Όσο και να αλλάζουμε τους ανθρώπους, αν δεν καταυγασθούν από το φως, δεν γίνεται τίποτε.

 

Τῌ ΚΥΡΙΑΚῌ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
δ΄ 12 - 17

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής  12 Ιανουαρίου του 2003

Τὸ ηχητικό απόσπασμα από την ομιλία - σε mp3 εδώ

Όποιος κάθεται μέσα στο σκοτάδι είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι για τους άλλους. Όποιος κάθεται μέσα σε χώρα και σκιά θανάτου, αφού κουβαλάει πάνω του την οσμή του θανάτου, ό,τι κάνει το κάνει ημιτελώς, ατελώς· τέλος, αποτυχημένα. Έτσι και ο άνθρωπος, οτιδήποτε λειτουργήσει χωρίς τη συνεργό χάρη του Θεού, μέσα στην μεταπτωτική του πορεία, το κάνει ατελώς, ημιτελώς και αποτυχημένο. Και αν ακόμη το κάνει πετυχημένο, επειδή είναι μέσα στο σκοτάδι και δεν μπορεί να δει τίποτε πέρα από τον εαυτό του, μέσα από αυτό το επιτυχημένο προβάλλει τον εαυτό του, και πάλι απέτυχε. Και στο τέλος, επειδή όλα αποτυγχάνουν στο χώρο της σκιάς του θανάτου, κάποιοι ζητούν αλλαγές. Και αρχίζουν τα μοντέλα, τα υποδείγματα των αλλαγών, πώς θα γίνουν. Γρήγορα, βιαστικά και μερικές φορές περιφρονώντας οτιδήποτε, έστω στοιχειωδώς καλό, έγινε προηγουμένως. 

Και έτσι εδώ το κείμενο αυτό, το καταπληκτικό κείμενο πραγματικά, το τόσο μεταβατικό, φαίνεται στην Αγία Γραφή μέσα στην Καινή Διαθήκη, αλλά τόσο καταπληκτικό κείμενο, και μας ανοίγει έναν δρόμο για τον τρόπο αυτό των βαθέων αλλαγών. Γιατί, αν καταλάβατε από το κείμενο, βρισκόμαστε στο μεταίχμιο ακριβώς του χώρου της Παλαιάς και της Καινής, και όπου γίνεται η μετάβαση του κηρύγματος του Ιωάννη προς τον Χριστό. Το ανθρώπινο αυτό του Ιωάννου από τον Θεό δοσμένο - Θεός ο Χριστός μας. Και γίνεται η μετάβαση και λέει πώς έγινε αυτή η μετάβαση. Προσέξτε λοιπόν τις προοπτικές αυτής μεταβάσεως, πως ο Χριστός, σεβόμενος πολύ βαθιά ακόμη και την ανθρώπινη ιστορία, την αλλαγή την κάνει με έναν τρόπο βαθιά ζυμωτικό, και όχι χυδαία ή βίαια επαναστατικό, όπως θα ήθελαν οι άνθρωποι να κάνουνε τις αλλαγές τους, περιφρονώντας και τους ανθρώπους και την ιστορία. Κοιτάξτε λοιπόν τις πτυχές οι οποίες ανοίγονται μπροστά μας. Ο Χριστός περιμένει να παραδοθεί ο Ιωάννης, και, όταν παραδόθηκε, κάνει την πρώτη του κίνηση. Ένας βαθύς σεβασμός και στο κήρυγμα του Ιωάννη· παρόλο που το δικό του είναι υπέρτερο, είναι θείο αποκαλυπτικό κήρυγμα! 

Και κάνει μια μετάβαση και φεύγει προς τα έξω. Μεταβαίνει οδόν θαλάσσης, έξω από τα όρια, και μάλιστα στη «Γαλιλαία των Εθνών». Δηλαδή σε χώρους περιφερειακούς, όπου δεν μπορούν να γίνουν μεγάλες αλλαγές. Οι αλλαγές γίνονται στα κέντρα, και όποιος θέλει να κάνει αλλαγές, καταλαμβάνει τα κέντρα. Φεύγει πιο μακριά, οδόν θαλάσσης, όσο είναι να περάσεις μια μέρα από την θάλασσα· «Γαλιλαία των Εθνών», εκεί που είναι ο συμφυρμός των Εθνών, δεν είναι τα κέντρα πια της ιουδαϊκής εξουσίας. Αυτό είναι ένα πρώτο σπουδαίο στοιχείο. Δεν ξεκινάει πιάνοντας τα κέντρα. Γιατί η ιστορία δεν είναι να αλλάξει τα κέντρα των ανθρώπων. Η ιστορία είναι να αλλάξει το σκοτάδι και να γίνει φως. Όσο και να αλλάζουμε τους ανθρώπους, αν δεν καταυγασθούν από το φως, δεν γίνεται τίποτε. Και αυτό το φως λειτουργιέται με άλλον τρόπο. 

Λειτουργιέται με έναν μυστικό, ησύχιο, ταπεινό τρόπο. Και ο Χριστός φεύγοντας έρχεται. Απομακρυνόμενος ανοίγει το δρόμο του φωτός Του. Και βλέπετε, το φως αποκαλύπτεται εκεί που υπάρχει ησυχία. Όταν ο νους μας είναι ταραγμένος, το φως δεν αποκαλύπτεται και αν ακόμα υπάρχει. Αυτή είναι μια πρώτη κίνηση ουσιαστική και ο Χριστός κάνει μια ανάδρομη κίνηση: αντί να πάει στα κέντρα - στο τέλος πάει στα κέντρα για να σταυρωθεί - πάει στην περιφέρεια, πάει στην Γαλιλαία των Εθνών. 

Και εκεί μάλιστα πηγαίνοντας, προσέξτε, συνεχίζει το κήρυγμα του Ιωάννη. Το κείμενο που τι λέει; «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Έχει πολλά άλλα να πει, πολλά περισσότερα να πει. Αλλά ο πρώτος του λόγος είναι συνδετικός με αυτά που λέει ο Ιωάννης. Δεν περιφρονεί ό, τι γινόταν μέχρι εκεί. Και από εκεί και μετά αρχίζει, να δώσει τη συνέχεια. Είναι αυτό το καταπληκτικό: που δίνει τη συνέχεια· ότι όποια αλλαγή και να γίνει πρέπει να στηριχτεί σε μια προηγούμενη έστω καλή έκφραση. Και από εκεί ο Χριστός ξεκινάει και εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται ως φως πια και δεν έρχεται να αλλάξει με έναν αυταρχικό, βίαιο, χυδαίο τρόπο, που σας είπα, επαναστατικό τρόπο, την ιστορία του κόσμου. 

Έρχεται να αποκαλυφθεί ως φως, σε αυτούς που κάθονται στη χώρα και τη σκιά θανάτου. Γιατί η ιστορία είναι αυτή. Τα έργα τους, τα αποτυχημένα, τα ημιτελή, τα ατελή ή τα εγωιστικά πετυχημένα να μπουν μέσα στο φως όπου τα πράγματα θα αποκαλυφθούν. Θα δουν και τον εαυτό τους, θα δουν και τα έργα τους. Και πια θα αναμετρηθούν μέσα από ένα φως που έχουν τα πράγματα και όχι μέσα σε ένα χώρο σκοταδιού. Έτσι κάνουμε πολλές φορές. Τα κάνουμε όλα μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να αποκαλύπτεται στη ζωή μας ο Θεός και τότε και τα πετυχημένα είναι αποτυχημένα. Και αποκαλύπτεται πια με ένα μυστικό τρόπο, βλέπετε, σεβαστικό τρόπο, για την ιστορία, για τους ανθρώπους, για τις δομές του κόσμου, για τις εξουσίες του κόσμου. Τελείως μυστικά έρχεται ο Χριστός και αποκαλύπτεται το φως Του, όπου οι άλλοι να έχουν ευκαιρία να αναμετρηθούν με το φως. Και όχι με μια αντίπαλη δύναμη, ένα αντίπαλο δέος ή με μια άλλη δύναμη η οποία τους επιβουλεύεται, κάποια αρχική εξουσία. Και εδώ ακριβώς γίνονται οι αλλαγές οι μεγάλες, όπου έρχονται ως φως. Και πια το κείμενο μάς προκαλεί! Γιατί η απαίτηση για αλλαγή δεν είναι απλώς απαίτηση που λειτουργεί τα δομικά στοιχεία, ξέρω εγώ, πολιτευμάτων ή οικονομικών συστημάτων που απαιτούν τις αλλαγές. Εδώ χρειάζεται μια αλλαγή να γίνει βαθιά, ζυμωτικά. Και αυτό μπορεί να γίνει στα οποιαδήποτε περιβάλλοντα τα οποία ζούμε. Όπου γίνεται με έναν τελείως μυστικό τρόπο, ζυμωτικά, όπου έρχεται να αποκαλυφθεί πρώτα το φως και να αξιοποιηθεί και το στοιχειωδώς καλό που υπάρχει. Και εκεί πάνω δομείται η συνέχεια και το υπόλοιπο και τότε μπορεί αυτές οι αλλαγές να είναι μεταμορφωτικές και φωτεινές αλλαγές. Όλα τα άλλα απλώς είναι επαναστάσεις οι οποίες οδηγούνε σε μια χειρότερη ταραχή τον κόσμο. 

Αυτό λοιπόν το ξεκίνημα του Χριστού δίνει ένα ουσιαστικό έναυσμα για τα οποιαδήποτε δικά μας ξεκινήματα. Οτιδήποτε καινούργιο αναλαμβάνουμε ή οτιδήποτε καινούργιο θέλουμε να κάνουμε ή οποιαδήποτε αποκατάσταση κάποιου φθαρμένου θέλουμε να κάνουμε στη ζωή - που είναι δεκάδες τα φθαρμένα, γύρω μας και τα δικά μας - απαιτείται πια να γίνουν έτσι, με αυτόν τον τρόπο. Ο τρόπος είναι πολύ βαθύς, είναι καμιά φορά χρονοβόρος, αλλά είναι ζυμωτικός, και ό,τι δεν είναι ζυμωτικό είναι ακριβώς πεθαμένο, λειτουργεί ακόμη το χώρο του θανάτου. 

Και στη ζωή μας μέσα, εν μυστικώ τρόπω, λειτουργιέται η ζωή εν Τάφω και λειτουργιέται η Ανάσταση, με ένα μυστικό τρόπο. Και αυτό είναι που περιμένει ο Χριστός από μας για την βαθιά αλλαγή της υπάρξεώς μας και όλων μεταγενέστερα τον δομών του κόσμου. Κρατήστε, παρακαλώ, αυτό το λιτό, ταπεινό ευαγγελικό κείμενο, που αναγνώστηκε και ως «Ανάγνωσμα της Κυριακής μετά τα Φώτα», για να μπορείτε να κάνετε άλλες προσεγγίσεις στα πράγματα της ζωής σας και αλλιώς να λύνετε τα προβλήματά σας και αλλιώς να παρεμβαίνετε στα πράγματα του κόσμου: με πολύ σεβασμό, με πολύ βαθιά επίγνωση των γεγονότων και πάντοτε μέσα από το φως του Χριστού.

 

Φιλολογική επιμέλεια κειμένου

Ελένη Κονδύλη

※

Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα :  www.floga.gr  

Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ - π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 4ο, στίχοι 12 ἕως 17, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 14-1-2007.

Πόσο ἁπλό λιτό καί σύντομο ἦταν τό εὐαγγελικό κείμενο πού ἀκούσατε. Ἄν κάποιος τό πλησιάσει γιά νά τό προσεγγίσει ἑρμηνευτικά, ἄλλο τόσο πολυσύνθετο μέν θά τό βρεῖ, ἀλλά ταυτόχρονα καί βαθύτατα ἐκκλησιολογικό καί ἀναφερόμενο στήν πνευματική μας ζωή θά τό καταλάβει πώς εἶναι. Εἶπα πώς τό κείμενο εἶναι πολυσύνθετο, γιατί ἀκουμπάει τά θέματα τῆς ἐκκλησιολογίας μας, δηλαδή πῶς ζεῖ ἡ Ἐκκλησία μας, καί ταυτόχρονα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. 

Νά τό δοῦμε λοιπόν κάτω ἀπό αὐτήν τήν προοπτική, χωρίς νά ξεχάσουμε τήν ἁπλή του πορεία. Μαθαίνει ὁ Χριστός πώς συνελήφθη ὁ Ἰωάννης, πηγαίνει σέ κάποια ὅρια τῆς Γαλιλαίας, κάπου ὑπάρχουν τά ὅρια τῆς χώρας αὐτῆς, καί ἐκεῖ μᾶς θυμίζει τό κείμενο τήν προφητεία τοῦ Ἡσαΐου γι᾿ αὐτούς πού κάθονται «ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου»· καί ὁ Χριστός λέει «μετανοεῖτε». Νά μποῦμε λοιπόν στήν ἔκφραση, προσπαθώντας νά ἑρμηνεύσουμε τήν ἐκκλησιολογική καί ταυτόχρονα πνευματική πορεία πού μᾶς χαράσσει αὐτό τό κείμενο. 

Προσέξτε, ξεκινᾶ τό κείμενο ἀπό τήν πρόταση τοῦ ὅτι ὁ Χριστός μόλις μαθαίνει ὅτι συνελήφθη ὁ Ἰωάννης ἀλλάζει ἕναν τόπο καί ἐκεῖ πού πάει εἶναι τά ὅρια τῆς Ζαβουλών, καί μάλιστα τή χαρακτηρίζει «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν». Ἐδῶ ἀλλάζει κάτι. Ὅπως ξέρετε ὅλοι, ὁ Πρόδρομος εἶναι τό μεταίχμιο μεταξύ Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. Κάτι ἀλλάζει ἐδῶ, ἦρθε ὁ καινούργιος κόσμος τοῦ Θεοῦ. Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἐκκλησιολογικά εἶναι μιά προετοιμασία τῆς Ἐκκλησίας μας, μιά πολύ βαθιά προετοιμασία, καί αὐτή ἡ προετοιμασία ἀπαιτοῦσε ἕναν κλειστό Ἰσραήλ. Δέν ἦταν ἕτοιμος νά ἀνοιχθεῖ πρός τά ἔξω· ἐξάλλου δέν εἶχε νά κηρύξει καί τήν Ἀνάσταση - γιατί ἐκεῖ πέρα στηρίζεται τό κήρυγμα. Εἶναι λοιπόν μιά προετοιμασία. Ταυτόχρονα καί ἐμεῖς στήν πνευματική μας ζωή, λένε οἱ Πατέρες πού ἑρμηνεύουν τό κείμενο, κάνουμε πολλές φορές μιά τέτοια βαθιά προετοιμασία γιά νά μποροῦμε νά λειτουργήσουμε τό παρακάτω τῆς ζωῆς μας. 

Νά λοιπόν, μόλις κλείνει αὐτή ἡ περίοδος προετοιμασίας, ὁ Χριστός μετατίθεται γεωγραφικά καί πηγαίνει στά ὅρια -προσέξτε- στή Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν. Πράγματι ἡ Γαλιλαία τότε ἦταν ἕνας χῶρος, ἄς τό πῶ ἔτσι, «διεθνής» κατά τά μέτρα τῆς σημερινῆς ὁρολογίας, ὅπου γινόταν ἡ ἀναμέτρηση τῶν ἐθνῶν. Σέ αὐτόν τόν χῶρο λοιπόν τῆς Γαλιλαίας τῶν ἐθνῶν ὁ Χριστός ἀρχίζει τήν ἀναμέτρηση τῆς Ἐκκλησίας μέ τά ἄλλα τά ἔθνη -κάτι ὁποῖο δέν τό γνώρισε ἡ Συναγωγή· ἦταν χῶρος κλειστός- καί ἀρχίζει τό ἄνοιγμα. Θά τολμοῦσα νά πῶ, ἐκκλησιολογικά, χωρίς αὐτό τό ἄνοιγμα ἡ Ἐκκλησία ἀναιρεῖ τόν ἑαυτό της. Χωρίς αὐτό τό ἄνοιγμα ἡ Ἐκκλησία παύει νά εἶναι Ἐκκλησία. Χωρίς τήν κατανόηση τοῦ ἄλλου, τοῦ ξένου, τῆς Γαλιλαίας τῶν ἐθνῶν, τήν ὁποία σήμερα τή ζοῦμε πάρα πολύ ἔντονα καί πολύ ἐκρηκτικά σέ ὅλες τίς διαστάσεις τῶν πόλεών μας, ἀναιροῦμε τόν ἑαυτό μας, τήν πνευματική μας ζωή ταυτόχρονα καί τήν ἐκκλησιολογία μας. Ἡ Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, τό σήμερα ὅπως βιώνεται [εἶναι] καί μιά ἐκκλησιολογική ἀπαίτηση καί ταυτόχρονα μιά πνευματική προσωπική ἀπαίτηση. Ἡ κατανόηση τοῦ ἄλλου - καί τοῦ σύνεγγυς, ἀλλά καί τοῦ ξένου, τοῦ ἀλλόκοτου, τοῦ ἄλλου πολιτισμοῦ. 

Καί μέσα σ᾿ αὐτή τήν πορεία τοῦ κειμένου, τό κείμενο μᾶς θυμίζει τό τοῦ Ἡσαΐα [Ἡσαΐας, 9:1-2], πού εἶναι βαθιά προφητικό, πού λέει «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει». Προσέξτε, «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει» καί μετά λέει «τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου». Ἀναφέρεται σέ δύο καταστάσεις. Ὑπάρχει ἕνας λαός πού κάθεται στό σκοτάδι. Εἶναι ὁ λαός τοῦ Θεοῦ μέν, τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐσκοτισμένο νοῦ. Ἄκουσε καί δέν κατάλαβε, ἀλλά εἶναι ὁ λαός. Καί μετά ὑπάρχουν οἱ καθήμενοι «ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου», πού εἶναι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, ἀλλά ὅλοι βρίσκονται σέ ἕνα σκοτάδι καί μάλιστα στή σκιά θανάτου ἡ δεύτερη κατηγορία. Καί ἔρχεται ὁ Χριστός νά κάνει ἕνα ξεκαθάρισμα τῆς καταστάσεως, πώς πρέπει νά καθαρίσει ὁ νοῦς καί ταυτόχρονα νά ξεπεραστεῖ ἡ σκιά τοῦ θανάτου. Ὁ Χριστός αὐτό τό κάνει, γι᾿ αὐτό σᾶς εἶπα, χωρίς τό κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως δέν ἔχουμε νά ποῦμε τίποτε στόν κόσμο σάν εὐαγγελικό κήρυγμα, σάν ἀποστολή πρός τόν κόσμο, ἀλλά ταυτόχρονα χωρίς τή βαθιά παρέμβαση τή θεραπευτική τῆς θεραπείας τοῦ σκοτισμένου νοός μας. Ἔτσι, τό κείμενο ἐδῶ πέρα παρεμβαίνει μέ τόν Ἡσαΐα καί δηλώνει τί εἶναι αὐτό πού κάνουμε πιά. Μετά ἀπό τό κλείσιμο, τήν προετοιμασία μας, αὐτό τό ἄνοιγμα ποῦ ὁδηγεῖ τά πράγματα; Σέ μιά ταυτόχρονη πορεία ἐκκλησιολογική, ἡ ὁποία δηλώνει ἀνάσταση καί τό ζεῖ ὡς ἀνάσταση τό γεγονός τοῦ Χριστοῦ, καί ταυτόχρονα μιά βαθιά θεραπευτική τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου τοῦ ἐσκοτισμένου λαοῦ, πού ἔχει ἐσκοτισμένο νοῦ. 

Καί ὅλη αὐτή ἡ πορεία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀνοίγεται πιά, ἔχει τό ἁπλό, βαθύ ἀλλά καί οὐσιαστικό ἐκρηκτικό κήρυγμα «μετανοεῖτε· ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Αὐτό ἔχουμε νά ποῦμε, καί σάν Ἐκκλησία φυσικά, ἀλλά καί προσωπικά σάν χριστιανοί πού ζοῦμε στόν κόσμο. Βλέπετε ἡ μετάνοια, ἀλλαγή, ὁ νοῦς νά πάει παρακάτω, ἡ μετάθεση τοῦ νοός σέ ἄλλα πράγματα, ἡ βαθιά ἀλλαγή τῆς ζωῆς. Προετοιμάστηκες, κλείστηκες. Ποῦ θά πάει αὐτό; Τί θά δηλώσει; Αὐτό θά εἶναι κάτι ἐκρηκτικό πού θά ἀλλάξει τόν κόσμο; Ἡ μετάνοια καί ταυτόχρονα «ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Ἐμεῖς αὐτό ἔχουμε νά φωνάξουμε στόν κόσμο. Ἡ ζωή μας, ἡ βιοτή μας, τό ἦθος μας, ὁ πολιτισμός μας, οἱ νόμοι μας, ὅλα αὐτά πρέπει νά εἶναι χαραγμένα κάτω ἀπό αὐτό τό μήνυμα. «Μετανοεῖτε» -μιά βαθιά ἀλλαγή, οὐσιαστική ἀλλαγή, νά πάει ὁ νοῦς παρακάτω- καί ταυτόχρονα «ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». 

Ἄν αὐτό δέν τό κηρύττουμε μέ τό ἦθος μας, ἄν δέν ἀποκαλύπτουμε ὅτι ὑπάρχει ἐδῶ κάτι ἄλλο. Κάτι τό ὁποῖο οὐσιαστικά τροποποιεῖ τά κύτταρα, τά γονίδια τοῦ κόσμου, τούς δηλώνει κάτι ἄλλο. Ἄν μείνουμε στατικοί στά προηγούμενα, σέ ὁποιαδήποτε στατικότητα εἴχαμε μάθει, σέ ὁποιαδήποτε ἠθικολογία προσκοπική εἴχαμε μάθει καί δέν δηλώσουμε μέ τή ζωή μας αὐτή τή μετάνοια καί αὐτό τό «ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», ἐμεῖς καί ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία, τότε ἀποτύχαμε, τότε αὐτό πού κάνει ὁ Χριστός εἶναι μιά ἱστορία φιλολογική, εἶναι μιά ἱστορία πού δέν μᾶς ἀγγίζει. Οὔτε ἐμᾶς ἀγγίζει, οὔτε τήν κοινωνία μας, ἀλλά οὔτε καί τούς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις· καί φυσικά δέν πιάνει καθόλου τή Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν. Καί θά γίνεται πιό σκοτισμένη καί πιό βαθιά ἀρρωστημένη ἡ Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν. 

Τό κείμενο λοιπόν εἶναι συγκλονιστικό πραγματικά, γιατί μᾶς προτείνει μιά εὐθύνη, μᾶς ἀποκαλύπτει μιά εὐθύνη. Ἐρεθίζει τό νοῦ μας καί ξυπνάει πολύ βαθιά πράγματα πού ἔχουμε μέσα μας καί τά ἔχουμε ξεχάσει. Ἡ εὐθύνη μας γιά τή δική μας μέν πνευματική πορεία καί ἡ εὐθύνη ὁλόκληρη τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ σώματος αὐτοῦ ὁλόκληρου στό ὁποῖο μετέχουμε σάν κύτταρα, γιά νά ἀποκαλύψουμε αὐτό τό ἐκρηκτικό μέγεθος, πού λέγεται «ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

(Πηγή: http://www.floga.gr/50/01/01/2006-7/08_200701140101.asp)

10 Ιανουαρίου - Συναξαριστής Ινδίκτου

 

ο Αφέντης Χριστός

 

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ 

Πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

Αθήνα, 7 Ιανουαρίου 2022 

Δε θα μπορούσε να τελειώσει η πανήγυρις μας παρά με το Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού, του αγαπημένου και επιστηθίου φίλου του Κυρίου μας. 

Και ενώ όλες τις άλλες ημέρες και στις ώρες των Θεοφανείων και όλα αυτά μας συνόδευε ο Μάρκος, ο Λουκάς, ο Ματθαίος και τα λοιπά, σήμερα τελευταία, εορτή των Θεοφανείων μας ήρθε ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο οποίος του αρέσει να κάνει λογοπαίγνιο. 

Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεό και Θεός είναι ο Λόγος.

Και τον βλέπουμε να το κάνει αυτό και να θεολογεί και να λέει : 

Οὗτός ἐστιν ὑπὲρ οὗ ἐγὼ εἶπον  ᾽Οπίσω μου ἔρχεται ἀνὴρ ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν , ὅτι πρῶτός μου ἦν 

Πίσω μου έρχεται Αυτός που ήταν μπροστά μου γιατί ήταν πρώτος από μένα. Ήταν πρώτος από μένα. Ενώ γεννήθηκε πρώτος ο Ιωάννης αλλά τι εννοεί; 

Είδες, πρωτότοκος της Οικουμένης ο Θεός.

η συνέχεια εδώ : ο Αφέντης Χριστός 

9 Ιανουαρίου - Συναξαριστής Ινδίκτου

 

8 Ιανουαρίου - Συναξαριστής Ινδίκτου