ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ - Ράδιο παράγκα

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ 1995

 Η εκπομπή σε mp3 - ΕΔΩ

Στὶς ὧρες ἀμφιβολίας, κοίταξε χαμηλότερα ἀπὸ σένα - π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Απόσπασμα από την Ράδιοπαράγκα που έγινε την ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ του 1995 .

σε μορφή mp3  εδώ

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

"Φέρε τὸν δάκτυλό σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖρας μου καὶ φέρε τὴν χεῖρα σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευρά μου".

Στὰ λόγια αὐτὰ ὑπάρχει κάτι παραπάνω ἀπό, τὴν πρόσκληση ποὺ ἔγινε στὸ Θωμᾶ, γιὰ νὰ πιστοποιήσει τὴν ἀνάσταση, τοῦ Χριστοῦ.

Ξέρετε τί λέει ὁ Χριστός;

-Παιδί μου βλέπεις, τίς πληγές μου;

Σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ ἤθελαν, νὰ μεταβάλουν τὸ Εὐαγγέλιο μοῦ, σὲ μιὰ σοφία ἢ ἕνα ἰδανικὸ ἢ ἕνα ἰδεολόγημα. Οἱ πληγὲς αὐτές, φωνάζουν μιὰ διάψευση.

Εἶμαι ὁ Σωτῆρας, ποὺ πέθανε πάνω στὸ Σταυρό.

Καὶ σὲ ὅλους αὐτούς, ποὺ θέλουν νὰ μιλοῦν, μόνο γιὰ νίκη, γιὰ ἀνάσταση,  γιὰ μεταμόρφωση καὶ νὰ ἀγνοοῦν τὸν Γολγοθᾶ.

Οἱ πληγές μου, Θωμᾶ ψηλάφισα τές, ὑπενθυμίζουν ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὸ δικό μου τὸ δρόμο.

Οἱ πληγές μου ἔχουν καὶ μιὰ ἄλλη ἀκόμα σημασία.

Μετὰ τὴν Ἀνάληψίν μου, δὲν μπορεῖς νὰ ἀγγίξεις τὰ τρυπημένα μου χέρια καὶ τὴν πλευρά μου τὴν λογχευθεὶσά, παρα μόνο ἂν σκύψεις πάνω στὶς πληγὲς τῶν ἀνθρώπων. 

Στὶς ὧρες ἀμφιβολίας,  κοίταξε χαμηλότερα ἀπὸ σένα.

Κοιτᾶξτε τίς πληγὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶναι γύρῳ σου. Ἀλάφρωσε τὸν πόνο τους, -ἀγγίζοντας τόν, ἀγγίζεις ἐμένα- λέει ὁ Χριστός. Ἡ ζωντανή μου παρουσία θὰ σοῦ γίνει ψηλαφητὴ στὴν ἐπαφή μου μὲ τὰ πάσχοντα μέλη τοῦ Σώματός μου.

Νὰ λοιπὸν μιὰ πρόκληση.

Νὰ τολμήσουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀγγίξουμε τίς πληγὲς τοῦ Χριστοῦ.

Ποὺ εἶναι οἱ πληγὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ πόνος τους.

Αὐτὸ ἀλήθεια τὸ περιμένατε;

Ἡ πράξη τοῦ Θωμᾶ ποὺ ἦταν πράξη ἀπιστίας, νὰ συνεχιστεῖ ὡς πράξεις ψηλαφήσεως πληγῶν ἀλλὰ ὄχι ὡς πράξη ἀπιστίας, ὡς πράξεις φιλανθρωπίες.

Συνεχίστε λοιπὸν τὸ ἔργο τοῦ Θωμᾶ,  πολὺ θὰ ὠφεληθεῖτε.

 π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΓΚΑ - ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΓΚΑ

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

1995 - εδώ

1997 - εδώ

2001 - εδώ

2002 - εδώ

Εκκλησία και Χρόνος - ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

Εκκλησία και Χρόνος  

30/12/2001

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος  

mp3 - εδώ

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα - π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 

Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα Β΄- ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

 

Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα Β΄

22 Δεκεμβρίου του 1996

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

α. mp3 εδώ

β. mp3 εδώ

γ. mp3 εδώ

Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα Α΄ - ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ 1996

Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα Α΄

15 Δεκεμβρίου του 1996

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

α. mp3 εδώ

β. mp3 εδώ

γ. mp3 εδώ

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ - ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ +π. Κύριλλος (Μονής Οσίου Δαυίδ), +π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 

Όταν ο μακαριστός  π. Κύριλλος ηγούμενος   τότε, της μονής του Οσίου Δαυίδ Ευβοίας, ρωτήθηκε απ΄ τον μακαριστό   π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο σε ραδιοφωνική εκπομπή [Ράδιο Παράγκα (1994)] για τον αν οι προσκυνητές εμποδίζουν την νηπτική και ησυχαστική ζωή των πατέρων της μονής,  είπε τα εξής: 

Η απάντηση του π. Κυρίλλου εδώ 

Ολόκληρη η εκπομπή της Ράδιο Παράγκας με θέμα Πνευματικός Τουρισμός - εδώ

 

Καταξιωθεῖτε, ἀδειάζοντας τοὺς τάφους...

Απόσπασμα από την Ράδιοπαράγκα που έγινε την ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ του 1995 .

σε μορφή mp3 εδώ 

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων  

Καὶ ἐκεῖνες ἤρθαν στὸν τάφο. 

Καὶ στὸν τάφο ποῦ ἤρθανε, βρήκανε μέσα τὸν ἄγγελο. Καὶ ὁ ἄγγελος τοὺς εἶπε, πώς ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν οὐκ ἔστιν ὧδε. Καὶ τίς κατέλαβε τρόμος καὶ ἔκστασις καὶ βγῆκαν ἔξω. Ἐφοβοῦντο γάρ. 

Τί φοβοῦντο ἄραγε; 

Τί φοβήθηκαν, ἐνῶ πρὶν, δὲν ἦταν φοβισμένες; 

Ἀπὸ ὅτι φαίνεται, φοβήθηκαν τὰ μεγάλα. 

Ἀντιμετώπισαν ἄδειο τὸν τάφο. 

Τί φόβος ἦταν αὐτός; 

Ἕνας φόβος ἀγαπητικός, ἕνας φόβος ἀληθινός. 

Τίς κατέλαβε τρόμος καὶ ἔκστασις καὶ αὐτὲς οἱ γυναῖκες βγῆκαν πιὰ καὶ μίλησαν γιὰ τὸ Χριστό. 

Ὅταν ἀντιμετώπισαν τὴν Ἀνάστασή Του.

Ἐδῶ, δὲν γίνονται δρόμος, γιὰ τίς γυναῖκες, αὐτὲς οἱ μυροφόρες; 

Ἔτσι ὅμως -αὐτὴ τὴ στιγμή- μέσα ἀπὸ τὴν συνάντηση ποὺ εἶχαν, μὲ τὸν ἄδειο τὸν τάφο. 

Κάτι σημαίνει αὐτό! 

Ἄν οἱ γυναῖκες μας, δὲν σταθοῦν ἔτσι μπροστὰ στὸ Χριστό, ὅλες οἱ ἀναζητήσεις τους, οἱ φεμινιστικές, οἱ νομοθετικὲς, θὰ πέφτουν στὸ κενό. 

Τίποτε, τίποτε. Οὔτε ὁ φόβος τους, οὔτε ἡ τόλμη τους. Τίποτε, τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τὴ γυναῖκα, γυναῖκα πραγματική, ἂν δὲν σταθεῖ ὅπως οἱ μυροφόρες, μὲ τὸν τρόμο καὶ τὴν ἔκσταση τοῦ ἄδειου του τάφου, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 

Καὶ ἔτσι οἱ γυναῖκες μας δὲ δένονται μὲ τοὺς τόπους τους, ἀλλὰ ἀγαποῦν τοὺς τόπους τους καὶ λειτουργοῦν τοὺς τόπους τοὺς. Παίρνουν τοὺς τόπους τους, ποὺ φαίνονται τάφοι καὶ τοὺς κάνουνε τόπους Ἀναστάσιμους καὶ ὁ τάφος φεύγει καὶ φαίνεται - γίνεται- ἄδειος καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτε μέσα καὶ ὅλα εἶναι ἀναστάσιμα. 

Οἱ γυναῖκες μας, ποὺ θέλουν νὰ ἀνοιχτοῦν σὲ καινούργιους ὁρίζοντες, νὰ βγοῦν καὶ νὰ καταξιωθοῦν στὴ ζωή... ξέχασαν τοὺς τάφους τους, νὰ τοὺς κάνουν πραγματικοὺς, ἀναστάσιμους. 

Ἐκεῖ ποὺ λειτουργοῦν τὰ μεγάλα πράγματα. 

Καὶ ἐκεῖ μέσα θὰ ὑπάρχει σίγουρα ὁ Ἄγγελος ποὺ θὰ λέει,  Ἰδοὺ ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 

Μὴ φοβᾶσαι, ὁ τόπος εἶναι τόπος ἀληθινὸς καὶ ἐδῶ θὰ λειτουργήσει στὰ μεγάλα τῆς ζωῆς. 

Μήνυμα ἁπλὸ πρός τις  γυναῖκες μέσα ἀπὸ τίς μυροφόρες. 

Μὴν πᾶτε νὰ καταξιωθεῖτε μέσα ἀπὸ τὰ μεγάλα, ὅπως τὰ λέει ὁ κόσμος. 

Καταξιωθεῖτε, ἀδειάζοντας τοὺς τάφους, ποὺ εἶναι μικροί, μικροὶ τόποι ποὺ λειτουργεῖτε τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. 

Αὐτὸ μᾶς στέλνει σὰν μήνυμα ἡ σημερινὴ μέρα.

 

Χριστὸς Ἀνέστη. Ὁ ὕμνος αὐτός. Αὐτὸς ὁ παιὰν ἀκούστηκε σήμερα σὲ ὅλα τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος  

Απόσπασμα από την εκπομπή

 ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΓΚΑ 1995 

του ραδιοφωνικού σταθμού 

της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ακούστε το εδώ 

Χριστὸς Ἀνέστη. 

Ὁ ὕμνος αὐτός. Αὐτὸς ὁ παιὰν ἀκούστηκε σήμερα σὲ ὅλα τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ὀρθόδοξοι λειτούργησαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὀρθοδόξως. Καὶ αὐτὸς ὁ παιάν, οὐσιαστικὰ εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο ἀγγίζει πολὺ βαθιά της καρδιές μας. Πέρα ἀπὸ ἕνα τραγούδι, πέρα ἀπὸ ἕναν ὕμνο, εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο μᾶς συγκλονίζει βαθύτατα. Οἱ προοπτικὲς τοῦ ἀνθρώπου, οἱ βαθιὲς προοπτικές, ἡ Ἀνάσταση Τοῦ. Χωρὶς αὐτὸ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ζήσει κανένας. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, νὰ θλίβονται, νὰ χάνονται, νὰ ἀπογοητεύονται, νὰ πολεμοῦν, νὰ σκοτώνονται. Προσπαθῶντας νὰ ζήσουν κάτι, μία ἐλπίδα. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἄλλη ἐλπίδα, ἡ ἄλλη προσδοκία. Ὅταν ἔχεις μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν προσδοκία, δὲν νιώθεις ποτὲ χαμένος, δὲν νιώθεις ἀδικημένος, δὲν χρειάζεται νὰ πολεμήσεις, δὲν χρειάζεται νὰ ἀντιδικήσεις, δὲν χρειάζεται νὰ ἀμυνθεῖς, δὲν χρειάζεται νὰ ἀπολογηθεῖς. Ἡ προοπτικὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τὰ καταλύει ὅλα. Εἶναι ὁ τάφος ὁ ὁποῖος ἀνοίγει καὶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἀνοίγει στὴ ζωή μας κάτι συγκλονιστικό. Ἄν σήμερα στὰ πέρατα τῆς γῆς ἀκούστηκε αὐτὸς ὁ ὕμνος, αὐτὸ τὸ τραγούδι, αὐτὸς ὁ παιάν, εἶναι γιὰ νὰ μπεῖ πολὺ βαθιὰ στὶς καρδιές μας. Ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ περάσει ὁριζόντια τὰ βουνὰ καὶ τὰ φαράγγια καὶ τὶς πεδιάδες καὶ τὶς κοιλάδες τῆς γῆς. Εἶναι γιὰ νὰ πάει πιὸ βαθιὰ καὶ πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὰ βουνὰ καὶ ἀπὸ τὰ φαράγγια καὶ ἀπὸ τὶς κοιλάδες καὶ ἀπὸ τὶς πεδιάδες. Εἶναι γιὰ νὰ πάει πιὸ μακριὰ καὶ πιὸ βαθιά. Εἶναι γιὰ νὰ κατέβει στὰ ἔγκατα καὶ στὰ μύχια τῆς ψυχῆς μας. Εἶναι γιὰ νὰ συγκλονίσει ὅτι βαθύτερο ἔχουμε. Εἶναι γιὰ νὰ σπάσει ὅτι ἀσυνείδητο, ὅτι ὑποσυνείδητο, ὅτι τερατῶδες, ὅτι δαιμονικό, ὅτι κολασμένο ἔχουμε μέσα μας. Εἶναι γιὰ νὰ τὰ σπάσει ὅλα αὐτά. Εἶναι γιὰ νὰ γίνουμε ἄνθρωποι ἀναστημένοι στὴν κάθε μας μέρα καὶ στὴν κάθε κίνηση, στὴν κάθε πράξη τῆς ζωῆς μας. Ἄν αὐτὸ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη δὲν ἔχει τὶς δυνατότητες - τὸ ἔχει μόνο του - ἀλλὰ ἂν ἐμεῖς δὲν θὰ ἀφήσουμε νὰ ἔχει δυνατότητες, νὰ πάει τόσο βαθιὰ καὶ νὰ συγκλονίσει νὰ ἀλλοιώσει νὰ μεταμορφώσει τὴν κάθε μας μέρα καὶ νὰ τὴν κάνει Χριστὸς Ἀνέστη. Τότε τὸ ζήσαμε χωρὶς νὰ ξέρουμε τὶς βαθιὲς προοπτικές του καὶ τότε τὸ περιφρονήσαμε καὶ τότε τὸ βλασφημήσαμε καὶ τότε τὸ ἀπωθήσαμε. 

Χριστὸς Ἀνέστη λοιπὸν σημαίνει κάτι βαθύ. Χριστὸς Ἀνέστη σημαίνει ἕνα κάλεσμα ἄλλου τρόπο ζωῆς. Ἕνας τρόπος ζωῆς ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτεται μόνο μέσα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τότε ἂς ὠχριοῦν καὶ γαυριούν, ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀντιτίθενται, βρίζουν, βλασφημοῦν τὸ Χριστὸ τὸν Ἀναστημένο. Ἐμεῖς δὲν ἀπολογούμεθα ὅπως ἐκεῖνοι. Στεκόμαστε ὡς Ἀλήθεια μπρὸς στὶς ἀλήθειες τοῦ κόσμου. Χριστὸς Ἀνέστη λοιπὸν σημαίνει αὐτὸ τὸ ξέσπασμα τῆς Ζωῆς. Καὶ ἂν αὐτὸ τὸ ξέσπασμα τῆς Ζωῆς δὲν τὸ κάνουμε ζωή μας. Τότε τὸ Χριστὸς Ἀνέστη τὸ σημερινό, εἶναι πράγματι κάτι κούφιο. 

Χριστὸς Ἀνέστη. 

Σήμερα σὲ αὐτὴ τὴν ἐκπομπὴ δὲν ἔχουμε νὰ ποῦμε πολλὰ πράγματα. Παρὰ νὰ μιλοῦμε γιὰ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη καὶ πῶς μπορεῖ μέσα ἀπὸ τὶς πολυποίκιλές ἐκφράσεις τῆς ζωῆς μας, τὶς σκέψεις μας, τοῦ λόγου μας, αὐτὸ νὰ γίνει μία πραγματικότητα ζωῆς. 

Χριστὸς Ἀνέστη. 

Καὶ αὐτὸ θὰ κουβεντιάζουμε μόνο γιὰ τρεῖς ὧρες ἐνῶ θὰ πρέπει νὰ τὸ κουβεντιάσουμε σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ καὶ σίγουρα νὰ τὸ κουβεντιάζουμε σὲ ὅλη τὴν αἰωνιότητα. 

Χριστὸς Ἀνέστη.

Μέγας Βασίλειος - ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

Μέγας Βασίλειος 

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

mp3 - εδώ

Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων - ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΓΚΑ

Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων…

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος  

mp3 - εδώ

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΑΣΗΜΩΝ - ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΑΣΗΜΩΝ 

22 Δεκεμβρίου του 2002 

 

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος  

mp3 εδώ

 ***

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος  

Λόγος εις την Γέννηση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Γιορτάζουν τά πάντα ὁλόγυρα. Γι᾽ αὐτό κι ἐγώ νά γιορτάσω θέλω. Θέλω νά εὐφρανθεῖ ἡ ψυχή μου, νά πανηγυρίσει ἀπό τά καταβάθια μου. Εὐφραίνομαι βέβαια ὄχι κρούοντας τήν κιθάρα ἤ παίζοντας τό ραβδί τῶν σατύρων, οὔτε χρησιμοποιώντας αὐλούς ἤ ἀνάβοντας δάδες. Εὐφραίνομαι βλέποντας ἀντί γιά τά μουσικά ὄργανα τά σπάργανα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτά εἶναι ἡ ἐλπίδα μου, αὐτά εἶναι ἡ ζωή μου. Αὐτά φέρνω μαζί μου, καί μέ τήν ἐνίσχυση πού παίρνω, τραγουδῶ μαζί μέ τούς Ἀγγέλους, Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καί μαζί μέ τούς ποιμένες, Καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. 

Σήμερα γεννιέται γιά χάρη μου ἀπό παρθένο Αὐτός πού γεννήθηκε μέ τρόπο ἀπερίγραπτο ἀπ᾽ τόν Πατέρα. Τότε, προαιώνια, γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα μέ τρόπο πού ταιριάζει στή Θεία φύση, τρόπο πού μόνο ὁ Γεννήτορας γνωρίζει. Σήμερα πάλι ξαναγεννήθηκε μέ ἀταίριαστο στή Θεία φύση τρόπο. Μέ τρόπο πού ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τώρα καλά γνωρίζει. Ἀληθινή κι ἡ οὐράνια γέννησή Του, ἀληθινή κι ἡ ἐπίγεια. Ἀληθινός Θεός ἀπ᾽ τό Θεό γεννήθηκε, κι ἀληθινός ἄνθρωπος ὁ Ἴδιος ἀπ᾽ τήν Παρθένο γεννήθηκε πάλι. Στόν οὐρανό μόνος Υἱός τοῦ Μόνου Θεοῦ, Μονογενή. Στή γῆ μόνος Υἱός ἄγαμης παρθένου ὁ Ἴδιος, πάλι Μονογενής. Γιατί καθώς εἶναι ἀσέβεια νά ὑποθέσουμε τήν ὕπαρξη μητέρας στήν οὐράνια γέννησή Του, ἔτσι εἶναι βλαστήμια νά ὑποθέσουμε τήν ὕπαρξη πατέρα στήν ἐπίγειά Του γέννηση. Ὁ Θεός-Πατέρας Τόν γέννησε χωρίς νά χάσει κάτι ἀπό τήν Θεότητά Του. Ἡ παρθένος Τόν γέννησε χωρίς νά χάσει τήν παρθενία της. Οὔτε πάλι ὁ Θεός ἔχασε τήν Θεϊκή Του ὑπόσταση ὅταν Τόν γέννησε, γιατί Τόν γέννησε ὅπως ἁρμόζει σέ Θεό. Ἀλλά κι οὔτε ἡ παρθένος φθάρηκε. Ὁ τοκετός Του ἦταν γεγονός πνευματικό. Λοιπόν, οὔτε ἡ οὐράνιά Του γέννηση μπορεῖ νά ἐξηγηθεῖ, οὔτε ἡ ἐπίγεια σάρκωσή Του ἐπιδέχεται ἑρμηνεῖες. 

Ἐκεῖνο πού ξέρω μέ σιγουριά σήμερα εἶναι ὅτι Τόν γέννησε ἡ Παρθένος. Πιστεύω ὅτι Τόν γέννησε ὁ Πατέρας, προαιώνια. Σχετικά μέ τόν τρόπο τῆς γέννησης ὅμως ἔμαθα νά σιωπῶ. Δέν μοῦ ὑπόδειξαν οἱ παλιοί νά δοκιμάζω λογικές ἑρμηνεῖες. Γιατί ὅταν πρόκειται γιά τό Θεό δέν πρέπει κανείς νά ἀναλύει τά γεγονότα, ἀλλά νά πιστεύει στή δύναμη Αὐτοῦ πού τά πραγματοποιεῖ. Ἀναμφίβολα εἶναι φυσικός νόμος νά γεννᾶ ἡ γυναίκα μόνο ὅταν συνευρεθεῖ μέ ἄντρα. Ὅταν ὅμως μιά παρθένος πού δέν γνώρισε ἄντρα γεννήσει καί μετά τόν τοκετό παραμείνει πάλι παρθένος, αὐτό ξεπερνᾶ τούς φυσικούς νόμους. Ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τούς φυσικούς νόμους ἀξίζει νά ἐρευνιέται, ὅ,τι ὅμως τούς ξεπερνᾶ πρέπει νά περιβάλλεται μέ τιμητική σιωπή. Κι αὐτό βέβαια ὄχι ἐπειδή τοῦ πρέπει ἀποσιώπηση, ἀλλ᾽ ἐπειδή ἀξίζει νά μένει μυστήριο καί νά τιμᾶται χωρίς πολυλογίες. 

Συγχωρέστε με, σᾶς παρακαλῶ, πού νιώθω ἀδύναμος νά συνεχίσω τό λόγο πέρα ἀπ᾽ τόν πρόλογο. Φοβοῦμαι νά προχωρήσω στήν ἔρευνα τῶν πιό σημαντικῶν. Δέν κατέχω τόν τρόπο. Δέν ξέρω πού νά στρέψω τό λόγο. Τί νά πῶ; γιά ποιό νά μιλήσω; Βλέπω τή μητέρα, ἀντικρύζω τό παιδί, ὅμως τόν τρόπο τῆς γέννησης δέν τόν καταλαβαίνω. Ὅπου ὁ Θεός ἔχει ἄλλη βουλή, ἐκεῖ νικιέται ὁ φυσικός νόμος, νικιέται κι ἡ τάξη τοῦ κόσμου. Δέν γεννήθηκε σύμφωνα μέ τούς νόμους τῆς φύσης. Θαυματούργησε πάνω ἀπό τά ὅρια τῆς φύσης. Ἡ φύση ἀδράνησε. Ἐνήργησε ἡ βούληση τοῦ Δεσπότη. Τί ἀπερίγραπτο δῶρο! Ὁ Μονογενής πού ὑπάρχει προαιώνια, αὐτός πού δέν ἐμπίπτει στίς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις, ὁ ἀσύνθετος, ὁ ἀσώματος, περιβλήθηκε τό σῶμα μου. Τό σῶμα πού ὑπόκειται στή φθορά, πού συλλαμβάνεται ἀπό τίς αἰσθήσεις. Γιατί; Γιά νά μπορέσει νά μᾶς διδάξει καθώς θά Τόν βλέπουμε ἀνάμεσά μας κι ἔτσι νά μᾶς ὁδηγήσει σέ ἐκεῖνα πού τά χοϊκά μάτια μας ἀδυνατοῦν νά δοῦνε. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν μεγαλύτερη ἐμπιστοσύνη στά μάτια τους παρά στ᾽ αὐτιά τους κι ἔτσι ἀμφιβάλλουν γιά ὅ,τι δέν βλέπουν. Γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς ὁ Θεός ἀνέχθηκε νά παρουσιαστεῖ μέ σῶμα μπρός στά μάτια μας γιά νά διαλύσει τίς ἀμφιβολίες πού εἴχαμε, ἀκούγοντας μόνο τά λόγια Του. Καί γεννιέται ἀπό παρθένο πού ἀγνοεῖ τήν ὑπόθεση καί πού δέν πῆρε ἐνεργό μέρος στό γεγονός, οὔτε συννενοήθηκε γιά τήν πραγματοποίησή του. Ἡ Παρθένος ἦταν ἁπλό ὄργανο τῆς ἀπόρρητης δύναμης τοῦ Θεοῦ. Ἕνα μόνο πράγμα γνώριζε, ἐκεῖνο πού ρώτησε κι ἔμαθε ἀπό τόν Γαβριήλ. Ὅταν δηλαδή ρώτησε, «πῶς ἔσται μοι τοῦτο ἐπεί ἄνδρα οὐ γιγνώσκω» ἐκεῖνος τῆς εἶπε: Αὐτό θέλεις νά μάθεις; «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι». 

Καί πῶς, ἐνῶ ἦταν «μετ᾽ αὐτῆς», σέ λίγο γεννήθηκε «ἐξ αὐτῆς»; Ὅπως ὁ τεχνίτης ὅταν βρεῖ εὔπλαστη ὕλη, κατασκευάζει πιό ὄμορφο τό ἀγγεῖο, ἔτσι καί ὁ Χριστός. Ἐπειδή βρῆκε ἅγιο καί τό σῶμα καί τήν ψυχή τῆς Παρθένου, φιλοτέχνησε ἔμψυχο Ναό δικό Του. Καί ἀφοῦ κεῖ μέσα, μέ τόν τρόπο πού θέλησε, ἔπλασε τόν καινούργιο ἄνθρωπο, καί ἀφοῦ τόν περιβλήθηκε, γεννήθηκε σάν σήμερα, χωρίς καθόλου νά ἀπεχθάνεται τήν κακόμοιρη ἀνθρώπινη πεσμένη φύση. Καί φυσικά δέν θεώρησε προσβλητικό νά περιβληθεῖ τό δικό Του ἔργο. Ἀλλά καί τό δημιούργημά Του ἀπολάμβανε τήν πιό μεγάλη δόξα μέ τό νά γίνει ἔνδυμα τοῦ δημιουργοῦ Του. Ὅπως στήν ἀρχική δημιουργία δέν ἦταν δυνατό νά ὑπάρξει ὁ ἄνθρωπος πρίν πάρει ὁ Θεός στά χέρια Του τόν πηλό, ἔτσι καί τό φθαρμένο ἀνθρώπινο σῶμα δέν ἦταν δυνατό νά ἀνακαινιστεῖ, ἄν δέν γινόταν ἔνδυμα τοῦ δημιουργοῦ Του. 

Ἀλλά τί νά πῶ; Γιά ποιό πράγμα νά μιλήσω; Μένω ἔκπληκτος μπροστά στό θαῦμα. Ὁ «Παλαιός τῶν ἡμερῶν» ἔχει γίνει παιδάκι. Ὁ καθισμένος σέ θρόνο ψηλό κι ὑπερυψωμένο τοποθετεῖται σέ φάτνη. Ὁ ἀψηλάφητος κι ἀσύνθετος καί ἀσύμμικτος καί ἀσώματος ἀγκαλιάζεται ἀπό ἀνθρώπινα χέρια. Αὐτός πού ἔσπασε τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας τυλίγεται μέ σπάργανα, ἐπειδή αὐτή εἶν᾽ ἡ θέλησή Του. Γιατί θέλει νά μετατρέψει τήν ἀτιμία σέ τιμή, νά ντύσει τήν ἀδοξία μέ δόξα. Νά προβάλει ὡς ἐνάρετο ἦθος ἐκεῖνο πού ἀποτελοῦσε ὑπέρτατη προσβολή. Ἔτσι, λοιπόν, ἀναλαμβάνει τό δικό μου σῶμα γιά νά μπορέσω ἐγώ νά ὑποδεχτῶ τό Λόγο Του. Καί παίρνοντας τή σάρκα μου μοῦ χαρίζει τό Πνεῦμα Του, ὥστε μέ τή δοσοληψία αὐτή νά μοῦ προμηθεύσει τό θησαυρό τῆς ζωῆς. Παίρνει τή σάρκα μου γιά νά μέ ἁγιάσει. Μοῦ δίνει τό Πνεῦμα Του γιά νά μέ ἀπελευθερώσει. 

Ἀλλά τί νά πῶ; Γιά ποιό πράγμα νά μιλήσω; «Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει.» Καί ποιόν γέννησε; Ποιόν; Τόν κυρίαρχο τῆς φύσης. Ἡ φύση τό διακηρύττει. Τόν γέννησε ὅπως Ἐκεῖνος θέλησε νά γεννηθεῖ. Ὁ τρόπος τῆς γέννησης δέν ἦταν ὁ συνηθισμένος φυσικός τρόπος, ἀλλά Ἐκεῖνος, ὡς κυρίαρχος τῆς φύσης, ὅρισε ἕναν ἀλλιώτικο τρόπο. Νά δείξει ἤθελε πώς ἀκόμα κι ὅταν γίνεται ἄνθρωπος δέν γεννιέται ὅπως οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά καθώς ἁρμόζει στό Θεό. Λοιπόν, προῆλθε ἀπό τήν Παρθένο πού ὑπερνίκησε τούς φυσικούς νόμους, πού ξεπέρασε τήν ἀναγκαιότητα τοῦ γάμου. Ὁ ὑπέρτατος ἀρχηγός τῆς ἁγιοσύνης ἔπρεπε νά ᾽ρθει στόν κόσμο μονάχα μέσα ἀπό καθαρό κι ἅγιο τοκετό. Γιατί Αὐτός εἶναι πού τότε ἀπό ἄσπιλο χῶμα ἔπλασε τόν Ἀδάμ κι ἀπό τόν Ἀδάμ χωρίς συμμετοχή γυναίκας, δημιούργησε γυναίκα. Ὅπως, λοιπόν, ὁ Ἀδάμ χωρίς τήν συμμετοχή γυναίκας παρήγαγε γυναίκα, ἔτσι καί σάν σήμερα ἡ Παρθένος, χωρίς τήν συμμετοχή ἄντρα γέννησε ἄντρα. «Γιατί εἶναι ἄνθρωπος», λέει, «καί ποιός θά τόν ἀναγνωρίσει»; Ἐπειδή, λοιπόν, τό γυναικεῖο γένος εἶχε ὑποχρέωση πρός τήν ἀνθρωπότητα, μιά καί ἀπό τόν Ἀδάμ δημιουργήθηκε ἡ γυναίκα χωρίς συνδρομή γυναίκας, γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς σάν σήμερα γέννησε ἡ Παρθένος χωρίς τή συνδρομή ἄντρα, γιά νά ξοφληθεῖ τό χρέος τῆς Εὔας πρός τούς ἄντρες. 

Προκειμένου, δηλαδή, νά μήν ὑπερηφανευθεῖ ὅτι μόνος του δημιούργησε τή γυναίκα ὁ Ἀδάμ, γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς ἡ Παρθένος γέννησε ἄντρα χωρίς νά νυμφευθεῖ, γιά νά φανεῖ, μέ τήν ἀναλογία αὐτή τοῦ θαύματος ἡ φυσική ἰσοτιμία τῶν δύο φύλων. Ὅπως, μάλιστα, ὅταν πῆρε ὁ Θεός τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ γιά νά πλάσει τήν Εὔα, δέν τόν ἄφησε λειψό, ἔτσι καί ὅταν ἔπλασε τόν ἔμψυχο ναό Του ἀπ᾽ τήν Παρθένο, δέν κατάργησε τήν παρθενία Της. Ἀκέραιος ἔμεινε ὁ Ἀδάμ καί μετά τήν ἀφαίρεση τῆς πλευρᾶς του. Ἄφθαρτη ἔμεινε κι ἡ Παρθένος μετά τόν τοκετό. 

Ὁ Θεός δέν δημιούργησε ναό Του ἀπό κάποια ἄλλη ὕλη, οὔτε ἔπλασε ἕνα ἀλλοιώτικο σῶμα γιά νά περιβληθεῖ, μήπως θεωρηθεῖ ὅτι προσβάλλει τό ὑλικό ἀπό τό ὁποῖο ἦταν πλασμένος ὁ Ἀδάμ. Κι ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος ἐξαπατημένος ἀπό τό διάβολο ἔγινε ὄργανό του, γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς κι ὁ Θεός περιμάζεψε αὐτό τόν ξεπεσμένο ἔμψυχο ναό. Ἔτσι ὥστε νά βοηθηθεῖ ὁ ἄνθρωπος κοινωνόντας μέ τό δημιουργό Του καί νά μπορέσει νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τή συντροφιά τοῦ διαβόλου. Ὅμως καί ὅταν γίνεται ἄνθρωπος δέν γεννιέται ὡς κοινός ἄνθρωπος, ἀλλά γεννιέται ὡς Θεός. Γιατί ἄν προερχόταν ἀπό ἕνα συνηθισμένο γάμο, ὅπως λόγου χάρη ἐγώ, οἱ περισσότεροι δέν θά πίστευαν πώς εἶναι Θεός. Τώρα ὅμως, γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς γεννιέται ἀπό Παρθένο. Γι᾽ αὐτό κατά τήν γέννησή Του διατηρεῖ τή μήτρα της ἀναλλοίωτη καί διαφυλάττει τήν παρθενία της ἄφθαρτη. Νά μέ ἀναγκάσει ἔτσι θέλει ὁ ἀσυνήθιστος τρόπος τῆς γέννησης, νά παραδεχτῶ πέρα γιά πέρα τήν τέλεια θεότητά Του. 

Λοιπόν κι ἄν κάποιος εἰδωλολάτρης, κι ἄν κάποιος Ἑβραῖος μέ ρωτᾶ πῶς γίνεται ὁ Χριστός ἄν καί Θεός ὡς πρός τήν φύση Του, νά ἔχει πάρει σάρκα ἀνθρώπου, θά τοῦ ἀπαντήσω μ᾽ αὐτόν τόν τρόπο. Θά τοῦ παρουσιάσω ὡς ἀπόδειξη τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου τήν ἄσπιλη σφραγίδα τῆς παρθενίας. Δέν μπορεῖ παρά νά ᾽ναι Θεός Αὐτός πού νικᾶ τή φυσική τάξη. Δέν μπορεῖ παρά νά ᾽ναι ὁ πλάστης τῆς μήτρας κι ὁ δημιουργός τῆς παρθενίας Αὐτός πού γεννήθηκε μέ τρόπο ἀμόλυντο καί οἰκοδόμησε γιά τόν ἑαυτό Του ναό, ἄγνωστο πῶς, ἀλλά πάντως μέ τόν τρόπο πού Ἐκεῖνος θέλησε …

Η ενότητα μέσα στην Εκκλησία, το είναι της ζωής μας - π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Η εισαγωγή και ο επίλογος της εκπομπής "Ράδιο Παράγκα" που έγινε την Κυριακή 23-06-2002 ημέρα της Πεντηκοστής.

Για το ηχητικό απόσπασμα πατήστε εδώ 

Για περισσότερες ομιλίες του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου : floga.gr

Εισαγωγή  

Καλησπέρα σας!

Η μνήμη ελογοτομήθη.

Τότε (που) λογοτομείται η μνήμη, πολλές φορές γίνεται αυτό. 

Και όταν γίνει σε πράγματα τα οποία είναι ουσιαστικά για τη ζωή μας ή πράγματα τα οποία καθορίζουν τη ζωή μας, τότε μία μνήμη λογοτομημένη μας κάνει να ζούμε ανάπηρα.

Και υπάρχουν μνήμες που καθορίζουν τη ζωή μας.

Μνήμες που είναι γενετικοί κώδικες.

Μνήμες που καθορίζουνε το είναι μας, το παν για τη ζωή μας.

Μνήμες, απ’ αρχής, που έχουν τεθεί μέσα μας από το δημιουργό μας.

Μνήμες γενετικού κώδικα.

Ο Θεός μας έβαλε μία τέτοια μνήμη μέσα μας, όταν μας έφτιαξε. Μία μνήμη, ενότητας. Πρωτογενούς μεν, για να λειτουργούν όλα τα συστατικά της υπάρξεως μας εν ενότητι.

Όλα, ότι έχουμε πάνω μας, να’ χουν ενότητα. Πέρα από αυτή τη μνήμη που αφορά το πρόσωπό μας και την ισορροπία της ζωής μας και της αρμονίας των εν ημίν υπαρχόντων συστατικών, αυτή τη μνήμη την αύξησε με κάλλος περίσσιο, για να μπορούμε, εμείς μαζί με τους άλλους, ζώντας μέσα στην κοινωνία που έφτιαξε, κατά το πρότυπο της δικής του τριαδικής κοινωνίας, να έχουμε μία ενότητα όλοι μέσα στη ζωή μας. Το είπε ο ίδιος «Εγώ καί ο Πατήρ έν εσμέν» (Ιω. ι’ 22-30) και στα τροπάρια της σημερινής ημέρας «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε».

Και έρχεται η ενότητα, να γίνει μία μνήμη ουσιαστική, μνήμη καθοριστική, μνήμη ζωής.

Γενετικός κώδικας είπαμε και αυτό εννοούμε μνήμη.

Χωρίς αυτό δεν μπορείς να ζήσεις.

Όταν αλλοιώνονται οι γενετικοί κώδικες αδυνατείς να ζήσεις.

Και αν αυτές οι μνήμες αλλοιωθούν μέσα μας, τότε έρχεται ανισορροπία, στο προσωπικό μας είναι και στο είναι του κοινωνικού ιστού. Και μιας και ζούμε μέσα σε κοινωνίες, αν αυτή η μνήμη της ενότητας χαθεί, αν αυτή η μνήμη της ενότητας αλλοτριωθεί, αν καταστραφεί, τότε και η προσωπική μας, προσωπική ισορροπία δεν μπορεί ποτέ να σταθεί όρθια και αρχίζουμε και ζούμε αρρωστημένα.

«Eἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε».

Η Εκκλησία είναι μία πρόκληση ενότητας. Είναι μία πρόκληση, για να ζήσουμε, αφού εν’ ενότητι ζει η Αγία Τριάδα. Είναι μία πρόκληση για την οποία παλεύουμε, είναι μία πρόκληση που πολλές φορές τη χάνουμε. Αλλά προκαλώντας την ενότητα γιατρευόμαστε. Αγωνιζόμαστε μεσ’ την Εκκλησία να ξεπεράσουμε την αδυναμία της μη ενότητας και προσπαθούμε να αποκτήσουμε ενότητα. Όλα είναι μία ιστορία, αγώνος προσωπικού και αγώνος κοινωνικού. Και αυτή η ενότητα επιτυγχάνεται, αν γνωρίζουμε την αλήθεια και αν έχουμε ελεύθερο πρόσωπο. Και εκεί πια γιατρεύεται όλος ο ανθρώπους και όλη η κοινωνία.

Η ενότητα.

Το παν, για τη ζωή μας.

Η ενότητα μέσα στην Εκκλησία, το είναι της ζωής μας.

Η Ενότητα μέσα στην Εκκλησία, η δυνατότητα να θεραπεύσουμε όλα τα ασθενούντα της εν ἡμῖν προσωπικούς υπαρχούσης ανισορροπίας και όλης της ανισορροπίας και τραγωδίας του κόσμου.

Γιατί διασπάται αυτή ενότητα; 

Ποιοι είναι οι παράγοντες που μπορεί να διασπαστεί η εν Εκκλησία ενότητα;

Αν τους ξέρουμε, αν τους προσδιορίσουμε, πολύ πιο εύκολα μπορούμε να τους γιατρέψουμε. Εκεί ας στρέψουμε σήμερα τη ματιά μας, ημέρα της Πεντηκοστής, ημέρα της προκλήσεως για ενότητα. Ημέρα της προσκλήσεως για ενότητα, «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε».

Ας προσδιορίσουμε τις αιτίες της μη ενότητας για να αγωνιστούμε για την ενότητα, για την εν ἡμῖν ζωή, για τη ζωή του κόσμου.

Επίλογος  

Ναι, η Εκκλησία παραμένει και ένα αποφατικό γεγονός. Είναι αποκαλυπτόμενη. Βλέπουμε το σώμα της να λειτουργείται μεσ’ το χώρο του κόσμου, αλλά δεν είναι οριζόντια η διάσταση της. Παραμένει στην ρίζα του ένα γεγονός αποφατικό, της αποκαλύψεως του μυστηρίου του Θεού. Και μετέχοντας, με κατανοητές εκφράσεις και συντεταγμένες, στο χώρο της Εκκλησίας, με λογική, που μας έδωσε ο Θεός, μετέχουμε στο χώρο τον αποφατικό, την αποκάλυψη του μυστηρίου και εκεί ακριβώς βρίσκεται, το κύτταρο της ενότητας. Όχι μόνο ό,τι βλέπουμε και ό,τι καταλαβαίνουμε. Ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται το μυστήριο της αποκαλύψεως του Θεού. Και την ώρα που κινούμεθα μες’ την εκκλησία και υπάρχουμε και σκεφτόμαστε, να ξέρουμε που γινόμαστε φορείς αυτής της αποκαλύψεως του μυστηρίου του Θεού. Που εκφράζεται πια εκεί η αγάπη του Θεού, αν έχουμε την ίδια αγάπη σαν κι Εκείνον. Όπου ξεπερνούμε τις καθημερινές μιζέριες ή γκρίνιες, το διχασμό την μη κατανόηση του άλλου, το ξεπέρασμα των φυλετικών γεγονότων, της ράτσας. Όπου μετέχουμε στο χώρο της αλήθειας του Χριστού. Δεν μπορούμε να έχουμε ενότητα, αν δεν γνωρίζουμε την αλήθεια του Χριστού, αν δεν αποκαλύπτεται το πρόσωπο του άλλου. Και μετέχουμε σε αυτό το αποφατικό γεγονός, αν γίνομεθα πρόσωπα πραγματικά, αν υπάρχει ελευθερία. Η αγάπη, η αλήθεια, η ελευθερία. Όσο και να τα ορίσεις, δεν μπορείς να τα κυριαρχήσεις . Αποφατικό το γεγονός γαρ. Αλλά εκεί πάνω θα δουλέψουμε, όσο αναπτύσσεται η αγάπη, όχι σε σωματιακά επίπεδα, ούτε σε θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, μία άλλη αποκαλυπτώμενη αγάπη που πιάνει πράγματα που δεν πιάνονται και δεν γίνονται κατανοητά με το μυαλό. Ξεφεύγουν από υπολογισμούς, από ισολογισμούς, αποκαταστάσεις κοινωνικής λειτουργικότητας και είναι κάτι μυστικό. Αρχίζει και αποκάλυπτεται η ενότητα της εκκλησίας. Όσο ζούμε την αλήθεια του Χριστού. Αποκαλύπτεται η αλήθεια της εκκλησίας. Όσο καλλιεργούμε την ελευθερία του προσώπου. Αποκαλύπτεται η αλήθεια της εκκλησίας. Και μέσα από εκείνα τα μεγέθη μπορεί η ενότητα να γίνει πιο ορατή, είναι μία δική μας υπόθεση . Και η ενότητα είναι μία διεργασία που ήδη συντελείται και συνέχεια θα ζυμώνεται αυτή η διεργασία βαθύτατα και εμείς μέσα εκεί θα πέφτουμε και θα σηκωνόμαστε και πάλι. Η ελευθερία του προσώπου, η αλήθεια, η αγάπη. Ως ορατά μεν γεγονότα αλλά από πίσω κρύβουν αυτό το μυστήριο της αποκαλυπτόμενης αγάπης στο Χριστό μας. Εκεί είναι η ενότητα της εκκλησίας.

Ευχόμαστε να πιάσατε τα μεγέθη και κάπου να τα λειτουργήσετε μυστικά μεν, αλλά ως φανερούμενα της προσεγγίσεως του άλλου ανθρώπου.

Εμείς δεν θέλουμε οι άλλοι, να είναι πρώτα αυτό που θα πρέπει να γίνουμε.

 

 Εμείς δεν θέλουμε οι άλλοι, να  είναι πρώτα αυτό που θα πρέπει να γίνουμε.

 Απόσπασμα από την Ράδιοπαράγκα 1994 σε μορφή mp3 - εδώ

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Και ένα τελευταίο τηλεφώνημα από μία ακροάτρια μας από την Τήνο.  Μας λέει πως, είναι ωραία αυτά τα οποία λέμε, όμως οι συνάνθρωποι μας λέει, δεν είναι σαν το Χριστό, ούτε σαν τους αγίους. Όταν οι άλλοι βλασφημούν  μπορείς εσύ  να συνταυτιστείς  με αυτούς. Και πόση υπομονή μπορείς να δείξεις;

Μα εμείς δεν θέλουμε οι άλλοι, να  είναι πρώτα αυτό που θα πρέπει να γίνουμε.

Εμείς βάζουμε την αρχή στη ζωή μας, να γίνουμε όπως ο Χριστός και πριν από λίγο  τα έλεγα.

Δεν θα συνταυτιστούμε με αυτούς.

Αλλά χωρίς αυτούς δεν μπορούμε να ζήσουμε και η πορεία των πόλεων μας και η ζωή τους εξαρτάται από αυτό το πράγμα.

Λοιπόν, πριν  να ζητήσετε οι  άλλοι να γίνουν σαν το Χριστό,  να γίνεται εσείς!

Εξάλλου, είσαστε στην Τήνο και το νησί είναι πολύ ευλογημένο και παρακάλεσε την Παναγία να  σας βοηθήσει πολύ γι' αυτό. 

Ευχαριστώ πάντως για το τηλέφωνο από την Τήνο. 

 

Προβλήματα Δημοκρατίας - π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 

Απόσπασμα από την Ράδιοπαράγκα σε μορφή mp3 εδώ 

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Απομαγνητοφώνηση

Ήταν εκπομπή,  Πολιτικής Θεολογίας;

Πείτε το όπως θέλετε, γιατί όχι; Η θεολογία μπορεί να μπει στα πάντα. Αλίμονο αν δεν έμπαινε.

Θα μου λέγατε, πού βρήκες τα ερείσματα για να το κάνεις; 

Εν ονόματι της Θεολογίας.

Της ελευθερίας του λόγου.

Φυσικά, φυσικά θα ρωτάτε και θα λέτε: Αυτός τι πολιτική άποψη να έχει για τα πράγματα; 

Ά,  δεν κρύβω αυτό που έχω στο νου μου, θα σας το πω. Θα πω λοιπόν, ποια είναι η πολιτική μου τοποθέτηση; Μην ξαφνιαστείτε με αυτό που θα πω, θα το αναλύσω.

Είμαι σίγουρος πως ανήκω στην εξωκοινοβουλευτική Αναρχία. Αυτό είναι δεδομένο.

Έ, κοινοβουλευτικός δεν είμαι! Δεν θα γίνω  και ποτέ εξάλλου και να ήθελα δεν  θα μπορούσα. Πολλά πράγματα θα με εμπόδιζαν όπως και να είναι είμαι εξωκοινοβουλευτικός είμαι. Έ παπάς είμαι που  εκφράζει μια άλλου είδους αναρχία, ευλογημένη αναρχία.  

Ναι, λοιπόν, έχω αυτή την πολιτική άποψη. Δεν ξέρω ποιο κόμμα θα με εξέφραζε να το ψηφίσω ... αλλά σίγουρα η Εκκλησία αυτό μου το εκφράζει. 

Να λοιπόν είπα την πολιτική μου τοποθέτηση. Εξωκοινοβουλευτική Αναρχία. 

Εκεί ανήκω  και έχοντας αυτή την ιδεολογική ταύτιση με αυτή την άποψη την πολιτική, μπορώ να μιλήσω πια.

Και μπορώ πίσω από όλα αυτά, να κρίνω τα φθαρτά συστήματα, ενός καλοβαλμένους συστήματος. 

Η Δημοκρατία, πολύ καλοβαλμένη. 

Ποιος θα τολμούσε να κάνει κριτική σε αυτήν; Και όμως τίποτε δεν είναι καλοβαλμένο, αν είναι βαλμένο μέσα στα μέτρα της Ζωής του Χριστού.

Απ' όπου λείπει η ταπείνωση, όπου υπάρχει εγωισμός, υπάρχει ένα ελλείπον.

Και στη σύγχρονη Δημοκρατία μας, υπάρχει αυτό το ελλείπον, ο εγωισμός ο υπερφίαλος,  των κομματικών διεργασιών. 

Τις είπα Βατικάνιες,  στην πορεία της εκπομπής μας! Μακάρι να έσπαζαν, μακάρι να σπάσουν όλα εκείνα που κάνουν τον εγωισμό μεγαλύτερο, να μικραίνουν όλα να ταπεινωθούν όλα. 

Έχοντας αυτή την πολιτική ταύτιση με την εξωκοινοβουλευτική αναρχία, μπορώ να μιλήσω ελεύθερα πιά και να  πω τα πάντα, να μην συνταυτιστώ με κανένα άλλα, να μπορώ να σταθώ στους αγώνες όλων.

Ας κάνουν αγώνες και οι μεν  και οι δε αν είναι ανθρώπινοι,  αν είναι αληθινοί. Θα είμαστε πλάι τους πλάι και στους δεξιούς και στους αριστερούς, αγώνες για την ανθρωπιά, αγώνες για την ταπείνωση, αγώνες για την ισότητα, αγώνες για την πραγματική ελευθερία.

Είναι όμορφο να αγωνιζόμαστε για τα μεγάλα τα πράγματα. Ποιος δεξιός και ποιος αριστερός σήμερα, θα τολμούσε να πει πως δεν θα ήθελε να αγωνιστεί για την ελευθερία και την ισότητα; Όλοι! 

Άρα είναι  όλοι μαζί! 

Γιατί κομματιάζονται;.

Γιατί είναι διχασμένοι; 

Τι τους χωρίζει άραγε; 

Ποιος θα τολμούσε να μου πει ότι δεν θέλει ισότητα στην Ελλάδα. Ένας δεξιός; Ένας αριστερός; 

Νομίζω κανείς απ’ όλους αυτούς! 

Τότε γιατί δεν αγωνιζόμαστε μαζί, έχοντας όχι απλώς ιδεολογική σημαία, τη σημαία κάποιου κόμματος.

Αλλά έχοντας πάνω από την έκφραση του νου μας και της καρδιάς μας, τον Χριστό μας.

Που Εκείνος μας βάζει, να έχουμε άποψη για τα πράγματα. Ναι, ναι λοιπόν, θα θέλαμε όλα να γίνουν πιο ταπεινά.

Τα κόμματά μας, η κοινοβουλευτικές μας εκφράσεις, όλα ποιο ταπεινά,  να υπάρχουνε. Θα αποκτήσουν κάλος, θα αποκτήσει την ομορφιά. Να αποκτήσουν πιο αμεσότητα, να γίνουν πιο ανθρώπινοι, μην μας κοροϊδεύουν με τα συστήματα, τα οποιοδήποτε συστήματα. Γίνεται πιο ανθρώπινοι, σας παρακαλούμε! 

Υπάρχει μια τετραετία μπροστά σας. Όποιοι και να ανεβούνε. Εύχομαι να μην ανεβεί  κανένας μόνος του, να σπάσει ο εγωισμός, οποίοι και να ανεβούνε. 

Υπάρχει μια τετραετία, μια τετραετία που θα ψηφιστεί και κάτι από το νέο Σύνταγμα, κάποια άρθρα, μια τετραετία που σας καλούμε να γίνετε πιο ανθρώπινοι, πιο ταπεινοί. 

Τέλος, τέλος, ποιο χριστιανοί και τότε θα σας φιλήσουμε, σταυροειδώς χριστιανικά.

Και τους Δεξιούς και τους αριστερούς και κεντρόοι αν  υπάρχουν. Δεν υπάρχει κανένας βέβαια, δεν πειράζει  θα τους φιλήσουμε  και αυτούς. 

Να, να  λοιπόν, τολμώ να τα πω γιατί ανήκω στην Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό.

Ας σκανδαλιστικάν δεν πειράζει, εγώ θα παραμείνω σε αυτό το κόμμα που δεν είναι κόμμα. Είναι η αλήθεια της ζωής μας και θα ζήσω μέσα εκεί πέρα και θα είμαι ελεύθερος.

Όντας πάντως ελεύθερος μέσα στην αγάπη του Χριστού μας και υποτασσόμενος σε Αυτόν.

Και το τονίζω "Εξωκοινοβουλευτική Αναρχία", η αριστερά κατά τα μέτρα του αρχικού κειμένου που η άλλη άποψη της ελευθερίας μπορεί να λέγεται στη γλώσσα του Γιανναρά, Αριστερά. 

Εξωκοινοβουλευτική Αναρχία ήταν εκείνο το οποίο με εκφράζει βαθιά, βαθιά, βαθιά.

19 Ιανουαρίου του 2003 Η "Ράδιο Παράγκα" πλησιάζει την Κιβωτό του Κόσμου

 

19 Ιανουαρίου του 2003 

Η "Ράδιο Παράγκα" πλησιάζει την  Κιβωτό  του Κόσμου  - ολόκληρη η εκπομπή εδώ  

“ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ” του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς που βασίλευε, σε μια πολύ μεγάλη χώρα.

 π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

Εισαγωγή - εδώ σε mp3 - απόσπασμα  από την εκπομπή 

Ράδιο Παράγκα "Κυριακή του τυφλού" 1995  

Χριστός Ανέστη

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς που βασίλευε σε μια πολύ μεγάλη χώρα.

Ήθελε να κάνει ότι το καλό μπορούσε για τους υπηκόους του. Πήρε λοιπόν το δρόμο και έφτασε σε ένα σοφό και είπε στο σοφό:

- Δεν μου λες σοφέ μου άνθρωπε,  έμαθα πολλά για σένα. Τι μπορώ να κάνω για αυτούς που είναι υπήκοοι μου; 

Και ο σοφός του είπε:

- Να τους δώσεις πολλά, όσο μπορείς περισσότερα, μιας και είσαι βασιλιάς δυνατός και μπορείς πολλά να δώσεις. Δώσε σε αυτούς όσο μπορείς περισσότερα. 

Γύρισε πίσω στη χώρα του ο βασιλιάς ο μεγάλος και έκανε αυτό που του είπε ο σοφός. Και έδινε και έδινε πολλά στους υπηκόους του, εκείνοι όμως ήταν ανήσυχοι. Ήθελαν πιο πολλά και πιο πολλά και όλο γκρίνιαζαν και όλο διαμαρτυρόντουσαν και έγινε μεγάλη ταραχή στο βασίλειο. Τότε ο βασιλιάς ο μεγάλος, πήγε σε ένα άλλο σοφό να του δώσει μία λύση. 

Του είπε τότε ο σοφός ο δεύτερος: 

- Μην τους δίνεις τίποτε. Τα πολλά που τους έδωσες τους κατέστρεψαν. 

Και άρχισε ο βασιλιάς ο μεγάλος να κάνει αυτό που του είπε ο δεύτερος σοφός. Δεν τους έδινε πια τίποτε. Μα και πάλι γκρίνια και διαμαρτυρία και πάλι αγωνία στο βασίλειο και ταραχή επικρατούσε. Ούτε τα πολλά, ούτε τα λίγα, ούτε το τίποτε, δεν βοήθησε για να έρθει γαλήνη σε αυτό τον τόπο και όλα ήτανε σαν στο σκοτάδι. Έτσι είναι πάντα όταν υπάρχει ταραχή, υπάρχει σκοτάδι και τότε ο βασιλιάς πήγε σε ένα γέροντα για να του βρει μία λύση για το πρόβλημα του. 

Ο γέροντας του είπε τότε:

-Άκουσε, τους έδωσες πολλά ή δεν τους έδωσες τίποτε, ξέχασες όμως να καθαρίσεις τα μάτια της ψυχής τους. 

-Και πώς θα το κάνω αυτό; Είπε ο βασιλιάς να καθαρίσω τα μάτια της ψυχής τους;

-Πρώτα, πρώτα - του είπε ο σοφός - θα καθαρίσεις τα δικά σου μάτια. 

-Και πώς θα καθαρίσω τα δικά μου μάτια; 

-Να, θα κάνεις τα πάντα για αυτούς και θα ξέρεις πως τίποτε δεν είναι δικό σου, ούτε να δώσεις μπορείς, ούτε να μην δώσεις δεν μπορείς, όλα τα δίνει ο Θεός. Αν γνωρίζεις που ούτε να δώσεις μπορείς, ούτε να μην δώσεις δεν μπορείς και όλα τα δίνει ο Θεός, τότε θα αρχίσεις να καθαρίσεις τα μάτια της ψυχής σου. Γιατί θα αγαπάς Εκείνον και όχι τον εαυτό σου. Και εσύ ούτε θα μπορείς, ούτε δεν θα μπορείς και τότε τα πάντα θα μπορείς και τα πάντα θα μπορείς να τα κάνεις. 

Και ο βασιλιάς ο μεγάλος και πολυχρονεμένος έτσι άρχισε το δρόμο του για να βγάλει το βασίλειο του από το σκοτάδι προς το φως. 

Σήμερα Κυριακή του τυφλού και το σκοτάδι γύρω μας πολύ μεγάλο και το φως γύρω μας άλλο τόσο εκρηκτικό το Φως του Χριστού και όλοι περιμένουμε μία έξοδο από το σκοτάδι στο φως. 

Μία εκπομπή που ξεκινάει από το σκοτάδι του τυφλού και μας οδηγεί προς το Φως του Χριστού.