Μαρτύρησε με τη συνείδηση, πέθανε για την αμαρτία, απονέκρωσε ότι σε συνδέει με την αμαρτωλή κατάσταση και έχεις γίνει μάρτυς κατά την προαίρεση

 

Είπε ο αββάς Αθανάσιος, ο επίσκοπος Αλεξανδρεία

«Πολλές φορές λέει κάποιος από σάς: “Που υπάρχει διωγμός για να μαρτυρήσω;” Μαρτύρησε με τη συνείδηση, πέθανε για την αμαρτία, απονέκρωσε ότι σε συνδέει με την αμαρτωλή κατάσταση και έχεις γίνει μάρτυς κατά την προαίρεση. 

Εκείνοι μάχονταν με βασιλείς και άρχοντες έχεις και συ αντίπαλο τον διάβολο, τον βασιλιά της αμαρτίας, και άρχοντες τους δαίμονες. Και τότε βέβαια μπροστά στους μάρτυρες τοποθετούνταν βωμός και θυσιαστήριο και όλη η αηδία της ειδωλολατρίας, το ίδιο και τώρα νιώσε το ότι έχεις στημένο στην ψυχή σου αξιοκατάκριτο είδωλο. 

Υπάρχει και σήμερα βωμός και θυσιαστήριο και μεμπτό είδωλο, νοητό, μέσα στις ψυχές. Βωμός το πάθος της λαιμαργίας, θυσιαστήριο και επιθυμία των ηδονών, είδωλο το πνεύμα της επιθυμίες. Γιατί αυτός που είναι δούλος της πορνείας και παραδίνεται στις ηδονές, αρνήθηκε τον Ιησού και προσκυνεί είδωλο, έχει μέσα του το άγαλμα της Αφροδίτης, την αισχρή δηλαδή σαρκική ηδονή. 

Όπως επίσης εκείνος που νικιέται από την οργή και τον θυμό και δεν ξεριζώνει τη μανία του πάθους αυτού, τον Ιησού τον αρνήθηκε και τον Άρη κρατάει μέσα του για Θεό, μπήκε δηλαδή στον ζυγό της οργής, που αυτό είναι είδωλο παραφροσύνης. 

Άλλος που είναι φιλάργυρος και φιλήδονος, που κλείνει τα σπλάχνα του στις ανάγκες του αδελφού του και δεν βοηθάει τον πλησίον, τον Ιησού τον αρνήθηκε και λατρεύει τα είδωλα γιατί έχει μέσα του, του Ερμή το είδωλο και, επί πλέον, λατρεύει την κτίση και όχι τον κτίστη. Ρίζα βέβαια όλων των κακών είναι η φιλαργυρία. 

Αν λοιπόν κυριαρχήσεις σ’ αυτά και προφυλαχθείς από τα παράλογα πάθη, πάτησες τα είδωλα και αρνήθηκες τη δεισιδαιμονία. Έχεις γίνει κιόλας μάρτυς, αφού ομολόγησες την καλή ομολογία». 

Το Μέγα Γεροντικόν,

Τόμος Α΄. εκδ. Ιερό Ησυχαστήριο

«Το Γενέσιον της Θεοτόκου».

Αν σε ώρα δύσκολη υπομείνει κανείς τον πλησίον, αυτό είναι ίσο με το καμίνι των τριών Παίδων.

11.Ερ.: Έχω επιθυμία να μαρτυρήσω για τον Θεό. 

Απ.: Αν σε ώρα δύσκολη υπομείνει κανείς τον πλησίον, αυτό είναι ίσο με το καμίνι των τριών Παίδων. 

 

Αποφθέγματα των Πατέρων.

ΚΑ΄. 

Διάλογος Αγίων Γερόντων με ερωτήσεις και αποκρίσεις. 

Το Μέγα Γεροντικόν, Τόμος Δ΄. εκδ. Ιερό Ησυχαστήριο «Το Γενέσιον της Θεοτόκου». 

Πλησιάζουν τέτοιες στιγμές που χωρίς την εκπλήρωση του κανόνα της προσευχής, κανείς δεν θα αντισταθεί, ανεξάρτητα από την πνευματική βαθμίδα

 

Πλησιάζουν τέτοιες ἐποχές πού χωρίς τήν ἐκπλήρωση τοῦ κανόνα τῆς προσευχῆς κανείς δέν θά ἀντισταθεῖ.

Η εποχή μας δεν είναι αιώνας νηστείας, αλλά υπομονής και αρρώστιας. Και αν τηρήσουμε σκληρή γραμμή και υπερβούμε τις δυνατότητες μας, τότε απλά δεν θα μπορέσουμε να την κρατήσουμε. 

... Χρειαζόμαστε μια εσωτερική νηστεία για να νικήσουμε τον εαυτό μας και να είμαστε ευγενικοί, ταπεινοί και υπομονετικοί. 

... Αν ο Κύριος μας επιτρέπει να υποφέρουμε, πρέπει να το αποδεχτούμε ταπεινά. Διότι ό,τι είναι αποδεκτό στον Κύριο πρέπει να ληφθεί από το χέρι Του, και πρέπει να υπομείνουμε τα πάντα. 

... Αληθινή νηστεία είναι όταν ο άνθρωπος υπομένει υπομονετικά και ασύστολα όλες τις επιθέσεις και τις προσβολές, θεωρώντας ότι δικαίως τις άξιζε. Γιατι; Για τη ζωή που είχε στο παρελθόν και για την ανάλαφρη νεολαία. 

... Η περηφάνια μας μοιάζει με θηρίο που, αν το αγγίξουμε ελαφρά, είναι έτοιμο να πηδήξει και να τα ξεσκίσει όλα. Είναι όμως καθήκον σου να την πιέσεις και να μην την αφήσεις να βγει. 

... Ακόμα κι αν κάποιος σε στεναχωρήσει και σε θυμώσει και θέλεις να του πεις όλα όσα σκέφτεσαι για αυτόν, τότε κάνε κάτι διαφορετικό και πες στην περηφάνια σου: «Μείνε εκεί και μη βγεις!». Και αντί να του απαντήσεις βάναυσα, αντίθετα, του μιλάς απαλά. Έτσι αποκτάται η ταπείνωση. 

... Αυτό είναι και το αναίμακτο μαρτύριο. Οι Άγιοι Μάρτυρες υπέφεραν τρομερά, αλλά για λίγο. Εδώ είναι ένα αναίμακτο μαρτύριο και όχι μόνο για ένα ή δύο χρόνια, αλλά για μια ζωή. Και αν ο Κύριος επιτρέψει να ξεκινήσει μεγάλος πόνος ή αληθινός διωγμός, τότε πρέπει να φανταστείς ότι είναι Γολγοθάς 

... Ο Θεός μου επέτρεψε να σας πω τι μας περιμένει. 

«Αυτό είναι κάτι που το λέμε. Και, αν έρθει αυτή η ώρα, μη φοβάσαι, αλλά πήγαινε στο θάνατο, στον Σταυρό με πολύ θάρρος, και με το στήθος ανοιχτό, χωρίς να αμφιβάλλεις και να μην λυπάσαι τίποτα. 

Δέξου τα πάντα με χαρά, γιατί τότε η δύναμη του Θεού θα σε φωτίσει και θα σε δυναμώσει και θα αντισταθείς. 

... Και αν στο μυαλό σου θα εγκαταλείψεις τον Σταυρό, αν η αμφιβολία εισχωρήσει και τρέξεις μακριά φοβούμενος για τον εαυτό σου και για τους κοντινούς σου, να ξέρεις ότι εκείνη τη στιγμή θα επέμβει η δαιμονική δύναμη, η Χάρη θα φύγει από εσάς, και θα αντιμετωπίσετε τα βάσανα. 

... Πρέπει να γνωρίζετε ότι έχει έρθει η ώρα να ομολογήσετε την πίστη και την αφοσίωσή σας στον Κύριο. 

... Να πάμε στο θάνατο όπως έκαναν οι Άγιοι Μάρτυρες, τους οποίους ο Κύριος ενίσχυσε για να μην αισθανθούν τον πόνο, και αν τον ένιωθαν, τότε κατάλαβαν ότι τους έστελναν να καθαριστούν από τις προηγούμενες αμαρτίες τους. 

... Ζητήστε τη βοήθεια του Θεού για τα παιδιά και τους αγαπημένους σας, αλλά μη φοβάστε, γιατί μέσα από τα βάσανά μας θα τα βοηθήσουμε και ο Κύριος θα τους ελεήσει. Πλησιάζουν τέτοιες στιγμές που χωρίς την εκπλήρωση του κανόνα της προσευχής, κανείς δεν θα αντισταθεί, ανεξάρτητα από την πνευματική βαθμίδα».  

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ  

 

Επίσκοπος Αντώνιος ο Ομολογητής, Αρχιεπίσκοπος Μιχαήλοφ και Γκολάνσκ (1889-1976). Απόσπασμα από το βιβλίο "The Path of Inner Prayer. The Handbook of Hesychia"

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Στὸν μοναχὸ Σάββα γιὰ τὸ μαρτύριο...

 

πηγή: εδώ 

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Στὸν μοναχὸ Σάββα γιὰ τὸ μαρτύριο...

Ἐκφράζεις τὴν ἐπιθυμία νὰ πᾶς στὴ Ρωσία, γιὰ νὰ σκοτώσουν καὶ σένα οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τούτη ἡ ἐπιθυμία δὲν σὲ ἀφήνει οὔτε μέρα οὔτε νύχτα. 

Παραδώσου στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἡσυχάσεις. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν ἐπιθυμία σου καὶ Ἐκεῖνος θὰ φροντίσει γὶ` αὐτήν. Ἐὰν δὲν σοὺ στείλει τὸ μαρτύριο στὴ μορφὴ ποὺ ἐσὺ φαντάζεσαι, θὰ στὸ στείλει ἀλλιῶς. Καὶ ἤδη σοὺ ἔστειλε. Ἐσὺ ἤδη βασανίζεις τὸν ἑαυτό σου μὲ τὴν συμπόνια τοῦ μαρτυρίου τῶν Ἁγίων Μαρτύρων στὴ Ρωσία. Ἑτοίμασε τὴν καρδιά σου καὶ γιὰ ἄλλα παθήματα, ὥστε νὰ μπορεῖς πάντα νὰ πεῖς... σὰν τὸν Ψαλμῳδό: «Ἑτοίμη ἡ καρδία μου ὁ Θεός, ἑτοίμη ἡ καρδία μου» (Ψάλμ. 107,2).

Γιὰ τὸν Ἅγιο ἐπίσκοπο Ἀνσγκάριο, ἀποκαλούμενο καὶ «ἀπόστολο τοῦ Βορρᾶ», λέγεται ὅτι ἀπὸ τὴν νεότητά του ἤθελε νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Κύριο καὶ ἀκόμα εἶχε καὶ ἕνα οὐράνιο ὅραμα, στὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ γίνει μάρτυρας. Ὅμως ὁ χρόνος περνοῦσε, ὁ «ἀπόστολος τοῦ Βορρᾶ» ἀσταμάτητα κοπίαζε καὶ βασανιζόταν γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ σ` ὅλο τὸν βορρᾶ τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ἀναμενόμενο μαρτύριο δὲν ἐρχόταν. Τελικὰ ὁ Ἀνσγκάριος ἔπεσε ἄρρωστος στὸ κρεβάτι καὶ αἰσθάνθηκε ὅτι θὰ πεθάνει. Ξαπλωμένος στὴν ἐπιθανάτια κλίνη του, σχεδὸν θυμωμένα παραπονέθηκε στὸν διάκονό του, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐκπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσή Του, νὰ τοῦ δώσει μαρτυρικὸ θάνατο. Σ` αὐτὸ διάκονος τοῦ ἀπάντησε σοφά, ὅτι αὐτὸς ἤδη ἦταν μάρτυρας σ` ὅλη του τὴ ζωὴ καὶ ὅτι ἡ ἀρρώστια πρὶν τὸ θάνατο θὰ ὑπολογιστεῖ ὡς μαρτύριο, ἀφοῦ, λέει, δὲν εἶναι μάρτυρας μόνο ἐκεῖνος ποὺ πέθανε μὲ βίαιο θάνατο ἀλλὰ καὶ καθένας ποὺ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του βασανίστηκε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ δικαιοσύνη Του. 

Εἰρήνη καὶ χαρὰ ἀπὸ τὸν Κύριο

  Δὲν φτάνει μόνο ἡ πίστη… ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄, Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»