Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Λογισμοί Αποδείπνου



Η λαμπάδα της Λαμπρής  φωτίζει το σκοτεινό δωμάτιο, το φως από τον Τάφο της Αναστάσεως, το θυμίαμα βυζαντινό, μοσχοβόλησε  το δωμάτιο, το νου, την καρδία!


 Παίρνω το ωρολόγιο και αρχίζω να διαβάζω Χριστς νέστη κ νεκρν... κ γ' επιμένει η εκκλησία μας αυτές τις μέρες να επαναλαμβάνουμε το Χριστός Ανέστη πολλές φορές. Το ψέλνεις, το διαβάζεις, το εύχεσαι... μοιάζει μονότονο, κουραστικό, δεν είναι ευήκοο στα αυτιά μας, το νου, την καρδία μας! Γιατί άραγε;


 Σκέφτηκα  μέχρι την Ανάληψη να αλλάξω το καλημέρα με το χαίρετε Χριστός Ανέστη. Είναι δύσκολο να το κατορθώσω, τις περισσότερες φορές το ξεχνάω, με παρασέρνει αυτή η καθιερωμένη ευχή που ισοπεδώνει τα πάντα, χρόνια πολλά. Έλα όμως που όποτε το θυμάμαι, τις πιο πολλές φορές κομπιάζω να το βγάλω από το στόμα μου. Θα με περάσουνε για τρελό σκέφτομαι . Έτσι δεν είναι όμως; Πρέπει να είσαι τρελός για να πιστεύεις και να το λες στις μέρες μας πώς ο Χριστός Ανέστη .

 Χριστός Ανέστη και αυτή η επανάληψη μου θυμίζει την καρδιακή προσευχή... κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε με τον αμαρτωλό...  


 Ανάστασιν Xριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον, Ιησούν τόν μόνον αναμάρτητον. Τόν Σταυρόν σου Χριστέ προσκυνούμεν, καί τήν αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν καί δοξάζομεν, σύ γάρ εί Θεός ημών, εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, τό όνομά σου ονομάζομεν. Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν τήν τού Χριστού αγίαν Ανάστασιν, Ιδού γάρ ήλθε διά τού Σταυρού, χαρά εν όλω τώ κόσμω, Διά παντός ευλογούντες τόν Κύριον, υμνούμεν τήν Ανάστασιν αυτού, Σταυρόν γάρ υπομείνας δι' ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν. (Εκ γ')


 Αυτή η αναστάσιμη χαρά της οποίας ξένοι είμαστε οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα - με βασανίζει αυτές τις μέρες προσωπικά - η αδυναμία μου να την κρατήσω μέχρι τέλους, στο στόμα, στο νου, να την κάνω καρδιακή . να την μεταφέρω έστω και λίγο, έξω από μένα, σαν το φώς από τον Πανάγιο Τάφο να μπορέσει ο αδερφός μου, ο ξένος, να, να, να ...


Προλαβούσαι τόν όρθρον αι περί Μαριάμ, καί ευρούσαι τόν λίθον αποκυλισθέντα τού μνήματος, ήκουον εκ τού Αγγέλου, Τόν εν φωτί άϊδίω υπάρχοντα, μετά νεκρών τί ζητείτε ως άνθρωπον; βλέπετε τά εντάφια σπάργανα, δράμετε, καί τώ κόσμω κηρύξατε, ως ηγέρθη ο Κύριος θανατώσας τόν θάνατον, ότι υπάρχει Θεού Υιός, τού σώζοντος τό γένος τών ανθρώπων.

 Ει καί εν τάφω κατήλθες αθάνατε, αλλά τού Άδου καθείλες τήν δύναμιν, καί ανέστης ως νικητής, Χριστέ ο Θεός, γυναιξί Μυροφόροις φθεγξάμενος, Χαίρετε, καί τοίς σοίς Αποστόλοις ειρήνην δωρούμενος, ο τοίς πεσούσι παρέχων ανάστασιν.

 Εν τάφω σωματικώς, εν Άδου δέ μετά ψυχής ως Θεός, εν Παραδείσω δέ μετά Ληστού, καί εν θρόνω υπήρχες Χριστέ, μετά Πατρός καί Πνεύματος, πάντα πληρών ο απερίγραπτος.


 Η εκκλησία με τον τρόπο που μας προτρέπει να προσευχηθούμε  αυτή την εβδομάδα την ώρα του Αποδείπνου είναι σαν σε αναφορά τάγματος βραδινή. Σα να θέλει να εμβαθύνουμε στα πρόσωπα, τις κινήσεις τους, τις σκέψεις, τις αγωνίες τους, τις πορείες τους, να ενστερνιστούμε όλα αυτά, να γίνουν ο κανόνας της μέρας μας της πορείας μας, της προσευχής μας, την ανάπτυξης μας της πνευματικής.  


 Δόξα...

Ως ζωηφόρος, ως Παραδείσου ωραιότερος, όντως καί παστάδος πάσης βασιλικής, αναδέδεικται λαμπρότερος Χριστέ ο τάφος σου, η πηγή τής ημών αναστάσεως.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Τό τού υψίστου ηγιασμένον θείον σκήνωμα Χαίρε, διά σού γάρ δέδοται η χαρά Θεοτόκε τοίς κραυγάζουσιν, Ευλογημένη σύ εν γυναιξίν υπάρχεις πανάμωμε Δέσποινα.

 

Τό, Κύριε ελέησον, μ' Δόξα... Καί νύν... Τήν τιμιωτέραν... Δι' ευχών τών αγίων Πατέρων ημών... Καί πάλιν Ομοίως, τό, Χριστός ανέστη... εκ γ', καί τά λοιπά Τρισσεύεται δέ η τοιαύτη Ακολουθία, εν ταίς Ωραις, καί εν τοίς Αποδείπνοις, καί τώ Μεσονυκτικώ.


 Η ακολουθία του Αποδείπνου τελείωσε, ο κανόνας της προσευχής, το μέτρο με το οποίο η εκκλησία μας βάζει να αναμετρηθούμε αυτές τις μέρες με την Ανάσταση φαίνετε μικρό. Είναι άραγε;

 

 

 

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email