Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Τρισάγιο 17 Νοεμβρίου

Τρισάγιο 17 Νοεμβρίου 

Στο άσπρο χαρτί με τα ονόματα είχαν πλέον προστεθεί κι άλλα. Το ίδιο χέρι που 'γραφε τα όμορφα γράμματα είχε προσθέσει και τα επίθετα τους. Έτσι φαινόταν πως ήθελε να τους τιμήσει περισσότερο. 

Υπέρ αναπαύσεως

Διομήδους (Κομνηνού)

Βασιλείου (Φάμελου)

Αλεξάνδρου (Σπαρτίδη)

Μάρκου (Καραμάνου)

Βασιλείου (Κόρακα)

Βασιλικής (Μπεκιάρη)

Δημητρίου (Θεοδωρά)

Γεωργίου (Γεριτζίδη)

Νικολάου (Μαρκουλή)

Στυλιανού (Καραγιώργη)

Ανδρέου (Κούμπου)

Μιχαήλ (Μαυρογιάννη)

Κυριάκου (Παντελάκη)

Σπυρίδωνος (Κοντομνάρη)

Αικατερίνης (Αργυροπούλου)

Δημητρίου (Παπαϊωάννου)

και Αφροδίτης

Όλοι τους είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή την ίδια μέρα, 17 Νοέμβρη, στα προπύλαια του Πολυτεχνείου. Ήρωες ήταν στα σίγουρα. Προφήτες; Αυτό το γνωρίζει μόνο ο Θεός.

Μετά απο λίγα χρόνια στον κατάλογο είχαν προστεθεί και τα ονόματα: 

Σταματίας (Κανελλοπούλου)

Ιακώβου (Κούμη)

Μιχαήλ (Καλτεζά)

Είχαν σκοτωθεί σε επετείους μνήμης του Πολυτεχνείου.Το σύστημα των ζογκλέρ, των σωτήρων των Ελλήνων Χριστιανών, είχε διαλυθεί. Κι άλλα, όμως, παιδιά πέθαιναν μπρός στο Πολυτεχνείο.

Άπ ό,τι φαίνεται ούτε η δημοκρατία σώζει ούτε οι ήρωες σώζουν,αλλα μόνο το κόκκινο του πετραχηλιού και οι προφήτες που σταματούν τον ήλιο στη Γαβαών. 

Αυτά όλα αποδείχθησαν μετά.

 

 

Το τέλος ενός ανώνυμου 

    Μυθιστόρημα

πρ.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

Μια φευγαλέα κίνηση η οποία σου επιτρέπει να δεις τους άλλους όπως Εκείνος...

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ 

 Ματθ. θ´ 9-13

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία
του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής  16 Νοεμβρίου του 1997 ή του 2003

Τὸ ηχητικό απόσπασμα από την ομιλία - σε mp3 εδώ

Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε ανεγνώσθη σήμερα για να τιμήσουμε τον εορτάζοντα Απόστολο και Ευαγγελιστή Ματθαίο. Γραμμένη από το χέρι του, η περικοπή είναι ένα ακόμη δείγμα εκρηκτικής λιτότητας και ταυτόχρονα ουσιαστικού περιεχομένου, που με λίγα λόγια περιγράφονται πολύ μεγάλα νοήματα και πολύ ουσιαστικές διεισδύσεις στις καταστάσεις της ζωής μας.

Να προσεγγίσω, όσο μπορεί κάποιος να προσεγγίσει, τη λιτότητα, γιατί πολλές φορές είναι πολύ δύσκολο γιατί έχουμε και μπλεγμένο μυαλό. 

Να προσέξω τις λέξεις οι οποίες καθοδηγούν τον αναγνώστη σε αυτά τα ουσιαστικά περιεκτικά και λιτά νοήματα. Λέει το κείμενο, ομιλώντας για τον Ιησού, λέει το όνομα Του «Ιησούς» - που είναι «ο Σωτήρ», το ξέρετε - λέει «παράγων», μια κίνηση μόνο του Χριστού, «παράγων». Προσέξτε: «παρά  άγω». Είναι μια φευγαλέα κίνηση, παρά άγω, ούτε καν «άγω», «παρά» «άγω». Και εκφράζει όλον τον Χριστό, ο οποίος απεκδύθη ό,τι ήταν, «εαυτόν εκένωσεν, μορφήν δούλου λαβών», που λέει το κείμενο και, όπως Τον έβλεπες, ήταν μια φευγαλέα κίνηση, δεν καθήλωνε κανένα. Και αυτό το έκανε γιατί ήταν Σωτήρ. Δεν προέβαλλε τίποτα από τον εαυτό Του, όλα τα «απεκδύθη», «εκένωσεν». Και γι’ αυτό μπορεί να δει: «είδεν» τον Ματθαίο.

Όταν απεκδυθείς, και πια αυτό που κάνεις είναι για τη ζωή του κόσμου, τότε και μόνο τότε, μπορείς να δεις όχι απλώς τα πράγματα και μόνο, αλλά να δεις τον άνθρωπο· γιατί γι’ αυτόν «εκένωσεν εαυτόν». Αυτό είναι ένα πρώτο, πολύ ουσιαστικό και κριτικό μήνυμα μέσα από το ευαγγέλιο αυτό το σημερινό που αφορά εμάς. Αυτή η απέκδυση, αν θέλουμε κάτι να κάνουμε για τη ζωή του κόσμου, να μπορούμε να «δούμε» τον άλλο, αλλά πρέπει να είμαστε έτσι «παράγοντες» - αυτή η φευγαλέα κίνηση, που «απεκδύθη» όλα τα εαυτού και ήταν Ιησούς ο Σωτήρ. 

Στην επόμενη πτυχή του κειμένου - πολύ μικρό το κείμενο εξάλλου - δίνει την περιγραφή του ίδιου του Ματθαίου. Προσέξτε, το κείμενο δεν λέει «ο τελώνης ο Ματθαίος». Λέει πρώτα πρώτα το όνομα του, το όνομα έχει σημασία. Δεν λέει ο τελώνης, λέει «καθήμενον επί το τελώνιον». Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, υπό την έννοια τού ότι,  χωρίς να ξέρουμε τι βαθιές διεργασίες έγιναν μέσα στην ψυχή του Ματθαίου, πρέπει να υπήρχε μια απέκδυση - πείτε την απογοήτευση από αυτό που ήταν· αυτό εξάλλου  αποδεικνύεται από το ότι με το που του λέει  ο Χριστός «ακολούθει μοι», τα άφησε όλα και έφυγε, με μια κίνηση! Ένας άνθρωπος που είχε εξουσία, είχε χρήματα, είχε δύναμη! Και είχε ένα άλλο όνομα, όχι ως Ματθαίος πια· ως καταπιεστής, κλέφτης, εξουσιαστής, πείτε το όπως θέλετε.  Ήταν λοιπόν όχι «ο τελώνης», ήταν «ο καθήμενος επί το τελώνιο». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή του η ελευθερία ήταν μια απολελυμένη ελευθερία. Δεν ήθελε μεν να είναι αυτό που είναι, αλλά και δεν ήξερε πού να είναι. Ξέρετε, καμιά φορά που βαριόμαστε τα πράγματα του κόσμου, μένουμε «καθήμενοι» εκεί που είμαστε, γιατί δεν έχουμε διεξόδους πού να πάμε. Και εδώ ο Χριστός είναι η διέξοδος. Απλώς ο καθήμενος επί το τελώνιο - ο  Ματθαίος όμως - που τον είδε ο Χριστός, που έχει ένα όνομα πια, έχει μια αναζήτηση (αυτό  σημαίνει όνομα), τα αφήνει όλα και φεύγει επί τόπου, γιατί κατά τα άλλα πώς θα εξηγήσουμε αυτό το ξαφνικό;

Και τα αφήνει όλα και φεύγει, χωρίς κουβέντα. Δηλώνει μια προετοιμασία ελευθερίας. Και βρίσκει τον Χριστό που είναι η ελευθερία. Και βρίσκει το όνομά του και χάνει την εξουσία του. Και αυτός απεκδύεται μια εξουσία, απεκδύθηκε εξουσία όπως ο Χριστός. Και γίνεται και αυτός πια μια απέκδυση, κενώνει εαυτόν, είναι Ματθαίος και ταυτόχρονα γίνεται και αυτός μια φευγαλέα παρουσία. Βλέπετε, δεν λέει τίποτε, δεν αναλύει τα πράγματα. 

Και στην τρίτη πτυχή του κειμένου, όπου ο Χριστός πηγαίνει πια με τον Ματθαίο - αυτές πια οι δυο φευγαλέες φιγούρες αυτής της περικοπής - στο χώρο που είναι όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί και οι Φαρισαίοι. Προσέξτε ότι οι Φαρισαίοι που ασκούν κριτική είναι «οι Φαρισαίοι» - έχουν αυτοί τίτλο, έχουν εξουσία, αλλά δεν έχουν όνομα. Δεν έχουν απεκδυθεί τις εξουσίες τους. Και γι’ αυτό ακριβώς κρίνουν και λένε πώς ο διδάσκαλος τρώει και πίνει μετά αμαρτωλών και τελωνών. Κρίνουν τα πάντα, αλλά δεν απεκδύθησαν τίποτε, γιατί δεν νοιάζονται για τον άλλον. Απλώς είναι εξουσία, έχουν όνομα και εκεί είναι χαμένοι. Και ο Χριστός δίνει την πραγματικά σπουδαία απάντηση: «έλεον θέλω και ου θυσίαν».  Αυτή η λέξη, «έλεον» πια, εκφράζει όλη αυτή τη συγκατάβαση, αυτή την αγαπητική κίνηση, αυτό το κοίταγμα, αυτό το «είδεν». Και «ου θυσία», σε αντιδιαστολή με τη θυσία της Παλαιάς Διαθήκης, που το «έλεον» είναι θυσία. Αυτή είναι η ουσιαστική θυσία! Αυτό το έλεος, αυτή η συγκατάβαση, αυτή η απέκδυση του τι είμαστε, αυτή η πορεία προς τον άλλον, αυτό το «είδεν» τον άλλον, αυτή η μοναδική κίνηση για τον άλλον είναι η θυσία! Και εκεί πια παίρνουμε πολύ βαθιά νοήματα για τη ζωή μας. Πόσες φορές ο τίτλος μας, η εξουσία μας, η δύναμή μας μάς αποδυναμώνει και δεν μας δίνει τη δυνατότητα να εκφραστούμε, να γίνουμε αυτές οι φευγαλέες κινήσεις και χαρακτηρίζεται μόνο η ζωή μας από αυτό που είμαστε και όχι από αυτό που είναι ο Θεός για μας. Και δεν μπορούμε μετά να δούμε τίποτε γύρω μας και φυσικά να δούμε τους ανθρώπους και δεν μπορούμε φυσικά να κάνουμε τίποτε για τους άλλους, παρά μόνο να τους διαλύουμε και να τους ταράσσουμε και να τους κομματιάζουμε και να τους εξαφανίζουμε. 

Και στο τέλος παραμένει ένα πράγμα: «αυτό το έλεον και ου θυσία»· που είναι η θυσία! Η φευγαλέα κίνηση, το κοίταγμα, η απέκδυση, το έλεος που είναι θυσία, είναι τα βαθιά μηνύματα που ξεκινούν από αυτό το ευαγγέλιο του Ματθαίου, του «καθημένου επί το τελώνιον» και που ακολούθησε τον Χριστό έτσι, με μια καταπληκτική ελευθερία. Και μας δίνει πραγματικά συντριπτικά μηνύματα για την καρδιά μας, που είναι συντετριμμένη από άλλα πράγματα, μέσα από δεκάδες εγωισμούς. Και εάν πιάσουμε αυτά τα πολύ βαθιά εκφραστικά μέσα του σημερινού ευαγγελίου, μπορεί κάτι ουσιαστικό να γίνει για τη ζωή μας. Και αν θα γίνει για τη ζωή μας, σημαίνει που θα γίνει και για τη ζωή των άλλων, γιατί θα μπορούμε να «δούμε» πια τους άλλους.

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου
Ελένη Κονδύλη

※ 

Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα :  www.floga.gr  

 

Ο όσιος Νίκων του Ραντονέζ


17 Νοεμβρίου 
Ο όσιος Νίκων του Ραντονέζ 
Ο όσιος Νίκων γεννήθηκε το 1350 στην πόλη Γιουρίεφ-να-Πόλιε, στο μέσον της διαδρομής μεταξύ Ροστώφ και Ραντονέζ. Νεώτατος ακόμη, μετέβη κοντά στον άγιο Σέργιο [25 Σεπτ.], εκείνος όμως δεν τον δέχθηκε στη Μονή της Αγίας Τριάδος. Τον έθεσε υπό την καθοδήγηση του μαθητή του Αθανασίου, στον οποίο ανέθεσε το έργο της ιδρύσεως της Μονής της Θεοτόκου-επί-του-Όρους, κοντά στο Σερπούχωφ. 
Ο Νίκων επέδειξε τέτοια ταπεινοφροσύνη και τόση απάρνηση του ιδίου θελήματος που τον ονόμασαν «εραστή της υπακοής». Προόδευσε γρήγορα στις υψηλότερες αρετές και πλησιάζοντας την ηλικία των τριάντα χρόνων, αφού εκρίθη άξιος της ιερωσύνης, έλαβε επιτέλους την ευλογία να πάει στο Ραντονέζ, για να ζήσει κοντά στον Διδάσκαλο. 
Ο άγιος Σέργιος τον δέχθηκε με αγάπη και δεν άργησε να παρατηρήσει ότι είχε φθάσει σε πνευματικό μέτρο πολύ ανώτερο των άλλων μοναχών. Τον πήρε λοιπόν στην υπηρεσία του στο κελλί του και τον έκανε δεύτερο στην ιεραρχία της μονής. Όταν εκοιμήθη ο άγιος, επελέγη ομοφώνως ηγούμενος και πνευματικός πατέρας από όλους τους μοναχούς. Διηύθυνε το κοινόβιο ακολουθώντας με επίγνωση τις οδηγίες του αγίου Σεργίου και επέδειξε για τον κάθε ένα από τους μοναχούς του ιδιαίτερη στοργή και ενδιαφέρον. 
Λίγα χρόνια αργότερα, άφησε στον άγιο Σάββα την ευθύνη του μοναστηριού, για να αναχωρήσει στα βάθη του δάσους και να ζήσει εκεί τον ερημητικό βίο. Έξι χρόνια όμως μετά, χρειάσθηκε να επιστρέψει στο αξίωμά του, καθώς ο Σάββας είχε φύγει για να ιδρύσει μοναστήρι στην περιοχή του Ζβενιγκορόντ. 
Το 1408 εμφανίσθηκαν στον άγιο Νίκωνα οι άγιοι επίσκοποι Πέτρος και Αλέξιος, καθώς και ο άγιος Σέργιος για να τον προειδοποιήσουν ότι η μονή θα δεχόταν την επιδρομή Τατάρων και θα καταστρεφόταν. Έτσι κατάφερε να διαφύγει εγκαίρως με τους μοναχούς του παίρνοντας μαζί τα ιερά βιβλία και σκεύη. 
Στην επιστροφή τους βρήκαν μόνον ερείπια που κάπνιζαν ακόμη. Ρίχθηκαν αμέσως στη δουλειά και σε μερικά χρόνια έκτισαν ένα νέο μοναστήρι, το οποίο κατόπιν προικίσθηκε με σημαντικές δωρεές σε γη. Το 1422 μεταφέρθηκαν τα τίμια λείψανα του αγίου Σεργίου, που είχαν διατηρηθεί θαυματουργικά, στο νέο καθολικό, το οποίο διακοσμήθηκε με θαυμαστές τοιχογραφίες του Αντρέι Ρουμπλιώφ και του Δανιήλ του Μαύρου [4 Ιουλ.]. 
Φθάνοντας σε μεγάλη ηλικία και ήδη εν πνεύματι μεταστάς στη Βασιλεία των ουρανών, ο όσιος Νίκων είπε στους μαθητές του: «Να με μεταφέρετε από εδώ στην πάμφωτη εκείνη εκκλησία που έχει προετοιμασθεί για μένα από τις προσευχές του πνευματικού μου πατέρα. Δεν επιθυμώ να μείνω περισσότερο εδώ κάτω!» 
Αφού κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων και ευλόγησε έναν-έναν τους αδελφούς, αναφώνησε: «Πλησίασε, ψυχή μου, με χαρά τον τόπο που είναι έτοιμος για την ανάπαυσή σου. Πλησίασε με χαρά, γιατί ο Χριστός σε καλεί!» Έπειτα εκοιμήθη εν ειρήνη. 
Τον έθαψαν αντίκρυ στον τάφο του αγίου Σεργίου και συχνά φανερώθηκε κατόπιν, με τρόπο θαυματουργικό, συνοδευόμενος από τον άγιο Σέργιο για να θεραπεύσουν αρρώστους ή να προστατεύσουν την απειλούμενη Λαύρα της Αγίας Τριάδος.

 

※
«Νέος Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας»,
Τόμ. 3ος, Νοέμβριος
Εκδόσεις «Ίνδικτος»,
※

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ



ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ
ΜΑΤΘΑΙΟΣ

Ο άγιος Απόστολος Ματθαίος ονομαζόταν αρχικά Λευί ή Λευΐς (Μάρκ. 2, 14· Λουκ. 5, 27). Ήταν γιος του Αλφαίου και ασκούσε το επάγγελμα του τελώνη (φοροεισπράκτορα)· ήταν εγκατεστημένος στην Καπερναούμ η οποία φαίνεται να ήταν και η πατρίδα του. Μια ημέρα που καθόταν στο τελωνείο του, έτυχε να περνά από εκεί ο Χριστός με ένα πλήθος ανθρώπων πίσω Του, το οποίο ρουφούσε με δίψα τη διδασκαλία Του. Ο Κύριος έστρεψε το βλέμμα Του προς τον Ματθαίο και του είπε: «Ακολούθησέ Με!». Ο τελώνης σηκώθηκε τότε και, δίχως μια σκέψη αναβολής ή ένα βλέμμα σε ό,τι άφηνε πίσω του, Τον ακολούθησε. Πριν πορευθεί με τον Χριστό, έκανε στο σπίτι του ένα μεγάλο γεύμα στο οποίο έλαβαν μέρος ο Κύριος και οι μαθητές Του, καθώς και πολλοί τελώνες και άλλοι άνθρωποι. Στον σκανδαλισμό των υποκριτών και κακόγνωμων Φαρισαίων, ο Κύριος απάντησε: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι· δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς» (Μάρκ. 2, 17· Λουκ. 5, 27· Ματθ. 9, 13). 
Ο Ματθαίος ακολούθησε δίχως κανένα δισταγμό τον Χριστό σε όλη Του την πορεία στην Παλαιστίνη και ήταν μάρτυρας της διδασκαλίας Του και των θαυμάτων Του πριν τη Σταύρωσή Του και μετά την Ανάστασή Του. Αφού επληρώθη της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής μαζί με τους άλλους Αποστόλους, έφθασε να κηρύξει το ευαγγέλιο στους συμπατριώτες του Εβραίους. Για τον λόγο αυτό, λέγεται ότι οκτώ χρόνια μετά την Ανάληψη συνέταξε το πρώτο Ευαγγέλιο στην εβραϊκή (αραμαϊκή) γλώσσα, δηλαδή τη διήγηση των πράξεων και της διδασκαλίας του Σωτήρος, το οποίο το προόριζε για τους ομοπάτριούς του εβραίους ή για τους λαούς στους οποίους δεν είχε πρόσβαση διά της προφορικής διδασκαλίας. Το Ευαγγέλιο αυτό μεταφράστηκε στα ελληνικά λίγα χρόνια μετά, από τον άγιο Ιάκωβο, πρώτο επίσκοπο Ιεροσολύμων [23 Οκτ.], και αντιγράφηκε από τον άγιο Βαρθολομαίο [11 Ιουν.]. Δεν άργησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο εβραϊκό (αραμαϊκό), του οποίου δεν σώζεται αντίγραφο. Αν και αυτή είναι η κύρια εκδοχή της αγιολογικής παραδόσεως, ωστόσο, σύγχρονοι ερμηνευτές όπως και πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας θεωρούν μάλλον προγενέστερο το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον. 
Σύμφωνα με την εκδοχή που μας δίνει ο άγιος Συμεών ο Μεταφραστής [9 Νοεμ.] και τα αρχαία Συναξάρια, στη συνέχεια, ο άγιος Ματθαίος ξεκίνησε να διαδώσει το μήνυμα της Σωτηρίας στη χώρα των Πάρθων και υπέστη πολλές δοκιμασίες εκ μέρους των ειδωλολατρών. Έφθασε τέλος στην Ιεράπολη, στις όχθες του Ευφράτη, και κατάφερε με τη δύναμη του κηρύγματός του να μεταστρέψει πλήθος ειδωλολατρών στην αλήθεια. Αναπαύθηκε εν ειρήνη Κυρίου σε προχωρημένη ηλικία. 
Σύμφωνα όμως με άλλη παράδοση, την οποία αναφέρουν οι άγιοι Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος [22 Νοεμ.] και Νικόδημος Αγιορείτης [14 Ιουλ.], αφού υπέστη πολλά εκ μέρους των Πάρθων και των Μήδων που αντιστάθηκαν σθεναρά στο θείο του κήρυγμα, ο άγιος Απόστολος Ματθαίος φέρεται ότι πήγε να ζήσει στις κακοτράχαλες ερημίες ενός βουνού, για να αφιερωθεί στην άσκηση και την προσευχή. Εκεί, λέγεται ότι του φανερώθηκε ο Κύριος με τη μορφή ενός παιδιού και του έδωσε ένα ραβδί με την εντολή να πάει να το φυτεύσει κοντά στην εκκλησία της πόλεως Μυρμήνης. Ο επίσκοπος της πόλεως, Πλάτων, υποδέχθηκε πανηγυρικά τον Ματθαίο με όλο τον κλήρο του. Μόλις ο Απόστολος του Χριστού φύτευσε το ραβδί, αυτό βλάστησε, έγινε δένδρο και έβγαλε καρπούς που ανάδιναν νόστιμο μέλι, σαν μια θεόσταλτη πρόγευση της άφθαρτης τρυφής του Παραδείσου. Μια πηγή ανάβλυσε, επίσης, στη ρίζα του δένδρου και όσοι πήγαιναν και λούζονταν εκεί, ελευθερώνονταν από τα πάθη τους και τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας που τους κατέτρυχαν. Παρά τις πολλές ευεργεσίες που έκανε στους Πάρθους και μάλιστα στην ίδια τη βασιλική οικογένεια, ο άγιος Ματθαίος υποβλήθηκε από τον βασιλέα Φουλβιανό σε τρομερά βασανιστήρια και μαρτύρησε στο τέλος διά πυρός. Κατάφερε όμως τελικά να μεταστρέψει τον τύραννο στην Πίστη του Χριστού με τη μεσολάβηση των πολλών θαυμάτων που έκαναν λίγο αργότερα τα τίμια λείψανά του. Τη στιγμή της βαπτίσεώς του, ο βασιλέας ζήτησε να λάβει το όνομα Ματθαίος. Γκρέμισε τα είδωλα σε όλη τη χώρα και οδήγησε ολόκληρο τον λαό του στην αγία Εκκλησία. Όταν εκοιμήθη ο Πλάτων, ο βασιλέας άφησε τον θρόνο στον γιο του και έγινε επίσκοπος, σύμφωνα με τις θεοφώτιστες επιταγές που άφησε ο άγιος Απόστολος Ματθαίος. Μάλιστα, στα σλαβονικά Συναξάρια, αυτός ο πρώην βασιλεύς και μετέπειτα επίσκοπος Ματθαίος, μνημονεύεται σήμερα σαν άγιος που συνεορτάζει μαζί με τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ματθαίο, τον φωτιστή της ψυχής και του λαού του.

 

※
«Νέος Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας»,
Τόμ. 3ος, Νοέμβριος
Εκδόσεις «Ίνδικτος»,
※

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΥ


ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΥ
Η μνήμη του τιμάται στις 15 Νοεμβρίου. 
Γεννήθηκε το 1722 στην Πολτάβα της Ουκρανίας, ο κατά κόσμον Πέτρος, από πατέρα ιερέα και μητέρα πού αργότερα έγινε μοναχή. Δεκαπέντε ετών μετέβη στη μονή Λιοΰμπεσκ και κατόπιν στη Μεγάλη Λαύρα του Κιέβου. Πνευματικό οδηγό είχε τον ησυχαστή Βασίλειο, συγγραφέα και μεταφραστή νηπτικών έργων. Το 1742, ύστερα άπό διωγμούς Ουνιτών στην πατρίδα του, μετέβη στη Βλαχία και μόνασε εκεί επί τετραετία, λαμβάνοντας τ΄ όνομα Πλάτων. Το 1746 αναχώρησε για το πολυπόθητο Άγιον Όρος.
Ασκήθηκε στην Καψάλα, όπου εκάρη μοναχός άπό τον Γέροντα του Βασίλειο με τ΄ όνομα Παΐσιος. Το 1758 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς και απέκτησε δωδεκαμελή συνοδεία. Κατόπιν πήγε με τη συνοδεία του στο Κελλί του Προφήτου Ηλιού, το όποιο μετέτρεψε σε σκήτη, πού ανήκει στη μονή Παντοκράτορος. Απέκτησε περί τους πενήντα καλούς μαθητές, για τους οποίους συνέταξε τυπικό κατά την αγιορείτικη τάξη, και άρχισε τις μεταφράσεις των Πατέρων της Εκκλησίας στα σλαβικά, όπως Ισαάκ του Σύρου και Γρηγορίου του Σιναΐτου, διδάσκοντας σε όλους την ευχή του Ιησού. Το τελευταίο εξάμηνο της αγιορείτικης ζωής του το διήλθε στην Ιερά μονή Σίμωνος Πέτρας (1762). Μετά άπό δεκαεπτά χρόνων παραμονή στον ιερό Άθωνα, ο όσιος Παΐσιος επέστρεψε το 1763 στη Μολδαβία παίρνοντας μαζί του αρκετούς μοναχούς.
Εγκαταστάθηκε στη μονή Δραγκομίρνα και απέκτησε πολλούς μαθητές Ρώσους, Ρουμάνους και Βουλγάρους. Τους δίδασκε καθη μερινά στη γλώσσα τους να τηρούν πενία, υπακοή, ταπεινοφροσύνη, σιωπή και να εντρυφούν στη μελέτη των νηπτικών πατέρων. Έγινε ηγούμενος της αρχαίας μονής του Νεάμτς, την οποία κατέστησε σπουδαίο πνευματικό κέντρο, με τις μεταφράσεις Ελλήνων Πατέρων και ασκητών και τη ζωή της ευχής του Ιησού. Αξιοσημείωτη είναι ή μετάφραση της Φιλοκαλίας (1793). Τη φήμη του αγίου Γέροντος Παϊσίου ακούγοντας ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης θέλησε να γίνει μαθητής του, μα εμποδίσθηκε από διάφορες συμπτώσεις κι επέστρεψε στο Άγιον Όρος. 
Στη μονή Νεάμτς ανεπαύθη ειρηνικά στις 15 Νοεμβρίου 1794 ο μεγάλος στάρετς, για το έργο του οποίου μιλούν πολλοί με δικαιολογημένο θαυμασμό. Υπήρξε αναζωογονητής του μοναχισμού στη Ρουμανία και τη Ρωσία. Οι πολυάριθμοι και αξιόλογοι μαθητές του έγιναν, μετά την κοίμηση του, κήρυκες των διδαχών του. Οι μονές Δραγομίρνα, Σέκου και Νεάμτς ήταν τα κέντρα της λαμπρής ασκητικοφιλολογικής κινήσεως κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, όπου οι μαθητές του, με τη νηπτική τους εργασία και τ΄ ανεπτυγμένα φιλολογικά τους κριτήρια, μόχθησαν για την πνευματική ανύψωση της Μολδαβίας. Το πνεύμα των ιεροπρεπών Κολλυβάδων μετέφερε ο όσιος Παΐσιος στα Βαλκάνια και τη Ρωσία. Τιμάται ιδιαίτερα από τους Ρώσους και τους Ρουμάνους. Η επίσημη αναγνώριση της αγιότητας του έγινε από το Πατριαρχείο Μόσχας το 1988 και από το Πατριαρχείο Ρουμανίας το 1992. 
Την πρώτη βιογραφία του έγραψε το 1817 ο μαθητής του μοναχός Μητροφάνης, πού στηρίχθηκε στην αυτοβιογραφία του οσίου Παϊσίου και στις προσωπικές αναμνήσεις του. Ακολούθησαν αρκετές άλλες, πού κυκλοφόρησαν ευρύτατα στα ρουμανικά και ρωσικά και μεταφράσθηκαν στα ελληνικά. 
 
Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, 
Άγιοι Αγίου Όρους 
Εκδόσεις Μυγδονία, Θεσσαλονίκη, 2007

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΤΟ ΣΠΛΑΓΧΝΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ



ΤΟ ΣΠΛΑΓΧΝΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

*** 

ΚΥΡΙΑΚῌ ΟΓΔΟῌ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν

ι΄ 25 - 37 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 10ο, στίχοι 25 ἕως 37, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 14-11-2010.
Τὸ ηχητικό απόσπασμα από την ομιλία - σε mp3 εδώ
 Μελετώντας ἕνα βιβλικό κείμενο ὅπως αὐτό πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο ἔχεις, ἄν θέλεις, δύο δρόμους, δύο δυνατότητες: Νά ἀρκεστεῖς σέ αὐτό πού αὐτονοήτως ἀκουστικά κατάλαβες καί νά πεῖς «ἁπλό καί τό κατάλαβα», ἤ νά μήν ἀρκεστεῖς καί νά πεῖς (ἄν τό ξέρεις μάλιστα ὅτι τά κείμενα αὐτά τά βιβλικά ἔχουν βάθος ἑρμηνευτικό κατά τή μεθοδολογία τῶν Πατέρων πού τά ἑρμηνεύουν ἁγιοπνευματικά) νά πεῖς: «νά πάω παρακάτω» καί τότε ἔρχεται ὁ ἑπόμενος κίνδυνος πού εἶναι ἤ νά μορφωθεῖς βαθύτατα ἤ νά παρα-μορφωθεῖς καί νά πειρασθεῖς. Τά λέω ὅλα αὐτά γιά νά πάρω ὡς ὑπόδειγμα καί παράδειγμα τήν ἁπλούστατη, λιτή καί αὐτονόητη περικοπή, κατανοητή γιά ἐμᾶς τούς χριστιανούς πού ἀκοῦμε τίς Λειτουργίες (καί αὐτή ἡ περικοπή τοῦ Σαμαρείτου τοῦ καλοῦ ἐπαναλαμβάνεται συνέχεια κάθε χρόνο). Μελετώντας αὐτή τήν αὐτονόητη περικοπή, νά δοῦμε αὐτόν τόν κίνδυνο, ἀλλά καί τό βαθύτατο ὄφελος πού μπορεῖς νά πάρεις ἄν δέν πεῖς: «τήν ἄκουσα, τήν κατάλαβα καί τελειώσαμε», [γιατί αὐτό θά ἦταν] μιά στατικότητα. 
 Γιά νά σᾶς βοηθήσω στήν κατανόηση αὐτῆς τῆς σύντομης πορείας μας πάνω σ᾽ αὐτό τό κείμενο, νά σᾶς θυμίσω ὅτι μπορῶ νά δομήσω τόν σκελετό του πάνω σέ δύο σχήματα. Τό πρῶτο εἶναι αὐτό πού λέει ὁ Χριστός, τό πῶς ἀγαποῦμε τόν Θεό ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, τῆς διανοίας, τῆς ἰσχύος μας. Εἶναι μιά πρώτη κίνηση (ἐγώ καί ὁ Θεός) καί ὑπάρχει μιά δεύτερη κίνηση, ἡ ὁποία λέει «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» καί μετά τό ἑρμηνεύει μέ τήν παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη. Δύο δομές. Ἐρωτήματα τά ὁποῖα ἀρχίζουν νά ἀναδύονται στόν νοῦ μας ἄν δέν σταθοῦμε στήν ἁπλή κατανόηση καί ποῦμε: «τό καταλάβαμε». 
 Πρῶτο ἐρώτημα καί πάρα πολύ οὐσιαστικό, τό ὁποῖο ἀναδύεται: Τί σχέση ἔχει τό πρῶτο μέρος μέ τό δεύτερο. Δηλαδή, ἄν δέν ἀγαπήσω τόν Θεό ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος μου, δέν θά μπορῶ νά εἶμαι φιλάνθρωπος; Γιατί νά μήν τό κάνω; Ἀφοῦ τό κάνουν οἱ πρόσκοποι, ἀφοῦ τό κάνει ἡ UNICEF, ἀφοῦ τό κάνουν οἱ φιλανθρωπικοί ὀργανισμοί. Δέν συνδέουν τή φιλανθρωπία τους μέ καμιά τομή ἤ πρόταση ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, πού εἶναι μάλιστα καί (φαίνεται) ὁριακό τό σχῆμα αὐτό. Πρῶτο ἐρώτημα τό ὁποῖο ἀναφύεται καί, ὅπως σᾶς εἶπα, μπορεῖ, μελετώντας τό βάθος τῆς περικοπῆς, καί νά μορφωθεῖς ἤ καί νά παραμορφωθεῖς. 
 Δεύτερο ἐρώτημα οὐσιαστικό (δέν ξέρω ἄν τό μελετήσατε ποτέ): «Ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν», δηλαδή τό μέτρο εἶμαι ἐγώ, ὁ ἑαυτός μου. Καί πῶς ἀγαπῶ τόν ἑαυτό μου; Ποιά εἶναι τά μέτρα αὐτῆς τῆς ἀγάπης; Ἄν ἔχω δέκα ἐπιχειρήσεις καί γιά νά ἐκφράσω αὐτό τό κείμενο, [θά πρέπει νά] ἀγοράσω στόν πλαϊνό μου δέκα ἐπιχειρήσεις; Εἶναι αὐτή ἡ περικοπή; Νά μήν πᾶμε παρακάτω στά ἐρωτήματα καί παραμορφωθεῖτε πρίν νά πάρετε ἀπαντήσεις. Νά ἀρχίσω ἁπλά νά μπαίνω στίς διττές ἐρωτήσεις πού ἔθεσα μπροστά σας. Τί σχέση ἔχει αὐτή ἡ φιλανθρωπία μέ τό «ἀγαπήσεις τόν Κύριον καί Θεόν σου»; 
 Πρῶτα-πρῶτα, αὐτή ἡ στροφή πρός τόν Θεό εἶναι μιά πολύ βαθιά κάθαρση τοῦ ἐγωισμοῦ, γιατί βγαίνεις ἀπό τό «ἐγώ» σου. Ἐνῶ ἄν ἔλεγες «θά ἀγαπήσω ἐγώ τόν ἄλλο σάν τόν ἑαυτό μου», ἄρα τό μέτρο εἶσαι ἐσύ, ἀλλά τό μέτρο εἶναι ὁ Θεός, αὐτό τό ἄνοιγμα, αὐτή ἡ ἔξοδος, εἶναι πραγματικά ἁγιοπνευματικό. Θεραπεύει τόν ἄνθρωπο καί ἀρχίζει καί ἀλλάζει ὅλο τό μέσα τοῦ ἀνθρώπου, γιατί στράφηκε στόν Θεό πιά. Τό μέτρο δέν εἶναι ὁ ἴδιος. Ἄν τό μέτρο ἦταν ὁ ἴδιος, πῶς ἐγώ ἀγαπῶ τόν ἄλλο ὅπως τόν ἑαυτό μου; Εἶναι τό μέτρο ἐσύ. Καταλήγουμε μάλιστα λίγο-λίγο καί σέ ἐκφράσεις ἀνατολικῶν θρησκευμάτων. Ἄρα νά ἡ σχέση λοιπόν. Ἄν δέν ἀγαπήσεις, τί κάνεις παρακάτω; 
 Καί τώρα τά οὐσιαστικά μέρη τῆς περικοπῆς. Τί σημαίνει ἀγαπῶ ἐγώ; Πῶς νά ἀγαπάω; Πῶς ἀγαπῶ τόν ἑαυτό μου; Μᾶς τά λέει τό κείμενο ὅλα, πάρα πολύ ἁπλά. Πρῶτα-πρῶτα, κατεβαίνοντας ὁ Σαμαρείτης, λέει «ἐσπλαγχνίσθη». Βλέπετε; Τί σημαίνει σπλαχνίζομαι; Κατά τή γλώσσα τή βιβλική καί δή καί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ἔκφραση «σπλάγχνα» σημαίνει ὅλη τή διεργασία πού γίνεται γιά τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς μας. Ὅπου γίνεται λόγος γιά σπλάγχνα, πέρα ἀπό τήν καρδιά καί ὅλα τά γνωστά, γίνεται μιά κάθαρση βαθιά τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἄρα τό «ἐσπλαγχνίσθη» σημαίνει ὅτι, κατά τά μέτρα τῆς θείας εὐδοκίας, αὐτός μπῆκε στή δυνατότητα νά καταλαβαίνει τόν ἄλλο ὄχι ἐπειδή εἶναι ἀκριβῶς ἕνας ἀνθρωπίνως φιλάνθρωπος διαβάτης αὐτοῦ τοῦ δρόμου, ἀλλά γιατί ζήτησε καί στράφηκε στόν Θεό καί καθάρισε τόν ἑαυτό του, τά σπλάγχνα του. Αὐτό σημαίνει «ἐσπλαγχνίσθη». 
 Τό πρῶτο μέτρο λοιπόν εἶναι αὐτό τό «ἐσπλαγχνίσθη», αὐτή ἡ δυνατότητα νά ἐκζητήσεις τόν Θεό, νά ἀφήσεις τόν Θεό νά σέ γιατρέψει, νά γιατρέψει τά σπλάγχνα σου, ὅλο τό μέσα σου, ὅλη τήν ὕπαρξή σου πιά, τόν νοῦ καί τήν καρδιά σου. Τά ἔστρεψες στόν Θεό καί τά καθάρισε καί γίνεσαι ἄνθρωπος σπλαχνικός. Δέν εἶναι τό αὐτονόητο «εἶμαι καλός», «εἶμαι πρόσκοπος», «ἔχω καλή διάθεση», «ἀγαπῶ τούς ἄλλους». Αὐτό δέν λέει τίποτε μόνο του καί μάλιστα εἶναι καί δαιμονιῶδες, γιατί γίνεσαι ἐσύ ἕνας αὐτο-Θεός γιά τόν ἑαυτό σου. Νά, λοιπόν, τό «ἐσπλαγχνίσθη». 
 Ἀλλά μετά τό κείμενο ἔχει μιά καταπληκτική διαδρομή, γιά νά δείξει καί τό μέτρο τῆς ἀγάπης πρός τόν ἄλλο. Ἔδωσα τό παράδειγμα: Ἄν ἔχω δέκα ἐπιχειρήσεις, νά τοῦ πάρω δέκα ἐπιχειρήσεις; Τό κείμενο εἶναι ἁπλό, λιτό, ἀλλά καί πολύ συγκεκριμένο. Κοιτάξτε στήν πράξη αὐτῆς τῆς ἀγάπης του τί ἔκανε. Οἱ λέξεις εἶναι ἁπλές καί οὐσιαστικές. Πρῶτο, λέει, «κατέδησε τά τραύματά του». Κάλυψε τίς βασικές του ἀνάγκες. Εἶχε ἕναν πόνο, τό κάλυψε. Ἄρα μιά πρώτη ἔκφραση. Ἐγώ γιά νά ζήσω πρέπει νά καλύψω τίς βασικές μου ἀνάγκες, πρέπει νά φάω καί νά πιῶ. Αὐτό εἶναι βασική ἀνάγκη. Αὐτό τό κάνει. Ἀφοῦ τό κάνει γιά τόν ἑαυτό του, καλύπτει καί τήν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου, ἀλλά εἶναι πιά ἡ ἔκφραση τῆς βασικῆς ἀνάγκης, ἡ ὁποία στήν ἑπόμενη πρόταση ἔχει ἕνα περισσότερο κάλλος καί λέει «κατέδησε» πάνω στά τραύματα αὐτά, καλύπτοντας βασικές ἀνάγκες, «ἔλαιον καί οἶνον». 
 Ἐδῶ πέρα εἶναι πολύ ὑψηλή θεολογία. Ἤδη ὁ χῶρος ὁ ἰουδαϊκός γνώριζε τή θεολογία τοῦ ἐλαίου καί τοῦ οἴνου. Τό ἔλαιο ἦταν ἕνα ἀντικείμενο, ἕνα ὑλικό μέ τό ὁποῖο ἔχριαν προφῆτες καί βασιλεῖς, ἄρα χρησιμοποιεῖτο σάν ἕνας χῶρος λειτουργικῆς προσεγγίσεως τοῦ ἄλλου. Ἐμεῖς τό χρησιμοποιοῦμε στό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου τό ἔλαιο, στό Βάπτισμα τό ἔλαιο. Τό ἔλαιο εἶναι ἕνα στοιχεῖο πού καλύπτει τό μυστήριο καί εἰσέρχεται μές στό μυστήριο, ἄρα τόν βάζει στόν χῶρο τῆς σχέσης τῆς θεραπείας μέ τόν Θεό. Δέν εἶναι ἁπλῶς ὁ ἴδιος πού βάζει λάδι πάνω. Καί μάλιστα τό κρασί, ἡ φράση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού ἐπαναλαμβάνεται ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο: «Καί οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου», «καί οἶνος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει». Προσέξτε, δέν λέει «στηρίζει τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου». «Καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει». Ἡ καρδιά εἶναι κάτι πολύ βαθύ. Ὁ ἄνθρωπος τῆς καρδιᾶς, ὁ ἄνθρωπος τῶν ἀρετῶν, ὁ ἄνθρωπος τῆς νήψεως. «Καί οἶνος», λέει, «καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει». Λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πώς αὐτός ὁ οἶνος εἶναι πιά μιά πρόκληση, μιά προβολή προφητική γιά τή θεία Εὐχαριστία. Τόν προσεγγίζει σέ ἕνα χῶρο μυστηρίου. Προσέξτε: Ἔλαιον καί οἶνον. 
 Καί δέν σταματάει ἐκεῖ. Θεραπεύει τίς βασικές του ἀνάγκες, τόν προσεγγίζει μυστηριακά πρός τόν Θεό καί κάνει μιά κίνηση. Τόν πῆρε, λέει, τόν μετέφερε κάπου. Τοῦ ἔκανε μιά κίνηση, θεράπευσε τήν κίνησή του. Προσέξτε. Αὐτό δέν κάνει ἡ Ἐκκλησία; Ἐνῶ κινούμαστε κάθε μέρα, πολλές φορές ἀνερμάτιστα, ἡ Ἐκκλησία θεραπεύει τήν κίνησή μας – ποῦ κινούμαστε; Γιατί κινούμαστε; Καί ποῦ τόν πηγαίνει; Στό πανδοχεῖο. Τί λένε οἱ Πατέρες; Καί μάλιστα ὁ Ἱερός Χρυσόστομος κάνει μιά ὁλόκληρη ἀνάλυση. Τό πανδοχεῖο, λέει, εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Θεραπεύει τίς κινήσεις του, ὄχι μόνο πιά τίς ἀνάγκες του. Τόν βάζει στόν χῶρο τοῦ Θεοῦ ἐν μυστηρίῳ, ἐλαίῳ καί οἴνῳ, θεραπεύει τήν κίνησή του, τόν πάει ἐκεῖ καί -προσέξτε τό πιό καταπληκτικό- καλύπτει καί τό μέλλον του καί λέει «ὅταν γυρίσω θά σοῦ ἀποδώσω. Αὐτό πού κάνει ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μόνο ἕνα στατικό γεγονός τοῦ τώρα, μιά θεραπεία τοῦ τώρα, μιά φιλάνθρωπη κίνηση τοῦ τώρα· εἶναι καί τοῦ μέλλοντος. Μέσα ἀπό τόν ἄλλο πιά βρίσκεις τόν ἑαυτό σου. Βρίσκω τί πρέπει νά κάνω ἐγώ, πού πρέπει νά καλύπτω τίς βασικές μου ἀνάγκες, νά πλησιάσω τό μυστήριο τοῦ ἐλαίου καί τοῦ οἴνου, νά κάνω τήν κίνηση πρός τήν Ἐκκλησία καί νά καλύψω καί τό μέλλον μου καί ἀφοῦ πιά μέσα ἀπό τόν ἄλλο, μαθαίνω τί εἶμαι ἐγώ, τότε ξέρω πώς ὁ ἄνθρωπος προχωρεῖ καί σώζεται. 
 Γι᾽ αὐτό ἡ περικοπή εἶναι πραγματικά πανέμορφη, ἑρμηνευτικά πολύ οὐσιαστική γιά τή ζωή μας καί δίνει λύση στό πρόβλημα, τί σχέση ἔχει ἡ φιλανθρωπία μέ τόν Θεό καί, πέρα ἀπό αὐτό, τί σχέση ἔχει ὁ ἄλλος μέ μένα, γιατί ὁ ἄλλος εἶναι τό μέτρο τό δικό μου καί ἐγώ δέν εἶμαι πιά τό μέτρο. Τό μέτρο εἶναι ὁ Θεός. Ἀνοίγομαι στόν Θεό, ἀλλάζουν τά σπλάγχνα μου, ἀποκτῶ σπλάγχνα οἰκτιρμῶν καί τότε μετέχω σέ ὅλο τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, σέ ὅλη τήν κίνηση πού σᾶς ἀνέλυσα. 
 Βλέπετε λοιπόν, αὐτή ἡ περικοπή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη πόσο βαθύ κοίταγμα ἔχει. Οὐσιαστικά εἶναι ἕνα κοίταγμα τό ὁποῖο ἀφορᾶ τήν πράξη ζωῆς μας, γιατί -δυστυχῶς πού τό λέμε- γινόμαστε πολλές φορές, καί ἄς ξέρουμε τήν Ἐκκλησία, ἐμεῖς κέντρο τοῦ κόσμου καί βάζουμε τό δικό μας μέτρο. Ὁ ἄλλος εἶναι τό μέτρο, ὁ Θεός εἶναι τό μέτρο καί ἐγώ ἀναμετρῶμαι μέ δύο μέτρα: μέ τόν Θεό καί μέ τόν ἄλλο. Καί ἄν μπορῶ αὐτά νά τά συνδέσω, τότε γίνομαι φορέας τῆς μεταμορφώσεως ἑνός τόπου. 
 Ἡ παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη. Ἡ παραβολή μιᾶς βαθιᾶς μεταλλαγῆς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μεταλλάσσεται ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ταυτόχρονα, ἐπειδή εἶναι μές στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, μεταλλάσσει καί τούς ἄλλους. Αὐτή εἶναι ἡ προσωπική μας ἱστορία, ὅπου γινόμαστε πραγματικά βασιλεῖς πάνω στή γῆ. Ἀνώνυμοι, χωρίς πρόσωπο πολλές φορές γιά τόν κόσμο, χωρίς κάποια προβολική κατάσταση πού μᾶς καταλαβαίνουν, ἀλλά εἴμαστε ἐπώνυμοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί βρίσκουμε πρόσωπο μπροστά στόν ἄλλο, γιατί κάνουμε κάτι οὐσιαστικό γι᾽ αὐτόν. 
 Αὐτά γιά τήν παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη. Μελετῆστε τόν δρόμο, γιατί ἄλλη φορά ἄν τή μελετήσετε αὐτή τήν περικοπή, ὅπως εἶπα, χωρίς τήν πατερική θεολογία, μπορεῖ νά μορφωθεῖτε, ἔ, καί μπορεῖ νά παραμορφωθεῖτε. 

Δημοφιλείς αναρτήσεις