Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 12 Ιουνίου του 2005
Στην πορεία από την Ανάληψη προς την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας με τη σημερινή ημέρα των Αγίων Πατέρων και, κατ’ εξοχήν κορυφαία θα έλεγα με το ευαγγελικό κείμενο του Ιωάννη που ακούσαμε πριν από λίγο, απαντάει σε ένα πολύ σπουδαίο, θα έλεγα το μοναδικό ερώτημα που χαρακτηρίζει το ζωή του κόσμου ή το μοναδικό άλυτο πρόβλημα – αν δεν γίνει κατανοητό αυτό που προτείνει το Ευαγγέλιο σήμερα.Προχωρούμε προς την Πεντηκοστή, που είναι αποκάλυψη του μυστηρίου της Εκκλησίας και, σήμερα, σε αυτόν τον εκτεταμένο λόγο-προσευχή του Χριστού μας προς τον Πατέρα Του, η κορύφωση του κειμένου έφτασε στη λέξη, τη γνωστή μεν αλλά μη βαθιά βιούμενη, που λέει Εκείνος, ότι «Πατέρα, εμείς ένα είμαστε, για να είναι και αυτοί ένα οι μαθηταί ολόκληροι»· και προκαλεί το θέμα της ενότητας της Εκκλησίας και του κόσμου. Και δεκάδες πολιτικές, κοινωνιολογικές, μπορεί και ψυχολογικές θεωρίες, που προσπαθούν να προσεγγίσουν την τραγωδία της μη ενότητας του κόσμου, του διχασμού, ποτέ τόσο απλά, τόσο λιτά, όπως το περιγράφει το κείμενο που ακούσαμε, [δεν] θα μπορούσαν να προσδιορίσουνε και τις αιτίες αλλά ταυτόχρονα και τη θεραπευτική αυτής της ενότητας, που είναι το παν για εμάς και ειδικά για την Εκκλησία μας.
Να δούμε τις απλές δομές και πτυχές, οι οποίες ορίζονται μέσα από το στόμα του Χριστού μας για αυτή την πρόκληση της ενότητας και τη θεραπευτική της μη ενότητας, που κάθε μέρα τη ζούμε και στο κοσμικό επίπεδο αλλά δυστυχώς και στον χώρο της Εκκλησίας μας. Λέξεις απλές που είναι οριστικές: πρώτα, πρώτα ο Χριστός ζητάει από τον Πατέρα να Τον δοξάσει – αυτό φαίνεται πάρα πολύ ωραίο, και ποιος δεν θέλει να δοξαστεί; όλοι αυτό το επιζητούμε – με τη μόνη διαφορά ότι στη Θεολογία των Πατέρων των ερμηνευτών, που αναφέρονται σε αυτή τη δόξα του Θεού, τη λέξη «δόξα» την ταυτίζουν με τον Σταυρό του Χριστού. Εξάλλου η παράδοση της αγιογραφίας μας θέλει πάνω από τον Εσταυρωμένο να γράφεται η φράση «Ο Βασιλεύς Της Δόξης». Η δόξα λοιπόν του Χριστού είναι ο Σταυρός Του. Και ζητάει από τον Πατέρα Του ακριβώς αυτό το έργο που Εκείνος Τον έστειλε να κάνει, να σηκώσει αυτόν τον Σταυρό που θα οδηγήσει στην ενότητα του κόσμου· να το φέρει εις πέρας. Πρώτο στοιχείο πολύ σπουδαίο λοιπόν: κακό δεν είναι να θέλεις τη δόξα, αλλά κακό είναι να τη θέλεις κάνοντας ένα άλμα, χωρίς να αντέξεις και να περάσεις από όποιους σταυρούς σού έταξε ο Χριστός να σηκώσεις σε αυτόν τον κόσμο. Και δεν αποκαθιστάς απλώς την ενότητα τού πολύ μικρού χώρου σου, που μπορεί να είναι η οικογένειά σου ή η γειτονιά σου, αλλά αποκαθιστάς ταυτόχρονα το μεγάλο ζητούμενο: την ενότητα της Εκκλησίας, το μεγάλο πρόβλημα πολλές φορές της ζωής της Εκκλησίας μας. Να, λοιπόν το πρώτο μέγεθος, το πρώτο σκαλοπάτι: να αντέξεις σταυρικά, αγλαοφανώς! Και στο τέλος, λέει το κείμενο, «για να χαίρονται αυτοί»· να χαίρονται, εν τω κόσμω όντες, τα πράγματα του κόσμου και να αποκαθίσταται η ενότητα.
Δεύτερο στοιχείο που οδηγεί σε αυτήν την ενότητα, λέει: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα». Βλέπετε, και πάλι εμείς κάνουμε ένα άλμα και θέλουμε να αυτο-φανερώσουμε το όνομά μας· ενώ γίνεται ένα ξεπέρασμα: «Εγώ φανέρωσα το όνομά Σου»· όπου, στον χώρο της Εκκλησίας, χωρίς να χάνουμε το πρόσωπό μας – και έτσι το βρίσκουμε το πρόσωπό μας – φανερώνουμε πρωτογενώς την αποκάλυψη που κάνει ο Χριστός μας στο Θεό μας. Και ταυτόχρονα αποκαλύπτουμε, σεβόμεθα, τιμούμε, τα πρόσωπα των άλλων γύρω μας. Καταργείται οποιαδήποτε εγωιστική απαίτηση για αυτο-φανέρωση, για αυτο-δοξασμό και πάμε στ’ άλλο επίπεδο, όπου μέσα απ’ αυτό, μέσα απ’ αυτό το πέρασμα προς τον άλλο, επειδή ακριβώς σέβεσαι, τιμάς, αγαπάς – πείτε το όπως θέλετε – τον άλλο, πρωτογενώς τον Θεό μας και μετά όλους τους άλλους που είναι εικόνες του Θεού γύρω Σου, αποκαθίσταται η ενότητα. Γιατί η έλλειψη ενότητας δηλώνει έλλειψη τέτοιου περάσματος, απλώς απαίτηση αυτοπροβολής δηλώνει.
Και λέει μετά ο Χριστός μας: «ἐτελείωσα τό ἔργον ὃ δέδωκάς μοι». Και πάλι το ίδιο πράγμα· ο καθένας μας έχει στο νου ένα έργο που έχει να κάνει σε αυτή τη ζωή. Μπορεί αυτό το έργο, αυτή η δουλειά που έχει να κάνει, αυτό το κάτι που έχει να κάνει, να μην είναι μόνο του, αυτοτελώς, αμαρτωλό. Αλλά αν αυτό δεν εντάσσεται μέσα σε αυτή τη φανέρωση του ονόματος του Θεού, τότε γίνεται έργο εγωιστικό και αποσπασματικό. Και πάλι πολλές φορές μέσα στην Εκκλησία, η χαμένη ενότητα «απαιτεί» στις δικές μας ομάδες ανθρώπων να κάνουν «το δικό τους», προσπαθώντας δήθεν να εξυπηρετήσουν το έργο του Θεού, και ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το πρόσωπό τους και το δικό τους έργο και όχι αυτό που θέλει ο Θεός από εμάς, και γι’ αυτό εκείνοι είναι εν τω κόσμω, και αυτό το ζούμε στον κόσμο. Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο ζώντες, αυτό ακριβώς το μέγεθος θα ζήσουμε, για να βάλουμε το δικό μας «πετραδάκι» στην ενότητα του κόσμου και στην ενότητα της Εκκλησίας: «Πάτερ, κάνε να είναι αυτοί ενωμένοι όπως είμαστε εμείς»· προσευχή μεγάλη, απαίτηση μεγάλη, πρόκληση μεγάλη, θα τολμούσα να πω, για την καθημερινότητα της ζωής μας. Και ακόμη περισσότερο, το τονίζω, για την καθημερινότητα της βιώσεως του μυστήριου της Εκκλησίας, όπως αποκαλύπτεται μες στον κόσμο και όπως βιώνεται μες στον κόσμο.
Και αυτό έχει να δώσει η Εκκλησία στον κόσμο: την αγλαοφανή ενότητα των ελευθέρων προσώπων, που ελευθέρως σταυρώνονται, φανερώνουν το πρόσωπο του Θεού, τελειώνουν το θέλημά Του και τότε και αυτοί χαίρονται, όπως λέει το κείμενο, και ταυτόχρονα αποκαλύπτεται ο Θεός μας, η αγία Τριάδα και ολόκληρη η ενότητα του κόσμου.
※
Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα : www.floga.gr
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου