Και έπρεπε να διανύσει όλη αυτή την απόσταση Εκείνος.
Να γεμίσουν πληγές τα πόδια Του,
να ματώσουν,
να εξαγνίσουν όλο τον δρόμο της αποστασίας μας,
του φόβου μας.
***
Σήμερα όμως στον Άδη,
ο Αδάμ και η Εύα
ακούν τα βήματα Του αγαπημένου
και φόβος δεν υπάρχει.
***
Το Φως Του προσώπου Σου
προηγήθηκε (της ακοής) των βημάτων.
Ο Αδάμ αντικρύζει την Εύα και το ανδρόγυνο,
διακονεί Εσένα,
πλένοντας με τα δάκρυα όλης της ανθρωπότητας,
τα πόδια του Αγαπημένου.
Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2025
Δεν μας έδωσες ούτε ένα μέτρο γης
για να σταθούμε.
Μας είπες περπατήστε. Μας έμαθες
να περπατάμε δύο, δύο…
Μας έδωσες ένα κομμάτι ψωμί και
λίγο κρασί και μας είπες:
Αυτό είναι το Σώμα μου και αυτό το
Αίμα μου.
Πάρτε τα και αγάπηστε τον κόσμο
όπως εγώ σας αγάπησα.
Και όσους θελήσουν να κάτσουν μαζί
σας και να αγαπήσουν τον κόσμο όπως σας δίδαξα, μάθετε τους το Εμείς.
Δώστε τους να φάνε από το Σώμα μου
και να πιούν από το Αίμα μου …
Αχ
αυτός ο τόπος την συνάντησης μαζί Σου. Κάνει το Εμείς ένα γλέντι και ένα τραπέζι
και ένα πανηγύρι -που χωράει όλο τον κόσμο- που τους προσκαλεί όλους στην χαρά
Σου.
Στο συναπάντημα με τον άλλο και στην συνοδοιπορία προς Εμμαούς που
καταλήγει πάντα σε ένα τραπέζι που αναπάντεχα εμφανίζεσαι στην κλάση του Άρτου
Εσύ.
Με τρομάζει το Εγώ που ζητάει ένα μέτρο γης, που υψώνει τοίχους, που, που,
που, αντιτάσσεται στο Εμείς!!!
Βράδυ Μεγάλης Παρασκευής,(πριν από χρόνια), στο ναό της Αγίας Παρασκευής στη Νέα Σμύρνη.
Από ώρας 6ης έως 9ης ένα σκοτάδι είχε απλωθεί στα Ιεροσόλυμα, μας λένε οι Ευαγγελιστές.
Μετά τις Μεγάλες Ώρες και τον Εσπερινό που μας εισάγει λειτουργικά στο Μεγάλο Σάββατο, αυτό το λειτουργικό σκοτάδι έρχεται να το διακονήσει και η νύχτα, που έρχεται στην πόλη μας. Ο επιτάφιος μπροστά από την ωραία πύλη. Ο σταυρός Του, το Ευαγγέλιο, ο Λόγος Του, εμείς που ερχόμαστε να προσκυνήσουμε για ακόμα μια φορά το σώμα Του.
Η Εκκλησία είναι η μόνη από εδώ και πέρα που γνωρίζει να θρηνεί ορθά. Όλοι οι άλλοι θρήνοι μας, είναι της χώρας αυτής που την σκιάζει ο Θάνατος. Από εδώ και πέρα όμως, από εκείνη την ημέρα και κάθε μέρα, ο θρήνος εισέρχεται λειτουργικά μέσα στην Εκκλησία και μας κατηχεί στο φως της Αναστάσεως, στο Φως αυτό που η παρουσία Του πλημμύρησε τον Άδη.
Τα λιγοστά παιδιά της ενορίας μας συγκεντρώθηκαν για να διακονήσουν με την παιδική τους απλότητα την περιφορά του Επιταφίου. Ο Κώστας και ο μικρότερος αδερφός του, ο Ηλίας, ο Αλέξανδρος, ο Λευτέρης, ο Φωκίωνας, κράτησαν τον σταυρό, τα εξαπτέρυγα, τους πυρσούς, τα φαναράκια.
Τα κοριτσάκια με τα λευκά τους φορέματα, οι μυροφόρες με τα λουλούδια στα χέρια, πλάι του επιταφίου. Ο Ανδρέας με το θυμιατό, ο π. Δήμος, ο π. Δημήτριος και ο π. Ζώης. Εμείς, όλοι όσοι χθες το βράδυ βρεθήκαμε στην περιφορά του Επιταφίου στον δρόμο. Τα φαναράκια και τα κεριά αναμμένα, να τα σβήνει ο αέρας και να πρέπει να ζητήσεις φωτιά από τον άγνωστο αδερφό σου που συμπορεύεται δίπλα σου. Να ανταλλάσσετε ευχές μέσα στο σκοτάδι για Ανάσταση. Ποιοι; Εμείς, εσείς, όλοι εμείς που κηδεύουμε τον Θεό μας.
Η επιστροφή μετά την περιφορά του Επιταφίου, μας βρήκε με τις πόρτες της εισόδου του ναού, κλειστές. Σταθήκαμε αριστερά και δεξιά της, περιμένοντας τους ιερείς. Ο π. Δήμος χτύπησε την πόρτα και η φωνή του, την τράνταξε. Οι λόγοι των πατέρων, ο ψαλμός του Δαβίδ, οι αγιογραφίες, όλοι εμείς λειτουργικά εισερχόμαστε στον Άδη.
Ο νάρθηκας, που σπανίζει να τον συναντήσει κανείς στους ναούς της πόλης μας και που συμβολικά εικονίζει τον Άδη και τον κόσμο, γεμίζει με Φως!
Η πορεία μας έχει τελειώσει. Η κατήχηση όλων αυτών που πορεύονται προς το βάπτισμα προϋποθέτει τον εκούσιο θάνατο τους και εδώ στην λειτουργική μας είσοδο στο Μεγάλο Σάββατο αυτός ο θάνατος κυοφορεί Ανάσταση. Σε λίγες ώρες οι προς το φώτισμα κατηχούμενοι θα βαπτιστούν και όλοι μαζί θα γιορτάσουμε την Ανάσταση.
Τραγούδι το οποίο δεν το ακούς στο ραδιόφωνο. Soundtrack όμως της καθημερινότητας. Το άκουσα χθες το απόγευμα να παίζει στα φανάρια του Μετρό στο Φιξ. Σταματημένα δυο αυτοκίνητα και η ουρά από πίσω να παρακολουθεί. Αυτή την έχθρα ανάμεσα μας να παίρνει σάρκα και οστά στα πρόσωπα δύο αδερφών μας. Έπεσε ξύλο...δυστυχώς.
5.Παιδί μου, μη γίνεσαι ψεύτης, γιατί το ψέμα οδηγεί στην κλεψιά, ούτε φιλάργυρος, ούτε κενόδοξος (ματαιόδοξος),γιατί από όλα αυτά γεννιούνται οι κλοπές.
Υπάρχει μια στιγμή μέσα στο χρόνο, και μια ημέρα μέσα στη αιωνιότητα! Και υπάρχει και ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει τον Αχώρητο. Αυτή η στιγμή είναι Ανάσταση! Αυτή η μέρα είναι (Κυριακή) μέρα Κυρίου! Και αυτός ο χώρος που φιλοξενεί τον Αχώρητο είναι μια καρδιά.
Υπάρχει μια στιγμή που όλα, αρχίζεις να τα βλέπεις, να τα αισθάνεσαι και να τα κατανοείς αλλιώς! Αυτή η στιγμή, είναι μοναδική, είναι η αρχή της δική σου μετάνοιας! Είναι μια μικρή ρωγμή, μια χαραμάδα μέσα μας που επιτρέπει να μπει λίγο Φώς. Και αυτό το Φώς σου επιτρέπει να δεις … και να κινηθείς, ελεύθερα σε χώρο οικείο! Όλα όσα σε κακοποιούσαν, σε ταλαιπωρούσαν, δεν σε χωρούσαν, αρχίζουν να γίνονται φιλόξενα, ακόμα και οι πληγές που φέρεις πάνω σου από την μέχρι πρότινος ζωή σου!
Δεν υποψιάζεσαι το που σε οδηγεί αυτή η ρωγμή μέσα σου! Απλά πορεύεσαι υπό το Φώς αυτής της χαραμάδας, που άνοιξε μέσα σου ο πόνος και η χαρά μιας στιγμής της ζωή σου!
Οι μέρες περνάνε, ο χρόνος αφήνει πάνω σου το αποτύπωμα του και εσύ το δικό σου μέσα στη ιστορία της ανθρωπότητας και Αυτός που αγνοείς αλλά μέσα στην αγαπητικότιτα Του αναπτύσσεσαι είναι πως υπάρχει Κάποιος που σέβεται αυτή σου την πορεία και σε συντροφεύει στο δρόμο!
Υπάρχει μια στιγμή άλλη! Η συνέχεια! Είναι η διάρκεια της πρώτης που σε έφερε μέχρι εδώ! Αυτή σου επιτρέπει να δεις πίσω στο χρόνο, το παρελθόν σου! Σε πάει πέρα και ποιο πίσω από την χαραμάδα! Φωτίζει τα σκοτάδια σου, σε πάει στην αρχή, εισχωρεί το Φώς της, στην κοιλία της μητρός σου! Αναγνωρίζεις μια παρουσία δίπλα σου απερίγραπτη που κάνει αισθητή την παρουσία της. Είναι αυτή η παρουσία μια αίσθηση μέσα σου που υπερβαίνει τον περιορισμό των αισθήσεων!
Αρχίζεις να ευχαριστείς πρόσωπα, καταστάσεις, χώρους! Βλέπεις το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στη ζωή σου η ποιο ασήμαντη μορφή κάποιου, ο λόγος, η κίνηση, η σιωπή του!
Ταυτόχρονα όμως βλέπεις και τη μηδαμινότητα σου, την αρρώστια, τα πάθη σου! Βλέπεις όλα αυτά που μέχρι τότε δεν έβλεπες. Ψάχνεις και ψάχνεσαι, ακούς και σε ακούνε, μιλάς και σου μιλούν, βλέπεις και σε βλέπουν, αγανακτείς και αγανακτούν μαζί σου, δεν τους αντέχεις και δεν σε αντέχουνε, δεν είναι αυτός ο κόσμος που μέσα του θέλεις να ζήσεις, δεν σε αναγνωρίζουν ποια ως δικό τους! Δεν είσαι αυτός που ήσουν, αυτό που ήσουν δεν σου είναι αρκετό ποια! Δεν σε χωρά, δεν χωράει Εκείνον!
Όλα αυτά είναι ένα μυστήριο που συντελείτε μέσα μας! Δεν μπορώ όμως να σου πώς, το πώς θα σε φέρει Εδώ και το πότε! Αυτή η στιγμή δεν ορίζεται. Δεν είναι μια συνταγή που μαζεύεις τα υλικά και την έχεις στο τσεπάκι σου! Είναι κάτι που βαθιά μέσα μας έχει φυλαχθεί και που η μέχρι πρότινος ζωή μας δεν του επέτρεπε να πεθάνει, να ραγίσει, να ριζώσει, να βλαστίσει, να αναπτυχτεί, να πάρει τα πάνω του, να μοιάσει στο κατ΄ εικόνα βαθύτερο είναι Του.
Και όταν αυτή η στιγμή έλθει! Όταν όλα νομίζεις ή νομίζουν πως έχουν τελειώσει! Όταν η πέτρα του τάφου κυλήσει κλίνοντας τη θύρα του μνημείου.
Τότε!
Τότε, το μόνο που γνωρίζεις καλά είναι πως εκούσια ή ακούσια το μόνο που μπορεί να προσφέρει κανείς είναι ο νεκρός εαυτός του, σε αυτόν τον τάφο που είναι η μήτρα και ο δελφός της Νέας Ζωής! Η κολυμπήθρα της Εκκλησίας!
~~~~~~~~~~~~~~~~
Την φράση του T.S Eliot την δανείστηκα από αυτό εδώ το πανέμορφο blog όπως και την φωτογραφία . Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω είναι δύσκολο! Το ξέρω. Μια προσπάθεια έκανα, και την κάνω ακόμα! σημειώσεις πορείας …
Σβήσαμε τα φώτα στην εκκλησιά. Πήρε ο Γιωργάκης τον Σταυρό, ο Παύλος το θυμιατό, ο Γεράσιμος και ο Στάθης τις λαμπάδες, ο Βασίλης και ο Χρήστος τα εξαπτέρυγα, εγώ το λάβαρο της Αναστάσεως και ο άλλος Βασίλης την εικόνα και βγήκαμε από το ιερό. Πολεμιστές του φωτός για λίγο, με όπλα μας, μονάχα το Φως.
Έξω από το ιερό, κόσμος πολύς αυτό το βράδυ. Περιμένουν το Φως. Οι περισσότεροι, χωρίς να έχουν τολμήσει ποτέ να αναμετρηθούν με τις συνέπειες που έχει η ενατένιση Του μέσα στο σκοτάδι. Το περιμένουν όμως. Κάθε χρόνο την ίδια μέρα και ώρα είναι εδώ.
Εμείς σιωπηλοί παραταχθήκαμε για άλλη μια πορεία μέσα στο σκοτάδι. Ο ιερέας με την αναμμένη λαμπάδα στο χέρι (ένα κεράκι μικρό, μια φλόγα μικρή που αν την φυσήξεις θα σβήσει) την πρόσφερε στους πιστούς και τους απίστους αυτής της γης.
Χιλιάδες οι εκκλησίες που τούτη τη μέρα πάνω στη γη που κάνουν το ίδιο.
Μια μικρή φλόγα από τον Τάφο της Αναστάσεως, άναψε εκατομμύρια λαμπάδες πάνω στη γη. Πυγολαμπίδες που ερωτοτροπούν μέσα στο σκοτάδι. Να βρουν την καρδιά μας. Να καθρεφτιστεί το Φως τους μέσα στα σκοτάδια της καρδιάς.
Αρχίσαμε να περπατάμε ανάμεσα τους. Μας περιμένανε. Πάντα μας περιμένουν, με ροδοπέταλα ή μαχαίρια στο χέρι. Όπως και να έχει μας περιμένουν. Ή, δεν μας ξέρουν.
Βγαίνοντας από το ναό πλήθος πολύ, μας περιμένει. Ανεβήκαμε στην εξέδρα που μας προσμένει ολόφωτη για το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως.
Χριστός Ανέστη.
Φωτοβολίδες, βεγγαλικά, χαιρετισμοί, φιλιά.
Πόσο να κρατήσει αυτό;
Αναστήθηκε ο Χριστός και διασκορπιστήκανε οι εχθροί Του.
Μετά το τέλος της Θείας λειτουργίας δυο, δυο ή και περισσότεροι. Ο καθένας μόνος, αλλά όχι μόνος του. Στον δρόμο της αποστολής του, στην αποστολή μας, στο σπίτι, στη δουλεία, στο σχολείο, στους δρόμους αυτής της γης. Με όπλο, ένα κεράκι στο χέρι, μια φλόγα που φοβάσαι μην σβήσει και με ευλάβεια και φόβο την βάζεις στην καρδιά σου. Με την ελπίδα να πυρπολήσει το σκοτάδι. Να σε φωτίσει. Να μυρίσει Ανάσταση.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αρχίσει την προσευχή εθελούσια μέσα στην πόλη αν επέτρεψες στο νου σου να σκορπιστεί στα πράγματα και τις μέριμνες του κόσμου.
Για τον λόγο αυτό η μητέρα Εκκλησία με μικρά κόκκινα γράμματα γράφει: «από του ύπνου εγερθείς και εξαναστάς της κλίνης, στήθι μετ’ ευλαβείας και φόβο Θεού, και είπε». Αυτή η ευλάβεια και ο φόβος του Θεού με την οποία το μικρό ωρολόγιο μας προτρέπει να σταθούμε μπροστά στον Θεό στην αρχή της ημέρας μας είναι που πρέπει να αποκτήσουμε για να μπορέσουμε να πορευθούμε μέσα στον κόσμο σύμφωνα με το θέλημα Του.
Και που την βρίσκει κανείς την ευλάβεια!Πως και πού μαθαίνει κάποιος να είναι ευ-λαβείς; Να λαμβάνει με καλή διάθεση δηλαδή. Ερωτήματα που γράφοντας θέτω στον εαυτό μου και που οι απαντήσεις τους δεν είναι καθόλου εύκολο να αναζητηθούν στα λεξικά.
Αν κανείς γνωρίζει ας γράψει κάτι… για την ώρα θα αρχίσω μια αναζήτηση στα βιβλία που έχω στο ράφι της βιβλιοθήκης. Βιβλία που δεν είναι επιστημονικά, που ο κόσμος αδιαφορεί για αυτά.Βιβλία που ερμηνεύουν τις λέξεις και οπτικόποιούν τα νοήματα, που σε προτρέπουν να ζήσεις την απάντηση και όχι απλά να την κατανοήσεις εγκεφαλικά…
Και γράφοντας όλα αυτά σκέφτομαι μπας, λέω μπας και η απάντηση στην πρακτική εφαρμογή του στήθι μετ’ ευλαβείας βρίσκεται στην καθημερινή ανάγνωση της πρωινής μας προσευχής .
Στα μοναστήρια τα περισσότερα αναγνώσματα τα διαβάζουν οι δόκιμοι. Η καθημερινή ανάγνωση μέσα στο σκοτάδι, η νύστα, τα χασμουρητά, ο σκοτισμένος μας νους έχει ανάγκη να μαθητεύσει σε στάση προσευχής στο αναλόγιο. Να μάθει να λαμβάνει καλός, με ευλάβεια δηλαδή τα λόγια της Εκκλησίας, τα λόγια της προσευχής…
Η καθημερινή ανάγνωση της προσευχής με φόβο Θεού στην αρχή της ημέρας μας είναι μαθητεία στην ευλάβεια.
Ας κάνουμε αρχή, έστω και με αυτά τα λίγα και απλά λόγια που το μικρό ωρολόγια μας προτρέπει να ψιθυρίσουμε μπροστά στο εικόνισμα σε μια γωνία του δωματίου μας, σε μια γωνία της καρδιάς μας, σε μια γωνιά της πόλης μας. Δεν είναι εύκολο, ούτε δύσκολο είναι απλό όμως να αρχίζεις να υποδέχεσαι την μέρα που σου προσφέρετε μαθητεύοντας στην ευλάβεια…
Ήταν παραμονή εκλογών και ο κόσμος είχε απομακρυνθεί από τον Ιησού, ακόμα και αυτοί που αποκαλούν τους εαυτούς τους αδέρφια Του. Επέστεφαν ο καθένας από αυτούς, στην πατρίδα τους. Στον τόπο καταγωγής τους. Για να καταθέσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα της αρεσκείας τους. Εκείνη την μέρα, κάποιος ξεχώρισε τον εαυτό του από το πλήθος και πλησίασε τον Ιησού. Δάσκαλε του είπε. Με προβληματίζει αυτή η κατάσταση... Κάποιος που άκουσε την κουβέντα, πετάχτηκε, απότομα και ρώτησε τον Ιησού. Αλήθεια, ποιο κόμμα νομίζεις πως είναι καλύτερο να εκλέξουμε; Και ο Ιησούς απάντησε: Μακάριος ο άνθρωπος που γνώρισε τον τόπο καταγωγής του. Βγήκε (βρήκε) (σ)τον Δρόμο και πορεύεται στον Δρόμο της επιστροφής του προς τον Πατέρα. Αυτός σας βεβαιώνω είναι ο εκλεκτός.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ο τόπος στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε εν Χριστω για άλλη μια φορά μας ζητάει να εκλέξουμε τον άνθρωπο τον οποίο θα μας κυβερνήσει. Σαν Χριστιανός γνωρίζω πως αυτόν ποτέ μα ποτέ δεν θα τον βρω στα μπαλκόνια και τα έδρανα της βουλής. Δεν θα βάλει ποτέ υποψηφιότητα δεν θα θελήσει ποτέ μα ποτέ να διχάσει τα πλήθη για να προβληθεί! Δεν θα είναι η προβολή του που θα διχάσει αλλά αυτός που προσπαθεί να προβάλει μέσα από τη Ζωή του.
Η Ζωή του Ιησού και η διδασκαλία Του είναι που διχάζει τους ανθρώπους και όχι Αυτός. Σε αυτόν τον διχασμό η απόφαση είναι μία, ή είμαι μαζί Του ή εναντίον Του. Τα άλλα κουράζουν και θα μας κουράζουν για πολλή αν θελήσουμε να καταπιαστούμε μαζί τους.
Δεν μου αρκεί το βόλεμα σε αυτή τη ζωή και σε αυτόν τον τόπο. Τι να την κάνω την πολιτική και τις ιδεολογίες τους όταν δεν διακονούν ουσιαστικά τη Ζωή και τον άνθρωπο; Τέτοια εκκλησία και τέτοιο κράτος δεν το θέλω και δεν είναι που θα τα παρατήσω και θα φύγω. Όχι δεν θα τους κάνω τη χάρη, μέσα στην εκκλησία και μέσα στο κράτος θα Ζώ. Προσπαθώντας να είμαι μέλος της Εκκλησίας, και η διακονία μου είναι αυτή: καθημερινά να εργάζομαι μέσα στον κόσμο το θέλημα Του, να προσλαμβάνω το στάρι και το σταφύλι, τα υλικά τα οποία μου προσφέρει ο κόσμος, και να παλεύω χωρίς να ανταγωνίζομαι τους άλλους να τα μετατρέψω σε ψωμί και κρασί, να τα κάνω βρώση και πόση για να μπορέσει ο αδελφός μου να αναπαυθεί … να μπορέσω να τα προσφέρω ευχαριστιακά σε Αυτόν που απλόχερα μας τα προσφέρεται. Να τα προσφέρω σε Αυτόν για να γίνει το Σώμα Του και το Αίμα Του η τροφή μου.
Τότε όλα σιγά, σιγά μεταμορφώνονται σε Εκκλησία και η Ζωή στην Εκκλησία είναι πάντα, μα πάντα μια αντι - πολίτευση στα πολιτεύματα του κόσμου.
Συγχωρέστε με που τόλμησα να σας κάνω γνωστές σελίδες από αυτό το απόκρυφο ευαγγέλιο. Γράφτηκε πριν από μερικά χρόνια με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές.
Κάθισα δίπλα του και με φιλοξένησε, μέσα στο σπιτικό μου, ο γέροντας! Δεν άνοιξα την πόρτα για να μπει. Κάθισε δίπλα μου και με άφησε να δώβαθιά μέσα μου τον πιο μακρινό και άγνωστο εαυτό μου που είναι ο Ά(α)λλος.Ήταν Αυτός ανάμεσα μας. Η αγάπη Του για άλλη μια φορά σαρκώθηκε, την ιστόρησε και συνεχίζει να την ιστορεί στην πορεία της ζωής του ο γέροντας. Ιστορεί την Αγάπη του Θεού πάνω στην καρδιά του. Και είναι τόσο όμορφο να στέκεσαι για λίγο δίπλα σε καλλιτέχνες και ποιητές. Να σε παίρνει αυτός ο αββάς και να σου μιλάει για την τέχνη της αγιογραφίας, την υμνωδίας, της άσκησης και της προσευχής.
Εδώ στον τόπο αυτό γεννιέται ο Έρωτας για τον Θεό.
Στην καρδιά!
Αν τον ψάχνεις θα έρθει να σε βρει, μέρες και μίλια μακριά από τον τόπο που Τον ζητούσες.
Θα σου επιτρέψει να καταλάβεις πως ήταν οι μέρες σου αυτές που σε έφεραν ως εδώ.
Η μυστική παρουσία Του μέσα σου.
Αρχή λέει της προσευχής ο πατέρας Σωφρόνιος
είναι η αίσθηση της αμαρτίας μέσα μας.
Να τον ψάχνεις
και αυτή η αναζήτηση σου να είναι προσευχή…
να είναι και οι προσευχές που διαβάζεις προσευχή …
- Γέροντα είναι πολλές οι φορές που τα λόγια των αγίων, των ασκητών, των πατέρων της ερήμου δεν βρίσκουν τόπο μέσα μου! Φαίνονται σκληρά, ακατόρθωτα, δύστροπα!
Ο γέροντας με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε :
-Έλα πάμε και θα δεις !Μερικά πράματα πρέπει να τα ζεις, να περπατάς, να αγωνιστείς για να τα συναντήσεις , να ιδρώσεις! Περπατήσαμε για ώρες, κουράστηκα μα ο γέροντας επέμενε να περπατήσουμε, τον άκουσα υπ-άκουσα! Λέγαμε την ευχή στο δρόμο!
Η διαδρομή από την Κερασιά στη Μεγίστη Λαύρα είναι μεγάλη. Ήταν όμως ξεκούραστη. Στην διαδρομή θυμήθηκα για αυτόν τον γέροντα ασκητή που φώλιαζε στις αετοφωλιές εκείνων των βράχων που στέκονταν από πάνω μας! Το είπα στον γέροντα… και αυτός σταμάτησε, με κοίταξε στα μάτια και είπε:
-Πρέπει να είσαι στον δρόμο και να περπατάς, αν περπατάς θα φτάσεις μια μέρα σε όλα αυτά τα οποία άκουσες, θα τα ζήσεις. Πρέπει να εμπιστεύεσαι όλους όσους ταξίδεψαν πριν από εσένα πάνω σε αυτών τον δρόμο. Να όπως τώρα για όλα αυτά που άκουσες σου επιτρέπεται τώρα και να τα δεις από μακριά. Αν επιτρέψει ο Θεός μπορεί να συναντήσουμε τον γέροντα !
Ο γέροντας μπροστά και εγώ δάκρυζα από πίσω του και ευχαριστούσα τον Θεό, για τον γέροντα μου, για την υπακοή, την ταπείνωση, των κανόνα, τους κόπους, τους λογισμούς, την συνοδοιπορία, τον Δρόμο!
Δεν είδαμε τον γέροντα, δεν είχε σημασία! Ήμασταν στον Δρόμο, στον Δρόμο που πάτησαν άλλοι πριν από εμάς και τον κάνανε ομαλό, πλακόστρωτο, ά-σφαλτο για την πνευματική μας ζωή….
Με αποκαλούν Μέγα Ωρολόγιο…αν και εγώ θεωρώ τον εαυτό μου μικρό. Στις λευκές μου σελίδες αγιασμένες μορφές κατέγραψαν τις καρδιακές προσευχές του σώματος του Χριστού, της εκκλησίας. Γεννήθηκα λοιπόν σε χρόνο ενεστώτα στην καρδιά των χριστιανών. Είμαι το περίσσευμα της αγάπης των αγίων, των ποιητών και των μελωδών η σαρκωμένη με λέξης αγιαστική πορεία από το καθ’ ημέρα στο καθ’ ομοίωση. Των αγραμμάτων βοήθημα, των τυφλών οδηγός και άλλα πολλά τα οποία θα μοιραστούμε μαζί στην πορεία.
Στις σελίδες μου τις ξεθωριασμένες από το χρόνο, αποτυπώματα πολλά. Αγίων και αμαρτωλών, μετανοούντων και αμετανόητων.
Ανοιχτές σε όλους οι σελίδες μου…σελίδες λαδωμένες από το καντήλι της Παναγιάς, γεμάτες κερί και αρώματα από το θυμίαμα του ναού. Δάκρυα μετανοίας και δάκρυα ανεκφράστου χαράς πότισαν τις σελίδες μου. Σελιδοδείκτες και σημειώσεις για αρχάριους και δοκίμους. Διορθώσεις, παραπομπές, προσθήκες…
Για το google είμαι ένα λειτουργικό βιβλίο της εκκλησίας με ακολουθίες, απολυτίκια, προσευχές κτλ… ναι, ναι έχω και από αυτά …
