ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Ο μακαριστός πατέρας Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος αγάπησε πολύ τον Χριστό και το σώμα Του, την Εκκλησία. Η μετάδοση της θεραπευτικής της Ορθοδόξου Εκκλησίας ήταν το μόνιμο μέλημα του. 

Παιδαγωγούσε με την ασκητική ζωή του, τα κηρύγματα, τη μελέτη της παράδοσης των πατέρων. Παιδαγωγούσε με το καθετί που έκανε. Ακόμη και με την τοιχοκόλληση του εβδομαδιαίου προγράμματος του ναού που διακονούσε. 

Ένα από τα μαθήματα ¨Αναρχίας¨ που μας δίδαξε το έγραψε σε κάποιο από αυτά τα προγράμματα, έτσι ώστε και με αυτό τον τρόπο να αγαπήσουμε την Εκκλησία και τη θεραπευτική της. 

 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ: Η ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΟΥ ΘΕΟΥ.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΣΠΟΥΔΩΝ: ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΑΝΕΥ ΔΙΑΚΟΠΩΝ, ΜΕ ΕΝΤΑΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.

ΤΙΤΛΟΙ ΣΠΟΥΔΩΝ: ΑΠΟΝΕΜΟΝΤΑΙ, ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ, ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ, ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ, ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, ΤΟΥ ΕΓΚΡΑΤΕΥΤΟΥ, ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΥ. 

ΚΟΣΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ: ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, ΞΕΡΡΙΖΩΜΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ, ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ, ΓΟΝΥΚΛΙΣΙΕΣ, ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΑΚΤΗΜΟΣΥΝΗ. 

ΚΑΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΤΟ Φ.Π.Α. (ΦΥΛΑΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ). 

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ, ΣΕ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΤΥΠΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΤΟΥΤΟΥ 

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ ΠΑΡΕΧΟΝΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΩΡΟΔΟΤΗ ΑΝΑΡΧΟ ΘΕΟ. 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΑΝΤΙΔΩΡΟ.

Γέροντος Γρηγορίου για την ψηφιακή Ταυτότητα και προσωπικό αριθμό . Τι του είπε ο Άγ. Παΐσιος

 

Γέροντος Γρηγορίου για την ψηφιακή Ταυτότητα και προσωπικό αριθμό. Τι του είπε ο Άγ. Παΐσιος

Πηγή ανάρτησης εδώ

Σέ παλαιότερες ἀναρτήσεις ἔχω ἤδη γράψει πολλά γιά τήν διαστρέβλωση ὅσων εἶπε κάποτε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἐπί τοῦ μείζονος θέματος τῶν ταυτοτήτων καί τῆς ψηφιακῆς ἀριθμοποίησης τοῦ ἀνθρώπου. Εἴτε μιλᾶμε γιά μητροπολῖτες καί λοιπούς θολοθεολογοῦντες πού ὑποβαθμίζουν τήν πνευματική διάσταση τοῦ ζητήματος καί κάνουν λόγο ἁπλῶς γιά ρύθμιση πού ἀφορᾶ στίς σχέσεις κράτους καί πολίτη (καί συνεπῶς «δέν πειράζει» καί νά τήν ἀποδεχθοῦμε), εἴτε μιλᾶμε γιά ἐπίσημες ἁγιορείτικες ἐπιστολές καί ἐξίσου ἐπίσημες θέσεις κομματιδίων πού στέκονται μόνο στό θέμα τῆς ὑποχρεωτικότητας (ἐνῷ στήν πραγματικότητα ὀφείλουμε νά πολεμήσουμε τήν ἴδια τήν ὕπαρξη τοῦ δαιμονικοῦ νόμου καί ὄχι ἁπλῶς νά συμβιβαστοῦμε μέ τό μήν εἶναι ὑποχρεωτικός). Μέσα στό πλαίσιο λοιπόν τοῦ νά ξεκαθαριστεῖ τί ὄντως εἶπε ὁ Ἅγιος Παΐσιος (σέ πεῖσμα τῶν κάθε λογῆς παραχαρακτῶν) ἔχει μεταξύ ἄλλων μεγάλη σημασία καί τό παρακάτω ἠχητικό (εδώ) , πού διασώζει τήν φωνή τοῦ ἐν ἁγίοις γέροντος Γρηγορίου Παπασωτηρίου, κτίτορος καί πνευματικοῦ τοῦ Ἱεροῦ Ἠσυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου στήν Μεταμόρφωση Χαλκιδικῆς. Τό ἴδιο καί ἡ ἰδιόχειρη ἐπιστολή του, γραμμένη τό 2015, ὅπου ἀναφέρει κάτι πού τοῦ εἶχε πεῖ γιά τήν λεγόμενη «ἔξυπνη κάρτα» ὁ Ἅγιος Παΐσιος περί τά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’80.

 

Γιά ὅσους δέν γνωρίζουν, ὁ παπα-Γρηγόρης (πού ἐκοιμήθη τό 2019, ἀφήνοντάς μας ὀρφανοῦς - ἀλλά ὄχι καί ἀπαρηγόρητους, καθώς εἶναι πάντα κοντά μας καί ἔχει ἤδη πραγματοποιήσει ἔκτοτε πολλά σημεῖα καί ἐμφανίσεις) ἦταν πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. Εἶχε ἱδρύσει τό ἐν λόγῳ μοναστήρι μέ προτροπή τοῦ Ἁγίου τό 1975 καί ἦταν πάντα σέ πολύ στενή πνευματική σχέση μαζί του, ὅποτε μάλιστα ὁ Ἅγιος ἔβγαινε ἀπό τό Ὅρος, πάντοτε περνοῦσε καί ἀπό ἐκεῖ (χαρακτηριστική ἡ 4η φωτογραφία, ὅπου διακρίνονται ἀμφότεροι, μαζί καί μέ τήν τότε - μακαριστή πλέον - καθηγουμένη τοῦ μοναστηριοῦ γερόντισσα Εὐφημία). Ἔχοντας ἀκούσει καί ἐγώ προσωπικά πάρα πολλά ἀπό τά χείλη τοῦ παπα-Γρηγόρη (ὡς πνευματικό του τέκνο ἀπό τό 1987 καί ἐπί 32 συναπτά ἔτη), θά μποροῦσα νά μεταφέρω πολλά σημαντικά ἀπό ὅσα τοῦ εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος καί γιά τίς ταυτότητες καί γιά τά γεγονότα τῆς Πόλης καί γιά ἄλλα ζητήματα. Μιά πού ζοῦμε ὅμως σέ καιρούς δυσπιστίας, τό νά τό ἀκοῦς ἀπό τήν ἴδια τήν φωνή του καί νά τό διαβάζεις ἀπό τό ἰδιόχειρο σημείωμά του ἔχει ἀναμφίβολα ἄλλη ἀξία.  

 

Θά προσθέσω δέ ἀκόμη ὅτι ὁ γέροντας Γρηγόριος εἶχε καί ὁ ἴδιος ἰδιαίτερη εὐαισθησία γιά τά ὅσα ἀποκαλυπτικά καί ἐφιαλτικά ἀνοίγονται μπροστά μας. Καί μπορεῖ νά τόνιζε ὅτι δέν πρέπει οἱ Χριστιανοί νά ἀσχολοῦνται νυχθημερόν μέ τόν Ἀντίχριστο καί ὅλα τά ἐπερχόμενα, ἀλλά πρωτίστως καί κυρίως μέ τόν Χριστό, ἀπό τήν ἄλλη ὅμως δέν σταματοῦσε ποτέ καί νά ὑπογραμμίζει τήν ἀνάγκη νά εἴμαστε ἅπαντες ἐνημερωμένοι καί προετοιμασμένοι. Καί «τοῦτο δεῖ ποιῆσαι κἀκεῖνο μή ἀφιέναι» λοιπόν, σέ πεῖσμα των νανουριστῶν πού φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα μέ «δέν πειράζει» καί λοιπές ἀγαπουλίστικες ὠραιολογίες. Οἱ Ἅγιοι ὅμως καί οἱ πραγματικοί πνευματικοί πατέρες εἶναι ἀφυπνιστές καί ὄχι νανουριστές.  

Τίς εὐχές καί τίς πρεσβεῖες τους νά ἔχουμε πάντοτε... 

Ο άγιος μάρτυρας Αμπντούλ Μασίχ

27 Ιουνίου 

Ο άγιος μάρτυρας Αμπντούλ Μασίχ

Περί το 390 ζούσε στα Σίγγαρα (σημ. Σεντζάρ, 15 χλμ. από την Μοσούλη) ένας μικρός Εβραίος έντεκα ετών με το όνομα Ασέρ, στον οποίο ο πατέρας του, ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, είχε αναθέσει να φυλάει τις αγελάδες του. 

Όταν πήγαινε να ποτίσει τα ζώα συναντούσε συχνά παιδιά χριστιανών που καθώς έτρωγαν το κολατσιό τους είχαν την συνήθεια να διηγούνται ιστορίες μαρτύρων. Ο Ασέρ λαχταρούσε να πάρει κι αυτός μέρος στην παρέα, αλλά τα άλλα παιδιά του απαντούσαν ότι δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο γεύμα, παρά μόνο αν δεχόταν να λάβει το άγιο Βάπτισμα. «Να το νερό, γιατί δεν με βαπτίζετε», απαντούσε ο Ασέρ. 

Μπροστά στην τόση επιμονή του τον οδήγησαν μία μέρα στην πηγή και τον βούτηξαν τρεις φορές λέγοντας: «Βαπτίζεται ο Αμπντούλ Μασίχ “δούλος του Χριστού” στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος! Κι εσύ Χριστέ, ο Θεός μας, συμπλήρωσε στο νερό αυτό όλα τα λόγια που λένε οι ιερείς όταν βαπτίζουν και κάνε ο δούλος Σου να βαπτισθεί όπως πρέπει». 

Έπειτα τον πήραν με πομπή θριαμβευτική και τον πήγαν να φάνε από κοινού το γεύμα τους, ενώ ένα παιδί του χάρισε ένα χρυσό σκουλαρίκι, συμβουλεύοντάς τον να μείνει πιστός στην ομολογία του. 

Επιστρέφοντας στο σπίτι, η μητέρα του φοβούμενη την οργή του συζύγου της έκρυψε το παιδί. Για έναν μήνα έφευγε πρωί πρωί να πάει το κοπάδι στην βοσκή και το βράδυ γυρνούσε στο κρησφύγετό του και ο πατέρας του απασχολημένος με τις δουλειές του ούτε καν πρόσεξε την απουσία του. 

Μία ημέρα, ενώ βοσκούσε τα κοπάδια στο βουνό έτυχε να περνά από κει ένας ιεραπόστολος επίσκοπος και ο Αμπντούλ Μασίχ του ζήτησε να ολοκληρώσει το βάπτισμα που είχε λάβει. 

Την επαύριο, ο πατέρας του είχε καλέσει τα μέλη της οικογένειάς του σε μεγάλο δείπνο και έστειλε τους υπηρέτες να μαζέψουν τα παιδιά του. Μόλις είδε τον Αμπντούλ Μασίχ, πρόσεξε το σκουλαρίκι που απαγορευόταν να φοράνε οι Εβραίοι και αποκαλώντας τον δούλο τον ρώτησε τι σήμαινε αυτό. 

«Ναι, έγινα δούλος του Χριστού», του απάντησε το παιδί. Εξοργισμένος ο πατέρας όρμησε πάνω του και τον ξυλοφόρτωσε. Μπήκαν στην μέση οι άλλοι ομοτράπεζοι και κατάφεραν να τον ηρεμήσουν, όταν όμως κάλεσαν το παιδί να έλθει να καθήσει μαζί τους, εκείνο αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν έπρεπε Εβραίοι και χριστιανοί να τρώνε μαζί. 

Ο πατέρας του δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί άλλο κι αρπάζοντας ένα μαχαίρι άρχισε να κυνηγά τον γιό του μέσα στους αγρούς. Τον πρόφθασε κοντά στην πηγή όπου είχε βαπτισθεί, την στιγμή που το παιδί είχε μόλις γονατίσει, και στρέφοντάς του το κεφάλι το έσφαξε σαν αρνί.

 

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τόμος 10ος (Ιούνιος),

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·

O Όσιος Σίμων, εν ειρήνη τελειούται.

 

Σίμωνος Οσίου. 

O Όσιος Σίμων, εν ειρήνη τελειούται.

Σορός Σίμωνι σαρκός εστιν εστία,

Πόλος δε τούτω πνεύματος κατοικία.

O Όσιος ούτος Σίμων, δεν ηγάπα να αποκτήση φιλίας των μεγάλων ανθρώπων, αλλά εποίει κάθε τρόπον διά να εξουθενωθή από αυτούς. Όθεν γράφει περί αυτού ο Eυεργετινός εν σελ. 703, ότι μίαν φοράν επήγεν εις αυτόν ο του τόπου άρχων, θέλωντας διά να τον ιδή. O δε Σίμων, μαθών πως ο άρχων έρχεται, επήρε την ζώνην του, και επήγε διά να καθαρίση ένα φοίνικα. Oι δε άνθρωποι του άρχοντος, βλέποντες αυτόν καθαρίζοντα τον φοίνικα, είπον αυτώ. Γέρων, πού είναι ο αναχωρητής; O Όσιος απεκρίθη. Δεν είναι εδώ αναχωρητής. Oι δε ακούσαντες, ανεχώρησαν.

Άλλοτε πάλιν ήλθεν άλλος άρχων διά να ιδή αυτόν. Eπρόφθασαν δε οι Kληρικοί και είπον αυτώ. Aββά ετοίμασον, ότι ο άρχων ακούωντας περί σου, έρχεται διά να ευλογηθή από λόγου σου. O δε Όσιος απεκρίθη. Nαι, εγώ ετοιμάζω τον εαυτόν μου. Φορέσας λοιπόν το κεντώνιόν του, ήτοι το παλαιόν φόρεμά του, το με πολλά κεντήματα και μπαλώματα ερραμμένον, και πέρνωντας εις το χέρι του ψωμί και τυρί, επήγε και εκάθισεν εις την πόρταν του κελλίου του και έτρωγεν. O δε άρχων με τους ανθρώπους του, βλέποντες αυτόν τρώγοντα, τον εξευτέλισαν, λέγοντες. Eτούτος είναι ο περίφημος αναχωρητής οπού ηκούομεν; Kαι ευθύς ανεχώρησαν.

Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. 

Εκδόσεις Δόμος, 2005

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ - ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ +π. Κύριλλος (Μονής Οσίου Δαυίδ), +π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 

Όταν ο μακαριστός  π. Κύριλλος ηγούμενος   τότε, της μονής του Οσίου Δαυίδ Ευβοίας, ρωτήθηκε απ΄ τον μακαριστό   π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο σε ραδιοφωνική εκπομπή [Ράδιο Παράγκα (1994)] για τον αν οι προσκυνητές εμποδίζουν την νηπτική και ησυχαστική ζωή των πατέρων της μονής,  είπε τα εξής: 

Η απάντηση του π. Κυρίλλου εδώ 

Ολόκληρη η εκπομπή της Ράδιο Παράγκας με θέμα Πνευματικός Τουρισμός - εδώ

 

Άγιος Δαβίδ του Μούνκτορπ της Σουηδίας, Απόστολος του Βέστμανλαντ.

Άγιος Δαβίδ του Μούνκτορπ της Σουηδίας, Απόστολος του Βέστμανλαντ. 

 25 Ιουνίου

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ 

Ο Άγιος Δαβίδ ήταν αγγλοσαξονικής καταγωγής, μαθητής του Αγίου Ζιγεφρείδου της Βιέξε/Växjö (15 Φεβρουαρίου) και έζησε τον 11ο αιώνα. 

Στάλθηκε ως ιεραπόστολος στη Σουηδία από τον Άγιο Ζιγεφρείδο μαζί με τον Άγιο Μπότβιντ (28 Ιουλίου) και τον Άγιο Εσκίλ (12 Ιουνίου). 

Οι Άγιοι ιεραπόστολοι Δαβίδ, Μπότβιντ και Εσκίκ κήρυξαν πρωτίστως στο Σέντερμανλαντ (Södermanland) και στο Βέστμανλαντ (Västmanland), στην περιοχή της λίμνης Μέλαρεν (Mälaren). 

Ο Άγιος Δαβίδ συνδέεται με το Μούνκτορπ (Munktorp), ένα χωριό που βρίσκεται στο δήμο Κέπινγκ (Köping), στην κομητεία Βέστμανλαντ. Σύμφωνα με πληροφορίες, προήλθε από την εκκλησία Μούνκτορπ (Munktorps kyrka). Οι αρχικές δομές της εκκλησίας είναι γνωστές ως η Εκκλησία του Αγίου Δαβίδ (Davidskyrkan). Η εκκλησία Munktorp βρίσκεται στη Μητρόπολη Βεστερός (Västerås), βορειοανατολικά του Κέπινγκ.

Η Πηγή του Αγίου Δαβίδ 

Ο Άγιος Δαβίδ είναι γνωστός ως ο Απόστολος της Επαρχίας Βέστμανλαντ. Υπάρχουν δύο παραδόσεις σχετικά με την κοίμηση του Αγίου, η μία θέλει τον Άγιο Δαβίδ να έχει μαρτυρήσει, η άλλη παράδοση αναφέρει ότι κοιμήθηκε ειρηνικά σε μεγάλη ηλικία. Μετά το θάνατό του, θάφτηκε στην Εκκλησία του Μούνκτορπ. 

Σύμφωνα με την Ιερά Σύνοψη της Βεστερός, ο Άγιος Δαβίδ ήρθε να ευαγγελίσει τη Σουηδία μόλις έμαθε για το μαρτύριο των τριών ανηψιών του Αγίου Ζιγεφρείδου Ούναμαν, Σούναμαν και Γουΐναμαν (15 Φεβρουαρίου). 

Αναφέρει επίσης ότι ο Άγιος Δαβίδ περιπλανήθηκε ανάμεσα σε χωριά και πόλεις, κηρύττοντας το λόγο του Θεού και βαπτίζοντας τους κατηχούμενους, τα βράδια ξαγρυπνούσε με προσευχές, και παρακαλούσε τον Θεό με δάκρυα για την προστασία του ίδιου και των πνευματικών του παιδιών. Ταξίδεψε από τη Βρετανία στη χώρα των Σουηδών και έφερε πολλές χιλιάδες ανθρώπους στη χριστιανική πίστη. 

Πολλά θαύματα αποδίδονται στον Άγιο Δαβίδ: έσβησε μία μεγάλη πυρκαγιά με τις προσευχές του, θεράπευσε έναν ασθενή που βασανιζόταν από παράνοια, έσωσε ένα παιδί που έπεσε μέσα σε πηγάδι και άλλα πολλά.

Οι εχθροί του Ιράν τον 20ό αιώνα

 

 

Οι εχθροί του Ιράν τον 20ό αιώνα 

Όλες οι διαδηλώσεις στο Ιράν εναντίον εξωτερικών εχθρών καταλήγουν με το αναπόφευκτο «Θάνατο στο Ηνωμένο Βασίλειο! Θάνατο στις ΗΠΑ! Θάνατο στο Ισραήλ!». Είναι μια κραυγή που προέρχεται από τα βάθη των δεινών των Περσών από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

•Πράγματι, ενώ στη Δύση δεν το αντιλαμβανόμαστε, το Ιράν ήταν θύμα, το 1917-1919, της μεγαλύτερης γενοκτονίας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου [1]. 6 έως 8 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από πείνα σε έναν πληθυσμό 18 έως 20 εκατομμυρίων, δηλαδή μεταξύ του τετάρτου και του τρίτου των Ιρανών. Το Ιράν, παρόλο που ήταν ουδέτερο, συνθλίφθηκε από τους βρετανικούς στρατούς, σε ένα πλαίσιο ανταγωνισμού με τους Μπολσεβίκους και τους Οθωμανούς. Αυτή η φρίκη άφησε ένα τραυματικό αποτύπωμα που παραμένει έντονο στο Ιράν [2]. Δεν υπάρχει αμφιβολία για έναν Ιρανό ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο πρώτος εχθρός της χώρας του. 

• Οι Βρετανοί, που είχαν αποικίσει το Ιράν μέσω ενός από τους αξιωματικούς τους, τον Reza Σάχης (1925-1941), τον ανέτρεψαν για να τοποθετήσουν στην εξουσία τον γιο του, Mohammad Reza Pahlavi (1941-1979). Πίσω από αυτές τις προβολές, λεηλάτησαν το πετρέλαιο της χώρας. Ωστόσο, ο Σάχης επέλεξε, το 1951, τον Mohammad Mossadegh ως πρωθυπουργό. Ο τελευταίος εθνικοποίησε τα πετρέλαια εις βάρος του Λονδίνου. Ακολούθησε μια διαμάχη κατά την οποία οι Βρετανοί έδειξαν κακή πίστη και μια «έγχρωμη επανάσταση» που οργάνωσαν με τη βοήθεια των Αμερικανών. Είναι η «επιχείρηση Ajax» [3]. Το νέο καθεστώς ελέγχθηκε όχι πλέον από το Λονδίνο, αλλά από την Ουάσινγκτον. Η πρεσβεία των ΗΠΑ, που εγκατέστησε το τηλέφωνο, τοποθέτησε παράλληλες γραμμές από όλα τα υπουργεία για να τα ακούει κρυφά, σε πραγματικό χρόνο. Αυτό το σύστημα ανακαλύφθηκε κατά την επανάσταση του 1978. Επομένως, δεν υπάρχει αμφιβολία για τους Ιρανούς ότι οι ΗΠΑ είναι ο δεύτερος εχθρός τους.

• Όταν ο Mossadegh ανατράπηκε, οι Βρετανοί επέβαλαν τον στρατηγό Fazlollah Zahedi στη θέση του. Ο Zahedi ήταν ναζί που είχαν φυλακίσει στο Κάιρο, αλλά το Λονδίνο υπολόγιζε σε αυτόν για να επαναφέρει τη «τάξη». Δημιούργησε λοιπόν μια μυστική αστυνομία με το πρότυπο της Γκεστάπο. Ανακάλεσε πρώην ναζί για να την εκπαιδεύσει και πολλοί «αναθεωρητικοί σιωνιστές» στάλθηκαν από τον Yitzhak Shamir (ο οποίος εργαζόταν τότε στην Mossad) για να τους επιβλέψουν [4]. Μπορεί κανείς να δει τις φρικαλεότητα της Savak, της πιο τρομερής μυστικής αστυνομίας της εποχής στον κόσμο, στο μουσείο που της είναι αφιερωμένο στην Τεχεράνη [5]. Επομένως, δεν υπάρχει αμφιβολία για τους Ιρανούς ότι το Ισραήλ είναι ο τρίτος εχθρός τους.

Η συνέχεια εδώ  

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ

24 ΙΟΥΝΙΟΥ

Στίχ. Κλήσει, Ἀθανάσιε, ἀκολουθήσας,

ἀθανασίας τὸ γέρας ἐκομίσω.

Ἀθανασίοιο μέγα ἀείδω κλέος οἴμαις ἱραῖς.

Ο όσιος πατήρ ημών Αθανάσιος γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς πιθανώς στο χωριό Κώστος της Πάρου το 1721. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Τούλιος· ο πατέρας του, ο Απόστολος Τούλιος, καταγόταν από τη Σίφνο, αλλά πήρε γυναίκα από την Πάρο, όπου και εγκαταστάθηκε οριστικά. Ο όσιος έλαβε τα πρώτα γράμματα στην πατρίδα του καθώς και σε διάφορα σχολεία που υπήρξαν στα νησιά. Διαπνεόμενος από διάπυρο ζήλο να εμβαθύνει στις γνώσεις του, γράφτηκε το 1745 στην περίφημη Ευαγγελική Σχολή (έτος ιδρύσεως: 1733) της Σμύρνης, όπου φοίτησε για έξι χρόνια πλάι στον λόγιο ιερομόναχο και ιεροκήρυκα Ιερόθεο Δενδρινό (1697-1780). Από εκεί, μετέβη στην Αθωνιάδα Ακαδημία που είχε ιδρυθεί στο Άγιον Όρος (έτος ιδρύσεως: 1749), με σκοπό να συνδέσει την εγκυκλοπαιδική διδασκαλία με την Ορθόδοξη παράδοση, όπως αυτή διασωζόταν ακέραια στο Αγιώνυμο Όρος. Χάρις στη διδασκαλία δύο μεγάλων σοφών της εποχής, οι οποίοι διετέλεσαν διαδοχικά διευθυντές του ιδρύματος αυτού, του Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη (1689-1784) και του Ευγένιου Βούλγαρη (1716-1806), ο Αθανάσιος ικανοποίησε την ακόρεστη δίψα του για γνώση. Αρίστευσε σε όλους τους τομείς, κυρίως όμως στη μελέτη των Γραφών και στο κήρυγμα. Έγινε καθηγητής (1757) και, καθώς η φήμη του σύντομα ξεπέρασε τα σύνορα του Άθω, του εμπιστεύθηκαν τη διεύθυνση της Σχολής της Θεσσαλονίκης. Στη θέση αυτή διέλαμψε τέσσερα χρόνια (1758-1762), όχι μόνο με τη διδασκαλία του, αλλά και με τις ομιλίες του που έπαλλαν από πηγαία πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό και με τις οποίες κέρδισε την αγάπη του λαού. Όταν η σχολή έκλεισε λόγω μιας επιδημίας πανώλης, μετέβη στην Κέρκυρα, όπου γύρισε ξανά στα θρανία με σκοπό να ολοκληρώσει τις γνώσεις του στη Φιλοσοφία, στη Φυσική και τη Ρητορική με διδάσκαλο τον Νικοφόρο Θεοτόκη (1731-1800), έναν από τους πλέον καλλιεργημένους ανθρώπους της Εκκλησίας στην εποχή του. Κλήθηκε κατόπιν στο Μεσολόγγι για να διδάξει στην Παλαμιαία Σχολή που ίδρυσε ο συμμαθητής και φίλος του Παναγιώτης Παλαμάς (1722-1802) και συνέβαλε στα μέγιστα στην ανάπτυξη και του ιδρύματος αυτού, που διέλαμψε μέχρι την Επανάσταση του 1821. 

Το 1771 ορίστηκε διευθυντής της Αθωνιάδος Σχολής από το Πατριαρχείο και επί έξι χρόνια διαδέχθηκε τον Ευγένιο Βούλγαρη. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, παρά τις αντιστάσεις που προέβαλε σθεναρά η γνήσια ταπεινοφροσύνη του, από τον άγιο Μακάριο Κορίνθου, τον Νοταρά [17 Απρ.] (1731-1805), ο οποίος διέμενε τότε στον Άθω, και συνεισέφερε από κοινού με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη [14 Ιουλ.] (1749-1809) στην έκδοση των πηγών της Ορθόδοξης πνευματικότητας που προωθούσε ο άγιος ιεράρχης και η οποία δικαίως ονομάστηκε «Φιλοκαλική αναγέννηση». Γι’ αυτό και, όταν ξέσπασε η διένεξη γύρω από το θέμα της τέλεσης των μνημοσύνων την Κυριακή, παράλληλα με το θέμα της συχνής Κοινωνίας και Μεταλήψεως, συντάχθηκε με ολόψυχο ζήλο στο πλευρό εκείνων που ονομάσθηκαν περιφρονητικά «Κολλυβάδες» (1754): του αγίου Μακαρίου, του αγίου Νικοδήμου, του Ιακώβου του Πελοποννήσου, του Νεοφύτου του Καυσοκαλυβίτη, του Χριστόφορου Προδρομίτη (του Αρτινού· 1730) και του μοναχού Αγάπιου από την Κύπρο. Η διένεξη αυτή ξεπερνούσε τις τελετουργικές λεπτομέρειες. Επρόκειτο στην ουσία για την ειλικρινή όσο και θαρραλέα υπεράσπιση της εκκλησιαστικής παραδόσεως από το εκκοσμικευμένο πνεύμα που είχε την προέλευσή του από την Ευρώπη του Διαφωτισμού και που είχε αρχίσει να εξαπλώνεται ανησυχητικά σε ορισμένους κύκλους της ελίτ της Κωνσταντινουπόλεως. Οικτρά και απίστευτα συκοφαντημένοι οι σεπτοί Κολλυβάδες Πατέρες, καθαιρέθηκαν και εξορίσθηκαν σε πολλά μέρη. Δεν έπαυσαν ωστόσο να ομολογούν την Πίστη και τις παραδόσεις που είχαν παραληφθεί από τους αγίους Πατέρες και ο εκτοπισμός τους στάθηκε, από θεία Πρόνοια, αφορμή να γεννηθεί ένα βαθύ και αγνό κίνημα πνευματικής ανανέωσης στη Θεσσαλία, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και πρωτίστως στα νησιά του Αιγαίου. 

Μετά την καθαίρεσή του, ο όσιος Αθανάσιος, έγραψε μια σφύζουσα από δύναμη απολογία, τόσο πειστική, ώστε τελικά αθωώθηκε (1777). Λίγο αργότερα, αποκαταστάθηκε στο λειτούργημά του και κλήθηκε να αναλάβει ξανά τη διεύθυνση της Σχολής της Θεσσαλονίκης, η οποία είχε αρχίσει να επαναλειτουργεί (1778-1786). Του πρότειναν μάλιστα να αναλάβει τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως με τη δέσμευση να δεχθεί να χειροτονηθεί επίσκοπος, εκείνος όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά και δήλωσε ότι αντί της δόξας, των κοσμικών και υλικών πλεονεκτημάτων, προτιμούσε την ησυχία της μοναχικής πολιτείας και τη διακονία του λαού του Θεού στην πατρίδα του. Έτσι, παραιτήθηκε και απέπλευσε για την Πάρο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πληροφορήθηκαν την κήρυξη του ρωσοτουρκικού πολέμου, οπότε το καράβι υποχρεώθηκε να σταματήσει στη Χίο. Ο Αθανάσιος αποσύρθηκε σε ένα μονίδριο του νησιού, περιμένοντας εκεί στην ησυχία την κατάλληλη στιγμή για να συνεχίσει το ταξίδι του. Σύντομα όμως, τον ανακάλυψαν οι κάτοικοι της Χίου και του ζήτησαν να αναλάβει τη διεύθυνση της Σχολής τους (1792). Παρά τη σθεναρή και επίμονη άρνησή του, κατάφεραν να τον πείσουν να διδάξει τουλάχιστον Ρητορική μέχρι το πέρας του πολέμου. Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, δίδαξε επίσης Θεολογία και Λογική. Η διδασκαλία του γνώρισε τέτοια επιτυχία, ώστε όταν τελείωσε ο πόλεμος, οι κάτοικοι, με τη υποστήριξη των τότε εκκλησιαστικών αρχών, κατάφεραν και πάλι να νικήσουν τις αντιστάσεις του ανθρώπου του Θεού. Υπακούοντας στο σχέδιο της θείας Προνοίας, ο Αθανάσιος ανέλαβε μέχρι το 1812 τη διεύθυνση της Φιλοσοφικής Σχολής της Χίου, την οποία έφερε σε τέτοιο ύψος ώστε η φήμη της απλώθηκε παντού και εκατοντάδες μαθητές συνέρρεαν από όλα τα μέρη της Ελλάδος, όπως από την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, ακόμη και από την Αρμενία. Δίδασκε εκεί Λογική, Μεταφυσική, Θεολογία, Ρητορική και Ηθική, κυρίως όμως ήταν ο ίδιος ζωντανό παράδειγμα της τέλειας ευαγγελικής πολιτείας. 

Φθάνοντας σε βαθιά γεράματα, αφήνοντας πίσω του διά παντός την πολύσοφη αλλά και φιλότεκνη διακονία της διδασκαλικής έδρας των Σχολών που ο ίδιος ανέδειξε με προσευχή και καρτερία, μπόρεσε επιτέλους να αποσυρθεί σε ένα μικρό μοναστήρι μαζί με κάποιους παλιούς μαθητές του, για να βρει επιτέλους την ιερή ησυχία που τόσο βαθιά επιθυμούσε σε όλη του τη ζωή. Συνέγραψε εκεί πολλά πονήματα, που συμπλήρωσαν τον ήδη ευρύ κατάλογο των έργων του, τον οποίο απαρτίζουν κυρίως απολογητικές πραγματείες με στόχο την υπεράσπιση, την ανάδειξη και προστασία της Ορθοδόξου παραδόσεως από την αλλοτρίωση και φθορά των δυτικών επιρροών. Φλογερός ζηλωτής της ιερής και ψυχότροφης παράδοσης, ο Αθανάσιος, είχε βασικό του μέλημα να διασώσει την Ορθόδοξη αντίληψη της Πίστεως, που ομολογείται όχι ασφαλώς με τη στοχαστική και άκαρπη θεωρία αλλά με την υπαρκτική αυτοθυσία και εμβίωση του ιερού Ευαγγελίου, και αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που υπήρξε ένας από τους πλέον ακάματους υπέρμαχους της τιμής των αγίων Νεομαρτύρων, οι οποίοι με τα μαρτυρικά τους αίματα πότισαν το δένδρο της Πίστεως και προστάτευσαν διαχρονικά ολόκληρο το Έθνος από τον ανεκδιήγητα τεράστιο όλεθρο του βίαιου και πολυφονικού εξισλαμισμού του. Ενώ συνέγραφε ένα βιβλίο με τίτλο «Περί της προς τον Θεόν αγίας Πίστεως και περί του τις εστίν η αληθής φιλοσοφία», προσβλήθηκε από απροσδόκητη κρίση αποπληξίας και, λίγες μέρες αργότερα, στις 24 Ιουνίου του 1813, παρέδωσε εν ειρήνη την οσιακή ψυχή του στον Θεό που τόσο αγάπησε. Τα μόνα πράγματα που βρέθηκαν στην κατοχή του ήταν ένα φτωχό καταφθαρμένο ρούχο, μια λάμπα κι ένα μελανοδοχείο· εύγλωττα τεκμήρια της χριστοευαγγελικής του πτωχείας και ουρανόδρομης βιοτής. 

 

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τόμος 10ος (Ιούνιος),

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·

※

O ουρανός του Ισραήλ για 4 ώρες σε μόλις μία φωτογραφία

 

O ουρανός του Ισραήλ για 4 ώρες σε μόλις μία φωτογραφία.

Photo: Gabriel Cohen

Άγιος Ιερομάρτυς Καλλίνικος ο Βεροιεύς, ο Ιεροδιάκονος.

 Άγιος Ιερομάρτυς Καλλίνικος ο Βεροιεύς, ο Ιεροδιάκονος. 

 23 Ιουνίου.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Καλλίνικος ἐγεννήθηκε στὴν ἁγιοτόκο πόλη τῆς Βεροίας σὲ καιροὺς χαλεποὺς κατὰ τὸ 1790. Κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Βεροίας ἐδιδάχθηκε μαζὶ ἐγκύκλια γράμματα καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Χριστό.

Ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ τὸν ὁδήγησε μακριὰ ἀπὸ τὴ γενέθλιά του γῆ, πρῶτα ἴσως στὸ Ἰάσιο, ὄπου ἐσπούδασε σύμφωνα μὲ κάποιες πληροφορίες κοντὰ στὸ διδάσκαλο Κλεόβουλο, καὶ στὴ συνέχεια στὴν Κρήτη, γιὰ νὰ συμβάλει ἐκεῖ μὲ τὶς γνώσεις του ὡς διδάσκαλος στὴ διατήρηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως.

Ἱεροδιάκονος ἤδη καὶ μυημένος στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία, ποὺ εἶχε ὡς μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἀφύπνιση τῶν Ἑλλήνων, καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγό, δὲν παρέλειπε νὰ ἀγωνίζεται μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό. Στενὸς συνεργάτης τοῦ Μητροπολίτου Κυδωνίας Καλλινίκου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐμύησε, τὸ 1820, στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία, ἐδοκίμασε τὴν ὀργὴ τῶν Τούρκων δύο μόλις μῆνες μετὰ τὸ ξέσπασμα τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

Συνελήφθη περὶ τὰ μέσα Μαΐου μὲ τὴν κατηγορία ὅτι ἐγύμναζε τοὺς μαθητές του μὲ στρατιωτικὲς ἀσκήσεις καὶ ἐφυλακίσθηκε μαζὶ μὲ τὸ Μητροπολίτη Κισάμου Μελχισεδέκ. Ἡ ὥρα τοῦ μαρτυρίου εἶχε σημάνει γιὰ τὸ νεαρὸ ἀλλὰ γενναῖο ἱεροδιάκονο Καλλίνικο, ποὺ ὑπέμεινε μὲ ἀξιοθαύμαστη καρτερία τὰ βασανιστήρια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς.

Στὶς 19 Ἰουνίου τοῦ 1821, ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, κρεμασμένος στὴν πλατεία Σπλάτζιας τῶν Χανίων, παρέδωσε μαζὶ μὲ τὸ Μητροπολίτη Μελχισεδὲκ τὸ πνεῦμά του στὸν Θεό.

+π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος - Β΄ Κυριακή του Ματθαίου

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία

τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακής  13 Ιουνίου του 1999 

Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - εδώ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

δ΄ 18 – 23 - εδώ

Ο κάθε άνθρωπος, και οι  λαοί γενικότερα, ψάχνουν να τοποθετηθούν σωστά μες στα πράγματα της ζωής, του κόσμου και της παγκόσμιας κοινότητας. Έχουνε κάποιες αναζητήσεις. Αλλά επειδή τα πράγματα του κόσμου λειτουργούν «βαβυλώνια» – δηλαδή με έναν τρόπο αντιπαλότητας, εγωισμού και διαφοροποιήσεων ιδεών – πολλές φορές, αν δεν έχουμε προϋποθέσεις για να μπορούμε να έχουμε τις εν τω κόσμω κοινωνικές μας αναζητήσεις, [μπορεί] να παλινδρομήσουμε και, ψάχνοντας, να βουλιάξουμε βαθύτατα.

Έρχεται το κείμενο που ακούσαμε πριν από λίγο – ενώ φαίνεται που είναι ένα κείμενο πολύ απλό και γνωστό και συγκεκριμένο – να  δώσει μια απάντηση: το με ποιες προϋποθέσεις μπορούμε να σταθούμε μπροστά σε αυτές τις κοινωνικές μας αναζητήσεις. Και μάλιστα το κείμενο γίνεται πραγματικά επίκαιρο, μια μέρα σαν και σήμερα, όπου ο λαός μας θα κάνει τις δικές του ευρώ- αναζητήσεις.

Κοιτάξτε τις προτάσεις του κείμενου πόσο καθοριστικές είναι και πόσο μπορούν να δώσουν ερείσματα για να σταθούμε σωστά, πραγματικά όπως είπα πριν από λίγο, σε αυτή τη «βαβυλώνια» αναζήτηση των ιδεών και των ιδεολογιών του κόσμου.

Πρώτα πρώτα το κείμενο, ομιλώντας  για τον Χριστό, που έχει δύο συναντήσεις με αποστόλους, χρησιμοποιεί δύο φορές τη λέξη «εἶδεν». Ο Χριστός  βλέπει. Σημαίνει πως, πριν να ψάξουμε να βρούμε, εκείνος μας βλέπει και μας αναζητάει·  που σημαίνει να ανοίξουμε την καρδιά μας για να μπορούμε να καταλάβουμε το κοίταγμά Του. Οι δικές μας αναζητήσεις, όσο ευλογημένες και να φαίνονται και όσο και ας μην περικλείουν μέσα τους αμαρτωλές διαθέσεις, αν δεν έχουν σαν προϋπόθεσή τους αυτό το άνοιγμα, για να μας δει βαθιά Εκείνος, τότε οπωσδήποτε θα καταλήξουνε σε μια τραγωδία, και ας έχουνε τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Ο Χριστός λοιπόν βλέπει. Και βλέποντας ο Χριστός κάνει την πρότασή Του, την πολύ γνωστή πρόταση το «δεῦτε καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Μπορεί αυτή η έννοια του αλιέως των ανθρώπων να φαίνεται πολύ συγκεκριμένη, ιεραποστολική. Αλλά αν δούμε την ερμηνευτική πρόταση των πατέρων, θα δούμε πως πέρα από την «αλιευτική» μιας ιεραποστολικής κινήσεως – που και αυτό υπάρχει μέσα στην Εκκλησία – έχει κάτι βαθύτερο. Αυτή η αλιευτική κρύβει μέσα της την σύμπηξη κοινωνικών κυττάρων. Βλέπετε οι άγιοι άνθρωποι τι έκαναν: πέρα από το αν λειτούργησαν ιεραποστολικά ή όχι σε ένα οριζόντιο επίπεδο, όπου υπήρχαν γύρω τους αναπαύονταν οι άνθρωποι. Ήτανε κύτταρα κοινωνικών διεργασιών. Αυτό δεν έκαναν οι μεγάλοι αναχωρητές και ασκητές της Εκκλησίας μας; Πού μπορείς εκεί να μιλήσεις για ιεραποστολική διάθεση σε οριζόντια επίπεδα;

«Αλιεύω» λοιπόν σημαίνει (πέρα από το ενυπάρχον, και αυτό ιεραποστολικό) κατ’ εξοχήν, το πόσο γίνομαι κύτταρο όπου οι κοινωνικοί φορείς και οι άνθρωποι γύρω μου αναπαύονται. Και ο Χριστός ο ίδιος είναι μια έκφραση «αλιείας» και κάνει τους μαθητές Του, και όλους τους χριστιανούς μετά, να γίνουν κύτταρα αληθείας και κύτταρα αναπαύσεως. Και τότε πραγματικά οι οποιεσδήποτε κοινωνικές μας αναζητήσεις δεν εξαντλούνται στο αν θα βρούμε το καλύτερο σύστημα για να ενταχθούμε. Οπωσδήποτε όμως καθορίζονται και σφραγίζονται από το πώς εμείς θα γίνουμε αυτοί οι «αλιείς», υπό την έννοια της συμπήξεως κοινωνικών κυττάρων που θα είναι αναπαυτικά και θα καθορίζουν την πορεία του κόσμου. Να λοιπόν, πρώτα πρώτα πριν να ψάξουμε, να αφήσουμε να μας ψάξει ο Χριστός, και να πάρουμε πάνω μας αυτή την προοπτική, της αλιείας των ανθρώπων ως κύτταρο [καθένας] αναπαύσεως των κοινωνικών δεδομένων.

Και το κείμενο φυσικά συνεχίζει με την πάλι γνωστή πρόταση του Χριστού μας, που έλεγε: «οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ». Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία που αυτό έπρεπε να κάνουν, ότι αυτό ήταν το πρωτεύον. Αν βάλουμε άλλα πρωτεύοντα στους τρόπους με τους οποίους προσπαθούμε να καθορίσουμε τα μεγέθη του κοινωνικώς ζην, τότε και πάλι θα χαθούμε. Το πρωτεύον είναι αυτό το άμεσο, το «ευθέως». Μπορείς να κάνεις το προηγούμενο, να αφήσεις να σε δει ο Χριστός, να προσπαθήσεις να λειτουργήσεις μέσα σου βαθιά νηπτικά και να αναπαύεις τον κόσμο. «Εὐθέως» λοιπόν κάνεις αυτό το πράγμα και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν, και μπορούν να ακολουθήσουν, και τότε πραγματικά θα είναι εντεταγμένα μέσα στο χώρο που πρέπει να είναι εντεταγμένα, σαν δευτερεύουσες προϋποθέσεις και προτάσεις ζωής,  που και αυτές είναι απαραίτητες μια και ζούμε σε αυτόν τον κόσμο και σε αυτή την κοινωνία. Αν όμως δεν υπάρχει αυτό το «ευθέως», τότε θα παλινδρομούμε, λέγοντας, ποιο είναι το καλύτερο; Δεν υπάρχει καλύτερο σύστημα! Δεν υπάρχει καλύτερη πολιτική! Δεν υπάρχει καλύτερη ιδέα! Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από εκείνο που είπα πριν από λίγο: να αφήσουμε «ευθέως» τον Χριστό να βουλιάξει μέσα μας, και εμείς να ανταποκριθούμε σε Αυτόν!

Και φυσικά, το κείμενο καταλήγει με μια πρόταση που είναι και αυτή κοινός τόπος για το Χριστό μας, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο εφαρμόζεται στο νου, στην καρδιά μας και στην πράξη της ζωής μας. Λέει, «καὶ περιῆγεν ὅλην»  την περιοχή εκείνη και «ἐθεράπευεν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν». Ο Χριστός λειτουργεί θεραπευτικά. Είναι η μόνη προϋπόθεση θεραπείας του κόσμου. Οι Χριστιανοί κατ' επέκταση λειτουργούν θεραπευτικά. Δεν ψάχνουν κανένα άλλο θεραπευτικό σύστημα, πολιτικό, κοινωνικό ή οποιοδήποτε άλλο, για να πούνε «αυτό είναι το καλύτερο». Η θεραπεία η βασική είναι ο Χριστός! Εκείνος είναι η θεραπεία όλου του κόσμου, σε όλα τα επίπεδα! Στα επίπεδα και των ιδεών ακόμη, και των πολιτικών εκφράσεων! Όλα τα θεραπεύει και όλα τα καθαρίζει! Περιήγε λοιπόν και θεράπευε πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Μην ψάξει κανείς πάνω σε αυτές τις ευρώ-αναζητήσεις του να βρει τι είναι εκείνο που θα θεραπεύσει τα πάντα. Δεν μπορεί κανείς να θεραπεύσει τίποτε, παρά μόνο ο Χριστός και εκείνοι οποίοι θα γίνουν δικοί του και θα αναπαύουν τον κόσμο γύρω τους. Και μετά κάντε ό,τι θέλετε. Όλοι ας κάνουν ό,τι θέλουνε.

Αυτό είναι το κείμενο, και αυτό έχει να πει η Εκκλησία μας για εκείνους οποίοι ψάχνονται συνέχεια για να δούνε ποιο είναι το καλύτερο επίπεδο ζωής. Δεν υπάρχει! Είναι ο Χριστός, που τα πάντα θεραπεύει και εμείς Αυτόν ακολουθούμε.

Το κείμενο λοιπόν, μες στην απλότητά του, πραγματικά μας προκαλεί και μας ξαφνιάζει. Έτσι λοιπόν και η δική μας εν τη κοινωνία ζωή είναι αυτό το ξάφνιασμα και αυτή η πρόκληση. Και όλα τα άλλα πραγματικά μπορούν να προσδεθούν και να ακολουθήσουνε, και να ξέρουμε πως, όντες κοντά στον Χριστό, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να ζήσουμε. Απλώς θα ζούμε τα πράγματα του κόσμου όπως είναι και δεν πειράζει. Εμείς ζούμε ήδη το καλύτερο!

 

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου

Ελένη Κονδύλη

※

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

ΚΥΡΙΑΚῌ ΔΕΥΤΕΡᾼ

 

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

δ΄ 18 – 23

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδεν δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. ¹⁹καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. ²⁰οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. ²¹Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν· καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. ²²οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. ²³Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. 

Το νόημα του πολέμου στον 21ο αιώνα του Τιερί Μεϊσάν

 

Το νόημα του πολέμου στον 21ο αιώνα

του Τιερί Μεϊσάν

Διακόπτοντας τη σειρά των άρθρων του για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Τιερί Μεϊσάν εκφράζει μερικές σκέψεις για την εξέλιξη της ανθρώπινης διάστασης του πολέμου. Το τέλος του βιομηχανικού καπιταλισμού και η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου δεν μεταμορφώνουν μόνο τις κοινωνίες μας και τον τρόπο σκέψης μας, αλλά το νόημα όλων των δραστηριοτήτων μας, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων.  

Οι ατομικοί βομβαρδισμοί της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι δεν αντιστοιχούσαν σε καμία στρατιωτική στρατηγική. Η Ιαπωνία σχεδίαζε ήδη να παραδοθεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν απλώς να μην παραδοθούν στους Σοβιετικούς που άρχιζαν να εισχωρούν στη Μαντζουρία, αλλά στις ίδιες. 

Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πριν από 77 χρόνια, οι Ευρωπαίοι (εκτός από τους πρώην Γιουγκοσλάβους) γνώριζαν την ειρήνη στο έδαφός τους. Ξέχασαν αυτή τη μακρινή ανάμνηση και ανακαλύπτουν με φρίκη τον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι Αφρικανοί των Μεγάλων Λιμνών, οι πρώην Γιουγκοσλάβοι και οι Μουσουλμάνοι από το Αφγανιστάν μέχρι τη Λιβύη μέσω του Κέρας της Αφρικής, τους παρακολουθούν με αποστροφή: για πολλές δεκαετίες, οι Ευρωπαίοι αγνόησαν τα βάσανά τους και τους κατηγορούσαν ότι ήταν υπεύθυνοι για τις κακοτυχίες που υπέστησαν. 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ξεκίνησε με τον ναζισμό κατά ορισμένους, πριν από οκτώ χρόνια κατά άλλους, αλλά είναι μόλις δύο μηνών στη συνείδηση των Δυτικών. Παρατηρούν μερικά από τα δεινά που προκαλεί, αλλά δεν αντιλαμβάνονται ακόμη όλες τις διαστάσεις του. Πάνω από όλα, το παρερμηνεύουν με βάση την εμπειρία των προπαππούδων τους και όχι αυτά που ζούν. 

Οι πόλεμοι δεν είναι παρά μόνο διαδοχές εγκλημάτων

Μόλις ξεκινήσει, ο πόλεμος απαγορεύει τις αποχρώσεις. Διατάζει τον καθένα να τοποθετηθεί σε ένα από τα δύο στρατόπεδα. Όσοι δεν συμμορφώνονται συνθλίβονται αμέσως από τα δύο σαγόνια του θηρίου. 

Η απαγόρευση των αποχρώσεων αναγκάζει τους πάντες να ξαναγράψουν τα γεγονότα. Δεν υπάρχουν παρά μόνο «καλά παιδιά», εμείς, και «κακοί», οι απέναντι. Η πολεμική προπαγάνδα είναι τόσο ισχυρή που μετά από λίγο κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα γεγονότα από τον τρόπο που περιγράφονται. Είμαστε όλοι βυθισμένοι στο σκοτάδι και κανείς δεν ξέρει πλέον πώς να ανάψει το φως. 

Ο πόλεμος πονάει και σκοτώνει χωρίς διάκριση. Δεν έχει σημασία σε ποια πλευρά ανήκεις. Δεν έχει σημασία αν είσαι ένοχος ή αθώος. Υποφέρει και πεθαίνει κανείς όχι μόνο από τα χτυπήματα των απέναντι, αλλά και παράπλευρα από αυτά του ίδιου του στρατοπέδου. Ο πόλεμος δεν είναι μόνο πόνος και θάνατος, αλλά και αδικία, που είναι πολύ πιο δύσκολο να την υπομείνεις. 

Κανένας από τους κανόνες των πολιτισμένων εθνών δεν επιβιώνει. Πολλοί ενδίδουν στην τρέλα και δεν συμπεριφέρονται πια σαν άνθρωποι. Δεν υπάρχει πλέον καμία εξουσία να βάζει τον καθένα απέναντι των συνεπειών των πράξεών του. Δεν μπορείς πλέον να εμπιστεύεσαι τους περισσότερους. Ο άνθρωπος γίνεται λύκος για τον άνθρωπο. 

Τότε συμβαίνει κάτι συναρπαστικό. Αν ορισμένοι άνθρωποι μετατρέπονται σε αδίστακτα θηρία, άλλοι γίνονται φωτεινοί και το βλέμμα τους μας φωτίζει. 

Πέρασα μια δεκαετία στα πεδία των μαχών χωρίς να επιστρέψω ποτέ στο σπίτι μου. Αν σήμερα ξεφεύγω από τα βάσανα και τον θάνατο, παραμένω ακαταμάχητα ελκυσμένος από αυτά τα βλέμματα. Γι’ αυτό μισώ τον πόλεμο και όμως μου λείπει. Γιατί σε αυτό το κουβάρι της φρίκης πάντα λάμπει μια υπέροχη μορφή ανθρωπιάς. 

Οι πόλεμοι του 21ου αιώνα

Θα ήθελα τώρα να σας παρουσιάσω μερικές σκέψεις που δεν σας εμπλέκουν σε αυτή ή εκείνη τη σύγκρουση, και ακόμη λιγότερο για αυτό ή εκείνο το στρατόπεδο. Απλώς θα σηκώσω ένα πέπλο και θα σας προσκαλέσω να δείτε τι έκρυβε. Αυτό που πρόκειται να συζητήσω μπορεί να σας σοκάρει, αλλά δεν μπορούμε να βρούμε την ειρήνη παρά μόνο αποδεχόμενοι την πραγματικότητα. 

Οι πόλεμοι εξελίσσονται. Δεν μιλώ εδώ για όπλα και στρατιωτικές στρατηγικές, αλλά για τους λόγους των συγκρούσεων, για την ανθρώπινη διάστασή τους. Όπως η μετάβαση από τον βιομηχανικό καπιταλισμό στην χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση μεταμορφώνει τις κοινωνίες μας και κονιορτοποιεί τις αρχές που τις οργάνωναν, έτσι και αυτή η εξέλιξη αλλάζει τους πολέμους. Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε ήδη ανίκανοι να προσαρμόσουμε τις κοινωνίες μας σε αυτή τη δομική αλλαγή και επομένως ακόμη λιγότερο ικανοί να σκεφτούμε την εξέλιξη του πολέμου. 

Ο πόλεμος πάντα επιδιώκει να λύσει τα προβλήματα που η πολιτική δεν κατάφερε να λύσει. Δεν συμβαίνει όταν είμαστε έτοιμοι για αυτό, αλλά όταν έχουμε εξαλείψει όλες τις άλλες λύσεις. 

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Οι ΗΠΑίοι Στράουσιανοί έχουν στριμώξει αδυσώπητα τη Ρωσία στην Ουκρανία, μην αφήνοντας άλλη επιλογή από το να πάει στον πόλεμο. Εάν οι Σύμμαχοι επιμείνουν να την ωθούν στα όριά της, θα προκαλέσουν Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Οι περίοδοι μεταξύ δύο εποχών, όταν είναι απαραίτητο να ξανασκεφτούμε τις ανθρώπινες σχέσεις, ευνοούν αυτού του είδους καταστροφών. Μερικοί συνεχίζουν να συλλογίζονται σύμφωνα με αρχές που απέδειξαν την αποτελεσματικότητά τους, αλλά δεν είναι πλέον προσαρμοσμένες στον κόσμο. Προχωρούν ωστόσο και μπορούν να προκαλέσουν πολέμους χωρίς να το θέλουν. 

Το βράδυ της 9ης Μαΐου 1945, η αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών βομβάρδισε το Τόκιο. Σε μια νύχτα σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100.000 ανθρώπους και περισσότεροι από 1 εκατομμύριο έμειναν άστεγοι. Είναι η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων στην ιστορία. 

Εάν, σε περιόδους ειρήνης, κάνουμε διάκριση μεταξύ πολιτών και στρατιωτικών, αυτός ο τρόπος σκέψης δεν έχει πλέον νόημα στους σύγχρονους πολέμους. Οι δημοκρατίες έχουν παρασύρει την οργάνωση των κοινωνιών σε κάστες ή τάγματα. Όλοι μπορούν να γίνουν μαχητές. Οι μαζικές κινητοποιήσεις και οι ολοκληρωτικοί πόλεμοι έχουν μπερδέψει τα χαρτιά. Από εδώ και στο εξής, οι πολιτικοί είναι αυτοί που διοικούν τους στρατιωτικούς. Δεν είναι πλέον αθώα θύματα, αλλά έχουν γίνει οι κύριοι υπεύθυνοι για τη γενική κακοτυχία της οποίας οι στρατιωτικοί είναι μόνο εκτελεστές. 

Στον Δυτικό Μεσαίωνα, ο πόλεμος ήταν υπόθεση των ευγενών και μόνο εκείνων. Οι πληθυσμοί δεν συμμετείχαν σε αυτό σε καμία περίπτωση. Η Καθολική Εκκλησία είχε θεσπίσει νόμους για τον πόλεμο για να περιορίσει τον αντίκτυπο της σύγκρουσης στους αμάχους. Όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται πλέον σε αυτό που ζούμε και δεν βασίζονται πλέον σε τίποτα. 

Η ισότητα των φύλων έχει επίσης ανατρέψει τα παραδείγματα. Όχι μόνο στρατιώτες είναι και γυναίκες, αλλά οι τελευταίες μπορούν να είναι και πολιτικοί διοικητές. Ο φανατισμός δεν είναι πλέον αποκλειστικό προνόμιο ενός λεγόμενου ισχυρού φύλου. Μερικές γυναίκες αποδεικνύονται πιο επικίνδυνες και σκληρές από ορισμένους άντρες. 

Δεν συνειδητοποιούμε αυτές τις αλλαγές. Σε κάθε περίπτωση, δεν βγάζουμε συμπεράσματα από αυτές. Έπονται περίεργες θέσεις όπως η άρνηση των Δυτικών να επαναπατρίσουν τις οικογένειες των τζιχαντιστών που άφησαν να πάνε στα πεδία των μαχών και να τους δικάσουν. Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες είναι πολύ πιο φανατικές από το τι ήταν οι σύζυγοι τους. Όλοι γνωρίζουμε ότι αντιπροσωπεύουν έναν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο. Κανείς όμως δεν το λέει. Προτιμούμε να πληρώνουμε Κούρδους μισθοφόρους για να τις κρατούν και τα παιδιά τους σε στρατόπεδα, όσο πιο μακριά γίνεται. 

Μόνο οι Ρώσοι επαναπάτρισαν τα παιδιά, που ήταν ήδη μολυσμένα από αυτή την ιδεολογία. Τα εμπιστεύτηκαν στους παππούδες τους με την ελπίδα ότι οι τελευταίοι θα κατάφερναν να τους αγαπήσουν και να τους θεραπεύσουν. 

Εδώ και δύο μήνες, καλωσορίζουμε Ουκρανούς αμάχους που φεύγουν από τις μάχες. Δεν είναι παρά μόνο γυναίκες και παιδιά που υποφέρουν. Επομένως, δεν παίρνουμε προφυλάξεις. Ωστόσο, το ένα τρίτο αυτών των παιδιών εκπαιδεύτηκαν στις κατασκηνώσεις των Μπαντεριστών. Εκεί έμαθαν τον χειρισμό των όπλων και τον θαυμασμό του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας Στέπαν Μπαντέρα.  

Οι Συμβάσεις της Γενεύης δεν είναι παρά μόνο ένα απομεινάρι από τότε που σκεφτόμασταν σαν άνθρωποι. Δεν κολλάνε σε καμία πραγματικότητα. Όσοι τις εφαρμόζουν δεν το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι πρέπει, αλλά επειδή ελπίζουν με αυτό τον τρόπο να παραμείνουν άνθρωποι και να μην βυθιστούν σε έναν ωκεανό εγκληματών. Η έννοια του «εγκλήματος πολέμου» δεν έχει νόημα, αφού ο σκοπός του πολέμου είναι να διαπράξει μια σειρά εγκλημάτων για να πετύχει τη νίκη που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με πολιτισμένα μέσα και ότι σε μια δημοκρατία, κάθε ψηφοφόρος είναι υπεύθυνος. 

Στο παρελθόν, η Καθολική Εκκλησία είχε απαγορεύσει στρατηγικές που στρέφονταν εναντίον αμάχων, όπως η πολιορκία πόλεων υπό την ποινή του αφορισμού. Εκτός από το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει πλέον καμία ηθική εξουσία για την επιβολή κανόνων, κανείς δεν σοκάρεται από τις «οικονομικές κυρώσεις» που πλήττουν ολόκληρους λαούς, σε σημείο να προκαλούν θανατηφόρους λιμούς, όπως συνέβη με τη Βόρεια Κορέα. 

Δεδομένου του χρόνου που χρειαζόμαστε για να βγάλουμε συμπεράσματα από αυτό που κάνουμε, συνεχίζουμε να θεωρούμε ορισμένα όπλα απαγορευμένα ενώ τα χρησιμοποιούμε μόνοι μας. Για παράδειγμα, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είχε εξηγήσει ότι η χρήση χημικών ή βιολογικών όπλων είναι μια κόκκινη γραμμή που δεν πρέπει να ξεπεραστεί, αλλά ο αντιπρόεδρός του Τζο Μπάιντεν έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο ερευνητικό σύστημα για το θέμα στην Ουκρανία. Οι μόνοι που απαγορεύουν στον εαυτό τους οποιοδήποτε όπλο μαζικής καταστροφής είναι οι Ιρανοί αφού ο Ιμάμης Ρουχολάχ Χομεϊνί τους καταδίκασε ηθικά. Και ακριβώς εκεί, κατηγορούμε αυτούς που δεν κάνουν τίποτα τέτοιο, ότι θέλουν να κατασκευάσουν μια ατομική βόμβα. 

Στο παρελθόν, κηρύττονταν πόλεμοι για την κατάληψη εδαφών. Στο τέλος, υπόγραφαν μια Συνθήκη Ειρήνης για την τροποποίηση του κτηματολογίου. Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, το διακύβευμα είναι λιγότερο εδαφικό και περισσότερο ιδεολογικό. Ο πόλεμος δεν μπορεί να τερματιστεί παρά μόνο με την απαξίωση ενός τρόπου σκέψης. Αν και ορισμένα εδάφη άλλαξαν χέρια, ορισμένοι πρόσφατοι πόλεμοι οδήγησαν σε ανακωχές, αλλά κανένας σε Συνθήκη Ειρήνης και αποζημιώσεις. 

Βλέπουμε καθαρά ότι, παρά τον κυρίαρχο λόγο στη Δύση, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι εδαφικός, αλλά ιδεολογικός. Εξάλλου, ο πρόεδρος Volodymyr Zelensky είναι ο πρώτος πολέμαρχος στην Ιστορία που κάνει ανακοινώσεις πολλές φορές κάθε μέρα. Ξοδεύει πολύ περισσότερο χρόνο μιλώντας παρά διοικώντας τον στρατό του. Συντάσσει τις παρεμβάσεις του γύρω από ιστορικές αναφορές. Αντιδρούμε στις αναμνήσεις που ξυπνά και αγνοούμε αυτά που δεν καταλαβαίνουμε. Στους Άγγλους μιλάει όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, τον χειροκροτούν. Στους Γάλλους, θυμίζει τον Σαρλ Ντε Γκωλ, τον χειροκροτούν. κλπ… Σε όλους, καταλήγει «Δόξα στην Ουκρανία!», δεν καταλαβαίνουν τον υπαινιγμό που βρίσκουν όμορφο. 

Όσοι γνωρίζουν την ιστορία της Ουκρανίας αναγνωρίζουν την κραυγή μάχης των μπαντεριστών. Αυτήν που ούρλιαζαν ενώ έσφαζαν 1,6 εκατομμύρια συμπολίτες τους, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 1 εκατομμύριο Εβραίους. Αλλά πώς θα μπορούσε ένας Ουκρανός να καλέσει να σφαγιάσει άλλους Ουκρανούς και ένας Εβραίος να σφαγιάσει Εβραίους;

Η αθωότητά μας μας κάνει κουφούς και τυφλούς.

Ο πόλεμος δεν περιορίζεται πλέον στο πεδίο της μάχης. Είναι απαραίτητο να κατακτηθούν και οι θεατές. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ σκέφτηκαν να καταστρέψουν το δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι Al-Jazeera. Δεν είχε καμία επίδραση στους εμπόλεμους, αλλά έβαζε τους θεατές του αραβικού κόσμου σε σκέψη. 

Σημειώστε ότι μετά τον πόλεμο του 2003 στο Ιράκ, Γάλλοι ερευνητές φαντάστηκαν ότι ο στρατιωτικός πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε γνωστικό πόλεμο. Αν οι ανοησίες για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν κράτησαν μόνο λίγους μήνες, ο τρόπος με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο κατάφεραν να κάνουν τους πάντες να το αποδεχτούν ήταν τέλειος. Τελικά, το ΝΑΤΟ κατέληξε να προσθέσει στους πέντε συνήθεις τομείς παρέμβασής του (αέρας, γη, θάλασσα, διάστημα και κυβερνητική), έναν έκτο: τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ενώ η Συμμαχία αυτή τη στιγμή αποφεύγει να αντιμετωπίσει τη Ρωσία στους τέσσερις πρώτους τομείς, βρίσκεται ήδη σε πόλεμο στους δύο τελευταίους τομείς. 

Καθώς οι περιοχές παρέμβασης διευρύνονται, η έννοια του εμπόλεμου εξαφανίζεται. Δεν αντιμετωπίζονται πλέον άνθρωποι, αλλά συστήματα σκέψης. Ο πόλεμος συνεπώς παγκοσμιοποιείται. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία, περισσότερα από εξήντα κράτη που δεν είχαν καμία σχέση με αυτή τη σύγκρουση έστειλαν εκεί όπλα και σήμερα, περίπου είκοσι κράτη τα στέλνουν στην Ουκρανία. Καθώς δεν καταλαβαίνουμε ζωντανά τα γεγονότα, αλλά τα ερμηνεύουμε με τα μάτια του παλιού κόσμου, πιστεύαμε ότι τα δυτικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν από τη συριακή δημοκρατική αντιπολίτευση ενώ πήγαιναν στους τζιχαντιστές και σήμερα είμαστε σίγουροι ότι θα πάνε στο Ουκρανικός στρατός και όχι στους μπαντεριστές. 

Η κόλαση είναι στρωμένη με καλές προθέσεις.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση

Κριστιάν Άκκυριά