Οι Ζωγραφίτες οσιομάρτυρες

10 Οκτωβρίου 

Οι Ζωγραφίτες οσιομάρτυρες

Ως πυρίκαυστοι θυσίαι τω Kυρίω, 

Oι εικοσιέξ ωράθησαν εικότως.

Επειδή το Άγιον Όρος αποτελούσε ανέκαθεν το προπύργιο και το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή, οι Λατίνοι θέλησαν να το καταστρέψουν και να εγκαθιδρύσουν και σ’ αυτό την εξουσία του Πάπα. Μπήκαν λοιπόν το 1280 στο Όρος με στρατιωτική δύναμη, κι επιδόθηκαν στο έργο τους άλλοτε με υποσχέσεις και χρήματα, κι άλλοτε με απειλές, βιαιότητες και μαρτύρια. 

Μερικοί δειλοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως μοναχοί αρνήθηκαν την εξουσία του Πάπα ως τοποτηρητού του Χριστού, καθώς και τα σαθρά του δόγματα, γι’ αυτό επισφράγισαν με το αίμα την ομολογία τους. Σ’ αυτή τους την προσπάθεια οι Λατίνοι είχαν δυστυχώς συνεργούς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο και τον πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο. 

Αφού έκαναν ό,τι έκαναν στις άλλες μονές, πέρασαν τελευταία κι από τη μονή του Ζωγράφου. Εκείνη την περίοδο ασκήτευε κοντά στο μοναστήρι ένας μοναχός, που είχε τη συνήθεια να διαβάζει πολλές φορές την ημέρα τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου μπροστά στην εικόνα της. 

Κάποια μέρα, ενώ στα χείλη του γέροντα ηχούσε ο αρχαγγελικός ασπασμός, ακούει ξαφνικά από την αγία εικόνα τη φράση: «Χαίρε κι εσύ, Γέρον του Θεού!» 

Ο γέροντας τρόμαξε.

- Μη φοβάσαι! Συνέχισε ήσυχα η θεομητορική φωνή που έβγαινε από την εικόνα. Πήγαινε όμως γρήγορα στο μοναστήρι, και πες στον ηγούμενο και στους μοναχούς ότι οι εχθροί μου και εχθροί τού Υιού μου πλησίασαν. Όποιος λοιπόν είναι ασθενής στο φρόνημα, ας πάει να κρυφτεί μέχρι να περάσει ο πειρασμός. Όσοι όμως επιθυμούν μαρτυρικά στεφάνια, να παραμείνουν στο μοναστήρι. Πήγαινε γρήγορα!

Ο γέροντας ξεκίνησε αμέσως, υπάκουος στην εντολή της Θεοτόκου. Και μόλις έφτασε στη μονή, βλέπει κατάπληκτος στην πύλη την εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία διάβαζε πριν από λίγο τους Χαιρετισμούς. Γονάτισε με κατάνυξη, ασπάστηκε την εικόνα και μαζί μ’ αυτή παρουσιάστηκε στον ηγούμενο. 

Οι μοναχοί ταράχθηκαν από το φοβερό άκουσμα. Μερικοί έτρεξαν και κρύφτηκαν στα όρη και στις σπηλιές. Είκοσι έξι όμως -μαζί τους και ο ηγούμενος- έμειναν στο μοναστήρι, ανέβηκαν στον πύργο και περίμεναν εκεί τους εχθρούς και τα μαρτυρικά στεφάνια. 

Σε λίγο έφθασαν και οι Λατίνοι. Στην αρχή επιστράτευσαν όλη τη ρητορική τους δεινότητα, για να πείσουν τους μοναχούς ν’ ανοίξουν τις πύλες και ν’ αναγνωρίσουν τον Πάπα σαν κεφαλή της οικουμενικής Εκκλησίας. 

- Και ποιος σας είπε ότι ο Πάπας είναι η κεφαλή της Εκκλησίας; φώναξαν οι μοναχοί. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός! Δεν ανοίγουμε τις πύλες. Προτιμάμε να πεθάνουμε, παρά να σας αφήσουμε να μολύνετε τον ιερό αυτό τόπο!

- Αφού το θέλετε, θα πεθάνετε! φώναξαν οι Λατίνοι με μανία. 

Κι αμέσως μάζεψαν ξύλα και φρύγανα γύρω από τον πύργο, άναψαν φωτιά και τους έκαψαν όλους.

 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 168.

Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ ΣΤΗ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΖΩΗ

Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ ΣΤΗ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΖΩΗ 

῾Ο μοναχὸς πρέπει νὰ γίνη ὁλόκληρος μιὰ αἴσθησι. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ ὁ λόγος τῆς ὑπάρξεώς του. ῎Ετσι, τότε μόνο, βλέπει, ἀκούει, αἰσθάνεται, ἠρεμεῖ, προχωρεῖ, ὡριμάζει. ῎Ερχεται σὲ κανονικὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν γύρω του κόσμο. Γνωρίζει κάθε ὕπαρξι. Παίρνει καὶ δίδει μηνύματα ζωῆς. Καθίσταται ἱερεὺς τῆς κτίσεως. Συλλειτουργεῖ μαζὶ μὲ τὴν σύμπασαν φύσιν στὸ ἕνα συλλείτουργο, ὅπου ὁ εἷς ᾿Αρχιερεὺς εἶναι «ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος» [1] διὰ τὴν ζωὴν καὶ σωτηρίαν τοῦ σύμπαντος κόσμου. Τότε ὁ μοναχὸς -ὁ ἄνθρωπος- ἡσυχάζει, γιατὶ συλλειτουργεῖ ἐναρμονίως μὲ τὸ ὅλον. Καὶ σ᾿ αὐτὸ τὸ συλλείτουργο ὑπάρχει μιὰ τάξις, ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος εἶναι νόμος προσωπικῆς ζωῆς καὶ κοινωνίας. Εἶναι δωρεὰ Χάριτος, ἡ ὁποία διὰ ᾿Ιησοῦ ἐγένετο, καὶ ὄχι νόμος ὁ ὁποῖος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη [2]. Εἶναι ἡ εὐλογία τῆς παρουσίας τοῦ Θεανθρώπου, ὁ ὁποῖος δεσπόζει τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων. Καὶ εἶναι ὁ εὐλογῶν, ἁγιάζων καὶ τρέφων τὰ σύμπαντα. 

Αὐτὸς ὁ νόμος εἶναι καθολικός, ἔχει σχέσι μ᾿ αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε σκιωδῶς ὁ Φιλόσοφος: «ὁ τρόπος τῆς τοῦ παντὸς διοικήσεως» [3]. Αὐτὸς ὁ νόμος, ὁ ὄχι μηχανικός, ἀλλὰ προσωπικός, ἔχει μέσα του τὴν τάξι καὶ τὴν «ἀταξία». ῎Εχει μέσα του τὸ γενικὸ καὶ ἀναντίρρητο, καὶ δέχεται τὸ ἀπρόβλεπτο, τὸ ὡς ἔκπληξιν ἐμφανιζόμενο. Καὶ ἐνῶ τὰ πάντα προχωροῦν φυσιολογικά, ἔχομε κάποιες ἐκρήξεις, ἀπελευθερώσεις κεκρυμμένων δυνάμεων, ποὺ ἀναλαμβάνουν τὸν ἄνθρωπο σὲ ἄλλο ἐπίπεδο. ῎Ετσι ἡ ψυχή, κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης, πάντοτε κτίζεται[4], δημιουργεῖται. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ φτάνει σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάστασι τῆς ἠρεμίας καὶ στάσεως, πάντοτε κινεῖται καὶ κτίζεται ἀπὸ ἄκτιστη ∆ύναμι. Εἶναι ὁ ἴδιος ποὺ ἐξ ἀρχῆς ἦταν, καὶ ταυτοχρόνως εἶναι ἄλλος. 

Αὐτὸ τὸ πλαίσιο, τὴν τάξι καὶ τὴν ἀνοχή, ποὺ παρέχουν δυνατότητες προσωπικῆς ἰδιαιτερότητος, γιὰ νὰ ἐπιτύχη ὁ καθένας συνειδητὰ τὴν προσωπική του ὡριμότητα καὶ ἡσυχία· γιὰ νὰ μπορέση νὰ βρῆ τὸν ἑαυτό του, νὰ βρῆ τὸν ρυθμό του, νὰ πῆ συνειδητὰ ἕνα «Κύριε, ἐλέησον», νὰ προφέρη τὸν ἕνα προσωπικό του λόγο, νὰ μιλήση τὴ δική του γλώσσα, καὶ ἔτσι νὰ κοινωνήση μὲ τὸν ἕνα Λόγο, ὁ ὁποῖος μεταδίδεται διὰ τῶν λόγων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ κτισμάτων... 

Αὐτὸ τὸ πλαίσιο, τὸν κόσμο καὶ τὸ περιβάλλον ἑτοιμάζει τὸ τυπικὸν τῆς ᾿Εκκλησίας -μιὰ ἀρχιτεκτονικὴ ζωῆς, προγράμματος καὶ κτισμάτων- ποὺ χωρᾶ τὸν καθένα μὲ τὸ δικό του ὄνομα, καὶ στὴν κάθε φάσι τῆς ζωῆς καὶ τῆς πορείας του πρὸς τὴν ὡριμότητα. ∆ὲν εἶναι τὸ ἀκίνητο καλούπι ποὺ παράγει ὁμοιόμορφα κατασκευάσματα, ἀλλὰ ἡ ζωντανὴ μήτρα ποὺ δημιουργεῖ προσωπικὰ ὄντα μὲ δικό τους χαρακτήρα, ἀποστολὴ καὶ «μοίρα». 

῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι μιὰ μήτρα ποὺ πλάθει τὸν κάθε ἄνθρωπο. Περιβάλλει μὲ μητρικὴ στοργὴ τὸ κάθε κτίσμα, ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη κοινότητα -ὡς παρελθοῦσαν, παροῦσαν καὶ ἐρχόμενην. Ζωογονεῖ καὶ ἑνοποιεῖ ὁλόκληρη τὴ δημιουργία, ποὺ εἶναι σταθερὴ καὶ πορευόμενη· ποὺ εἶναι σὰν τὸν μοῦστο ποὺ κοχλάζει μέσα στὸ βαρέλι, καὶ σὰν τὸ λαμπικαρισμένο κρασὶ ποὺ συνεχίζει ἀκατάπαυστα τὴ ζύμωσί του, γιὰ πιὸ πολλὴ δύναμι, ἄρωμα καὶ χρῶμα. Μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ συλλείτουργο τῆς βίας [5] καὶ τοῦ ἀβιάστως· τοῦ κοχλασμοῦ τῆς ἀναζητήσεως καὶ τῆς εἰρηναίας ἀναδιπλώσεως τῆς εὑρέσεως, ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα ἐσμὲν οἱ πολλοί. Τίποτε δὲν γίνεται ἐρήμην ἡμῶν ἢ χωρὶς νὰ ἔχη ὀργανικὴ σχέσι μὲ τὴν ὕπαρξι καὶ τὴ ζωή μας. ῞Ολοι τρεφόμαστε ἀπὸ ὅλα. Καὶ ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ ὅλα. 

῾Η δημιουργικὴ ἀγάπη, ποὺ προχέεται ἀέναα, συγκροτεῖ τὰ πάντα ὡς κόσμον· ὡραΐζει τὰ πάντα ὡς κόσμημα, φανερώνοντας τὸ ἀμήχανον κάλλος λάμπον ἀπὸ ὅλη τὴν κτίσι. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ποὺ γέννησε τὰ πάντα· τὰ γεννᾶ, τὰ τρέφει καὶ τὰ ἀφήνει ἐλεύθερα νὰ ἰσορροπήσουν μὲ τὴν ἔφεσι τῆς ζωῆς ποὺ κρύβεται ὡς δύναμις μέσα τους. 

Τὰ τυπικὰ ἔχουν ἀποστολὴ νὰ συγκρατοῦν καὶ διοργανώνουν τὴ ζωτικότητα καὶ τὴν περίσσεια τοῦ δυναμισμοῦ ποὺ ἐμπεριέχει ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ. 

Γι᾿ αὐτό, τὸ τυπικὸ -τὸ πρόγραμμα- δὲν γνωρίζεται ὡς μηχανικὴ τακτοποίησι, ποὺ ἀγνοεῖ τὴ ζωὴ καὶ τὸν χαρακτήρα της ἐπιβάλλοντας ἀδικαιολόγητους περιορισμοὺς. ᾿Αλλὰ τὸ δεχόμαστε ὡς κανόνα ἀσκήσεως καὶ προσεκτικὸ κλάδεμα, ποὺ σέβεται τὴ ζωή, καὶ προετοιμάζει τὴν καρποφορία τοῦ Πνεύματος. ᾿Αποκαλύπτει τὸ ἐν ἡμῖν καὶ τὸ ἐπέκεινα· τὴν ἐλευθερία, παροχὴ χώρου, καὶ τὴν ἑνότητα· τὸ πῶς ἐπιτυγχάνεται ἡ ὁλοκλήρωσι σὺν πᾶσι τοῖς ῾Αγίοις, καὶ τὸ πῶς ἕκαστος γνωρίζεται αὐτάρκης ἀνακεφαλαιώνοντας ἐν ἑαυτῷ τὰ πάντα. 

῎Ετσι, τὰ τυπικὰ εἶναι οὐσιαστικά· διακονοῦν τὴν οὐσία. ∆ὲν διαμορφώθηκαν, γιὰ νὰ στραγγαλίσουν τὴ ζωὴ καὶ τὸν αὐθορμητισμὸ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ νὰ τὸν καθάρουν, δοκιμάσουν καὶ ἀναδείξουν, ὁδηγώντας τον φυσιολογικὰ στὴ σωστὴ κατεύθυνσι, ποὺ φέρνει στὴν κατάπαυσι καὶ τὴν ἱερουργία τῆς περιχωρήσεως, ὅπου τὰ πάντα σμικρύνονται καὶ εὐρύνονται. ᾿Απομακρύνονται καὶ συνέρχονται εἰς τὸ αὐτό. Φτάνουν ἐκεῖ ὅπου δὲν ἐπικρατεῖ τάξις νεκρότητος, ἀλλὰ ἐπισκοπεῖ τὸ φῶς τοῦ προσώπου Του. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀπρόσιτο φῶς καταγλαΐζει ἔσωθεν τὰ προσιτά, φανερώνοντας τὶς κοσμικὲς διαστάσεις τοῦ προσώπου καὶ τὶς προσωπικὲς διαστάσεις τοῦ κόσμου. 

Καὶ ὅλος ὁ κόσμος, ὡς τάξις δημιουργίας, φανερώνει τὴν ἁρμονία τῆς συνεργίας τῶν τριῶν προσώπων τῆς τρισηλίου Θεότητος. Καὶ κάθε δημιουργία ἀνθρώπινη φέρει τὴ σφραγίδα τοῦ προσώπου-δημιουργοῦ. Φέρει τὴ σφραγίδα ὅλων τῶν προσώπων ποὺ ἔτσι ἢ ἀλλιῶς συνέβαλαν γιὰ τὴν πραγμάτωσι τῆς συγκεκριμένης δημιουργίας· εἰκόνος, κτίσματος ἢ προγράμματος. 

Κάθε Μονὴ ἔχει τὸν δικό της χαρακτήρα. Καὶ ὅλες οἱ Μονές, τὰ Κελλιά, οἱ Σκῆτες, τὰ ᾿Αναχωρητήρια, κρύβουν στὴν καρδιά τους ὡς πυρήνα ζωῆς τὴν ἴδια θεία Λειτουργία, ποὺ ἁγιάζει τὰ σύμπαντα. 

Κάθε ὑποψήφιος μοναχὸς μπορεῖ νὰ κινηθῆ ἐλεύθερα καὶ νὰ διαλέξη τὴ Μονὴ στὴν ὁποία ἀναπαύεται. Καὶ ἐνῶ κάθε Μονὴ ἔχει τὰ τυπικὰ καὶ τὸ κοινὸ λειτουργικὸ πρόγραμμα μὲ ὅλες τὶς Μονές, ταυτόχρονα κάθε Μονὴ φέρει τὸν ἰδιαίτερο χαρακτήρα τῶν ἁγίων κτιτόρων της, τῶν ἀρχιτεκτόνων της καὶ τῆς περιοχῆς στὴν ὁποία βρίσκεται. ᾿Εκτὸς ἀπὸ αὐτὸν τὸν κτιτορικὸ χαρακτήρα κάθε Μονῆς, ὑπάρχει καὶ ὁ ἄλλος χαρακτήρας, ποὺ μὲ τὸν χρόνο ἀλλάζει, ἀνάλογα μὲ τὸν Γέροντα καὶ τὴν ἀδελφότητα ποὺ συγκροτεῖται γύρω ἀπὸ αὐτόν. ᾿Ανάλογα με τὸν Γέροντα, ποὺ εἶναι ὁ πνευματικὸς τῆς ἀδελφότητος καὶ ἀντιλαμβάνεται καὶ ἐκφράζει τὴ χάρι τῆς μοναχικῆς ζωῆς μὲ τὸν δικό του ἀναπόφευκτα προσωπικὸ τρόπο. ῎Ετσι κάθε Μονὴ ἔχει ἀποστολή, ὄχι ὅπως συμβαίνει στὴ ∆ύσι, νὰ ἐπιτελέση ἕνα ἐπὶ μέρους ἔργο, νὰ προωθήση μιὰ δουλειά· νὰ ἐκδώση κάποιο περιοδικό· νὰ διοργανώση κάποια σχολεῖα ἢ πανεπιστήμια... 

᾿Αλλὰ κάθε Μονὴ ἔχει μιὰ ἀποστολή, ποὺ εἶναι ἡ ἴδια καὶ διαφορετικὴ στὸ κάθε μοναστήρι. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποστολὴ εἶναι νὰ βοηθήση τὸν κάθε συγκεκριμένο ἀδελφὸ νὰ ἐξαγιάση τὸ σκεῦος του μὲ τὴ μετάνοια, τὴν ἄσκησι, τὴν ταπείνωσι, τὴν ἀγάπη. Καὶ ἀπὸ μέσα του τελικὰ νὰ βγῆ, ὡς ἄνθος ζωῆς, ἕνα «δόξα τῷ Θεῷ»: ∆όξα τῷ Θεῷ, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος, γιατὶ ἔγινα μοναχός, γιατὶ ἔχω τόσα προσόντα, ἔχω τόσες πληγές, πέρασα τόσες δοκιμασίες, καὶ δι᾿ ὅλων αὐτῶν γνώρισα τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· καὶ μὲ ὅλα αὐτὰ ὁ Θεὸς μὲ ἔσωσε, μὲ σώζει, καὶ προχωρῶ διὰ τῆς Χάριτός Του ἀπὸ τὸ κατ᾿ εἰκόνα στὸ καθ᾿ ὁμοίωσιν. 

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, τὸ ἐὰν ὁ μοναχὸς δουλέψη στὸν κῆπο, στὴν τράπεζα ἢ στὴ βιβλιοθήκη δὲν ἔχει τόση σημασία. ῍Αν γράψη, κτίση, ἁγιογραφήση ἢ ψάλη, ἢ ἂν δὲν κάνη τίποτε ἐξωτερικὰ -σὲ περίπτωσι ἀδυναμίας- δὲν ἔχει σημασία· δι᾿ ὅλων αὐτῶν, ὅσων κάνει καὶ ὅσων δὲν κάνει, ἕνας ὥριμος μοναχὸς ἀκτινοβολεῖ· μεταγγίζει τὴ χάρι καὶ τὴν ἠρεμία καὶ τὴ δοξολογία πρὸς τὸν Θεὸ, ποὺ πλημμυρίζει τὴν καρδιά του. ∆ίδει τὴ μαρτυρία ὅτι ὁ Θεὸς, διὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Του, ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παρήγαγε τὰ πάντα. Καὶ τὰ ἐποίησε καλὰ λίαν. 

Γι᾿ αὐτό, ἐνῶ τὰ τυπικὰ ὅλων τῶν Μονῶν εἶναι βασικῶς τὰ ἴδια· ὑπάρχει ὁ ἑνιαῖος κορμὸς τοῦ προγράμματος, τῆς ἀκολουθίας καὶ τῆς τάξεως· ταυτοχρόνως κάθε Μονὴ ἑκάστοτε ἔχει καὶ τὰ δικά της ἐπὶ μέρους τυπικὰ στὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀκολουθία. ῎Ετσι ὁ ἁγιορείτης ἅγιος Νικόδημος, ποὺ συνέγραψε τὸ "Πηδάλιον", τὸν κώδικα τῶν ἐκκλησιαστικῶν Κανόνων, ὅταν θέλησε νὰ συγγράψη ἀκριβὲς τυπικὸν τῶν ἀγιορειτικῶν Μονῶν, δὲν προχώρησε τὸ ἔργο του· γιατί, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ γνωστὰ τυπικὰ τοῦ κύκλου τῆς νυχθημέρου, ἑβδομαδιαίας καὶ ἐνιαυσίου ἀκολουθίας, δὲν ἦταν δυνατό, λόγῳ τῶν ἰδιαιτεροτήτων τῶν ἐπὶ μέρους τυπικῶν συνηθειῶν καὶ παραδόσεων, νὰ συγκροτήση λεπτομερὲς καὶ δεσμευτικὸ γιὰ ὅλες τὶς Μονὲς τυπικό. 

῎Αλλωστε, εἶναι ἐμφανὲς ὅτι διαφορετικὰ συγκροτεῖται ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀκολουθία μιᾶς κοινοβιακῆς ἀδελφότητος μὲ ἑκατὸν μοναχούς, καὶ διαφορετικὰ μιᾶς ἄλλης ποὺ ἔχει πενήντα, εἴκοσι ἢ δέκα. ῞Οπως ἄλλο εἶναι τὸ πρόγραμμα ἀκολουθίας καὶ ἐργασίας μιᾶς μοναστικῆς ἀδελφότητος ἑνὸς Κελλιοῦ μὲ πέντε, τρεῖς ἢ δύο μοναχούς. ᾿Επίσης καὶ οἱ ἐρημίτες, ποὺ μένουν καὶ ἀσκοῦνται καθένας στὴν ἡσυχία του, δὲν ἔχουν τὸ αὐτὸ πρόγραμμα μελέτης, κανόνος, μετανοιῶν, ἐργοχείρου καὶ ἀκολουθίας. ᾿Αλλὰ ἕκαστος, ἀνάλογα μὲ τὸν χαρακτήρα, τὶς ἀνάγκες καὶ δυνατότητές του, καταρτίζει τὸ δικό του προσωπικὸ πρόγραμμα, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ ἐμπείρου πνευματικοῦ, στὸν ὁποῖο ἀνοίγει τὴν καρδιά του, λέγει τοὺς λογισμούς του, καὶ διὰ τοῦ ὁποίου κατευθύνεται στὸ νὰ ἀκολουθήση τὸ ἰδιαίτερο προσωπικό του πρόγραμμα εὐχῆς, μελέτης, δουλειᾶς, ποὺ τὸν βοηθεῖ στὸ νὰ προχωρῆ στὴν ἡσυχία, δοξολογία, καὶ στὸν παράδεισο τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας καὶ συναδελφώσεως μετὰ πάντων. 

῎Ετσι, δὲν φαίνεται ἀδικαιολόγητος ὁ προβληματισμὸς ἑνὸς ρωμαιοκαθολικοῦ ἱερέως, ποὺ σὲ ἄρθρο του, μετὰ τὴν ἐπίσκεψι τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, διατυπώνει τὴν ἀπορία: Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ ῾Αγιορεῖτες νὰ εἶναι τόσο φανατικὰ προσκεκολημμένοι στὴν Παράδοσι, καὶ ταυτόχρονα νὰ ἔχουν τέτοια ἐλευθερία στὴν προσευχὴ καὶ τὴ ζωή τους; 

῾Η τάξις καὶ οἱ κανόνες ποὺ ὁρίζουν τὴ μοναχικὴ ζωὴ δὲν μοιάζουν ἀσφαλῶς μὲ τὴ διευθέτησι χώρου καλὰ ἀποθηκευμένων ἀντικειμένων, οὔτε μὲ τὴ διοργάνωσι στρατῶνος, ὅπου κάποιοι ἐκτελοῦν ὑποχρεωτικὴ θητεία. ᾿Αλλὰ πιὸ πολὺ μοιάζουν μὲ τὴν τάξι καὶ τὴν ἁρμονικὴ σχέσι τῶν μελῶν ἀγαπημένης οἰκογένειας. Μοιάζουν μὲ τὴν τάξι καὶ τὴν ἑνιαία διοργάνωσι τῆς ζωῆς ἑνὸς ζῶντος ὀργανισμοῦ· μὲ τὴν τάξι καὶ τὴ ζωὴ ἑνὸς δένδρου ποὺ, ριζωμένο στὸ κατάλληλο ἔδαφος καὶ κλίμα, μένει ἀκίνητο ἐξωτερικά, καὶ διαρκῶς κινεῖται, γιατὶ ζῆ, κυκλοφοροῦν οἱ χυμοί του, καὶ ἀντιμετωπίζει μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξι τὶς δοκιμασίες τῶν καιρῶν. ᾿Απὸ τὶς πικρὲς ρίζες, ποὺ βυθίζονται στὴ γῆ, μέχρι τὸν κορμό, τὰ κλαδιὰ καὶ τὰ φύλλα του, ποὺ καταυγάζονται στὸ φῶς, συναπαρτίζεται τὸ ἕνα ζωντανὸ δέντρο, ποὺ ἀνθίζει καὶ δένει στὸν κατάλληλο καιρὸ τὸν δικό του γλυκὸ καρπό. 

Νοιώθεις ὅτι τὰ τυπικὰ καὶ οἱ κανόνες εἶναι σὰν θεῖος περιορισμός, σὰν τὴν κοίτη τοῦ ποταμοῦ, ποὺ κατευθύνει τὰ νερὰ τῆς ζωῆς, τῆς χαρᾶς καὶ τῶν δακρύων νὰ βρίσκουν τὸν δρόμο τους. Νὰ ποτίζουν τὴ γῆ καὶ νὰ ἐκβάλλουν τελικὰ στὴ θάλασσα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δοξολογίας πρὸς τὸν Θεό. 

Ζῆς τὸ πρόγραμμα καὶ τὴν τάξι μέσα στὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα, ὡς ἀφορμὴ νὰ μὴ χαθῆς στὴ σύγχυσι καὶ ἀταξία τῆς φιλαυτίας· καὶ νὰ μὴν πνιγῆς, στὸ τέλος, στὴν πλησμονὴ τῆς ζωῆς, ἀλλὰ νὰ συναπαρτίσης τὸ ὅλον. 

«Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες» ὑπάρχουν δίπλα σου, καὶ διὰ τῶν κανόνων ποὺ ὥρισαν, τῆς ὑπάρξεώς των ποὺ ἁγίασαν, σὲ βοηθοῦν, διακριτικὰ καὶ σταθερά, νὰ ὁδεύης πρὸς τὴν τελικὴ ἐπίτευξι· τὴν παραίτησι πάντων, τὴν ἀπέκδυσι τῶν δερματίνων χιτώνων, τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ θέλημά σου, τὴν ἀπώλεια καὶ τῆς ἴδιας τῆς ψυχῆς σου, γιὰ νὰ φθάσης στὴν κατὰ χάριν εὕρεσι τῆς ψυχῆς σου, ποὺ ἔγινε μιὰ αἴσθησι, μὲ τὴν ἄνευ ὅρων παράδοσί σου στὴ βουλὴ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ ∆ημιουργοῦ τῶν πάντων Θεοῦ Λόγου. 

῎Ετσι, ἀπὸ τὴν ὕπαρξί σου, ποὺ ἀναγεννήθηκε διὰ τῆς νεκρώσεως, ποὺ βρέθηκε διὰ τῆς ἀπωλείας, βλαστάνει ἐν ἐκπλήξει ἄνθος ἀμάραντον, ὁ ἐκ βαθέων θαυμασμὸς ὡς δοξολογία: Εἷς ῞Αγιος, εἷς Κύριος, ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. ᾿Αμήν. 

 

[1] Θεία Λειτουργία ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, εὐχὴ τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου. 

[2] Βλ. ᾿Ιω. 1, 17. 

[3] Ἡράκλειτος, Testimonia 16, 37. 

[4] Βλ. Εἰς τὸ Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων, ἔκδ. H. Langerbeck, τ. 6, σ. 174. 204 

[5] Βλ. Ματθ. 11, 12. 205

Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (2023) Κανόνες - Ιερά Μονή Ξηροποτάμου Ἅγιον Ὄρος

 

ᾨδὴ α'

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς, ἐπ᾿ εὐθείας ῥάβδῳ, τὴν Ἐρυθρὰν διέτεμε, τῷ Ἰσραὴλ πεζεύσαντι, τὴν δὲ ἐπιστρεπτικῶς, Φαραὼ τοῖς ἅρμασι κροτήσας ἥνωσεν· ἐπ᾿ εὔρους διαγράψας, τὸ ἀήττητον ὅπλον, διὸ Χριστῷ ᾄσωμεν· τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὅτι δεδόξασται».

Τὸν τύπον πάλαι Μωσῆς, τοῦ ἀχράντου πάθους, ἐν ἑαυτῷ προέφηνε, τῶν ἱερῶν μεσούμενος, Σταυρῷ δὲ σχηματισθείς, τεταμέναις τρόπαιον, παλάμαις ἤγειρε, τὸ κράτος διολέσας, Ἀμαλὴκ τοῦ πανώλους· διὸ Χριστῷ ᾄσωμεν, τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὅτι δεδόξασται.

Ἀνέθηκε Μωϋσῆς, ἐπὶ στήλης ἄκος, φθοροποιοῦ λυτήριον, καὶ ἰοβόλου δήγματος· καὶ ξύλῳ τύπῳ Σταυροῦ, τὸν πρὸς γῆν συρόμενον, ὄφιν προσέδησεν, ἐγκάρσιον ἐν τούτῳ, θριαμβεύσας τὸ πῆμα· διὸ Χριστῷ ᾄσωμεν, τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὅτι δεδόξασται.

Ὑπέδειξεν οὐρανός, τοῦ Σταυροῦ τὸ τρόπαιον, τῷ εὐσεβείας κράτορι, καὶ Βασιλεῖ θεόφρονι, ἐχθρῶν ἐν ᾧ δυσμενῶν, κατεβλήθη φρύαγμα· ἀπάτη ἀνετράπη δέ· καὶ πίστις ἐφηπλώθη, γῆς τοῖς πέρασι θεία· διὸ Χριστῷ ᾄσωμεν, τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὅτι δεδόξασται. 

Καταβασία 

Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς, ἐπ᾿ εὐθείας ῥάβδῳ, τὴν Ἐρυθρὰν διέτεμε, τῷ Ἰσραὴλ πεζεύσαντι, τὴν δὲ ἐπιστρεπτικῶς, Φαραὼ τοῖς ἅρμασι κροτήσας ἥνωσεν· ἐπ᾿εὔρους διαγράψας, τὸ ἀήττητον ὅπλον· διὸ Χριστῷ ᾄσωμεν, τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὅτι δεδόξασται. 

Κανών α', ᾨδὴ γ', τῆς Ἑορτῆς

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Ῥάβδος εἰς τύπον τοῦ μυστηρίου παραλαμβάνεται· τῷ βλαστῷ γὰρ προκρίνει τὸν ἱερέα, τῇ στειρευούσῃ δὲ πρώην, Ἐκκλησία νῦν ἐξήνθησε, ξύλον Σταυροῦ, εἰς κράτος καὶ στερέωμα». 

Ὡς ἐπαφῆκε ῥαπιζομένη ὕδωρ ἀκρότομος, ἀπειθοῦντι λαῷ, καὶ σκληροκαρδίῳ, τῆς θεοκλήτου ἐδήλου, Ἐκκλησίας τὸ μυστήριον, ἧς ὁ Σταυρός, τὸ κράτος καὶ στερέωμα. 

Πλευρᾶς ἀχράντου λόγχῃ τρωθείσης, ὕδωρ σὺν αἵματι ἐξεβλήθη, ἐγκαινίζον διαθήκην, καὶ ῥυπτικὸν ἁμαρτίας· τῶν πιστῶν γὰρ Σταυρὸς καύχημα, καὶ Βασιλέων κράτος καὶ στερέωμα. 

Καταβασία 

Ῥάβδος εἰς τύπον τοῦ μυστηρίου παραλαμβάνεται· τῷ βλαστῷ γὰρ προκρίνει τὸν ἱερέα, τῇ στειρευούσῃ δὲ πρώην, Ἐκκλησία νῦν ἐξήνθησε, ξύλον Σταυροῦ, εἰς κράτος καὶ στερέωμα. 

Κάθισμα

Ἦχος πλ. δ'

Τὸ προσταχθὲν 

Ἐν Παραδείσῳ με τὸ πρίν, ξύλον ἐγύμνωσεν, οὗπερ τῇ γεύσει, ὁ ἐχθρὸς εἰσφέρει νέκρωσιν, τοῦ Σταυροῦ δὲ τὸ ξύλον, τῆς ζωῆς τὸ ἔνδυμα, ἀνθρώποις φέρον, ἐπάγη ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ κόσμος ὅλος ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς· ὃν ὁρῶντες ὑψούμενον, Θεῷ ἐν πίστει λαοί, συμφώνως ἀνακράξωμεν· Πλήρης δόξης ὁ οἶκός σου. 

Δόξα... Καὶ νῦν... τὸ αὐτὸ

 ᾨδὴ δ'

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Εἰσακήκοα Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον, κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεότητα». 

Πικρογόνους μετέβαλε, ξύλῳ Μωϋσῆς πηγὰς ἐν ἐρήμῳ πάλαι, τῷ Σταυρῷ πρὸς τὴν εὐσέβειαν, τῶν ἐθνῶν προφαίνων τὴν μετάθεσιν. 

Ὁ βυθῷ κολπωσάμενος, τέμνουσαν ἀνέδωκεν Ἰορδάνης ξύλῳ, τῷ Σταυρῷ καὶ τῷ Βαπτίσματι, τὴν τομὴν τῆς πλάνης τεκμαιρόμενος. 

Ἱερῶς προστοιβάζεται, ὁ τετραμερὴς λαὸς προηγούμενος, τῆς ἐν τύπῳ μαρτυρίου σκηνῆς, σταυροτύποις τάξεσι κλεϊζόμενος. 

Θαυμαστῶς ἐφαπλούμενος, τὰς ἡλιακὰς βολὰς ἐξηκόντισεν, ὁ Σταυρός· καὶ διηγήσαντο, οὐρανοὶ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. 

Καταβασία 

Εἰσακήκοα Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον, κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεότητα.

 ᾨδὴ ε',

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Ὦ τρισμακάριστον ξύλον, ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος· δι᾿ οὗ πέπτωκεν ὁ ξύλῳ ἀπατήσας, τῷ ἐν σοὶ δελεασθείς, Θεῷ τῷ προσπαγέντι σαρκί, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν». 

Σὲ τὸ ἀοίδιμον ξύλον, ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός, τὴν Ἐδὲμ φυλάττουσα, στρεφομένη ῥομφαία, Σταυρὲ ᾐδέσθη, τὸ φρικτὸν δὲ Χερουβίμ, εἶξε τῷ σοὶ παγέντι Χριστῷ, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. 

Ὑποχθονίων δυνάμεις, ἀντίπαλοι τοῦ Σταυροῦ, φρίττουσι χαραττόμενον, τὸ σημεῖον ἐν ἀέρι ᾧ πολοῦσιν· οὐρανίων γηγενῶν, γένος δὲ γόνυ κάμπτει Χριστῷ, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. 

Μαρμαρυγαῖς ἀκηράτοις, φανεὶς ὁ θεῖος Σταυρός, ἐσκοτισμένοις ἔθνεσι, τοῖς ἐν πλάνῃ ἀπάτης τὸ θεῖον φέγγος, ἀπαστράψας οἰκειοῖ, τῷ ἐν αὐτῷ παγέντι Χριστῷ, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. 

Καταβασία 

Ὦ τρισμακάριστον ξύλον, ἐν ᾧ ἐτάθῃ Χριστός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος, δι᾿ οὗ πέπτωκεν ὁ ξύλῳ ἀπατήσας, τῷ ἐν σοὶ δελεασθείς, Θεῷ τῷ προσπαγέντι σαρκί, τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. 

 ᾨδὴ ς',

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Νοτίου θηρὸς ἐν σπλάγχνοις, παλάμας Ἰωνᾶς, σταυροειδῶς διεκπετάσας, τὸ σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς· ὅθεν τριήμερος ἐκδύς, τὴν ὑπερκόσμιον Ἀνάστασιν ὑπεζωγράφησε, τοῦ σαρκὶ προσπαγέντος, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ τριημέρῳ ἐγέρσει, τὸν κόσμον φωτίσαντος». 

Ὁ γήρᾳ καμφθείς, καὶ νόσῳ τρυχωθείς, ἀνωρθοῦτο Ἰακὼβ χεῖρας ἀμείψας, τὴν ἐνέργειαν φαίνων τοῦ ζωηφόρου Σταυροῦ· τὴν παλαιότητα καὶ γάρ, τοῦ νομικοῦ σκιώδους, γράμματος ἐκαινογράφησεν, ὁ ἐν τούτῳ σαρκὶ προσπαγεὶς Θεός, καὶ τὴν ψυχόλεθρον νόσον, τῆς πλάνης ἀπήλασε. 

Νεαζούσαις θεὶς παλάμας, ὁ θεῖος Ἰσραήλ, σταυροειδῶς κάραις ἐδήλου, ὡς πρεσβύτερον κλέος ὁ νομολάτρης λαός· ὑποπτευθεὶς ὅθεν οὕτως ἐξηπατῆσθαι, οὐκ ἠλλοίωσε τὸν ζωηφόρον τύπον· ὑπερέξει λαὸς γὰρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, νεοπαγὴς ἀνεβόα, Σταυρῷ τειχιζόμενος. 

Καταβασία 

Νοτίου θηρὸς ἐν σπλάγχνοις, παλάμας Ἰωνᾶς, σταυροειδῶς διεκπετάσας, τὸ σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς· ὅθεν τριήμερος ἐκδύς, τὴν ὑπερκόσμιον Ἀνάστασιν ὑπεζωγράφησε, τοῦ σαρκὶ προσπαγέντος, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ τριημέρῳ ἐγέρσει, τὸν κόσμον φωτίσαντος.

Κανών α', ᾨδὴ ζ', τῆς Ἑορτῆς

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Ἔκνοον πρόσταγμα τυράννου δυσσεβοῦς, λαοὺς ἐκλόνησε, πνέον ἀπειλῆς καὶ δυσφημίας θεοστυγοῦς· ὅμως τρεῖς Παῖδας οὐκ ἐδειμάτωσε, θυμὸς θηριώδης, οὐ πῦρ βρόμιον· ἀλλ᾿ ἀντηχοῦντι δροσοβόλῳ πνεύματι, πυρὶ συνόντες ἔψαλλον· ὁ ὑπερύμνητος, τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ».

Ξύλου γευσάμενος ὁ πρῶτος ἐν βροτοῖς, φθορᾷ παρῴκησε· ῥίψιν γὰρ ζωῆς ἀτιμοτάτην κατακριθείς, ὅλῳ τῷ γένει σωματοφθόρος τις, ὡς λύμη τῆς νόσου μετέδωκεν· ἀλλ᾿ εὑρηκότες γηγενεῖς ἀνάκλησιν, Σταυροῦ τὸ ξύλον κράζομεν· Ὁ ὑπερύμνητος, τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ἔλυσε πρόσταγμα Θεοῦ παρακοή, καὶ ξύλον ἤνεγκε θάνατον βροτοῖς, τὸ μὴ εὐκαίρως μεταληφθέν· ἐν ἀσφαλείᾳ τῆς ἐριτίμου δέ, ἐντεῦθεν ζωῆς τὸ ξύλον εἴργετο, ὃ νυκτιλόχου δυσθανοῦς ἠνέῳξεν, εὐγνωμοσύνης κράζοντος· ὁ ὑπερύμνητος, τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ῥάβδου προσπτύσσεται τὸ ἄκρον, Ἰωσήφ, ὁ γενησόμενον, βλέπων, Ἰσραήλ, τῆς βασιλείας τὸ κραταιόν, ὅπως συνέξει ὁ ὑπερένδοξος Σταυρὸς προδηλῶν· οὗτος γὰρ τοῖς βασιλεῦσι, τροπαιοῦχον καύχημα, καὶ φῶς τοῖς πίστει κράζουσιν· ὁ ὑπερύμνητος, τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ. 

Καταβασία 

Ἔκνοον πρόσταγμα τυράννου δυσσεβοῦς, λαοὺς ἐκλόνησε, πνέον ἀπειλῆς καὶ δυσφημίας θεοστυγοῦς· ὅμως τρεῖς Παῖδας οὐκ ἐδειμάτωσε, θυμὸς θηριώδης, οὐ πῦρ βρόμιον· ἀλλ᾿ ἀντηχοῦντι δροσοβόλῳ πνεύματι, πυρὶ συνόντες ἔψαλλον, ὁ ὑπερύμνητος, τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

 ᾨδὴ η'

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Εὐλογεῖτε Παῖδες, τῆς Τριάδος ἰσάριθμοι, δημιουργὸν Πατέρα Θεόν· ὑμνεῖτε τὸν συγκαταβάντα Λόγον, καὶ τὸ πῦρ εἰς δρόσον μεταποιήσαντα· καὶ ὑπερυψοῦτε, τὸ πᾶσι ζωὴν παρέχον, Πνεῦμα πανάγιον εἰς τοὺς αἰῶνας».

Ὑψουμένου ξύλου, ῥαντισθέντος ἐν αἵματι, τοῦ σαρκωθέντος Λόγου Θεοῦ, ὑμνεῖτε αἱ τῶν οὐρανῶν Δυνάμεις, βροτῶν τὴν ἀνάκλησιν ἑορτάζουσαι· Λαοὶ προσκυνεῖτε Χριστοῦ τὸν Σταυρόν, δι' οὗ τῷ κόσμῳ ἀνάστασις εἰς τοὺς αἰῶνας.

Γηγενεῖς παλάμαις, οἰκονόμοι τῆς χάριτος, Σταυρὸν οὗ ἔστη Χριστὸς ὁ Θεός, ὑψοῦτε ἱεροπρεπῶς καὶ Λόγχην, Θεοῦ Λόγου σῶμα ἀντιτορήσασαν. Ἰδέτωσαν ἔθνη πάντα τὸ σωτήριον, τοῦ Θεοῦ δοξάζοντα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Οἱ τῇ θείᾳ ψήφῳ, προκριθέντες ἀγάλλεσθε, Χριστιανῶν πιστοὶ Βασιλεῖς· καυχᾶσθε τῷ τροπαιοφόρῳ ὅπλῳ, λαχόντες θεόθεν, Σταυρὸν τὸν τίμιον· ἐν τούτῳ γὰρ φῦλα πολέμων, θράσος ἐπιζητοῦντα, σκεδάννυνται εἰς τοὺς αἰῶνας. 

Καταβασία 

Εὐλογεῖτε Παῖδες, τῆς Τριάδος ἰσάριθμοι, δημιουργὸν Πατέρα Θεόν, ὑμνεῖτε τὸν συγκαταβάντα Λόγον, καὶ τὸ πῦρ εἰς δρόσον μεταποιήσαντα, καὶ ὑπερυψοῦτε, τὸ πᾶσι ζωὴν παρέχον, Πνεῦμα πανάγιον εἰς τοὺς αἰῶνας. 

Ἡ Τιμιωτέρα οὐ στιχολογεῖται 

Κανών α', ᾨδὴ θ', τῆς Ἑορτῆς

Ἦχος πλ. δ'

Ὁ Εἱρμὸς 

«Μυστικῶς εἶ Θεοτόκε Παράδεισος, ἀγεωργήτως βλαστήσασα Χριστόν, ὑφ' οὗ τὸ τοῦ Σταυροῦ, ζωηφόρον ἐν γῇ, πεφυτούργηται δένδρον· δι᾿ οὗ νῦν ὑψουμένου, προσκυνοῦντες αὐτὸν σὲ μεγαλύνομεν».

Ἀγαλλέσθω τὰ δρυμοῦ ξύλα σύμπαντα, ἁγιασθείσης τῆς φύσεως αὐτῶν, ὑφ᾿ οὗ περ ἐξ ἀρχῆς, ἐφυτεύθη Χριστοῦ, τανυθέντος ἐν ξύλῳ· δι᾿ οὗ νῦν ὑψουμένου, προσκυνοῦμεν αὐτὸν καὶ μεγαλύνομεν.

Ἱερὸν ἠγέρθη κέρας θεόφροσι, τῆς κεφαλῆς τῶν ἁπάντων ὁ Σταυρός, ἐν ᾧ ἁμαρτωλῶν νοουμένων, συνθλῶνται τὰ κέρατα πάντα, δι᾿ οὗ νῦν ὑψουμένου, προσκυνοῦμεν αὐτὸν καὶ μεγαλύνομεν. 

Εἱρμὸς ἄλλος  

«Ὁ διὰ βρώσεως τοῦ ξύλου, τῷ γένει προσγενόμενος θάνατος, διὰ Σταυροῦ κατήργηται σήμερον· τῆς γὰρ Προμήτορος ἡ παγγενὴς κατάρα διαλέλυται, τῷ βλαστῷ τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος, ἣν πᾶσαι αἱ Δυνάμεις, τῶν οὐρανῶν μεγαλύνουσι».

Μὴ τὴν πικρίαν τὴν τοῦ ξύλου, ἐάσας ἀναιρέσιμον Κύριε, διὰ Σταυροῦ τελείως ἐξήλειψας· ὅθεν καὶ ξύλον ἔλυσε ποτέ, πικρίαν ὑδάτων Μερρᾶς, προτυποῦν τοῦ Σταυροῦ τὴν ἐνέργειαν· ἣν πᾶσαι αἱ Δυνάμεις, τῶν οὐρανῶν μεγαλύνουσιν.

Ἀδιαλείπτως βαπτομένους, τῷ ζόφῳ τοῦ προπάτορος Κύριε, διὰ Σταυροῦ ἀνύψωσας σήμερον· ὡς γὰρ τῇ πλάνῃ ἄγαν ἀκρατῶς, ἡ φύσις προκατηνέχθη, παγκλήρως ἡμᾶς πάλιν ἀνώρθωσε, τὸ φῶς τὸ τοῦ Σταυροῦ σου· ὃν οἱ πιστοὶ μεγαλύνομεν.

Ἴνα τὸν τύπον ὑποδείξῃς, τῷ κόσμῳ προσκυνούμενον Κύριε, τόν τοῦ Σταυροῦ ἐν πᾶσιν ὡς ἔνδοξον, ἐν οὐρανῷ ἐμόρφωσας, φωτὶ ἀπλέτῳ ἠγλαϊσμένον, Βασιλεῖ πανοπλίαν ἀήττητον· ἣν πᾶσαι αἱ Δυνάμεις, τῶν οὐρανῶν μεγαλύνουσιν. 

Καταβασίαι  

Μυστικῶς εἶ Θεοτόκε Παράδεισος, ἀγεωργήτως βλαστήσασα Χριστόν, ὑφ᾿ οὗ τὸ τοῦ Σταυροῦ, ζωηφόρον ἐν γῇ, πεφυτούργηται δένδρον· δι᾿ οὗ νῦν ὑψουμένου, προσκυνοῦντες αὐτὸν σὲ μεγαλύνομεν.

 

Ὁ διὰ βρώσεως τοῦ ξύλου, τῷ γένει προσγενόμενος θάνατος, διὰ Σταυροῦ κατήργηται σήμερον· τῆς γὰρ Προμήτορος ἡ παγγενὴς κατάρα διαλέλυται, τῷ βλαστῷ τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος, ἣν πᾶσαι αἱ Δυνάμεις, τῶν οὐρανῶν μεγαλυνουσι.

Η ανακοίνωση του Αγίου Όρους σχετικά με το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια...

Η ανακοίνωση του Αγίου Όρους σχετικά με το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια... 

«Μὲ ἀφορμὴ τὴν κατάθεση τοῦ νομοσχεδίου «Ἰσότητα στὸν πολιτικὸ γάμο. Τροποποίηση τοῦ Ἀστικοῦ κώδικα καὶ ἄλλες διατάξεις» γιὰ ψήφιση ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Βουλὴ, συνῆλθαν στὶς Καρυές, σήμερα 8.2.2024, οἱ 40 Καθηγούμενοι καὶ Ἀντιπρόσωποι τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ λόγῳ τῆς μείζονος καὶ ἰδιαζούσης σοβαρότητος τοῦ θέματος ἀποφάσισαν νὰ ἀπευθυνθοῦν μὲ τὴν παροῦσα ἀνακοίνωση σὲ κάθε καλοπροαίρετο ἄνθρωπο καὶ νὰ συμπαρασταθοῦν στὴν ἀγωνία καὶ τὸν ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν προστασία τοῦ πυρήνα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.

Τὸ νομοθέτημα, ὅπως προβλέπει τὸ σχέδιο νόμου, ἐνῶ θέλει νὰ διασφαλίσει τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσότητος μέσῳ τῆς σύναψης «γάμου» σὲ πρόσωπα τοῦ ἰδίου φύλου καὶ ἀκόμη τὴν προστασία ἀπὸ διακρίσεις, καταστρατηγεῖ θεμελιώδεις ἀρχὲς τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως καὶ θανατώνει τὴν δυνατότητα τῆς ζωῆς καὶ τῆς φυσιολογικῆς ἀναπτύξεως τοῦ παιδιοῦ. Διαλύεται ὄχι ἡ ἀνθρώπινη οἰκογένεια, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. 

Ἀλήθεια πῶς λειτουργεῖ ἡ ζωή; Ὁ καθένας μας προέρχεται ἀπὸ μία μητέρα καὶ ἕνα πατέρα, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν ἀπόκριση τοῦ Χριστοῦ: «οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ’ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς;» (Ματθ. 9, 4). Ἡ θεσμοθέτηση «γάμου» μεταξὺ προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου εἶναι ἀνατροπὴ τοῦ χριστιανικοῦ γάμου καὶ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας καὶ ἔχει ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τὴν σύνολη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγὴ τρόπου ζωῆς. 

Ἐπίσης, τὸ ἔμβρυο κυοφορεῖται ἐννέα μῆνες καὶ γεννιέται. Τὸ νεογνὸ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τὸ πιὸ ἀσθενὲς νεογέννητο τῆς κτίσεως. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτε. Ἐὰν δὲν τὸ φροντίσει ἡ μάνα του, δὲν τὸ θηλάσει, πέθανε… Ὁ Θεὸς δίνει τὴν εὐθύνη στοὺς γεννήτορες νὰ συμπράξουν στὴν διαμόρφωσή του καὶ νὰ γίνουν μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο συνδημιουργοὶ τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν τυχὸν τὸ νεογέννητο στρέψει τὸ βλέμμα πρὸς τὴν μητέρα καὶ θέλει θηλασμό, καὶ στὴν θέση της βρίσκεται κάποιος ἄλλος, συγχέει τὶς πληροφορίες, παραμορφώνεται, ἀτιμάζεται. 

Τὸ χρέος σεβασμοῦ σὲ ἕνα νέο πλάσμα ἀπαιτεῖ θυσία γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀναπτυχθεῖ φυσιολογικά, νὰ χαρεῖ τὴν ζωή του. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος ἑνώσεως καὶ ἀναπτύξεως τοῦ ἀνθρώπου. Μετὰ ἀπὸ ἐννέα μῆνες γεννιέται σὲ μία εὐρύτερη μήτρα, ποὺ εἶναι τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, καὶ ἀρχίζει μία ἄλλη πλάση τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ παιδιοῦ, μέσα στὴν οἰκογένεια. 

Γνωρίζει τὴν μητέρα σὰν τὴν γυναῖκα ποὺ τὸ θηλάζει καὶ τὸ τρέφει μὲ τὸ γάλα της καὶ τὸ περιποιεῖται. Γνωρίζει τὸν πατέρα σὰν τὸν ἄνδρα ποὺ τὸ ἀγαπᾶ καὶ τὸ φροντίζει μὲ τὸν τρόπο του. Παίρνει δύναμη πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ἀπὸ τὸν ἀμοιβαῖο σεβασμὸ τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας γιὰ νὰ προχωρήσει στὴν δεύτερη φάση ποὺ περνᾶ στὴν παιδικὴ ἡλικία, πάει στὴν ἐφηβική, προχωρεῖ ἐλεύθερο μέσα στὴν κοινωνία καὶ δέχεται τὴν ἀγωγὴ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ τόπου του. 

Ὁ Θεὸς φτιάχνει τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ ζήσει, ὄχι γιὰ νὰ πεθάνει∙ οὔτε νὰ πεθάνει στὴν μήτρα τῆς μητέρας του, οὔτε στὴν μητρα τῆς παιδικῆς ἡλικίας, οὔτε στὴν μήτρα τῆς ἱστορίας. Συμμετέχει στὸ θαῦμα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ ζήσει καὶ νὰ ἀναληφθεῖ στὴν αἰώνια ζωή. Κι αὐτό, μὲ τὴν χάρη τοῦ Πνεύματος τὸ κάνει ἡ Ἐκκλησία, δι’ ἧς «νεουργεῖται καὶ θεουργεῖται ἡ σύμπασα». Κι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν τελικὴ μήτρα, ἡ ὁποία πλάθει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἑτοιμάζει νὰ γεννηθεῖ στὸν χῶρο τῆς καινῆς πολιτείας, στὰ «σκηνώματα» τὰ ἀγαπητὰ καὶ ποθούμενα τῆς ἐλευθερίας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. 

Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο. Αὐτοὶ ποὺ ἀπελευθερώθηκαν καὶ γεννήθηκαν πέρα ἀπὸ τὴν μήτρα τῆς ἱστορίας, δηλαδὴ στὴν χάρη τῆς αἰώνιας ζωῆς, ὑπάρχουν, προσεύχονται καὶ μᾶς συγκρατοῦν ὅλους στὴν ζωή, καὶ ἀποτελοῦν τὸν πολικὸ ἀστέρα, ὅπου κατευθύνεται ἡ ἀνθρωπότης. Ἡ ἐπιχειρούμενη ὕβρις, μὲ τὴν ἀρχικὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ἀποτελεῖ ἄρνηση τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, ἀποσάθρωση στὰ θεμέλια τοῦ οἰκοδομήματος τῆς ἀνθρωπότητος. Δὲν θίγεται μόνο τὸ εὐαγγέλιο καὶ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἀποδομεῖται τὸ σύμπαν. 

Εἴτε εἶσαι πιστὸς εἴτε ἄπιστος, θὰ γεννηθεῖς μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Ὅταν αὐτὰ τὰ ἀλλοιώνεις, στὴν οὐσία ἀποφασίζεις ἕνα ἀργὸ ἀλλὰ σίγουρο θάνατο τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅταν παντρεύονται στὴν ἐκκλησία, ἄνδρας καὶ γυναῖκα, παίρνουν τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καὶ εὐχὲς γιὰ πολυτεκνία καὶ καλλιτεκνία. Ὁ ἀληθινὸς χαρακτήρας τοῦ γάμου φανερώνεται μὲ ἐνάργεια μὲ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὸν γάμο τῆς Κανᾶ, διότι «τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν» κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Αὐτὸς ὁ «γάμος», ποὺ προωθεῖται σήμερα, ὁδηγεῖ στὸ ἀδιέξοδο. Ἑτοιμάζονται πλάσματα τραυματισμένα, ἀνάπηρα. Σεβαστεῖτε τὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν μήτρα τῆς μητέρας του, ἀνεξάρτητα φυλῆς, γλώσσας καὶ πίστεως, ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸ θηλάσει ἡ μητέρα του. 

Οἱ σκέψεις αὐτὲς δὲν εἶναι ἀποκύημα φαντασίας, ἀλλὰ στηρίζονται στὴν Γραφὴ καὶ τοὺς Ἀποστόλους, στὴν Παράδοση καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι θέσπισαν ὅρους γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἱεροὺς κανόνες, ποὺ καθορίζουν τὰ ὅρια μέσα στὰ ὁποῖα πρέπει νὰ κινοῦνται ὅλα τὰ μέλη της. Ἰδιαίτερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι σαφής, ὅταν τονίζει ἐμφατικά: «ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν; μὴ πλανᾶσθε∙ οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε κλέπται οὔτε πλεονέκται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ κληρονομήσουσιν» (Α΄ Κορ. 6, 9-10). Ταυτόχρονα ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τὴν ἀποστολή της, ποιμαίνει καὶ θεραπεύει, ὥστε ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ ζοῦν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀδελφούς τους, νὰ τοὺς διακρίνει ἡ ἀνιδιοτελὴς ἀγάπη καὶ φιλαδελφία. 

Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ ὅλους μας, δικαίους καὶ ἀδίκους, ἁγίους καὶ ἁμαρτωλούς. Αὐτὸ κάνει καὶ ἡ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀποκλείει κανέναν, ὅπως αὐτὸ φανερώνεται μέσα σὲ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ τῶν ἀνθρώπινων ἀδυναμιῶν. Ἡ Ἀγάπη βασιλεύει. Εἶναι ντροπὴ γι’ αὐτοὺς ποὺ κάνουν αὐτὰ τὰ νομοσχέδια καὶ θεωροῦν φυσικὴ αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη. 

Ἐνθαρρύνουμε καὶ ἐπαινοῦμε ὅσους προκρίνουν τὴν φωνὴ τῆς συνειδήσεως ἔναντι τῆς τυχὸν κομματικῆς πειθαρχίας καὶ εἴμαστε συνοδοιπόροι εἰς τὸν ἀγῶνα τους. Ὡστόσο, ὑπάρχει ἡ ὑγεία τῆς ζωῆς τοῦ σώματος τῆς ἀνθρωπότητος ποὺ ἀποβάλλει ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐπιχειροῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἀληθινὴ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Ὑπάρχει Ἐκεῖνος ποὺ διευθύνει τὰ πάντα. Αὐτὸς ποὺ ἔκανε τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ζήσει στὴν αἰωνιότητα καὶ νὰ ὑπάρχει, Αὐτὸς ὑπάρχει καὶ μᾶς προστατεύει, παρουσιάζεται σὰν ἀδύνατος καὶ ἀνύπαρκτος. 

Σὲ Αὐτὸν θὰ προσκρούσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ζωή. Ἴσως νὰ μὴν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ βιασύνη καὶ ἡ ἐπιμονὴ γιὰ τὴν ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου φανερώνει ἀδυναμία καὶ εἶναι εἰς βάρος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θέλουν νὰ προστατεύσουν. Μόνο ἀπὸ σεβασμὸ σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἐκφράζουμε καὶ τονίζουμε μὲ τρόπο ἐμφατικὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ζωῆς. 

Εἶναι μεγάλο τὸ ἔγκλημα. Ἀσελγοῦν στὴν ἀνθρώπινη φύση, διότι στὴν οὐσία σταματοῦν τὴν φυσιολογικὴ ἀνάπτυξη καὶ ἀνεπίγνωστα, καταστρέφουν τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ ὑπάρχει Αὐτὸς ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα ἀπὸ ἀγάπη καὶ σοφία καὶ παρακάμπτει τι ἀδυναμίες μας καὶ ὁδηγεῖ τὰ πάντα εἰς ἀγαθὸν τέλος. 

Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ Ἐκτάκτῳ Διπλῇ Ἱερᾷ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν καὶ Εὐαγῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω.»

Αν είμαι ο ναός του Αγίου Πνεύματος. Μέρος Α

Αν είμαι ο ναός του Αγίου Πνεύματος. 

Μέρος Α 

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Ιερομόναχος Ιουλιανός (Λάζαρ). 

Ο Γέροντας Ιουλιανός (Λάζαρ) πλησιάζει την 90η επέτειο της επίγειας παραμονής του, που είναι φωτεινή με την αδιάλειπτη προσευχή του. Για την αγνότητα της καρδιάς του, ο Θεός του έδωσε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, μερικές φορές ανείπωτα από τον ίδιο. «Ο Γέροντας από το Πρόδρομο», όπως τον αποκαλούν με αγάπη οι κάτοικοι του Αγίου Όρους, είναι ένας εξομολογητής από αυτούς που σπάνια συναντάς πάνω στη γη: ο ιερομόναχος, που κλαίει μαζί σου για τις αμαρτίες σου και θεραπεύει τις πληγές της ψυχής σου με σοφές συμβουλές και με την προσευχή. Εκείνος που τηρεί τις εντολές, είναι ένας από εκείνους για τους οποίους λέγεται: «ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.» (Ματθ. 5:19). 

Έχει μια καθαρή ψυχή, στην οποία, όπως σε έναν καθρέφτη, αντανακλάται ο ουρανός για χάρη της τίμιας καρδιάς του, και όταν είναι ευτυχισμένος, όλο του το πρόσωπο αρχίζει να λάμπει, και είναι μεγάλη χαρά να είσαι κοντά του τότε, γιατί υπάρχει μια αίσθηση σαν να κάθεσαι στην αγκαλιά του παππού σου με την κατάλευκη γενειάδα, ο οποίος κοιτάζει με αγάπη την παιδική ηλικία της ψυχής σου. 

Και όμως, παρόλο που έχει «καλή καρδιά και ελαφρύ χέρι» (όπως το έθεσε ο πατήρ Αρσένιος (Παπατσόκ) σε σχέση με τους κληρικούς), μπορεί επίσης να είναι αρκετά σκληρός με τις αμαρτίες σας, αν δει ότι υποτάσσεστε σε αυτές. Αλλά ακόμη και σε αυτή την αυστηρότητα (προς την αμαρτία, αλλά ποτέ προς τον αμαρτωλό!) είναι εμφανής η αγάπη του για τους ανθρώπους. 

Λόγω της αγνότητας της ζωής του, ο Θεός τον έδωσε το χάρισμα της διορατικότητας, να βλέπει δηλαδή πάντα (πριν από εσάς!) πού είναι η «ρωγμή» στην καρδιά σας, το σημείο από το οποίο εισέρχονται τα πάθη στην ψυχή σας. Και είναι σε αυτό το σημείο που ο Αββάς Ιουλιανός σας διδάσκει να εφαρμόζετε τη θεραπεία. 

Μαζί με τρεις καλούς μου φίλους, επισκέφθηκα τον Αββά Ιουλιανό τον Φεβρουάριο του 2014[1] και ένα βράδυ, όταν θρηνούσαμε για τις πολλές κοσμικές ανησυχίες μας και την έλλειψη χρόνου για προσευχή, ο Γέροντας μας απάντησε ως εξής. 

Η Μονή του Αγίου Προδρόμου.  

Θέωση 

- Βλέπω ότι εσείς οι άνθρωποι είστε πολύ απασχολημένοι και θα μπορούσατε να πείτε πολλά, αν χρειαζότανε κάτι να πείτε, αλλά νομίζω ότι σε αυτή τη ζωή είναι σημαντικό να κάνουμε υπακοή για χάρη της μέλλουσας ζωής. Εξάλλου, ο Θεός μας έδωσε τον χρόνο και αυτή τη ζωή για να πάμε προετοιμασμένοι σ' Αυτόν. Αλλά δεν γνωρίζω γιατί δεν μας επιτρέπεται να ξέρουμε τη στιγμή ή την ώρα που θα πάμε στον Κύριο προετοιμασμένοι. Εξάλλου, ο Θεός δεν μας δημιούργησε χωρίς σκοπό. Και διακήρυξε τον σκοπό στην αρχή της Βίβλου, στη Γένεσις 1: 26: «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» Και ο επόμενος στίχος λέει ότι «καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν», και δεν υπάρχει καμία αναφορά για την ομοιότητα, επειδή έπρεπε να γίνει από τον Αδάμ. 

Λοιπόν, εδώ είναι ο στόχος της ζωής μας, η θέωση, γιατί είναι γραμμένο: «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν.» (Ματθ. 5:48). 

Προσευχή και αγιότητα 

- Δεν έχουμε δει το πρόσωπο του Θεού, όπως διαβάζουμε στο κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ. 1:18: «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε». Αυτό είναι αλήθεια, αλλά μπορούμε να Τον συναντήσουμε στην προσευχή. Πήγαινε στο δωμάτιό σου, στο κελί σου, στην καρδιά σου, και πρώτα απ' όλα σκέψου καλά σε ποιον θα μιλήσεις, και μετά πες, όπως σε δίδαξε ο γέροντας: «Κύριε, Σ' ευχαριστώ, Κύριε, σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να μιλήσω σε Σένα, εγώ... ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος»! Και μετά σηκωθείτε και μιλήστε στον Θεό. 

Εξάλλου, τι θέλει Εκείνος να κάνουμε; Να διώξουμε όλες τις αμαρτίες που μας μολύνουν από μέσα μας. Μέρα είναι είτε νύχτα διότι αμαρτάνουμε όλη μέρα, μπείτε στο κλουβί της ψυχής σας και μιλήστε με Εκείνον που «καθαρίζει όλες τις ανομίες σας» (βλ. Ψαλμός 102:3). Και μετά πείτε: «τὸν ἰώμενον πάσας τὰς νόσους σου...»: «Συγχώρεσέ με, Κύριε, συγχώρεσέ με, γιατί δεν ήξερα ότι μπροστά στα μάτια Σου συμβαίνουν όλα αυτά! Γιατί ήμουν αναίσθητος και δεν Σε σκέφτηκα». Κάνε το λοιπόν αυτό μέρα με τη μέρα και μάθε να στέκεσαι μπροστά στον Θεό, γιατί έτσι θα εξαγνιστείς και θα προετοιμαστείς για την επερχόμενη κρίση. 

Και θα δεις επίσης τη μικρότητά σου και το πλήθος των αμαρτιών σου, αλλά και τη γενναιοδωρία του Θεού, «οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἀσεβοῦς ὡς τὸ ἀποστρέψαι τὸν ἀσεβῆ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ καὶ ζῆν αὐτόν» (Ιεζ. 33:11). 

Όλες οι προσευχές είναι όμορφες, και είναι καλό να τις διαβάζετε από το βιβλίο των ωρών και τον Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο, αλλά αν έχετε λίγο χρόνο, σταθείτε μπροστά στον Θεό, όπως σας δίδαξα, και μιλήστε Του από τα βάθη της καρδιάς σας. Κάντε το και θα αρχίσετε να αισθάνεστε τον Θεό! Και θα συνειδητοποιήσετε ότι, ό,τι κάνετε, το κάνετε ενώπιον του Θεού! 

Και, πάλι, να θυμάστε ότι όταν η προσευχή σας παύει να υπάρχει, τότε αρχίζει η αμαρτία! Η ίδια η διακοπή της προσευχής είναι αμαρτία, διότι ο Θεός είπε: «Να είστε άγιοι!»[2] - και δεν έχω ακούσει για Αγίους που να μην προσευχόντουσαν. Και ο Απόστολος Παύλος είπε ότι πρέπει να προσευχόμαστε...«αδιάλειπτα»[3]! 

Ακατάπαυστα, όχι από καιρό σε καιρό. 

Σε παλαιότερες εποχές δεν υπήρχαν ιερείς, ούτε εκκλησίες, ούτε μοναχοί, υπήρχε μόνο μια κοινότητα πιστών εν μέσω του ειδωλολατρικού κόσμου. Ο απόστολος ήταν αυτός που τους είπε να προσεύχονται αδιάλειπτα, και αυτή η προτροπή ισχύει και για εσάς, που δεν έχετε χρόνο για προσευχή, επειδή και εκείνοι που ζούσαν στους αποστολικούς χρόνους δεν ήξεραν πόσο χρόνο θα είχαν για προσευχή, επειδή διώκονταν διαρκώς.

Η ασθένεια της ψυχής 

- Τώρα, ας το δούμε με έναν άλλο τρόπο: θα πάμε στον άλλο κόσμο. Θα πεθάνουμε σε αυτόν τον κόσμο: εδώ έχουμε πόνο, εκεί έχουμε πόνο... Και όταν κάτι αρχίζει να μας πονάει, τρέχουμε στον γιατρό και φροντίζουμε το σώμα μας. Και η ασθένεια της ψυχής; Γιατί δεν τη φροντίζουμε καθόλου; Μπορεί να συμβεί έτσι ώστε να αρρωστήσει η ψυχή σας, αλλά δεν ξέρετε από τι υποφέρει. Όταν το σώμα σας είναι άρρωστο, πηγαίνετε στο γιατρό για να θεραπευτείτε. Με τον ίδιο τρόπο, όταν η ψυχή σας πονάει, θα πρέπει να αναζητήσετε παρηγοριά και θεραπεία από έναν εξομολογητή. 

Να ξέρετε ότι ένας πραγματικά υγιές άνθρωπος έχει πάντα τον Θεό στην καρδιά του. Αν έχετε διαβάσει το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. 17:21, γνωρίζετε ότι εκεί αναφέρεται: «ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν.» Βρίσκουμε επίσης προς Α΄ Κορινθίους, κεφ. 3: 16, ένα άλλο κείμενο που το επιβεβαιώνει αυτό: «Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;» 

Βλέπετε ότι ο απόστολος Παύλος βάζει ένα ερωτηματικό: «Δεν ξέρετε πραγματικά ότι ο Θεός ζει μέσα σας;» Δηλαδή, το σώμα είναι ο ναός του Αγίου Πνεύματος. Τα σώματα κάποιων αγίων δεν αποσυντίθενται και αποπνέουν ευωδία, επειδή σε όλη τη γήινη ζωή τους δόξαζαν τον Θεό μέσα τους. Σε όλη τους τη ζωή αγωνίζονταν να αγιάσουν τον εαυτό τους. 

Αγάπη και ελεημοσύνη 

- Γνωρίζετε ότι «ο Θεός είναι αγάπη», διότι ο Απόστολος Ιωάννης προς Α΄ επιστολή του γράφει ότι «ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιωάννου 4:8). Και στο Κατα Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. 6: 36, λέγει: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.» Αγάπη και ελεημοσύνη. Έτσι, αυτό είναι που θέλει να βρει ο Θεός στην ανθρώπινη καρδιά είναι αγάπη και ελεημοσύνη. Και αν τα βρει αυτά, τότε η Βασιλεία Του παραμένει σε αυτή την καρδιά. 

Ο καθένας από εμάς πρέπει να σκέφτεται: ότι η βασιλεία του Θεού είναι μέσα του; Έχω τόση αγάπη και ελεημοσύνη; Και αν αυτό ισχύει που σίγουρα ισχύει, διότι ο Θεός δεν ψεύδεται, τότε ο άνθρωπος θα πρέπει να αναρωτηθεί: Ποιες σκέψεις πρέπει να απορρέουν από το μυαλό μου, αν είμαι ο ναός του Αγίου Πνεύματος; 

Έτσι, η διατήρηση των σκέψεων είναι ένα σπουδαίο πράγμα για την αντιμετώπιση του εχθρού. Όμως το κακό δεν θα μπορούσε να φτάσει στην καρδιά μας αν ήταν γεμάτη αγάπη και ελεημοσύνη, όπως λέει και ο Κύριος: «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. 5:44). Ποιο κακό θα σας στενοχωρούσε αν αγαπούσατε τους εχθρούς σας; 

Θα πρέπει, ωστόσο, να γνωρίζετε ότι προς Β΄ Τιμόθεο 3:12 αναφέρεται ότι «καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται». Έτσι, πρέπει να περιμένουμε λύπη και στεναχώρια, αν επιθυμείτε τη Βασιλεία του Θεού, και για εκείνους που σας διώκουν ο Σωτήρας λέει ότι πρέπει να προσεύχεστε.

Προσβολή και αυτοδικαίωση 

- Το πρώτο πράγμα από το οποίο νοσεί η ψυχή είναι η αυτοδικαίωση. Είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να ανεχτεί την «προσβολή» στον κόσμο χωρίς να μισεί αυτόν που την προκάλεσε. 

- Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ότι «όποιος μπορεί να υπομείνει ένα παράπονο και με τη δύναμή του να το δικαιολογήσει, έχει λάβει παρηγοριά από τον Θεό»[4].

- Αναμφίβολα αυτό είναι αλήθεια. Πώς αλλιώς θα ήταν αν, αντί να απαντάτε σε μια προσβολή με μίσος, χαμογελούσατε φιλικά στον διώκτη σας και προσευχόσασταν γι' αυτόν; 

Ένας καλός χριστιανός δεν πρέπει να έχει εχθρούς. Τουλάχιστον με τη θέληση και τη συμπεριφορά του. Και όχι μόνο για το δικό σου καλό: αν ξέρεις ότι κάποιος μπορεί να σκοντάψει εξαιτίας σου, πήγαινε και ζήτα του συγχώρεση, γιατί αν είσαι θυμωμένος μαζί του, θα υπάρξουν δύο άνθρωποι που θα καταληφθούν από μίσος, αλλά αν στραφείς προς αυτόν με αγάπη, μπορεί να τον κερδίσεις, και θα βρείτε και οι δύο ειρήνη. 

Ο Θεός είπε ότι πρέπει να συγχωρείτε, γιατί τότε θα συγχωρεθείτε και εσείς οι ίδιοι[5]. Και ποιος από εμάς δεν χρειάζεται συγχώρεση; Γιατί, λοιπόν, να τη χάσετε και να δικαιολογήσετε τον εαυτό σας, όταν ξέρετε ότι ο Θεός θα σας χαρίσει την καλύτερη συγχώρεση, διότι μόνο αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων; Υποβάλετε στον Θεό την αλήθεια και την ανταπόδοση, και η ψυχή σας θα βρει ανάπαυση με αυτόν τον τρόπο. 

[1] Τον Φεβρουάριο είναι τα γενέθλια του γέροντα, γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1926. 

[2] Λεβ. 11: 44. 

[3] Βλ.: 1 Θεσ. 5: 17. 

[4] Βλ.: Όσιος Ισαάκ ο Σύρος. Λόγοι περί ασκητισμού. Λόγος 57. 

[5] Βλ.: Λουκ. 6: 37.

Ο Τζόρτζε Κρισνιάν

μίλησε με τον ιερομόναχο Ιουλιανό (Λάζαρ)

Μεταφράστηκε από τα ρουμανικά από την Ζηναϊδα Πεϊκόβα

Lumea Credinţei

Μεταφραστής: Σάββας Λαζαρίδης

Pravoslavie.ru

7/6/2023

Άγιον Όρος - Προς ευλαβείς γονείς.

Άγιον Όρος 

Προς ευλαβείς γονείς. 

Σεβαστοί γονείς χαίρετε! 

Βλέπουμε αυτές τις μέρες τον άδικο πόλεμο και τις συκοφαντίες που δέχεται ο αγαπητός δάσκαλος- σίγουρα όσοι τον γνωρίζουμε δεν θα αμφιβάλλουμε για το ήθος του ότι και να ακούσουμε- ξέρουμε ότι ο Νατσιός ουδέποτε είχε φιλοδοξίες για αρχηγός κόμματος και μετά από πολύ προσευχή δέχτηκε από υπακοή να ασχοληθεί με την πολιτική για την αγάπη Του Χριστού και της πληγωμένης πατρίδος. 

Θα παρακαλούσαμε όλους εσάς, που με τη Χάρη Του βλέπετε καθαρά ποιο είναι το συμφέρον του τόπου να βοηθήσετε με όλες σας τις δυνάμεις τους αφελείς γονείς , τους κυριευμένους από το κοσμικό φρόνιμα, τους παγιδευμένους στην τηλεπαγίδα της λασπολογίας... 

Υπάρχουν καλοπροαίρετοι γονείς που ειλικρινά ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους, αλλά οι καημένοι δεν έτυχαν εκκλησιαστικής παιδείας και δυστυχώς δεν μπορούν να διακρίνουν ότι ο Πανάγαθος Θεός μας λυπήθηκε και έδωσε ευκαιρία στον τόπο, δεν καταλαβαίνουν ότι ο πόλεμος δεν είναι πολιτικός αλλά είναι πνευματικός, έχουμε να κάνουμε με τις αρχές και εξουσίες του αιώνα του απατεώνα και όλοι τώρα πρέπει να βάλουμε πλάτη για το πνευματικό καλο πρωτίστως και για τα υπόλοιπα η Αγάπη Του θα δώσει μετά τα καλύτερα... 

Ας βοηθήσουμε τον γείτονα να κατανοήσει, να ξυπνήσει από το λήθαργο, να πάρει θάρρος να ψάξει την αλήθεια... μεγάλος ο μισθός εν ουρανοίς υπάρχει, όταν αδερφό βοηθήσουμε να βγει από την πλάνη. 

Ναι... υπάρχουν πολλοί καλοπροαίρετοι και ευλογημένοι άνθρωποι δίπλα μας που έχουν άγνοια, πέφτουν εύκολα θύματα της αισχρής παραπληροφόρησης των βοθροκάναλων. 

Δεν μπορούν να διακρίνουν, ότι ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι δεν έχουν Χάρη Χριστού, έχουν ξεπουλήσει την συνείδηση τους και τυφλά υπακούνε στα αφεντικά τους. 

Δεν βλέπετε με τι τέχνη στρέφουν την προσοχή μας εκεί που θέλουν; 

Δεν βλέπετε πόσο ύπουλα προσπαθούν να χαλάσουν τον λογισμό σας; αυτοί δεν θέλουν ήθη χρηστά και ευλογημένα. Αν ήθελαν θα είχαν το Νατσιό πρωταγωνιστή στις εκπομπές τους εδώ και χρόνια για το καλό της πατρίδας, δεν θα τον γνώριζαν τώρα.. 

Τόν ταλαίπωρο μαϊντανοτατσόπουλο πρώτο στασίδι στην TV να χύνει δηλητήριο στις ανυποψίαστες ψυχούλες... είδατε ποτέ τη Στεφανίδου να καλέσει ευλαβείς ιερείς να τοποθετηθούν σε κάτι; 

Τόσους μορφωμένους και αξιόλογους ιερείς έχουμε, μόνο να τους χλευάζουν ξέρουν; έστω και δύο φορές το χρόνο να τους καλέσουν στο στούντιο, π.χ τον π.Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, τον π. Θεόδωρο Ζήση, τον π. Αντώνιο Στυλιανάκη, τον π. Γεώργιο Σχοινά και άλλους πολλούς ανδρείους ιερείς έχουμε που ξέρουν να τιμούν το ράσο τους, γιατί φοράνε παντελόνια κάτω από αυτό. 

Δηλαδή μόνο καριερίστες ρασοφόρους θα βλέπουμε; σύμμαχους αντίχριστων κυβερνήσεων; και λέμε αντίχριστων, γιατί τα νομοσχέδια που φέρνουν είναι αντίθετα με το ευαγγέλιο Του Χριστού μας!!! 

Ποτέ δεν είδαμε (ο Θεός να τον κάνει Σεβασμιότατο γιατί σεβασμός δεν του αξίζει) τον Σεβασμιωτατο Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως να ελέγξει κυβερνώντες για αθλιότητες και προδοσίες τους; μήπως δεν είναι αυτό το χρέος των Επισκόπων;

Μήπως δεν πρέπει να προστατέψουν το αγαθιάρικο ποίμνιο από τα θηρία; 

Τώρα που του σφύριξαν τα αφεντικά του βγήκε να μιλήσει, για ποιόν δουλεύει άραγε ο Αλεξανδρουπόλεως; Γιατί θέλει να χαλάσει το λογισμό μας, μήπως βλέπει κάτι άσχημο στην προσπάθεια του κόμματος ΝΙΚΗ; γιατί το χτυπά τόσο ύπουλα; 

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τους καριερίστες ρασοφόρους ,αλλά δεν ωφελεί... όποιος ξέρει, ξέρει! Από Οικουμενιστές πάντως μην περιμένουμε καλό... 

Δόξα τω Θεώ υπάρχουν λίγοι και καλοί! Την ευχή του Κυθήρων Σεραφείμ να έχουμε! 

Εμείς εδώ στο Άγιον Όρος δεν ασχολούμαστε με την πολιτική, ούτε ψηφίζουμε. 

Πρώτη φορά στηρίξαμε την ευλογημένη προσπάθεια του κόμματος ΚΟΙΝΩΝΙΑ πριν χρόνια και τώρα στήν ευλογημένη προσπάθεια του κινήματος ΝΙΚΗ κι αυτό για να βοηθήσουμε τους αδελφούς εν τώ κόσμω να δουν καθαρά. Έχουμε την αίσθηση ότι οι γονείς συνήθισαν στα πρότυπα που προβάλλουν τα μέσα κοινωνικής εξαθλίωσης, και δυστυχώς δεν αντιδρούν, σαν να φοβόνται να μιλήσουν... 

Δεν βλέπουν ότι σε λίγα χρόνια όλες τις διαστροφές θα τις παρουσιάζουν ως κάτι φυσιολογικό; 

Όλοι μας πάνω κάτω, έχουμε τις αμαρτίες της νεότητος... τουλάχιστον στην εποχή μας, είχαμε λίγο τσίπα επάνω μας, λίγο ντροπή, υπήρχαν κρατήματα , είχαμε λίγο σεβασμό, ακόμη και όσοι (όπως εγώ τότε) δεν γνωρίζαμε το θέλημά Του!! 

Τώρα φαίνεται να τα ισοπέδωσαν όλα και εμείς αποβλακωμένοι σαν να ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε σθεναρά τον Λόγο Του μην τυχόν και μας πουν γραφικούς... 

Και να πού φτάσαμε τώρα; να δίνει η Αγαθότητα Του ευκαιρία για μετάνοια για εν Χριστώ επανεκκίνηση, (όχι σαν αυτή που διαφημίζει ο Αλεξανδρουπόλεως)... και εμείς σεβαστοί γονείς να μην την αρπάζουμε την ευκαιρία, να μην καταλαβαίνουμε ότι μόνο ο κύριος Νατσιός θα μας εκφράζει στη Βουλή. 

Μα τί πάθαμε; δεν θέλουμε να μείνει κάτι όρθιο για την επόμενη γενιά; δεν βλέπουμε ότι πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία σέ ανθρώπους έντιμους και σοβαρούς; 

Για να έχουμε τη συνείδηση ήσυχη, θα πρέπει να κάνουμε ταπεινά το ανθρώπινο, δηλαδή τήν προσευχούλα και τον διπλανό μας να τον σκουντίσουμε να ξυπνήσει.

Αυτό μπορούμε, αυτό και θα κάνουμε. 

Αν εμείς οι μοναχοί του Αγίου Όρους αυτή την στιγμή τσαλακωνόμαστε και δεν μας νοιάζει να εκτεθούμε προς χάριν της αλήθειας, πόσο μάλλον εσείς οι γονείς θα πρέπει. 

Τέλος να πούμε ότι 

στις μέρες μας αδερφοί, έχουμε την τεχνολογία για ταχυδρόμο, να στείλουμε από μακριά σε φίλους και εχθρούς, το μήνυμα της ευλογημένης ευκαιρίας, τα μεγάλα μέσα, κανάλια και εφημερίδες, όπως βλέπετε ανελέητα χτυπούν και λερώνουν κάθε αγαθό και θεάρεστο. 

Καλό και άγιο το κομποσχοινάκι ,αλλά τώρα μαζί με την προσευχή χρειάζεται και η ιεραποστολή. Ολοι με ανδρεία να βοηθήσουμε να ξυπνήσουν οι γείτονες. 

"Αδελφὸς ὑπὸ ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρὰ καὶ ὑψηλή, ἰσχύει δὲ ὥσπερ τεθεμελιωμένον βασίλειον." 

Με τις πρεσβείες των Αγίων ο Πανάγαθος Θεός θα δώσει τα καλύτερα, αν όμως και εμείς πραγματικά το θέλουμε. 

Όλοι να ψάλλουμε κάτι στην Παναγία μας, κλαίει για τα χάλια μας... Αυτή ξέρει πώς θά μας παρηγορήσει. 

Πάντων προστατεύεις, Ἀγαθή, τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει τῇ κραταιᾷ σου χειρί, ἄλλην γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν, ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσιν, ἀεὶ μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὅθεν σοι προσπίπτομεν, Ῥῦσαι πάσης περιστάσεως τοὺς δούλους Σου.

Οι λεπροί στο Άγιον Όρος

Οι λεπροί στο Άγιον Όρος 

Mε μια πολύ ελεύθερη μετάφραση, σας μεταφέρουμε τις ταξιδιωτικές εμπειρίες ενός Γάλλου περιηγητή, αλλά και γιατρού συνάμα το 19 αιωνα στο Άγιον Όρος…όπου μέσα από την ορθολογιστική προσέγγιση του θέματος ξεπηδά η “τρελή” για τα σημερινά δεδομένα αντιμετώπιση των ασθενών από τους υγιείς μοναχούς του Αγίου Όρους….μια αντιμετώπιση εντελώς Ορθόδοξη, Αγιορείτικη, με γνώμονα την παρηγοριά του αδελφού και ασπίδα για την ασθένεια το ” έχει ο καλός Θεός”…και βλέπουμε ότι κανείς από τους υπηρετούντες δεν ασθένησε… 

Σας το παραθέτουμε ζητώντας την επιείκεια σας για την μετάφραση.. 

Στις σελίδες 219-238 του εγγράφου αυτού, βρίσκουμε πληροφορίες του δέκατου ένατου αιώνα, από ένα Γάλλο γιατρό -δεν είχε απολύτως κανένα γιατρό ακόμη εκεί- στο νοσοκομείο λεπρών που ήταν κοντά στο μοναστήρι των Ιβήρων στο Άγιον Όρος. Θα δούμε ότι οι μοναχοί ενδιαφερόντουσαν και είχαν κοινή ζωή με αυτούς τους σοβαρά άρρωστους με μεγάλη πίστη -χωρίς καμία επιφύλαξη- τα τελευταία πενήντα χρόνια, οι μοναχοί της μονής Ιβήρων κατασκεύασαν ένα άσυλο για τους λεπρούς, οι οποίοι προηγουμένως ζητούσαν καταφύγιο στα δάση του Αγίου Όρους, και αυτό οδηγούσε σε μια ζωή άγρια με σίτιση από βότανα και ρίζες! 

Το λεπροκομείο είναι 10 λεπτά μακριά από το μοναστήρι. Βέβαια η κατάσταση του λεπροκομείου είναι μακριά από αυτά που υπήρχαν τότε στις πολιτισμένες χώρες, ωστόσο, το λεπροκομείο ήταν ένα πολύ καλό καταφύγιο για να βρουν μια στέγη, και η παρεχόμενη τροφή στους ασθενείς, που λόγω της ασθένειας τους δεν μπορούσαν να ζήσουν μόνοι, και τους εμπόδιζε να πεθαίνουν από την πείνας και τέλος, είχαν μια ιατρική φροντίδα απαραίτητη για τη κατάσταση τους. 

Το λεπροκομείο είναι υπό την προστασία των Αγίων Αναργύρων και το κόστος, λειτουργία του ήταν, έξι χιλιάδες φράγκα ετησίως. Βρίσκεται σε ένα γραφικό μικρό λόφο, περιτριγυρισμένο από αιωνόβια δέντρα τα οποία είναι ιδανικό καταφύγιο από τη υπερβολική ζέστη των ακτίνων του ήλιου το καλοκαίρι, με θέα στην εξοχή, όπου το θυμάρι δημιουργούσε ένα χαλί και υπήρχαν όλα τα είδη άγριων λουλουδιών με φωτεινά χρώματα και γλυκό άρωμα κατά τη διάρκεια της άνοιξης. 

Το ακίνητο αποτελείται από ισόγειο και επτά δωμάτια. Κάθε δωμάτιο έχει ένα παράθυρο και ένα τζάκι για τη θέρμανση το χειμώνα. Ένα θερμοκήπιο εξυπηρετεί τους ασθενείς που θέλουν να περπατήσουν όταν βρέχει. Υπάρχει και ένα μικρό εκκλησάκι ίδιας κατασκευής όπως και το υπόλοιπο κτήριο. Ο κήπος χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα για την καλλιέργεια των λαχανικών και ένα για τα λουλούδια, ώστε να έχουν ευχάριστη απασχόληση οι ασθενείς.

Ο αριθμός των λεπρών που ζουν σε αυτό το λεπροκομείο ποικίλλει από 8 έως 20. Αυτά είναι όλα ωραία, αλλά αυτό που κάνει άσχημη εντύπωση, είναι η έλλειψη καθαριότητας του σώματος, τα είδη ένδυσης και διατροφής των εν λόγω δυστυχών ανθρώπων η βρωμιά τους σε όλα τα πράγματα είναι φοβερή, και η τροφή τους αποτελείται από παστά ψάρια και αποξηραμένα λαχανικά ή πρασινάδα – πάντα με ελαιόλαδο – οστρακοειδή, χταπόδι, κλπ.. Αυτή είναι πράγματι η διαιτητική διατροφή τους και ούτε αυγό ούτε γάλα διαθέτουν λόγω της απόλυτης απουσίας των ζώων που μπορούν να γεννήσουν τα αυγά ή να γεννήσουν τα ζώα. 

Καταλαβαίνουμε ότι σε αυτές τις αξιοθρήνητες συνθήκες υγιεινής οποιαδήποτε προσπάθεια, για τη θεραπεία αυτών των ασθενών, είναι αδύνατη. 

Αυτοί όμως οι λεπροί, δεν είναι απομονωμένοι, μολονότι παραμένουν σε ειδικό κτίριο. Μοναχοί και ασκητές τους επισκέπτονται συνεχώς. Συχνά για να περάσουν αρκετές ημέρες ανάμεσά τους, μοιράζονται τα γεύματα τους, τη στέγασης. Συχνά φορούν ρούχα των λεπρών, σεντόνια και φανέλες των τελευταίων, γεμάτα ξερό πύον από τις πληγές και έλκη. Μεταξύ αυτών υπάρχουν ασκητές που επιδίδονται σε αυτές τις πρακτικές εδώ και πολλά χρόνια χωρίς καμία επιφύλαξη. Κανείς τους όμως δεν κόλλησε τη ασθένεια της λέπρας, παρά την επιθυμία τους να ταπεινώσουν τη σάρκα με την απόκτηση μιας σκληρής και ανίατης ασθένειας, ως θυσία προς τον Κύριο που πονάει όποιον αγαπά. 

Ιερείς που συνδέονται με το άσυλο έχουν παραμείνει μεταξύ των λεπρών για δεκαπέντε ή και τριάντα χρόνια, συνεχώς τρώνε μαζί και διάγουν τη ζωή κοινά, όλοι όμως είναι σώοι και αβλαβείς. Άξια παρατήρησης που περιγράφονται στο τέλος αυτού του κεφαλαίου και παρατηρήθηκαν από το Δρ Phanouriadi πχ ο ασθενής αριθ. 8 είχε στη δική του υπηρεσία για εννέα χρόνια, ένα νεαρό υπάλληλο, ο οποίος διαμένει και κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο, χρησιμοποιεί την ίδια σκεύη πίνει και στο ίδιο κύπελλο. Ένας δεύτερος νεαρός που συνδέονται με άλλο ασθενή για δεκατρία χρόνια έχοντας μια κοινή ζωή. Αλλά οι νέοι άνδρες όμως αυτοί είναι σώοι και σε μια υγιέστατη κατάσταση. 

Εν ολίγοις, είπε ο συνάδελφός μας ο Δρ Phanouriadi, παρατηρείται ότι τα τελευταία πέντε χρόνια σ΄ αυτή την ομάδα λεπρών, κανένας από τους πολλούς ανθρώπους που παρακολούθησαν τους λεπρούς που ζούσαν εκεί, όπως αποδείχθηκε ανωτέρω, δεν έχει κολλήσει λέπρα. 

Πριν από μερικά χρόνια αναφέρεται, ένας λεπρός πρόσφερε δείπνο σε ένα εφημέριο και το διάκονος του. Ο ασθενής λεπρός είχε έλκη στα χέρια του, αλλά έκανε αυτός όλες τις εργασίες του νοικοκυριού, όπως σέρβιρε στο τραπέζι…. και μερικές σταγόνες του πύον έσταξαν από τις πληγές αυτές μέσα στη σούπα. Η εφημέριος επέπληξε τον απρόσεκτο λεπρό, αλλά δεν αρνήθηκε να φάει τη σούπα με τα καρυκεύματα!!! 

Οι τρόφιμοι του ασύλου Ιβήρων προέρχονται από την Ιερισσό, τη Πελοπόννησο, τη Μυτιλήνη, το Βόλου, το νησί της Θάσου, τη Κάλυμνο, κλπ.. Ο Δρ Phanouriadi, γιατρός του Αγίου Όρους, μας είπε ότι η κληρονομικότητα είναι αποδεκτή από όλους εκεί.. Μερικές φορές είναι ο πατέρας, τις περισσότερες φορές η μητέρα, ή γιαγιά, ή ο παππούς που ήταν λεπροί. Όμως, ο αγαπητό συνάδελφός μας, μας παραθέτει στοιχεία που δείχνουν ότι οι λεπροί γονείς έχουν ενίοτε παιδιά υγιή και ελεύθερα μέχρι την ηλικία που τα συνάντησε. Οι περιπτώσεις που είναι πιο συχνές, έχουν το πατέρα λεπρό, και τη μητέρα υγιής. Τα πρώτα συμπτώματα της νόσου εμφανίζονται εδώ 8-20 ετών Ο Δρ Phanouriadi δεν είχε γνωρίσει ποτέ μικρά παιδιά που πάσχουν από λέπρα. Λέπρα phymatode είναι η πιο συνηθισμένη μορφή. 

Με τη Λέπρα trophonévrosique μπορουν να ζήσουν και να γεράσουν. Υπήρχε σ ένα μοναστήρι ασθενής ηλικίας ογδόντα χρόνια και ήταν λεπρός από το τριακοστό έτος. Άλλοι που έχουν την ασθένεια αντιστάθηκαν για τριάντα πέντε, ακόμα και πενήντα πέντε χρόνια. 

Όλοι οι ασθενείς με λέπρα, χωρίς εξαίρεση, ανήκουν σε οικογένειες ναυτικών και αγροτών, που υποφέρουν, όπως λέει ο συνάδελφός μας, από την παιδική τους ηλικία από όλα τα είδη των στερήσεων. Άσχημα ντυμένοι, χωρίς θέρμανση το χειμώνα, είναι ευάλωτα στις αντιξοότητες του καιρού και υποφέρουν τα πιο άθλια φτώχεια. 

Στις χώρες καταγωγής των ασθενών της μονής Ιβήρων, η λέπρα θεωρείται μεταδοτική. Ο φόβος του πληθυσμού είναι τόσο μεγάλος αντικρίζοντας έναν λεπρό, που τους εξορίζουν, πάντα μακριά από τόπους όπου συχνάζει ο κόσμος. Τέτοιου είδους δολοφονίες διαπράχθηκαν όταν λεπροί, που τους είχαν αυστηρές συστάσεις απομόνωσης, παραβίασαν την εντολή και εισήρθαν σε χώρους όπου ζούσαν υγιείς. 

Ωστόσο αναφέρεται, υπάρχουν περιοχές που δεν είχαν απομονωθεί οι λεπροί και ζουν και λαμβάνουν τα γεύματά τους με τους υγιείς ανθρώπους χωρίς καμία προφύλαξη. Αλλά καμία γυναίκα δεν θέλει να παντρευτεί έναν λεπρό. Εάν, μετά το γάμο, ο ένας σύζυγος γίνει λεπρός, ο υγιής σύζυγος μπορεί να ζητήσει διαζύγιο. Αλλά πιο συχνά οικογένειες με λεπρούς εξακολουθούν να ζουν χωρίς καμία καταγγελία , και προσχωρούν και στην απόκτηση παιδιών. 

Όλοι οι λεπροί του Αγίου Όρους ξέρουν ότι η κακή διατροφή, ειδικά με χοιρινό κρέας, λάδι, παστά ψάρια, χέλια, τα οποία κάνουν κατάχρηση, είναι πολύ επιβλαβής για την υγεία τους. Φοβούνται, επίσης, το κρύο και την υγρασία, αφού επιδεινώνουν την κατάστασή τους πάντα. 

Πηγή:ΕΔΩ