διδάσκει τούς στρατιώτες. Επειδή και αυτοί συγκινήθηκαν και πίστεψαν στον Σωτήρα, οδηγήθηκαν όλοι δεμένοι στο βήμα. Βλέποντάς τους όλους έτσι ο έπαρχος και καταλαβαίνονται ότι αυτοί δεν πείθονται, διέταξε να τούς ρίξουν στο βυθό της θάλασσας, πράγμα πού έγινε σύμβολο του βαπτίσματος τους. Οι συγγενείς τους τούς βρήκαν ριγμένος στις όχθες της θάλασσας και έκαναν σ’ όλους μνήμα, στο όποιο γίνονται πολλά θαύματα. Τόσο μεγάλη δηλαδή ήταν ή χάρη του άνδρα, ώστε να εισακουσθεί αμέσως και για όσους προσευχήθηκε, τιμώντας τον έτσι ο Σωτήρας. Τον είδαμε και εμείς στο μαρτύριο μαζί μ’ όλους εκείνους πού μαρτύρησαν μαζί του. Και αφού προσκυνήσαμε τον Θεό, ασπαστήκαμε τα σκηνώματα τους στη Θηβαΐδα.

~~~~~~~~~~~~
ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ, Παλλαδίου Επισκόπου Ελενοπόλεως, ΛΑΥΣΑΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, σελ 334-339

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Άγιος Νείλος ο Ασκητής - περί γαστριμαργίας





ΚΕΦΑΛ. Αʹ. Περὶ γαστριμαργίας.

Ἀρχὴ καρποφορίας, ἄνθος, 
καὶ ἀρχὴ πρακτικῆς, ἐγκράτεια· 
ὁ κρατῶν γαστρὸς, ἐλαττοῖ πάθη,
 ἡττώμενος δὲ βρώμασιν αὔξει τὰς ἡδονάς. 
Ἀρχὴ ἐθνῶν Ἀμαλὴκ, 
καὶ ἀρχὴ παθῶν γαστριμαργία. 
Ὕλη πυρὸς ξύλα, 
ὕλη δὲ γαστρὸς βρώματα.
Ξύλα πολλὰ μεγάλην ἐγείρει φλόγα, 
πλῆθος δὲ βρωμάτων τρέφει ἐπιθυμίαν. 
Φλὸξ ἀμαυροῦται ἐπιλειπούσης ὕλης,
 καὶ βρωμάτων ἔνδεια μαραίνει ἐπιθυμίαν.
 Ὁ κρατήσας σιαγόνος, ἀνεῖλεν ἀλλοφύλους, 
καὶ δεσμὰ χειρῶν αὐτοῦ διέσπασεν εὐχερῶς. 
Ἀναίρεσις σιαγόνος πηγὴν ἐγέννησεν ὕδατος, 
καὶ γαστριμαργία καταργηθεῖσα, θεωρίαν ἔτεκε πρακτικήν. 
Πάσσαλος σκηνῆς παρελθὼν, σιαγόνα ἀνεῖλε πολέμιον, 
καὶ λόγος ἐγκρατείας ἐνέκρωσε πάθος. 
Ἐπιθυμία βρώσεως ἔτεκε παρακοὴν, 
καὶ γεῦσις ἡδεῖα ἐξέβαλε παραδείσου. 
Πολυτέλεια βρωμάτων τέρπει λαιμὸν, 
τρέφει δὲ σκώληκα ἀκολασίας ἀκοίμητον. 
Ἐνδεὴς γαστὴρ ἐν προσευχῇ ἀγρυπνεῖν παρασκευάζει,
 ἡ δὲ πεπληρωμένη ὕπνον ἐπάγει πολύν.
 Νηφάλιον φρόνημα ἐν ξηροτάτῃ διαίτῃ,
 ὑγρὸς δὲ βίος βαπτίζει νοῦν εἰς βυθόν. 
Νηστεύοντος προσευχὴ, νεοσσὸς ἀετοῦ ἀνιπτάμενος,
 ἡ δὲ τοῦ κραιπαλοῦντος βαρυνομένη τῷ κόρῳ, καθέλκεται· 
νηστεύοντος νοῦς, ἀστὴρ ἐν αἰθρίᾳ λαμπρὸς, 
ὁ δὲ τοῦ κραιπαλοῦντος ἐν σκοτομήνῃ καλύπτεται· 
ὀμίχλη καλύπτει ἡλιακὰς ἀκτῖνας, 
καὶ νοῦν σκοτίζει παχεῖα βρωμάτων ἀνάδοσις.

ΚΕΦΑΛ. Βʹ.

Ἔσοπτρον ῥυπωθὲν 
οὐ διαρθροῖ τὴν προσπεσοῦσαν μορφὴν,
 καὶ διανοητικὸν ἀμβλυνθὲν κόρῳ, 
οὐ δέχεται γνῶσιν Θεοῦ. 
Χερσωθεῖσα γῆ ἀκάνθας τίκτει, 
καὶ νοῦς γαστριμάργου βλαστάνει λογισμοὺς αἰσχρούς. 
Οὐκ ἔστιν ἐν βορβόρῳ εὑρεῖν ἀρώματα, 
οὐδὲ ἐν γαστριμάργῳ θεωρίας εὐωδίαν. 
Ὀφθαλμὸς γαστριμάργου περιεργάζεται συμπόσια· 
ὀφθαλμὸς δὲ ἐγκρατοῦς συνέδρια σοφῶν. 
Μνήμας μαρτύρων ἀριθμεῖ ψυχὴ γαστριμάργου, 
ἡ δὲ τοῦ ἐγκρατοῦς μιμεῖται βίους αὐτῶν.
Δειλὸς στρατιώτης φρίσσει σάλπιγγα σημαίνουσαν πόλεμον, 
καὶ γαστρίμαργος κηρυσσομένην ἐγκράτειαν. 
Γαστρίμαργος μοναχὸς, κοιλίας ὑπόφορος, 
καὶ μαστιζόμενος ἀπαιτεῖται δασμὸν ἡμερούσιον. 
Ὁδοιπόρος ὀξὺς ταχέως καταλήψεται πόλιν, 
καὶ μοναχὸς ἐγκρατὴς εἰρηνικὴν κατάστασιν· 
ὁδοιπόρος βραδὺς ἐν ἐρημίᾳ αὐλισθήσεται ὕπαιθρος, 
καὶ μοναχὸς γαστρίμαργος οὐ φθάσει εἰς οἶκον ἀπαθείας. 
Ἀτμὶς θυμιάματος εὐωδιάζει ἀέρα, 
καὶ προσευχὴ ἐγκρατοῦς ὄσφρησιν Θεοῦ. 
Ἐὰν δῷς σεαυτὸν ἐπιθυμίᾳ βρωμάτων, 
οὐδὲν ἀρκέσει πρὸς τὸ πληρῶσαι τὴν ἡδονήν· 
πῦρ γάρ ἐστιν ἐπιθυμία βρωμάτων, 
ἀεὶ δεχομένη, καὶ ἀεὶ φλεγομένη.
Μέτρον αὔταρκες ἐπλήρωσεν ἀγγεῖον, 
γαστὴρ δὲ ῥηγνυμένη, οὐ λέγει, Ἀρκεῖ.
Χειρῶν ἔκτασις ἐτροπώσατο τὸν Ἀμαλὴκ, 
καὶ πράξεις ἐπηρμέναι χειροῦνται πάθη σαρκός.

ΚΕΦΑΛ. Γʹ. 

Ἐξολόθρευσον ἐκ σοῦ πᾶν ἔμπνεον κακίας, 
καὶ μέλη σαρκός σου νέκρωσον ἰσχυρῶς. 
Ὃν τρόπον γὰρ ἀνῃρημένος πολέμιος, οὐ παρέξει σοι φόβον,
οὕτω νεκρωθὲν σῶμα οὐ ταράξει σου τὴν ψυχήν. 
Οὐκ οἶδε πυρὸς ὀδύνην σῶμα νεκρὸν, 
οὐδὲ ἐγκρατὴς ἡδονὴν ἐπιθυμίας νεκρᾶς. 
Ἐὰν πατάξῃς Αἰγύπτιον, ἐν ἄμμῳ κρύψον αὐτὸν, 
καὶ μὴ πιάνῃς σῶμα ἐπὶ ἡττωμένῳ πάθει·
 ὡς γὰρ ἐν λιπώσῃ γῇ φύει τὸ κρυφθὲν, 
οὕτως ἐν σώματι πιμελώδει ἀναθάλλει τὸ πάθος. 
Μαρανθεῖσα φλὸξ ἀναλάμπει ἐπιλαβομένη φρυγάνων, 
καὶ ἡδονὴ σβεσθεῖσα ἀναζωπυροῦται ἐν κόρῳ βρωμάτων.
 Μὴ ἐλεήσῃς σῶμα ἀτονίαν ἀποδυρόμενον, 
μηδὲ πιάνῃς αὐτὸ πολυτελείᾳ βρωμάτων· 
ἐὰν γὰρ ἰσχύσῃ, ἐπαναστήσεταί σοι,
 καὶ πόλεμον ἄσπονδον κινήσει κατὰ σοῦ, 
ἕως ἂν αἰχμαλωτεύσῃ σὴν ψυχὴν, 
καὶ δοῦλον παραδώσει σε τῷ τῆς πορνείας πάθει. 
Ἵππος εὐήνιος, ἐνδεὲς σῶμα, 
καὶ οὐ μὴ καταβαλεῖ τὸν ἀναβάτην ποτὲ, 
ὁ μὲν γὰρ εἴκει ἀγχόμενος χαλινῷ, 
καὶ τῇ χειρὶ πείθεται τοῦ ἡνιόχου, 
σῶμα δὲ δαμάζεται ἐν λιμῷ, καὶ ἀγρυπνίᾳ, 
καὶ οὐκ ἀποσκιρτᾷ τοῦ ἐπιβατοῦντος λογισμοῦ, 
οὐδὲ χρεμετίσει κινούμενον ὑπὸ ὁρμῆς ἐμπαθοῦς.

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Αββάς Δωρόθεος: προσπάθεια, α-προσπάθεια, α-πάθεια


Ἂν λοιπὸν θέλουμε ν' ἁπαλλαγοῦμε τέλεια καὶ να ἐλευθερωθοῦμε, ἂς μάθουμε να κόβουμε τὰ θελήματα μας, καὶ ἔτσι προκόβοντας λίγο - λίγο, μὲ τῇ Χαρῇ τοῦ Θεοῦ, θὰ φτάσουμε στην «ἀπροσπάθεια». Γιατὶ τίποτα δεν ὠφελεῖ τόσο τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως τὸ να κόψουν τὸ θέλημα τούς. Πραγματικά, προοδεύει κανεὶς ἀπ' αὐτὸ τὸ πρᾶγμα σχεδὸν περισσότερο ἀπ' ὄσο με ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀρετή. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἄνθρωπος ποῦ περπατάει στο δρόμο καὶ βρίσκει ἕνα μονοπάτι καὶ τὸ ἀκολουθεῖ, μ' ἐκεῖνο τὸ μονοπάτι κερδίζει πολὺ μεγάλο μέρος ἀπὸ τὸ δρόμο, τὸ 'ἴδιο συμβαίνει καὶ μ' αὐτὸν ποῦ ἀκολουθεῖ τὸ δρόμο τῆς «ἐκκοπὴς τοῦ θελήματος». Γιατί με τὸ να κόβει κανεὶς τὸ θέλημα τοῦ, ἀποκτᾷ τὴν «ἀπροσπάθεια» καὶ ἀπὸ τὴν «ἀπροσπάθεια» ἔρχεται, μὲ τῇ Χαρῇ τοῦ Θεοῦ, σὲ τέλεια «ἀπάθεια». Μπορεῖ δὲ σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα να κόψει κανεὶς δέκα θελήματα, καὶ σᾶς λεὼ πῶς: Κάνει ἕνα μικρὸ περιπατο καὶ βλέπει κάτι, καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός: «Κοίταξε ἐκεῖ», καὶ λέει στο λογισμό: «Ὄχι δεν κοιτάζω καθόλου», καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δεν προσέχει. Πάλι συναντάει μερικοὺς ποῦ κουβεντιάζουν, καὶ τοῦ λέει ὃ λογισμός: «Πες καὶ σὺ αὐτό», καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δεν τὸ λέει. Πάλι τοῦ λέει ὁ λογισμός: «Πήγαινε καὶ ῥώτησε τὸ μάγειρά τι μαγειρεύει», καὶ δεν πάει, ἀλλὰ κόβει τὸ θέλημά του. Βλέπει κάτι καὶ τοῦ λέει ὃ λογισμός: «Ῥώτησε ποῖος τὸ ἔφερε», καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δεν ῥωτάει. Καὶ ἔτσι κόβοντας συχνὰ - πυκνὰ τὸ θέλημά του, συνηθίζει να τὸ κόβει καὶ ἀρχιζοντας ἀπὸ τὰ μικρὰ φτάνει να κόβει με ἄνεση καὶ χαρὰ καὶ τὰ μεγάλα. Ἔτσι καταλήγει να μὴν ἔχει καθόλου θέλημα, ἀλλὰ ὀτιδήποτε συμβεῖ τὸν ἀναπαύει, σὰν να γίνεταί με τὸ θέλημά του. Καὶ χωρὶς να θέλει ὃ 'ἴδιος να κάνει τὸ θέλημά του βρίσκεται πάντοτε να τὸ κάνει. Γιατὶ για ὁποῖον δεν ἔχει δικὸ τοῦ θέλημα, καθετὶ ποῦ γίνεται εἶναι καὶ δικὸ τοῦ. Καὶ μ' αὐτὸν τὸν τρόπο φτάνει, ὅπως εἴπαμε, να μὴν ἔχει «προσπάθεια» καὶ ἀπὸ τὴν «ἀπροσπάθεια» ἔρχεται στην «ἀπάθεια».
ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ, έργα ασκητικά, 
Εκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 
σελ 101- 103 Α΄ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ 


ο βίος του αγίου εδώ 

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

η μπουγάδα του γέροντα…

tibet

Στο ξύλοσαπισμένο μπαλκόνι μιας μονής του Αγίου Όρους  και στα μπετόσιδερένια  του κόσμου η διάθεση της καρδιά μας είναι που αγιάζει τον τόπο και αναπαύει τον διπλανό μας.

Το παρακάτω περιστατικό έγινε στη μονή του Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο Όρος όταν Ηγούμενος  ήταν  ο γέροντας Αθανάσιος.

¨ Κάποια φορά άκουσαν δυνατές φωνές. Βγήκαν έξω και είδαν στον κάτω όροφο κάποιον μοναχό να φωνάζει και να διαμαρτύρεται επειδή ό Γέροντας εί­χε κρεμάσει λίγα ρούχα πλυμένα και έσταζαν στον όροφό του. Ό Ηγούμενος δεν μίλησε μόνο είπε σι­γανά: «Θα σε κανονίσω», και έκοψε το σχοινί πού είχε απλωμένα τα ρούχα του για να μην απλώσει άλλη φορά τα ρούχα του εκεί. ¨

Το περιστατικό αυτό βρίσκεται στο βιβλίο “Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση ” σελ.416

Λίγα λόγια για τον γέροντα :

π. Αθανάσιος Γρηγοριάτης ( +10-1-1953)
Ο Γέροντας της ειρήνης και της υπομονής

gerontaw athanasios - 0001.tif

Ο π. Αθανάσιος υπήρξε σεβάσμια μορφή που θύμιζε τους παλαιούς Πατέρες της Θηβαΐδας. Πράγματα απλά και σημαντικά όπως η γαλήνη, η ηρεμία, η έλλειψη ταραχής, η υπομονή, η εσωτερική ειρήνη και η ευγένεια στις σχέσεις του με τους άλλους, ήταν τα στοιχεία που συνέθεταν την προσωπικότητά του. Πτωχεία και στέρηση ήταν αναπόσπαστα στοιχεία στη ζωή του π. Αθανασίου, που διέθετε το διορατικό χάρισμα και γεύθηκε θείες παρηγορίες και ουράνιες χαρές.

Ως ηγούμενος στην Ι. Μ. Γρηγορίου (1924-1937)… θύμιζε μοναχούς της Μονής Στουδίου: « Πρέπει, έλεγε, να μείνουμε στύλοι ακλόνητοι εις τας παλαιάς παραδόσεις των πατέρων μας». Πάν απ’ όλα τοποθετούσε την υπομονή και την ειρήνη. Την χάρη της σιωπής προσπαθούσε να την μεταδώσει και στους υποτακτικούς του. Έλεγε συχνά: « Με τη σιωπή σώζεται κανείς από πολλά κακά».

Είχε το χάρισμα να απαλλάσσει τις ψυχές από το δαιμόνιο της λύπης. Το πετραχείλι του κάτω από το οποίο πολυάριθμες ψυχές βρήκαν παρηγοριά και ειρήνη, σώζεται σήμερα στην Ι. Μ. Γρηγορίου και συχνά ευωδιάζει. Όταν δε το αγγίξει στο κεφάλι του κάποιος μοναχός, που ταλαιπωρείται από λογισμούς λύπης και ταραχής αμέσως γαληνεύει.

Ο θάνατος του όχι μόνο δεν έσβησε τη μορφή του από τις καρδιές των υποτακτικών του, αλλά αντίθετα τη κατέστησε πιο ποθητή. Πολλές φορές στον ύπνο τους άλλοι τον είδαν να λάμπει μέσα σε θαυμαστό φως, άλλοι να βρίσκεται σε τιμητική θέση, άλλοι να λειτουργεί με εξαίρετα άμφια σε μεγαλοπρεπή ναό, άλλοι να παρουσιάζεται επιβλητικός και να τους βγάζει από κάποια δύσκολη θέση. Ο μακάριος Γέροντας υπήρξε χωρίς καμιά αμφιβολία «σκεύος χρυσίου ολοσφύρητον κεκοσμημένον παντί λίθω πολυτελεί».

( Αρχ. Χερουβείμ, Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές, Αθανάσιος Γρηγοριάτης, Εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπού – Αττικής – αποσπάσματα)

 

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

1η Αυγούστου : Ἀνάμνησις τῆς Προόδου τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει.


Τὴν ἥμερα αὐτὴ ὑπῆρχε ἡ συνήθεια στὴν Κωνσταντινούπολη νὰ βγάζουν τὸν Τίμιο Σταυρὸ ἀπὸ τὸ παλάτι καὶ νὰ τὸν φέρνουν στὴν Ἁγία Σοφία μὲ συνοδεία πλήθους ἱερέων καὶ διακόνων, ποῦ καθ’ ὁδὸν τὸν θυμιαζαν. Ἔκαναν πρῶτα μία στάσῃ στὸ μικρὸ βαπτιστήριο, ὅπου τελούνταν ἡ ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, καὶ κατόπιν ὁ Σταυρὸς κατετίθετο  στὸ ἱερὸ βῆμα τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ἀπὸ  τὴν Μεγάλη Ἐκκλησία γινόταν τις ἐπόμενες ἡμέρες ἡ περιφορὰ τοῦ ἀνὰ τὴν πόλη, ἀπὸ συνοικία σὲ συνοικία, μέχρι τὴν παραμονὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (14 Αὔγ.), γιὰ νὰ ἑξαγνιστεῖ ὁ ἀέρας καὶ νὰ προστατευθεῖ ἡ Βασιλεύουσα ἀπὸ ἐπιδημίες ποῦ μεταδίδονταν πιὸ εὔκολά τις ἡμέρες ἐκεῖνες, λόγῳ τῆς ζεστῆς. Ἀφοῦ χάριζε ἔτσι ὑγεία καὶ παραμυθία σὲ ὅσους τὸν τιμούσαν μὲ πιστή, ὁ Τίμιος Σταυρὸς ἐπέστρεφε πάλι στὸ παλάτι.

Ἀρχίζει σήμερα ἡ νηστεία τῆς Κοιμήσεως  τῆς Θεοτόκου, ἡ τήρησῃ τῆς ὁποίας εἶναι παρόμοια μὲ ἐκείνη τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Λέγεται καταχρηστικὰ καὶ Σαρακοστὴ τῆς Παναγίας.

~~~~~~~~~~~~~~~~
ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΙΝΔΙΚΤΟΣ

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

31η Ιουλίου μνήμη του αγίου πατρός Γερμανού επισκόπου Ωξέρ.



ένα μικρό περιστατικό από το συναξάρι του αγίου 


… τους κατήχησαν την Μεγάλη Σαρακοστή και αφού έφτιαξαν μια εκκλησία από κλαδιά, βάφτισαν πολλούς από αυτούς το Πάσχα. Αναγγέλθηκε τότε η άφιξη των εχθρών. Αμέσως οι νεόφυτοι έβγαλαν τους χιτώνες του Βαπτίσματος για να πάρουν τα όπλα και ο Γερμανός αναλαμβάνοντας την ηγεσία του συμβούλεψε να στήσουν ενέδρα σε μια κλειστή κοιλάδα…  όταν οι επιτιθέμενοι μπήκαν εκεί, οι δύο επίσκοποι εξέβαλαν ως πολεμική κραυγή ένα τριπλό «Αλληλούια» που επαναλαμβανόμενο από τον στρατό σαν βουητό έτρεψε σε φυγή τους εχθρούς από τους οποίους πολλοί χάθηκαν μέσα στον πανικό…

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Όλα χωρίς βία

Απέφευγε την οξύτητα στις εκφράσεις. Συνιστούσε πάντα όλα να γίνονται απαλά και χωρίς βία.

- Οι τρομακτικές μορφές πού παίρνει ό πο­νηρός και παρουσιάζεται στον χριστιανό, οφείλονται πολύ συχνά στον βίαιο τρόπο, με τον όποιον ό πιστός πολεμά τα πάθη του, έλεγε. Το πνεύμα τού κακού δεν έχει μορφή· οι άνθρωποι τού δίνουν μορφή ανάλογα με τα βιώματά τους, τα γονίδιά τους και την κληρονομικότητά τους.

- Και ό Μέγας Αντώνιος πού έβλεπε τέτοιες μορφές;

- Έ, δεν ήταν μέγας και άγιος από την αρχή, έλεγε με χαμόγελο.

- Να αγωνίζεσαι απαλά και χωρίς βία να μεταμορ­φώσεις τα αμαρτωλά πάθη σε καλά. Οι τρεις 'Ιεράρ­χες δεν έβλεπαν το κακό και δεν περιγράφουν τον διάβολο. Δεν ασκούσαν βία πάνω τους, ώστε να καταπιέσθει το νευρικό σύστημα. Με απαλό και ερω­τικό τρόπο έστρεφαν αβίαστα τον νου τους προς τον Χριστό, και τα άλλα υποχωρούσαν, κι έτσι δεν υπήρχε καμία καταπίεση. Δίνονταν στον Χριστό και όλη ή δυναμικότητά τους πήγαινε εκεί. Δεν έμε­νε τίποτα για τον αντίθετο. Αν την θλίψη σου την κάνεις προσευχή, αν τον πόνο σου δεν τον αφήνεις μέσα σου, αλλά τον κάνεις ανάταση, τότε μεταβάλ­λεται σε δύναμη. Έτσι έκαναν οι μεγάλοι Πατέ­ρες της Εκκλησίας και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τότε πού έμεινα τρεις μέρες στην εκκλησία και με­λετούσα περιμένοντας την κουρά μου, τότε ήμουν μέσα στον Θεό.

Και επανέλαβε την σκέψη του για την Εκκλησία:

- Όλοι να είμαστε ενωμένοι μέσα στην Εκκλησία. Μα ή Εκκλησία είναι άκτιστη. 'Όλοι ενούμεθα εκεί μεταξύ μας και με όλους τούς άγιους. Ενωμένοι και ό Υιός με τον Πατέρα και το Πνεύμα, ή Παναγία Τριάδα, κι εμείς μαζί Της. Αυτή είναι ή Εκκλησία.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΜΑΘΗΤΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ     ΜΗΛΕΣΙ 2011 σελ.224-225

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Η πίστη είναι πραγματοποίηση αυτών πού ελπίζουμε


Επιστολή του Αγίου Νείλου στον κανδιδάτο Ρηγίνο .



Πριν από κάποιον χρόνο άνθρωποι αγαπητοί στον Θεό, πού πιέζο­νταν για κάποια αναγκαία υπόθεσή τους, παρακαλούσαν ένα μοναχό να κάνει γι’ αυτούς προσευχές, ώστε να βοηθηθούν στό έργο τους με το να γίνει καλοκαιρία. Βλέποντας ο μοναχός τον ουρανό να συννεφιάζει και να πέφτουν ψιχάλες, αρνιόταν νά προσευχηθεί από φόβο μήπως αποτύχει. Εκείνοι όμως τού έλεγαν.
-  Σύ δώρησε μας μόνο την προσευχή, και πιστεύουμε ότι θά μάς γίνει οπωσδήποτε αυτό πού πιστεύουμε. 
’Έτσι λοιπόν, αφού έγινε ή προσευχή, βγήκαν έξω, αν καί βρέχονταν, χωρίς νά δυσανασχετούν ή να διαφωνούν. Διαλύθηκε τότε ό αέρας, καθάρισε ό ουρανός, και σταμάτησαν οι άνεμοι. ’Έτσι αυτοί πήγαν μέχρι τούς τό­πους πού ήθελαν, και γύρισαν πάλι στα δικά τους. αφού έφεραν σε αίσιο πέρας την υπόθεση τους.
 Αυτά σου τα διηγήθηκα τώρα, για να μπορέ­σεις έστω και μερικώς να καταλάβεις αυτό πού είναι γραμμένο, ότι «ή πίστη είναι πραγματοποίηση αυτών πού ελπίζουμε».

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ των Νηπτικών και Ασκητών 11Δ Νείλου του μοναχού επιστολές σελ. 220-221

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

ένας πραγματικός ηθοποιός

Ο άγιος Γελάσιος ο μίμος-2010

Ηθοποιός: διαμορφώνων ήθος ή χαρακτήρα # εκφράζων ήθη και συναισθήματα της ψυχής

Σε μια πόλη ήταν ένας ζυγιστής *. Έρχεται κάποιος κάτοικος της πόλης φέρνοντάς του πεντακόσια νομίσματα σφραγισμένα. Του λέει: «Πάρε τα σφραγισμένα πεντακό­σια νομίσματα και, όταν θα έχω ανάγκη, μού τα δίνεις λίγα-λίγα».

Όταν του τα έδωσε, κανείς άλλος δεν ήταν παρών εκεί. Άλλα ένας από τα υψηλά πρόσωπα της πόλης, πού περπατούσε έξω από τό ζυγοστάσιο, άκουσε και είδε ότι του έδωσε τα σφραγισμένα νομίσματα. Όμως ό ζυγιστής δεν ήξερε ότι άκουσε.

Ύστερα από μέρες έρχεται αυτός πού είχε δώσει τα χρήματα και λέει στον ζυγιστή: «Δώσ’ μου ένα μέρος από τα σφραγισμένα, γιατί έχω ανάγκη». Εκείνος νομίζοντας ότι κανείς δεν ήταν μπροστά, όταν του τα είχε δώσει, αρνήθηκε και είπε: «Τίποτε δεν μου έδωσες». Μόλις βγήκε ό άνθρωπος από κει ταραγμένος, τον συναντά εκείνο το επίσημο πρόσωπο και τού λέει: «Τί έχεις;» Αυτός του παρουσί­ασε το πρόβλημα. Τον ρωτάει: «Πράγματι του έχεις δώσει;» «Ναι», άπαντά. Τού λέει τότε: «Πες του: έλα και πείσε με ορκιζόμενος στον άγιο Ανδρέα, και αυτό μού αρκεί». Εκεί κοντά υπήρχε ναός τού άγιου μάρτυρα Ανδρέα.

Όταν επρόκειτο να ορκιστεί ό ζυγιστής, παίρνει εκείνο το επίσημο πρόσωπο τον υπηρέτη του και τού λέει: «Σήμε­ρα, μην ταραχθείς ότι κι αν κάνω· να το υπομείνεις». Μπαί­νει στον ναό, ξεντύνεται, και αρχίζει να προσποιείται τον δαιμονισμένο, βγάζοντας άναρθρες κραυγές. Όταν μπήκε ό ζυγιστής στον ναό, ό άλλος έλεγε: «Ό άγιος Ανδρέας λέει: Να, και αυτός ό άθλιος πήρε τα πεντακόσια νομίσματα του ανθρώπου και θέλει να δώσει ψεύτικο όρκο στο όνομά μου». Και τον έπνιγε λέγοντας: «Δώσε τα πεντακόσια νομί­σματα του ανθρώπου». Εκείνος ταράχτηκε και φοβισμένος ομολόγησε: «Εγώ θα τα φέρω αυτά». «Τώρα -τού λέει- να τα φέρεις».

Πήγε αμέσως και τα έφερε. Λέει ό δήθεν δαιμονισμέ­νος στον κάτοχο των νομισμάτων: «Ό άγιος Ανδρέας λέει: Βάλε στο τραπέζι έξι νομίσματα ως δωρεά στην εκκλησία». Κι αυτός τα έβαλε με χαρά.

Όταν έφυγαν, πήρε τα ρούχα του, ντύθηκε με ευπρέ­πεια και πήγε πάλι και περπατούσε στο μέρος πού ζύγιζαν, όπως συνήθως. Ό ζυγιστής τον πρόσεχε από πάνω ως κάτω. Τον ρωτά: «Φίλε, γιατί με προσέχεις; Πίστεψέ με, με τη χάρη του Θεού δεν έχω δαιμόνιο. Όταν ό άνθρωπος αυτός σού έδωσε τα χρήματα, περπατούσα έξω, και με ακρίβεια άκουσα και είδα ο,τι έγινε. Αν σού το φανέρωνα, θα έλεγες εσύ μόνος σου τα λες αυτά, δεν μπορούμε να σε πιστέψουμε. Γι΄ αυτό λοιπόν σκέφτηκα να σκηνοθετήσω αυτό το τέχνασμα, ώστε και εσύ να μη χάσεις την ψυχή σου Κάι ό άνθρωπος να μη χάσει άδικα τα χρήματά του».

* Ζυγιστής: α) ελεγκτής, β) δημόσιος υπάλληλος ως αγορανομικός ελεγ­κτής.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, Κεφ ΙΖ΄ 35, Τόμος Δ΄

Εκδόσεις Ι.Ησυχ “Το Γενέσιον της Θεοτόκου” Πανόραμα Θεσσαλονίκης

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Για τη νηστεία. Αγίου Μάρκου του Ασκητού

StMarktheAscetic3
Εκείνοι που αρχίζουν την άσκηση και την εκτελούν, και οι νέοι και οι μεγαλύτεροι, έχοντας το σώμα τους δυναμωμένο, χωρίς να φοβούνται ούτε την κούραση, ούτε την ταλαιπωρία, πρέπει με πολλή προθυμία να έχουν διαρκώς αρχηγό τους τη χρησιμότερη και ασφαλέστερη νηστεία. Να τρώνε από καιρό σε καιρό το ψωμί με τη ζυγαριά, και το νερό να το πίνουν με μέτρο, και να χρησιμοποιούν τόσο, ώστε να φεύγουν από το δείπνο πεινασμένοι και διψασμένοι, για να μη εμποδίζονται από την ηδονή των φαγητών να προσφέρουν την αναγκαία υπηρεσία στον Θεό. Γιατί, αν θελήσουμε τρώγοντας να χορτάσουμε, γρήγορα κυριευμένοι από ακηδία θα στραφούμε σε άλλη επιθυμία, και αν την ικανοποιήσουμε και αυτήν τρώγοντας, θα την αποδοκιμάσουμε και αυτήν όπως και την πρώτη και θα την εγκαταλείπουμε. Και δεν μπορούμε, εάν σκεφθούμε μέσα μας επιθυμία ή νηστεία, να επιμείνουμε στην παράκληση χορτάτοι. Τι πιο πολυτελές μεταξύ των τροφών υπάρχει από το μάννα; Κι όμως, μόλις το έφαγε και, χόρτασε ο Ισραηλιτικός λαός, όταν δεν είχε κάτι καλύτερο να επιθυμήσει, επιθύμησε το κατώτερο, σκόρδα και κρεμμύδια, επειδή στον χορτασμό η επιθυμία του άλλου είναι έμφυτη. Εφόσον λοιπόν μόλις χορτάσουμε ψωμί, επιθυμούμε κάτι άλλο, τρώγοντας ψωμί να μη χορταίνουμε, ώστε, επιθυμώντας αυτό, να επιθυμούμε πάντοτε να χορτάσουμε, με σκοπό και τη ζημιά της επιθυμίας να αποφύγουμε, και να επιτύχουμε τη δικαίωση από την εγκράτεια.

Άλλ’ ίσως πει κάποιος από τους πιο οκνηρούς ως προς τη νηστεία. Μήπως είναι αμαρτία το να τρώγει ο άνθρωπος; Αλλ’  ούτε και εγώ το συμβουλεύω αυτό επειδή είναι αμαρτία. Αλ’ επειδή η αμαρτία αποτελεί επακόλουθο αυτού. Και ο Ισραήλ δεν αμάρτησε επιθυμώντας τα σκόρδα και τα κρεμμύδια, αλλά με την επιθυμία, μιλώντας άσχημα εναντίον του Θεού, ασέβησε. Γιατί είπε- «Μήπως μπορεί ο Θεός να στρώσει τραπέζι στην έρημο;». Και όταν τους ετοιμάσθηκε το τραπέζι, τότε εκδηλώθηκε η οργή του Θεού μεταξύ τους, και σκότωσε, δένοντας τους χειροπόδαρα, τους αρχηγούς τους, για να μη επιθυμήσουν πάλι ζώντας άλλη τροφή, και επαναστατήσουν πάλι εναντίον του Ύψιστου, και εξολοθρευθούν και οι υπόλοιποι από αυτούς. ’Έργο μας είναι να εξουσιάσουμε την αυθάδη κοιλιά μας. Γιατί είναι Θεός για εκείνους που νικώνται από αυτήν και δεν είναι δυνατόν να αθωωθεί όποιος την ανέχεται. Όμως δεν είναι μόνο ο χορτασμός επικίνδυνος, αλλά και η ασιτία. Γιατί, εάν περάσουν περισσότερες μέρες χωρίς να φάμε τίποτε, η αδιαφορία μπαίνοντας μέσα μας θα επαναστατήσει και θα μας πολεμήσει, και τότε την αγρυπνία μας κατά τη νύχτα θα την μεταβάλει σε ύπνο. ενώ την προσευχή της ημέρας σε σαρκικούς λογισμούς, ώστε εμείς από τον ύπνο να μη ωφεληθούμε καθόλου, ενώ από τους σαρκικούς λογισμούς να βλαφθούμε πάρα πολύ. Γιατί αρχίζουμε, επειδή ασκούμε τη νηστεία περισσότερο από τους άλλους, να υπερηφανευόμαστε και να περιφρονούμε τους μικρότερους, πράγμα που είναι φοβερότερο από κάθε αμάρτημα. Γιατί, όπως ένας άμυαλος γεωργός, εάν αφήσει άσπαρτο το χωράφι του, που το προετοίμασε με πολλά έξοδα, κόπιασε με ζημιά, έτσι και εμείς· εάν τη σάρκα μας, την όποια υποτάξαμε με πολύ κόπο, δεν την καταπονήσουμε με τα λόγια της προσευχής, η προσπάθειά μας θα αποβεί μάλλον εις βάρος μας.

Άλλ’ ίσως κάποιος να πει Εάν η δικαίωση βρίσκεται στην προσευχή, τότε ποιά η ανάγκη της νηστείας; Είναι μεγάλη και με κάθε τρόπο. Γιατί, όπως κάποιος από τους φτωχούς γεωργούς, εάν σπείρει σε ακαλλιέργητο χωράφι χωρίς να οργώσει το χώμα, θα θερίσει αγκάθια αντί για σιτάρι, έτσι και εμείς εάν, αφού βασανίσαμε τη σάρκα μας με τη νηστεία, δεν σπείρουμε τον λόγο της προσευχής, αντί για δικαίωση, θαποκομίσουμε αμαρτίες. Γιατί η σάρκα μας αυτή προέρχεται από εκείνη τη γη. και εάν δεν την φροντίσουμε τόσο πολύ. όσο εκείνην, δεν θα βλαστήσει ποτέ καρπό δικαιοσύνης. Και τα λέγω αυτά όχι για να αποθαρρύνω εκείνους που θέλουν να ωφεληθούν από τη νηστεία, αλλά για να προτρέψω εκείνους που θέλουν να ασκήσουν την απάθεια του σώματός τους με διάκριση και φόβο Θεού. Γιατί, με όποιον τρόπο ωφελεί εκείνους που την πλησιάζουν με περίσκεψη, με τον ίδιο τρόπο βλάπτει εκείνους που καταφεύγουν σ’ αυτήν ασυλλόγιστα. Εκείνοι λοιπόν που επιθυμούν να έχουν ωφέλεια απ’ αυτήν. πρέπει να προφυλάσσονται και από τη βλάβη της. Και το ψωμί που τρώμε μετά την συμπλήρωση της νηστείας, την οποία ορίζουμε για τον εαυτό μας, αυτό να το διαιρούμε σε μέρη ίσα προς τις μέρες της νηστείας, ώστε, τρώγοντας ένα μικρό κομμάτι κάθε μέρα, να φιμώσουμε την επιθυμία της σάρκας μας, και να έχουμε την καρδιά μας αφοσιωμένη στην ωφελιμότερη προσευχή, ώστε με τη δύναμη του Θεού, φυλαγμένοι από την έπαρση, να διανύουμε όλες τις μέρες της ζωής μας με ταπεινοφροσύνη, χωρίς την όποια κανένας δεν ευαρέστησε τον Θεό.

Γιατί, εάν φροντίζαμε την ταπεινοφροσύνη, δεν θα είχαμε ανάγκη από παιδεία· καθόσον όλα το κακά και δεινά που συμβαίνουν σε μας, συμβαίνουν εξαιτίας της υπερηφανείας μας. Πράγματι, αν στον 'Απόστολο Παύλο, για να μη επαρθεί, δόθηκε άγγελος του Σατανά, πόσο μάλλον σε μας τους έπη ρ μένους δεν θα δοθεί ο ίδιος ο Σατανάς, για να μας καταπατεί μέχρι να ταπεινωθούμε; Οι προπάτορες μας ήταν κύριοι του σπιτιού τους, και πλούτο είχαν, και για τις γυναίκες και τα παιδιά τους φρόντιζαν, και με τον Θεό μιλούσαν λόγω της ειλικρινούς ταπεινοφροσύνης τους. Ενώ εμείς και από τον κόσμο αναχωρήσαμε, και τα σπίτια μας εγκαταλείψαμε και χλευαζόμαστε από τους δαίμονες εξαιτίας της αλαζονείας μας. Εκείνος που επαίρεται αγνοεί τον εαυτό του. Γιατί, αν γνώριζε τον εαυτό του και την αφροσύνη του με την οποία συμπεριφέρεται, δεν θα υπερηφανευόταν. Και αυτός που αγνοεί τον εαυτό του, πως μπορεί να γνωρίσει τον Θεό; Γιατί, αν δεν μπόρεσε να καταλάβει την αφροσύνη του, πως θα μπορέσει να καταλάβει τη σοφία του Θεού. από την όποια βρίσκεται πολύ μακριά και είναι ξένος προς αυτήν; Καθόσον εκείνος που γνωρίζει τον Θεό, βλέπει σαν σε καθρέφτη τη μεγαλοσύνη του, και κακίζει τον εαυτό του, όπως έκανε ο μακάριος Ιώβ, ο όποιος λέγει- «Προηγουμένως μόνο με τα αυτιά μου άκουα για σένα. Τώρα όμως σε είδα με τα μάτια μου. Γι’ αυτό ελεεινολόγησα τον εαυτό μου και έλειωσα. Αισθάνομαι ότι είμαι χώμα και στάχτη».

Εκείνοι λοιπόν που μιμούνται τον Ιώβ, αυτοί βλέπουν τον Θεό. και αυτοί που τον βλέπουν, αυτοί τον γνωρίζουν. Αν λοιπόν Θελήσουμε να δούμε τον Θεό. ας ελεεινολογήσουμε τον εαυτό μας και ας δείξουμε ταπεινοφροσύνη. ώστε, όχι μόνο να τον βλέπουμε απέναντι μας, αλλά και έχοντας τον μέσα μας να κατοικεί και να αναπαύεται. να τον απολαμβάνουμε. Γιατί με τον τρόπο αυτόν η αφροσύνη μας θα σοφισθεί με τη σοφία του. και η αδυναμία μας θα ενισχυθεί με τη δύναμή του, δυναμώνοντας μας για χάρη αυτού που μας αξίωσε της δωρεάς αυτής, για να δοξαστεί περισσότερο σε μας και να καταντροπιάσει υπερβολικά τον εχθρό μας διάβολο για χάρη μας, με τον ίδιο τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό, γιατί, σ’ αυτόν πρέπει η δόξα και μεγαλοσύνη και μεγαλοπρέπεια στους αιώνες. Αμήν.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ὁ τοῦ Κυρίου Σταυρός, τοῖς ἀκλινῶς αὐτὸν προσκυνοῦσι, πάσης ἡδονῆς χαλινός ἐστι,

305295_302267496451425_155974544414055_1227144_283204909_n

Τῌ ΠΕΜΠΤῌ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΕΣΠΕΡΑΣ

Ἀπόστιχα

Ἰδιόμελον  Ἦχος β'

Ὁ τοῦ Κυρίου Σταυρός, τοῖς ἀκλινῶς αὐτὸν προσκυνοῦσι, πάσης ἡδονῆς χαλινός ἐστι, καὶ νόμος ἐγκρατείας· οἱ γὰρ ἀπαύστως ἀφορῶντες, εἰς τὸν ἐν αὐτῷ παγέντᾳ, σταυροῦσι τὴν σάρκα, σὺν τοῖς παθήμασι, καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις, ἐξ ὧν καὶ ἡμεῖς, γενέσθαι σπεύδοντες διὰ νηστείας καθαρᾶς, οἰκειωθῶμεν, τῷ φιλανθρώπως ἡμᾶς οἰκειωσαμένῳ τῷ πάθει, καὶ τῆς οἰκείας ἀπαθείας τὴν φύσιν μεταδόντι, τῷ ἔχοντι τὸ μέγα ἔλεος.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Ἠνέῳκται τῆς θείας, μετανοίας τὰ πρόθυρα, προσέλθωμεν προθύμως

400288_312050618832188_132322463471672_793690_1166534761_n

Δύσκολο είναι να παραστούμε στο ναό αυτές τις ημέρες για να ακούσουμε τα όσα ωφέλημα έχει να μας πει η Εκκλησία για τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθούμε προσωπικά και ως Σώμα προς το Πάσχα.

Το διαδίκτυο έχει όμως και τα καλά του. Σου δίνει την δυνατότητα να προσεγγίσεις τα κείμενα και τα ακούσματα των ημερών.

Μέσα σε αυτόν τον αγρό θέλησα να εισέρθω την Κυριακή το απόγευμα. Και φθάνοντας σήμερα στα απόστιχα   της ακολουθίας του Εσπερινού ακούω την Εκκλησία μας να ονομάζει αυτή την περίοδο της νηστείας Έαρ που ως άνθη που μοσχοβολούν έχει την μετάνοια μας.

Ἀπόστιχα

Ἀνέτειλε τὸ ἔαρ τῆς νηστείας, καὶ τὸ ἄνθος τῆς μετανοίας· ἁγνίσωμεν οὖν ἑαυτοὺς ἀδελφοί, ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ, τῷ φωτοδότῃ ψάλλοντες, εἴπωμεν· Δόξα σοι, μόνε φιλάνθρωπε. (Δίς)

Μας προτρέπει η Εκκλησία μας, να γίνουμε και εμείς μια Άνοιξη δια της αποχής μας από το κακό μέσα στα σκοτάδια και τους χειμώνες του κόσμου.  Ως δέντρα να αναπτυχτούμε δια της μετανοίας, να ανθίσουμε, να μοσχοβολήσει, να αρωματιστεί ο κόσμος. 

Τρία από τα πολλά τροπάρια με τα οποία η Εκκλησία μας συμβουλεύει να διανύσουμε την εβδομάδα της Τυρινής.

Λιχνευσάμενοι, τὴν πρώτην ὑπέστημεν γύμνωσιν, ἡττηθέντες τῆς πικρᾶς γεύσεως, καὶ τοῦ Θεοῦ ἐξόριστοι γεγόναμεν, ἀλλ' ἐπανάγωμεν πρὸς μετάνοιαν, καὶ τὰς αἰσθήσεις ἐκκαθάρωμεν πρὸς ἃς ὁ πόλεμος, ἐπεισόδιον τὴν νηστείαν ποιούμενοι, ἐλπίδι χάριτος, τὰς καρδίας βεβαιούμενοι, οὐ βρώμασιν, ἐν οἷς οὐκ ὠφελήθησαν οἱ περιπατήσαντες, καὶ βρωθήσεται ἡμῖν ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ ἱερᾷ καὶ φωτοφόρῳ νυκτὶ τῆς ἐγέρσεως, τὸ ὑπὲρ ἡμῶν ἀχθὲν σφάγιον, τὸ τοῖς Μαθηταῖς κοινωνῆσαν, ἐν ἑσπέρᾳ τοῦ μυστηρίου, καὶ σκότους λύον τὴν ἀγνωσίαν, ἐν τῷ φωτὶ τῆς αὐτοῦ Ἀναστάσεως.

Ἠνέῳκται τῆς θείας, μετανοίας τὰ πρόθυρα, προσέλθωμεν προθύμως, ἁγνισθέντες τὰ σώματα, βρωμάτων, καὶ παθῶν τὴν ἀποχήν, ποιοῦντες ὡς ὑπήκοοι Χριστοῦ, τοῦ καλέσαντος τὸν κόσμον, εἰς βασιλείαν τὴν ἐπουράνιον, δεκάτας τοῦ παντὸς ἐνιαυτοῦ, προσφέροντες τῷ πάντων Βασιλεῖ, ὅπως καὶ τὴν Ἀνάστασιν αὐτοῦ, πόθῳ κατίδωμεν.

Πάντα τὸν χρόνον, ἡ νηστεία ὠφέλιμός ἐστι, τοῖς αἰρουμένοις καὶ ποιοῦσιν αὐτήν· οὔτε γὰρ ἐπήρεια δαιμόνων, κατατολμᾷ τοῦ νηστεύοντος, ἀλλὰ καὶ οἱ φύλακες τῆς ζωῆς ἡμῶν Ἄγγελοι, φιλοπονώτερον παραμένουσι, τοῖς διὰ νηστείας ἡμῖν κεκαθαρμένοις.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

- Τί πρέπει να φυλάξω, για να ευαρεστήσω το Θεό;

μεγας αντωνιος και 2

Ερώτησε κάποιος τον αββά Αντώνιο:

- Τί πρέπει να φυλάξω, για να ευαρεστήσω το Θεό;

Και ό γέρων αποκρίθηκε.

- Φύλαξε όσα σου παραγγέλλω και όπου πηγαίνεις, έχε πάντοτε το Θεό εμπρός στους οφθαλμούς σου, και για ότι πράττεις έχε τη μαρτυρία από τις άγιες Γραφές και από όποιον τόπο μένεις να μη μετακινείσαι γρήγορα. Αυτά τα τρία να φυλάξεις και να σωθείς.

17η Ιανουαρίου τοῦ ὅσιου πατρός ἤμων Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου.

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 1

Τῷ αὔτω μηνί ΙΖ μνήμη τοῦ ὅσιου πατρός ἤμων Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου.

Οὗτος ὁ μέγας πατήρ ἠμῶν Ἀντώνιος ἦτο ἄπο τήν Αἴγυπτον, διδαγμένος τήν πίστιν τοῦ Χρίστου ἀπό τόν πατέρα καί τήν μητέρα του. ’Ἤκμαζε δέ κατά τούς χρόνους τοῦ Διοκλητιανου καί Μαξιμιανου καί ἔφθασεν ἕως εἰς τούς χρόνους τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, ἐν ἐτει τιη' (318). Οὗτος λοιπόν, ἐπειδή ἐξέδωκε τόν ἐαυτόν τοῦ εἰς τήν ἀσκητικήν ζωήν, τόσον ὑπερέβαλεν ὅλους τους τότε ἀσκητᾶς καί ὁσίους, ὥστε ἔγινεν εἰς ὅλους τους μεταγενεστέρους παράδειγμα καί τύπος τῆς ἀσκήσεως. Καί τό παράδοξον εἶναι ὅτι καί πρῶτος αὐτός ἡ ὁμού μέ πολλά ὀλίγους ἔγινεν ἀρχηγός τῆς ὑπέρ ἄνθρωπον ταύτης ἀσκητικῆς καί ἀγγελικῆς πολιτείας καί μόνος σχεδόν ἔφθασεν εἰς τόν ἄκροτατον ὄρον τῆς πολιτείας ταύτης, καθώς ὁ κατά πλάτος τούτου βίος διηγεῖται. Ἠμεῖς δέ τήν συντομίαν μεταχειριζόμενοι δέν ἔχομεν εὐκαιρίαν νά διηγώμεθα ἐκεῖνα ὅσα εἶναι φημισμένα εἰς τούς πολλούς διά τόν μέγαν τοῦτον Ἀντώνιον. Τόσω δέ μόνον εἶναι ἀνάγκη νά εἴπωμεν, ὅτι ὁ μέγας οὗτος πατήρ ἀκόμη τό θνητόν σῶμα φέρων ἠρπάζετο ἔξω του σώματος καί ἔβλεπε τάς ἀναβάσεις τῶν ψυχῶν, ὀτε ἐξήρχοντο ἀπό τά σώματα τῶν ἀνθρώπων. Καί ὅτι ἄλλων μέν ἀνθρώπων αἵ ψυχαι ἀνέβαινον ὑψηλότερα ἀπό τούς δαίμονας, οἵτινες ἐζήτουν νά πιάσωσιν αὐτᾶς, ἄλλων δέ ἐπιάνοντο ἀπό αὐτούς, φεῦ! καί κατεβιβάζοντο εἰς χάσμα βαθύτατον, τό ὅποιον εἶναι βεβαίως ἴδιον μόνης της νοερᾶς καί ἀσωμάτου φύσεως. Ζήσας δέ χρόνους ἑκατόν πέντε πρός Κύριον ἐξεδήμησεν, ἐν ἐτει τξς'(366). Τελεῖται δέ ἡ αὐτοῦ σύναξις καί ἑορτή ἐν τῇ ἁγιωτάτη μεγάλη ἐκκλησία. (Ὁ κατά πλάτος βίος αὐτοῦ συνεγράφη καί ἐστάλη πρός τούς ἐν Αἴγυπτω μοναχούς ἀπό τόν μέγαν Ἀθανάσιον τόν Ἀλεξανδρείας ἑλληνιστί, οὐ ἡ ἀρχή· «Ἄγαθην ἅμιλλαν ἐνεστήσασθε». Ἀπό δέ τό ἑλληνικόν μετεφράσθη εἰς τό ἁπλοῦν καί εὑρίσκεται εἰς τόν Παράδεισον ὅρα καί ἐγκώμιον αὐτοῦ εἰς τήν Σάλπιγγα.

Συναξαριστής των Δώδεκα Μηνών του Ενιαυτού τόμος τρίτος Ιανουάριος- Φεβρουάριος εκδόσεις Ορθόδοξη Κυψέλη Θεσσαλονίκη

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Η ασεβής απαρχή του «Φαρμακιδείου Άγους» του Καθηγητή και συγγραφέα, Αριστείδη Πανώτη

319615_288824637795711_155974544414055_1176400_1439674530_n

Διαβάζω αυτό το κείμενο και θαυμάζω την προσωπικότητα αυτού του κυρίου Αριστείδη Πανώτη ! Τον ευχαριστώ για την γνώση την οποία μας προσφέρει. Πόσο μας λείπει αυτή η μορφωτική για τα πρόσωπα, το νου και τις καρδιές μας ενημερώσει!

  
amen.gr

του Καθηγητή και συγγραφέα, Αριστείδη Πανώτη

Είχα απο χρόνια επισημάνει την δυναμική προσωπικότητα του Κυρίλλου Gundyayev - πνευματικού παιδιού του μακαρίτη Λένινγκραντ Νικοδήμου - από την εποχή που ήταν απεσταλμένος στη Γενεύη στο Π.Σ.Ε.-(1971-1974). Μετά πρόσεξα την προώθησή του στη σχολαρχία της Θεολογικής Ακαδημίας της Πετρουπόλεως (1974) και την εκλογή του σε τιτουλάριο αρχιεπίσκοπο Vyborg (1974-1976). Μετά έμαθα την μετάθεσή του στη μητρόπολη Σμολένσκ (1976-2009) και τέλος την ανύψωσή του σε Πατριάρχη «πασών των Ρωσιών». Όταν παρηκολούθησα τηλεοπτικά την ενθρόνισή του με ξένισε μια λειτουργική αταξία του με την οποία υποβάθμισε στη συλλειτουργία τον εκεί παριστάμενο Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Όταν μελέτησα τα επίσημα κείμενα των λόγων του, και άλλα συμφραζόμενα, διαπίστωσα ότι ο ανυψωθείς είναι ένα τετραπέρατο πρόσωπο με σαφείς στόχους που άπτωνται του παλαιού ιδεολογήματος της «Αγίας Ρωσίας», ως αυτοκρατορικής προστάτριας δυνάμεως της Οικουμενικής Ορθοδοξίας. Έφθασε στην κορυφή της ρωσικής ιεραρχίας σε κρίσιμη ώρα για να θέσει υπό το ωμοφόριό του όλους τους ανά την οικουμένη ρωσογενείς ορθοδόξους με μιας «έτερης μορφής» εκκλησιαστική τακτική που συνδύαζε τον τσαρικό «Μεγαλοϊδεαλισμό» με τον σοβιετικό «διεθνισμό» για να αναπληρώσει το κενό των εννέα δεκαετιών που άφησε το αθεϊστικό σοβιετικό καθεστώς.

Αυτός ο «Πανρωσικός Συνασπισμός» έχει ιδιαίτερη σημασία όταν η πολιτική εξουσία στις «αυτοκέφαλες» Εκκλησίες της Ανατολικής Ευρώπης υποβαθμίζει την ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή με σειρά ενεργειών. Έτσι, το «Μετασοβιετικό καθεστώς» δεν άργησε να παρουσιάζεται πλέον ως το μόνο ορθόδοξο κράτος στον κόσμο που προασπίζει και μεγαλύνει το γόητρο της Ορθοδοξίας. Απ' εναντίας οι Έλληνες πολιτικοί των έσχατων ημερών εμφανίζονται να ενδιαφέρονται μόνον πως θα αποδεκατίσουν την από αιώνων περιουσία της Εκκλησίας για να εξυπηρετήσουν την εκλογική πελατεία τους. Στην περιθωριοποίηση αυτή του Γένους μας συμπράττουν και εθελοτυφλούντες εκκλησιαστικοί που δεν αντιλαμβάνονται την σημασία της προσπάθειας συναγωγής υπό την Πανρωσική στέγη όλων των ρωσογενών τοπικών Εκκλησιών της άλλοτε Σοβιετίας, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Μολδαβίας, κ.τ.λ. Αυτά τα μηνύματα εκ Μόσχας συμβαίνουν όταν Φαρμακιδιστές αρχιερείς εκθειάζουν την κακοποιημένη από το κράτος «αυτοκεφαλία» του 1850 και από την μετα ταύτα Καταστατική νομοθεσία του. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να δηλώνουν πως η υφιστάμενη ελλαδική κακοδαιμονία δημιουργήθηκε από τους «ασφαλιστικούς όρους» του σχετικού Τόμου του 1850 και της Πράξεως του 1928, αυτούς που τέθηκαν για να προστατεύουν την ανεξαρτησία της τοπικής Εκκλησίας.

Επειδή, κάθε αλλότριος «Συνασπισμός» θυγατρικής Εκκλησίας κατεργάζεται κάποιους ιεροκρύφιους λογισμούς σε βάρος της Πανορθοδόξου ενότητος, θέλησα πριν ενάμιση χρόνο με κάποιες σκέψεις να υπενθυμίσω σε όσους με τιμούν με την προσοχή τους, ότι το Γένος μας απέδειξε πως έχει τα εχέγγυα της αποστολικής οικουμενικής του κλήσεως διαχειριζόμενο επι 1500 χρόνια τον κεντρικό ιερό Θεσμό της κατ' Ανατολάς Εκκλησίας. Επομένως, δεν χρειάζεται υποκατάσταση της Μητρός Εκκλησίας απο τον τσαρικό «Δικέφαλο» όταν οι ορθόδοξοι λαοί έχουν νωπά στη μνήμη τους τα πεπραγμένα της «τσαρικής» και της «σοβιετικής» εκκλησιαστικής παρεμβολής στην Ανατολική Ευρώπη!

Προσπάθησα να υπενθυμίσω στους ενταύθα Φαρμακιδιστές την ενότητα της ανά την Οικουμένη ελληνοφώνου Ιεραρχίας των 100 και πλέον αρχιερέων, τώρα που ξύπνησε στο Βορρά ο ρωσικός Πολύφημος και καταμετρά τα ποίμνιά του! Και αυτό γιατί σήμερα σπανίζουν οι σοβαρά εκκλησιαστικά και θεολογικά πεπαιδευμένοι και διαφαίνεται στους περισσότερους μόνον ο ζήλος της κοσμικής καταξιώσεως που κλονοποιεί «Φαρμακίδειο άγος» στην «ελλαδική αυτοκεφαλία».

Όμως κάποιος «άσπονδος υποτιμητής» του Φαναρίου που έτυχε να είναι συνοδικός ταράχθηκε από τις σκέψεις μου και παρέσυρε τους συνοδικούς αρχιερείς, μερικούς των οποίων γνωρίζω από παιδιά, να ζητήσουν από τον γέροντα διδάσκαλό τους «εξηγήσεις». Όσοι διάβασαν το αποσταλέν αυτό το συνοδικό έγγραφο παραξενεύτηκαν για την έγκρισή του, μα πολύ περισσότερο για το πρόσωπο που το υπέγραφε! Νόμιζαν πως εισάγεται στην ενταύθα Εκκλησία η παρηκμασμένη πλέον και στη Δύση «Ιερή λογοκρισία», το Nihil Obstat και imprematur, και θέλησαν να δημιουργήσουν ζήτημα με τα ΜΜΕ. Όμως τους εμπόδισα και τίμησα με τη σιωπή μου το έγγραφο επιφυλασσόμενος να απαντήσω στους εντυγχάνοντες με τον Γ  τόμο του Συνοδικού μου. Ομως η δημοσίευση καθυστερεί λόγω οικονομικής δυσπραγίας και αποφάσισα μεθεορτίως να αποκαλύψω μέχρι ποίου σημείου απιστίας και ασεβείας μπορεί να φθάσει το «Φαρμακίδειο άγος» για να πλήξει την Μητέρα Εκκλησία!

Όσοι μελέτησαν στον Β'  τόμο του Συνοδικού μου (σελ. 53-72) τα της υποδοχής στην Αθήνα του χορηγηθέντος Πατριαρχικού και Συνοδικού Τόμου απόρησαν για την πολύμηνη μετα ταύτα σιωπή της ανακτορικής κυβερνήσεως Κριεζή. Ο Φαρμακίδης και οι γύρω του είδαν πως το Θεσμικό κέντρο της κατ' Ανατολάς Εκκλησίας στην πραγματικότητα θεώρησε εντελώς ανύπαρκτο, όπως κανονικά ήταν, το καθεστώς που αρχιτεκτόνησε ο ίδιος με τον Μάουρερ και επέβαλε στην τοπική Εκκλησία το 1833. Τότε τρώθηκε ο εγωισμός του και σε συνεργασία με τον πρωθυπουργό Κριεζή και τον Υπουργό Εκκλησιαστικών Κ. Πάϊκο «σκέφτηκαν να περιφρονήσουν και να παρακάμψουν τον χορηγηθέντα Πατριαρχείο Τόμο» και υποχρέωσαν την τότε «Σύνοδο» των Αθηνών να γράψει γράμμα που στάλθηκε με τον αρχιμανδρίτη Μισαήλ Αποστολίδη, προς στην Σύνοδο της Πετρουπόλεως και «να ζητήσει από τους Ρώσους την αναγνώριση της αυθαίρετης αυτοκεφαλίας της για να παρασιωπήσουν τον σταλέντα Τόμο»! Όμως, οι Ρώσοι συνοδικοί σεβόμενοι το Κανονικό Δίκαιο της Εκκλησίας υπέδειξαν στον εξ Αθηνών απεσταλμένο την μόνη κανονική οδό διευθετήσεως αυτής της κανονικής αταξίας των ελλαδιτών που ήταν η πλήρης αποδοχή του Τόμου του 1850 με την δήλωση ότι: «θα αποκατασταθεί η κοινωνία της Συνόδου των Αθηνών μαζί της μόνον εφ'όσον η νέα νομοθεσία θα ανταποκρινόταν στους όρους του Τόμου»!!

Η αχάριστη αυτή ύβρις προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν διέφυγε από τον Τύπο της εποχής και σχολιάστηκε για την δολιότητά της με βαρείς χαρακτηρισμούς. (Βλέπε εφημερίδα « Ελπίς» των Αθηνών. αριθμ. 2531, φύλλο 625 της 26 Απριλίου 1851). Αλλα λειτούργησε ο αδέκαστος πνευματικός νόμος «που βλέπει τα πάντα». Μπορεί να διαβάσει κανείς για το πως ήρθε το τέλος του Φαρμακίδη, το 1860 (Βλέπε Συνοδικό τ.Β  σσ. 145). Τώρα μαθαίνουμε για τον Μισαήλ Αποστολίδη - εκλεγέντα απο τα ανάκτορα, το 1862, από Πατρών σε μητροπολίτη Αθηνών - ότι και εκείνος είχε άδοξο τέλος στην πρωτεύουσα, το 1863, μετά από μόλις επτάμηνη αρχιερατεία!

Αλλά μήπως το «Φαρμακίδειο άγος» έπαυσε να μολύνει την σκέψη όσων με κρυψίνοια εξέθρεψαν την κενοδοξία της φιλοπρωτείας και είχαν την ατυχία να συνεργαστούν με θολωμένα μυαλά που τους πουλούσαν εκδουλεύσεις για να πετύχουν την προαγωγή τους;

Δυστυχώς, δεν λείπουν τέτοιοι απο τον περίβολο των ισχυρών και παρασύρουν ακόμη και διαβασμένους ταγούς σε κανονικά ολισθήματα, όπως εκείνο της αθετήσεως του ουσιώδους «πνευματικού δικαιώματος κρίσεως των χειροτονιών των ιεραρχών της Μητρός Εκκλησίας»! Η ύβρις αυτή στον ευεργέτη ιερό Θεσμό προκάλεσε την αντίδραση της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Θρόνου και προέκυψε το 2004 «το επιτίμιο ακοινωνησίας» για πρόεδρο τοπικής Εκκλησίας, θεσμικά συσταθείσης με Τόμο απο την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Οι κακές εκδουλεύσεις παρέσυραν ακόμη και τον ένθερμο υμνητή της πατριαρχικής αξίας και των δικαιωμάτων της, εις το να μεγεθύνει την αχαριστία με Φαρμακίδεια μίμηση των όσων συνέβησαν το 1851! Έτσι, ζητήθηκε η «ανάδελφη» συνδρομή του Μόσχας Αλεξίου Β', που δεν έχασε την ευκαιρία να παρηγορήσει τον οικέτη του και κινητοποίησε τον λαλίστατο μηχανισμό επί των Εξωτερικών του Ρωσικού Πατριαρχείου που προίστατω τότε ο νυν πατριάρχης Κύριλλος. Το ίδιο έπραξαν και οι ομόψυχοι της Μόσχας Πατριάρχες Αντιοχείας και Γεωργίας, οι οποίοι όμως παραστάθηκαν με το «αζημίωτο» στο πλευρό του κλυδωνιζόμενου μακαριστού, άλλοτε στενού φίλου μου, προέδρου Αθηνών. Τότε και η πολιτική εξουσία έδειξε την ασχετοσύνη της για τα εκκλησιαστικά πράγματα και οι εκπρόσωποί της συμπεριφέρθηκαν ασεβέστατα στους εν Φαναρίω και έλαβαν «Άνωθεν» την μισθαποδοσία τους προς μετάνοια! Όμως ελάχιστοι μέχρι τώρα αντελήφθησαν ότι ο Θεσμός της Μεγάλης Εκκλησίας έχει θεία ευλογία για να στέκει εκεί μέσα σε συνεχείς ιστορικές περιπέτειες και τρομερές αντιξοότητες.

Εύχομαι, όλοι όσοι με τίμησαν με «συνοδική απόφαση» να ξαναμελετήσουν με προσοχή το επίμαχο δημοσίευμα, καθώς και τους δύο προηγηθέντες τόμους του «Συνοδικού» μου και να αναμένουν την έκδοση του Γ'  τόμου από τον οποίο θα έχουν να ωφεληθούν πολλά και επί τέλους ίσως καταλάβουν «που πατούν και που πηγαίνουν».-

Υ.Γ. Σημειώνω ότι το παραπάνω κείμενο μου αφορά σε όλες τις αποφάσεις που εμμέσως ή αμέσως, αγγίζουν ή θίγουν ή παρεμβαίνουν στα δίκαια της Μητρός Εκκλησίας.


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

ΠΕΡΙ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ ΒΙΟΥ ΜΟΝΑΧΩΝ (Χριστιανών): απόδοση στα Νέα Ελληνικά


ceb1ceb3ceb9cebfcf82-ceb2ceb1cf83ceb9cebbceb5ceb9cebfcf82-cebf-cebcceb5ceb3ceb1cf82
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 22 του Μεγάλου Βασιλείου
ΠΕΡΙ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ ΒΙΟΥ ΜΟΝΑΧΩΝ (Χριστιανών)
1. Από τα πολλά πράγματα τα οποία δεικνύει η θεόπνευστος Γραφή και τα οποία οφείλουν να πραγματοποιηθούν από τους αποφασισμένους να ευαρεστήσουν τον Θεό έκρινα αναγκαίο να σημειώσω σε σύντομο υπόμνημα μόνο εκείνα τα οποία επί του παρόντος ανακινήθηκαν μεταξύ σας. Την δια κάθε σημείο μαρτυρία που είναι ευκατάληπτος αφήνω να την ανεύρουν οι απασχολούμενοι με την ανάγνωση της Γραφής, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπενθυμίσουν και στους άλλους.
Ότι πρέπει ο Χριστιανός στο χώρο της διακονίας του εν Χριστό να έχει φρόνιμα άξιο της επουρανίου κλήσεως και να ακολουθεί βίο άξιο του Ευαγγελίου του Χριστού.
Ότι δεν πρέπει ο Χριστιανός να παίρνει επιπόλαιες αποφάσεις και να παρασύρεται από λόγους, καταστάσεις και πράγματα ο νους του μακράν της μνήμης του Θεού και της θελήσεως και των κριμάτων αυτού.
Ότι πρέπει ο Χριστιανός γινόμενος με τον τρόπο ζωής του εις όλα ανώτερος από την «κατά νόμο δικαίωση» να μην ορκίζεται ούτε να ψεύδεται.
Ότι δεν πρέπει να βλασφημεί ούτε να υβρίζει ούτε να μάχεται ούτε να αποδίδει κακό αντί κακού ούτε να οργίζεται.
Ότι πρέπει να μακροθυμεί, οτιδήποτε και αν πάσχει, και να ελέγχει καταλλήλως τον αδικούντα, όχι όμως από πάθος εκδικήσεως άλλα από επιθυμία διορθώσεως του αδελφού, κατά την εντολή του Κυρίου.
Ότι δεν πρέπει να λέει κάτι εναντίον απόντος αδελφού με σκοπό να τον διαβάλλει, πράγμα το οποίο είναι συκοφαντία, ακόμα και αν είναι αληθινά τα λεγόμενα.
Ότι πρέπει να αποστρέφεται αυτόν που διαβάλει τον αδελφό του.
Ότι δεν πρέπει να λέει ευτράπελα.
Ότι δεν πρέπει να γελά ούτε να ανέχεται τους γελωτοποιούς.
Ότι δεν πρέπει να ματαιολογεί λέγοντας κάτι που ούτε εις ωφέλεια των ακουώντων αποβαίνει ούτε εις την αναγκαία και επιτρεπτή οικειότητα με τον Θεό συντελεί. Ούτω και οι εργαζόμενοι πρέπει να φροντίζουν, όσο είναι δυνατό, να εργάζονται με ησυχία και τους αγαθούς λόγους να απευθύνουν προς εκείνους που είναι εμπιστευμένοι να οικονομούν τον λόγο μετά διακρίσεως προς οικοδομή της πίστεως, δια να μη λυπείτε το Άγιον του Θεού Πνεύμα.
Ότι δεν πρέπει κάποιος που έρχεται έπειτα από άλλους να λαμβάνει το θάρρος να πλησιάζει ένα από τους αδελφούς και να του ομιλεί, πριν οι έχοντες αναλάβει την φροντίδα της ευταξίας δοκιμάσουν πώς αρέσει εις το Θεό δια το κοινό συμφέρον.
Ότι δεν πρέπει να υποδουλώνεται είς τον οίνο, ούτε να καταλαμβάνεται από πάθος δια την κρεοφαγία, ούτε να γίνεται λαίμαργος δι’ οποιοδήποτε φαγητό και ποτό, διότι ο αγωνιζόμενος εγκρατεύεται τα πάντα.
Ότι από όσα δίδονται εις τον καθένα προς χρήση δεν πρέπει να έχει τίποτα ως δικό του ή να αποθηκεύει, αλλά προσέχοντας με φροντίδα δι’ όλα ωσάν ν’ ανήκουν είς τον Κύριο, να μην περιφρονεί τίποτε από όσα τυχόν ρίπτονται ή παραμερίζονται.
Ότι δεν πρέπει να είναι κανείς ούτε του εαυτού του κύριος, αλλα να σκέπτεται και να ενεργεί εις όλα κατά τέτοιον τρόπο, ωσάν να έχει παραδοθεί υπό του Θεού εις δουλείαν εις τους ομοψύχους αδελφούς και παντός ο καθένας να μένει εις την τάξη του.
2. Ότι δεν πρέπει να γογγύζει ούτε από στεναχώρια δια την έλλειψη των αναγκαίων, ούτε από την κόπωση δια την εργασία, διότι εις κάθε περίπτωση την κρίση έχουν οι εμπεπιστευμένοι την αντίστοιχη εξουσία.
Ότι δεν πρέπει να γίνεται κραυγή ούτε άλλη εκδήλωση ή κίνηση εις την οποία μαρτυρείτε θυμός ή απομάκρυνση από την βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι παρόν.
Ότι πρέπει η φωνή να είναι σύμμετρος με την εκάστοτε ανάγκη.
Ότι δεν πρέπει ν’ αποκρίνεται σε κάποιον ή να κάνει κάτι, με θρασύτητα και καταφρόνηση άλλα να δεικνύεις όλα και προς όλους την επιείκεια και την εκτίμηση.
Ότι δεν πρέπει να κάνει νοήματα δια του οφθαλμού με δόλο ή να χρησιμοποιεί άλλο σχήμα ή κίνημα μέλους, το οποίο λυπεί τον αδελφό ή μαρτυρεί καταφρόνηση.
Ότι δεν πρέπει να καλοπίζεται είς τον ιματισμό και την υπόδηση, πράγμα που δεικνύει κενοδοξία.
Ότι πρέπει να χρησιμοποιεί απλά πράγματα για τις σωματικές του ανάγκες.
Ότι δεν πρέπει να ξοδεύει τίποτε περισσότερο από τα αναγκαία και χάρη πολυτελείας, πράμα που είναι κατάχρηση.
Ότι δεν πρέπει να ζητεί τιμές και να επιδιώκει πρωτεία.
Ότι πρέπει ο καθένας να προτιμά από τον εαυτό του όλους τους άλλους.
Ότι δεν πρέπει να είναι ανυπάκουος
Ότι εκείνος που μπορεί να εργασθεί, δεν πρέπει να τρώει αργόσχολα, αλλ’ ακόμα και ο ασχολούμενος με καθήκον που επιδιώκει την δόξα του Χριστού πρέπει να καταβάλλει προσπάθεια ώστε να εκτελεί το καταδύναμιν έργο.
‘ότι ο καθένας πρέπει με την έγκριση των προϊσταμένων να κάνει τα πάντα με λόγο και βεβαιότητα, μέχρι και αυτού του φαγητού και του ποτού, σαν αυτά να γίνονται είς δόξαν Θεού.
Ότι δεν πρέπει να μεταβαίνει κανείς από ένα έργο εις άλλο χωρίς την δοκιμασία των εχόντων την εξουσία να ρυθμίζουν τα τοιαύτα πράγματα, εκτός και αν κάποιον τον καλεί απαραίτητος ανάγκη εις επείγουσα βοήθεια εκείνου που του λείπουν οι δυνάμεις.
Ότι πρέπει ο καθένας να μένει εις ότι ετάχθη και να μην επεμβαίνει υπερβαίνων την αρμοδιότητα του εις ξένα έργα εκτός και αν οι έχοντες την ευθύνη δια τα τοιαύτα κρίνουν ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια.
Ότι δεν πρέπει να ευρίσκεται κανείς εις άλλο εργαστήριο αντί του δικού του.
Ότι δεν πρέπει να κάνει κάτι με πνεύμα φιλονικίας ή έριδας.
3. Ότι δεν πρέπει να φθονεί για την ευδοκίμηση του άλλου ούτε να επιχαίρει για τα ελαττώματα κάποιου προσώπου.
Ότι πρέπει με αγάπη Χριστού να λυπάται και να συντρίβεται για τα ελαττώματα του αδελφού και να ευφραίνεται για τα κατορθώματα του.
Ότι δεν πρέπει να αδιαφορεί για τους αμαρτάνοντας η να εφησυχάζει .
Ότι ο ελέγχων πρέπει να ελέγχει με κάθε ευσπλαχνία με φόβο Θεού και με σκοπό να επιστρέψει ο αμαρτωλός.
Ότι δεν πρέπει όταν κάποιος κατηγορείτε, άλλος ενώπιον εκείνου ή μερικών άλλων να αντιλέγει προς τον κατήγορο. Εάν δε συμβεί κάποτε να φανεί σε κάποιον η κατηγορία παράλογη, να συζήτηση το θέμα ιδιαιτέρως με τον κατήγορο και να τον πείσει ή να πεισθεί.
Ότι πρέπει ο καθένας, όσο του είναι δυνατό, να κατευνάζει εκείνον που έχει έχθρα εναντίον του.
Ότι δεν πρέπει να μνησικακεί εναντίον του αμαρτήσαντος και μετανοούντος, αλλά να τον συγχωρεί εκ καρδίας.
Ότι δεν πρέπει εκείνος, που λέει ότι μετανοεί για κάποιο αμάρτημα να μην λυπάται μόνο για το αμάρτημα άλλα και να κάνει καρπούς άξιους της μετανοίας.
Ότι εκείνος που επαιδεύθει για τα πρώτα αμαρτήματα και αξιώθηκε της αφέσεως, εάν αμαρτήσει πάλι, κατασκευάζει εις τον εαυτό του το κρίμα θείας οργής χειρότερο από το προηγούμενο.
Ότι πρέπει αυτός που μετά την πρώτη και δεύτερη νουθεσία επιμένει εις στο σφάλμα του να οδηγηθεί εις τον προεστότα μην τυχόν αισθανθεί ντροπή, όταν επιτιμηθεί από περισσότερους. Εάν δεν διορθωθεί ούτε με αυτόν τον τρόπο, να αποκόπτεται πλέον ως σκάνδαλο και να θεωρείτε ως εθνικός και τελώνης, χάριν της διασφαλίσεως των καλλιεργούντων την υπακοή με ζήλο κατά το λεγόμενο « όταν κρημνίζωνται οι ασεβείς, οι δίκαιοι καταλαμβάνονται από φόβο». Πρέπει δε να πενθούν δι’ αυτού, ως μέλος που αποκόπηκε από το σώμα.
Ότι δεν πρέπει ο ήλιος να δύει επί του εξοργισμένου αδελφού, μη τυχόν η νύχτα τον φέρει εις πλήρη διάσταση και αφήσει αναπόφευκτον κατηγορία κατά την ημέρα της κρίσεως.
Ότι δεν πρέπει να αναμένει την κατάλληλη ευκαιρία προς διόρθωση εαυτού, διότι δεν είναι βέβαιος περί της αύριον. Πράγματι πολλοί πολλά εσχεδίαζαν δι’ αύριο, αλλά δεν την έφθασαν.
Ότι δεν πρέπει να απατάται από χόρτασμα κοιλίας, από την οποία προέρχονται νυκτερινές φαντασιώσεις.
Ότι δεν πρέπει να περισπάτε εις άμετρον εργασία και να υπερβαίνει τα όρια της αυτάρκειας κατά τον απόστολο που είπε « έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα θ’ αρκεστόμεν εις αυτά», διότι η πέραν από την ανάγκη αφθονία παρουσιάζει εικόνα πλεονεξίας, η δε πλεονεξία έχει αποκηρυχθεί ως ειδωλολατρία.
Ότι δεν πρέπει να είναι φιλάργυρος ούτε να θησαυρίζει ανώφελα πράγματα, που δεν έχει ανάγκη.
Ότι πρέπει ο προσευχόμενος εις τον Θεό ν’ ασπάζεται την ακτημοσύνη κατά πάντα και να είναι προσηλωμένος εις τον φόβο του Θεού, κατά τον ειπόντα. « Προσήλωσε εις τον φόβο σου τας σάρκα μου, διότι εφοβήθην από τας κρίσεις σου».
Είθε δε να δώσει ο Κύριος να δεχθήται τις οδηγίες μου με όλη την πεποίθησης, ώστε να επιδείξετε καρπούς αξίους του Πνεύματος εις δόξαν Θεού, με την ευδοκία του Θεού και την συνεργία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email