Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΣΙΛΟΥΑΝΟΝ ΤΟΝ ΑΘΩΝΙΤΗΝ



ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ
ΣΙΛΟΥΑΝΟΝ
ΤΟΝ
ΑΘΩΝΙΤΗΝ

«Χαροποίησον,   Κύριε,   δι  τς   λεύσεως  τοῦ Πνεύματός Σου τοῦ γίου πσαν ψυχν θλιβομένην».




Ελογήσαντος τοῦ ερέως, τ Κύριε εσάκουσον, Θες Κύριος κα τ Τροπάριον.
Ἦχος δ'. ψωθείς.

Ὁ νον κρατήσας ες κατώτατα δου, κα νελθν τ ταπεινώσει ες ψος, θεωριν τ Χάριτι σεπτ Σιλουανέ, δέχου τος προστρέχοντας, πατρικαῖς σου πρεσβείαις, δίδου πεῖραν Πνεύματος, λογισμν μετανοίας, ὅπως τ γνώσει Πάτερ τοῦ Θεοῦ, ξιωθμεν, τς νω συστάσεως.

Δόξα, τ ατό. Κα νῦν. Θεοτοκίον,
Ο σιωπήσομεν...
Ό Ν' ψαλμς κα ετα Κανών, ο κροστιχς·
«Διψητικς ξίωσον, ζητεῖν Θεόν, Πάτερ.
(θανάσιος)».

δ α'. Ἦχς πλ. δ'. γρὰν διοδεύσας.

Διψντες τν Χάριν τοῦ ησοῦ, προστρέχομεν πίστει, σοί, Πάτερ Σιλουανέ, πρεσβείαις γίαις σου χορήγει, τάς δωρες κα μῖν Θείου Πνεύματος.

Ἱλέωσαι Πάτερ τν γαθόν, Δεσπότην κα δίδου, τς ερήνης γκαινισμόν, καρδίαις ζητούσαις τν γαλήνην, ν περ παρέχει τ Πνεῦμα τ γιον.

Ψυχς ποκάθαρον τν παθν, τρισόλβιε Πάτερ, κα οκίας φωτολαμπεῖς, νάδειξον ταύτας Παρακλήτου, ς τν ψυχήν σου τελείως κάθηρας.

Θεοτοκίον.

Ἣν σχες ταπείνωσιν ληθ, Παρθένε παράσχου, σος οκέταις γκατοικεν, γενέσθαι δ πάντας κατ χάριν, τοῦ γλυκυτάτου Υοῦ σου σκηνώματα.

δ γ'. Ορανίας ψῖδος.

Τν σφοδράν σου γάπην, πρς τν Θεν δειξας, δι μετανοίας ρίστης, μακαριώτατε, ρον σου θέμενος, μ προσβαλεν Τούτ τι, κουσίῳ πταίσματι παραπτώματι.

Ἰησοῦ πικλήσει, τ ζωηρ σέσωσαι, ὅτε λυττώτων σοι κύων, Πάτερ προσήγγισε, διό με λύτρωσαι, κ τοῦ κυνς διαβόλου, προσευχν διδάσκων μοι τν διάλειπτον.

Κεκμηκότα με Πάτερ, κ πονηρν πράξεων, στσον κα νόρθωσον πάλιν τ μεσιτείᾳ σου, σ γρ φιλάνθρωπα, κ δωρες χεις σπλάγχνα, περ μοι πίδειξαι, να δοξάζω σε.

Θεοτοκίον.

ς τν ὄφιν Παρθένε, τν πονηρν λασας, π Συμεν νυπνί, πάντοτε δίωκε, π καρδίας μου, τάς καθάρτους ννοίας, σκεῦος  καθαρώτατον, ποδεικνῦσα με.

Διάσωσον, Σιλουαν σας πρεσβείαις τος σος κέτας,  π  παντοίων  πηρειν πονηρν, κα φύλαττε ατούς, ν τ Χάριτι τοῦ Κυρίου.

Ἐπίβλεψον, ν εμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, π τν μν χαλεπν τοῦ σώματος κάκωσιν, κα ασαι τς ψυχς μου τ λγος.
 
Ατησις π το ερέως κα τ κάθισμα.
χος β'. Πρεσβεία θερμή.

Πρεσβείας τὰς σάς, πλουτοῦντες Παμμακάριστε, κινδύνων εί, λυτρούμεθα ο δοῦλοί σου, κα Θεν γνωρίζοντες, δι Χάριτος σιώτατε, Σιλουαν κ ψυχς, τν μνον σοι ναπέμπομεν.

δ δ'. Εσακήκοα Κύριε.

Σταθερν ς πέδειξας, φεσίν σου Πάτερ φιερώσεως, οτω πάντοτε τν δοῦλόν σου, πολιτεύεσθαι Θε ξίωσον.

δου Πάτερ κύκλωσαν, φλόγες τν καρδίαν μετανοοσάν σουν  με λύτρωσαι τν τάλανα, δροσισμν παρέχων Χάριτος.

Ξένς γέγονας σιε, τν σταυρν ράμενος  θείου Σχήματος, τν Χριστν οκεῖον χων σοι, με παρρησίᾳ σου οκείωσον.

Θεοτοκίον.

Ἱερν ς νάθημα, δέδεξαι Παρθένε ν θεί Ἄθωνι, τν σν δοῦλον κατασκέπουσα, μητρικ σου σκέπῃ, με σκέπασον.

δὴ ε'.  Φώτισον μς.
  
Ὤφθη σοι Χριστός, τ πολέμ τονήσαντι, καὶ ψυχς λλοίωσε σχύν, ν τονοντι, ντιλήπτορα παράσχου μοι.

Σμα κα ψυχή, εληφότα θείαν ὅρασιν, νενεώθησάν σου Πάτερ εθύς, κἀμοῦ κραυγάζω, νανεούσθω σω νθρωπος.

μμα νοερόν, σπερ γγελος τήρησας, ν γρυπνίαις κτηκόμενος, ν νήψει Πάτερ, διό με νήφειν καταξίωσον.
Θεοτοκίον.
Νέωσον τν νον, καὶ καρδίαν μου Θεόνυμφε, γκατασπείρουσα τ σπέρμα εχς, ς εὐχομένῳ, τ σί ξένως σπειρας.

δ στ'. Τν δέησιν κχεῶ.
Ζωήν σου, τος δελφος οόμενος, δι' ν ερισκες Θεν τν Πατέρα, Σιλουανέ, διηκόνεις προθύμως, ατοῖς τν Χάριν λαμβάνων τοῦ Πνεύματος, δι κἀμὲ παρακαλ, βλέπειν πάντας ς σ καταξίωσον.

Ἠλόγησας, τς φθαρτς σου φύσεως, κα γνας πρ μέτρον τέλεις, φόβον ν ν, χων μήπως κπέσς, τς ησο γαπήσεως σιε, ς πάντοτε μν ψυχήν, ξαρτᾶσθαι εχαῖς σου μοι δώρησαι.

Τηρήσας σου, ες τοῦ δου πέταυρα, λογισμν μακαριώτατε Πάτερ, τς γαθς, τοῦ Σωτρος λπίδος, μ μακρυνθναι ξίωσαι σιε, δι βοῶ σοι κ ψυχς, ργασίαν τοιαύτην ργάζοιμι.

Θεοτοκίον.
  
Ἐλέους σου, μητρικο πήλαυσεν, θεράπων   σου Παρθένε Κυρία, καὶ γρ οδείς, μετ πόθου προσπίπτων, οκ ν κενς πορευθείη τς χάριτος, ς δέομαι μελής, πολαῦσαι ν βί μου παντι.

Διάσωσον, Σιλουαν σας πρεσβείαις τος σος κέτας, π παντοίων πηρειν πονηρῶν, κα φύλαττε ατούς, ν τ Χάριτι τοῦ Κυρίου.

Ἄχραντε, δι λόγου τν Λόγον νερμηνεύτως, π' σχάτων τν μερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ς χουσα μητρικν παρρησίαν.

ατησις κα τ Κάθισμα.
Ἦχος δ'. Προστασία τν Χριστιανν.

Διὰ πείρας μαθν τ θεα μυστήρια, τν γάπην καλς πρς πάντας ναπέδειξας, ν κα νν Σιλουανέ, τος χρήζουσι πιστοῖς, κα
προστρέχουσι τ σῇ, μεσιτείᾳ πίδειξαι, πάθη ψυχν σωμάτων, πόρρω ποδιώκων, κα τν τοῦ Πνεύματος χαράν, παρέχων τν μισθον.

Προκείμενον.
                     Τίμιος ναντίον Κυρίου θάνατος τοῦ σίου Ατοῦ.

Στίχ. πομένων πέμεινα τν Κύριον κα προσέσχε μοι.
Εαγγέλιον.
κ τοῦ κατ Ματθαον (ια', 27-30)

Εἶπεν Κύριος τος αυτο μαθητας· πάντα   μοι παρεδόθη π τοῦ Πατρός μου κα οδες πιγινώσκει τν Υἱὸν ε μ Πατήρ, οδ τν Πατέρα τις πιγινώσκει ε μ Υἱὸς κα ἐὰν βούληται Υἱὸς ποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες ο κοπιντες κα πεφορτισμένοι, κἀγὼ ναπαύσω μς. Ἄρατε τν ζυγόν μου φ' μς κα μάθετε π' μοῦ, ὅτι πρός εμι κα ταπεινς τ καρδί κα ερήσετε νάπαυσιν ταῖς ψυχας μν. γρ ζυγός μου χρηστς κα τ φορτίον μου λαφρόν στι.

Δόξα. Τας τοῦ σοῦ  σίου.
Κα νῦν. Τας τς Θεοτόκου.
Ετα τ Προσόμοιον.
χος πλ. β'.  λην ποθέμενοι.

Στίχ. λεῆμον, λέησόν με Θεός, κατ τ μέγα λεός σου...

Ὅλην σου τν φεσιν, πρς τν Θεν νατείνας, δρόμον τς σκήσεως, Πάτερ σιώτατε διεπέρασας, καὶ δραγμος Χάριτος, ἀποδρέψας πόθ, νν πλουτες παναληθέστατα, τν κατόμμοιραν, τοῦ Εαγγελίου ς ερηται, δι κα τος προστρέχουσι, είθροις τν ημάτων σου πάρεχε, δροσισμν καρδίας, κα τρόπους μετανοίας ψευδοῦς, Σιλουαν θείου Πνεύματος, κττορ κα διδάσκαλε.
  
δ ζ.   Ο κ τς ουδαίας.

Ἱερν πολιτείαν τν μοναστν ᾔνυσας, Πάτερ ν πολλ κατανύξει, καὶ χων πάντοτε, πρ τν μμάτων σου, τν Παρουσίαν Κυρίου, ν κἀμὲ νώπιον, βλέπειν ξίωσον.

Νον τετήρηκας ξένον, τν κοσμικν πράξεων, κα θεωριν θεοφόρε, δι τοῦ Πνεύματος, συγκατερχόμενος, ταλαιπωρίαις τοῦ κόσμου, κα εχς ποιούμενος, ς κα νν ποίησον.

Θρηνδίας παρλθε τς τοῦ δμ σιε, χρόνος ὅτι νν πολαύεις, Οπερ πόθησας, λλὰ ς μείζονα, τν παρρησίαν κατέχων, τοῦ λαο μνημόνευε, φιλοψυχότατε.
Θεοτοκίον.

ν Σταυρ σταμένη, κεανν θλίψεως, χραντε βάστασας ὅμως, χαρς πεπλήρωσαι, ὅτε ώρακας, τν σν Υἱὸν ναστάντα, ς χαρς ξίωσον, λαν μνοῦντά Σε.
δ η'. Τν Βασιλέα.

Ορανωθέντες, χορς πάντων γίων, πρ κόσμου πρεσβεύετε παύστως, μα συνευχέτ, Σιλουαν τ θεί.
 
Νίκην ερίσκει, ταπεινν ως τέλους, τν  ψαύχενον διάθεσιν καρδίας, ν εχαῖς σου Πάτερ, εὕροιμεν μνηταί σου.                                  

Ὢ τῆς φράστου, φιλανθρωπίας Δεσπότου,   τοῦ παρέχοντος παράκλησιν τος δούλοις, Χάριν Παρακλήτου, πρεσβείαις τν γίων.
Θεοτοκίον.
Πάλιν Παρθένε, προσπίπτοντά με προσδέχου, ξαιτούμενον τν μαχον πρεσβείαν, δι' ς κα λπίζω, τυχεν τς σωτηρίας.

δὴ θ'. Κυρίως Θεοτόκον.

  Ἀγάπης τ ταμεῖον, σ καθικετεύω, Σιλουαν παμμακάριστε σιε, διπλν μοι ταύτην  παράσχου, τας μεσιτείαις σου.

Τν φύσιν περῆρας, Πνεύματι γί, κα πρ φύσιν ς γγελος ζησας, οὕτω βιον μνητάς σου, Πάτερ κέτευε.

Εφραίνομαι τρισμάκαρ,  βίον μελετν σου, κα τοῦ Κυρίου ρν μέγα λεος, Σιλουαν σωθναι, κἀμὲ ξίωσον.
 
ημάτων πορήσας, μίαν νακράζω, φωνν κέτιδα Πάτερ μακάριε, τν κόσμον παντα γνναι, Πνεύματι Κύριον.

Θεοτοκίον.

Ατοῦντί μοι τ φς Σου, τ σκοτισμένῳ, Φωτοκυτορ κτνα κατάπεμψον, κα Βασιλείας φωτός με, μέτοχον ποίησον.

Ετα τ ξιον στι κα τ Μεγαλυνάρια.

Τν τς μετανοίας καθηγητήν, κα φωτς κτίστου, πλανέστατον μυητήν, Πνεύματος γίου, διδάσκαλον καὶ οκον, Σιλουανν ν μνοις, νευφημήσωμεν.

σπειρας ν δάκρυσι δαψιλῶς, Πάτερ θεοφόρε, ὅθεν δράγματα νν κρατν, ρετν τν θείων, χορήγει τος ατοῦσι, Σιλουαν
θεόφρον, καρπος τς Χάριτος.

Πνεμα τ Πανάγιον σας εχαῖς, γκαίνισον Πάτερ, τος τιμσί σε ελαβς, κα τν κόσμον πάντα, ξίωσον πλησθναι, τς γνώσεως Κυρίου, μακαριώτατε.

Πίστει προσκυνοῦντας Σιλουανέ, Λειψάνων σου θήκην, χαρισμάτων ζωοοποιῶν, πλήρωσον κα ζέσιν, πάναψον γάπης, να σε εγνωμόνως, πάντες δοξάζωμεν.
                                  Πσαι τν γγέλων αἱ στρατιαί...

Τ Τρισάγιον, τ συνήθη τροπάρια, κτενς κα πόλυσις, μεθ' ν τ ξς·

Ἦχος β'. τε κ τοῦ ξύλου σε.

Δός μοι, τν τοῦ Πνεύματος χαράν, δός μοι τς ἀγάπης Πάτερ, τν τελειότητα, δς τν πιπόθησιν, τοῦ γλυκυτάτου Χριστο, ρετν τν πληρότητα, ταπείνωσιν θείαν, να πνευματέμφορος, ὅλως δοξάζω σε, Ὄρους τοῦ γίου δόξα, κα τς κκλησίας τ στόμα, Σιλουαν θεομακάριστε.
Δέσποινα πρόσδεξαι...
Τν πσαν λπίδα μου...
κ παντοίων κινδύνων...
Τ πρεσβεί Κύριε...

  

Κα τέλος τ Δι' εχν.
Στίχοι κετικοί.


Πλήρωσον δος τοῦ θλίου μου βίου, Σιλουανέ, Πνεύματος Παναγίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email