Γιατί, όταν βαδίζω στην έρημο,φοβάμαι;

Κάποιος ρώτησε ένα γέροντα:  Γιατί, όταν βαδίζω στην έρημο, φοβάμαι; Εκείνος αποκρίθηκε: Γιατί ακόμη ζεις.

 ***

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον γέροντα: «Τι να κάνω, πάτερ, πού δειλιάζω τις νύχτες;» 

Ο γέροντας του αποκρίθηκε «Οι κάτοικοι της πόλης φοβούνται τούς βαρβάρους όσον καιρό δεν έχουν τη βοήθεια του βασιλιά. Όταν όμως πληροφορηθούν ότι έφτασε στην πόλη είτε στρατιωτικός διοικητής είτε στρατηγός, δεν νοιάζονται πια γιατί ξέρουν ότι εκείνοι θα φροντίσουν γι’ αυτούς. Ακόμη και αν ακούσουν ότι επαναστάτησαν βάρβαροι, δεν ανησυχούν, γιατί έχουν ποιόν να πολεμήσει για χάρη τους. Και εμείς λοιπόν, αν πιστεύουμε στον Θεό, δεν φοβόμαστε τούς δαίμονες, γιατί ο Θεός στέλνει σ’ εμάς τη βοήθειά του και διασκορπίζει όλους τούς εχθρούς μας».

Ευεργετινός,

λόγοι και διδασκαλίες αγίων πατέρων, 

Δ΄Εκδόσεις: 

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γινόμαστε χριστιανοί όχι για να διευκολύνουμε τη σταδιοδρομία μας πάνω στη γη, αλλά γιατί «ο Θεός αγάπη εστί». Στη χριστιανική ζωή δεν είμαστε ευτυχείς παρά μόνον εξ αιτίας του Χριστού και εξ αιτίας της επιγνώσεως ότι Αυτός είναι η Αλήθεια. Για κανένα άλλο λόγο.

 Γέρων Σωφρόνιος

Μαθητεία στην ευλάβεια

Δεν είναι καθόλου εύκολο να αρχίσει την προσευχή εθελούσια μέσα στην πόλη αν επέτρεψες στο νου σου να σκορπιστεί στα πράγματα και τις μέριμνες του κόσμου.

Για τον λόγο αυτό η μητέρα Εκκλησία με μικρά κόκκινα γράμματα γράφει: «από του ύπνου εγερθείς και εξαναστάς της κλίνης, στήθι μετ’ ευλαβείας και φόβο Θεού, και είπε». Αυτή η ευλάβεια και ο φόβος του Θεού με την οποία το μικρό ωρολόγιο μας προτρέπει να σταθούμε μπροστά στον Θεό στην αρχή της ημέρας μας είναι που πρέπει να αποκτήσουμε για να μπορέσουμε να πορευθούμε μέσα στον κόσμο σύμφωνα με το θέλημα Του.

Και που την βρίσκει κανείς την ευλάβεια!Πως και πού μαθαίνει κάποιος να είναι ευ-λαβείς; Να λαμβάνει με καλή διάθεση δηλαδή. Ερωτήματα που γράφοντας θέτω στον εαυτό μου και που οι απαντήσεις τους δεν είναι καθόλου εύκολο να αναζητηθούν στα λεξικά.

Αν κανείς γνωρίζει ας γράψει κάτι… για την ώρα θα αρχίσω μια αναζήτηση στα βιβλία που έχω στο ράφι της βιβλιοθήκης. Βιβλία  που δεν είναι επιστημονικά, που ο κόσμος αδιαφορεί για αυτά.Βιβλία που ερμηνεύουν τις λέξεις και οπτικόποιούν τα νοήματα, που σε προτρέπουν να ζήσεις την απάντηση και όχι απλά να την κατανοήσεις εγκεφαλικά…

Και γράφοντας όλα αυτά σκέφτομαι μπας, λέω μπας και η απάντηση στην πρακτική εφαρμογή του στήθι μετ’ ευλαβείας βρίσκεται στην καθημερινή ανάγνωση της πρωινής μας προσευχής .

Στα μοναστήρια τα περισσότερα αναγνώσματα τα διαβάζουν οι δόκιμοι. Η καθημερινή ανάγνωση μέσα στο σκοτάδι, η νύστα, τα χασμουρητά, ο σκοτισμένος μας νους έχει ανάγκη να μαθητεύσει σε στάση προσευχής στο αναλόγιο. Να μάθει να λαμβάνει καλός, με ευλάβεια δηλαδή τα λόγια της Εκκλησίας, τα λόγια της προσευχής…

Η καθημερινή ανάγνωση της προσευχής με φόβο Θεού στην αρχή της ημέρας μας είναι μαθητεία στην ευλάβεια.

Ας κάνουμε αρχή, έστω και με αυτά τα λίγα και απλά λόγια που το μικρό ωρολόγια μας προτρέπει να ψιθυρίσουμε μπροστά στο εικόνισμα σε μια γωνία του δωματίου μας, σε μια γωνία της καρδιάς μας, σε μια γωνιά της πόλης μας. Δεν είναι εύκολο, ούτε δύσκολο είναι απλό όμως να αρχίζεις να υποδέχεσαι την μέρα που σου προσφέρετε μαθητεύοντας στην ευλάβεια…

πως εννοείς την Ελευθερία στην πράξη;

 http://froudarakis1.blogspot.gr/

Ερώτηση του ιδίου:

Πες μου, δέσποτα, πως εννοείς την Ελευθερία στην πράξη; Και πως πρέπει να τη χρησιμοποιούμε;

Απόκριση Ιωάννου:

Ελευθερία είναι η αλήθεια που λέγεται φανερά. Μπορεί δηλαδή κάποιος να έχει ανάγκη από τροφή, από ένα ρούχο η γενικά από κάποιο άλλο πράγμα. Αυτός οφείλει να το ζητήσει άπ’ αυτόν που έχει την εξουσία να του το δώσει. Πρέπει δε να ζητάμε να λειτουργείται αυτού του είδους η Ελευθερία από πρόσωπα που δεν σκανδαλίζονται μ’ αυτήν. Διότι δεν οικοδομούνται όλοι, λειτουργώντας την. Αυτός που έχει διάκριση, οικοδομείται και χαίρεται. Αυτός όμως που δεν έχει, σκανδαλίζεται. Γι΄ αυτό έχει υποχρέωση αυτός που κάνει χρήση μιας τέτοιας ελευθερίας, να μην τη χρησιμοποιεί εμπαθώς, δηλαδή για την Ικανοποίηση του πάθους που τον ενοχλεί, αλλά για να εξυπηρετήσει μια ανάγκη του. Αν βέβαια ούτε το άλλο πρόσωπο που τον εξυπηρετεί σκανδαλίζεται, ούτε στον εξυπηρετούμενο υποκρύπτεται κάποιο πάθος, η Ελευθερία είναι καλή. Πρέπει ακόμη να προσέχει κανείς να μην κάνει χρήση μιας τέτοιας ελευθερίας μπροστά σ’ ένα άλλο πρόσωπο που σκανδαλίζεται εύκολα. Αν είναι δηλαδή δυνατόν, ο αδελφός που θέλει να ζητήσει κάτι, να το συζητήσει Ιδιαιτέρως με εκείνον που έχει την εξουσία να του το παραχωρήσει, ώστε να παραμείνει ο λογισμός του τυχόν παρευρισκόμενου αδελφού αβλαβής. Παράδειγμα: 'Υπάρχει περίπτωση να είσαι κουρασμένος και να έχεις ανάγκη να φας όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Σε ακούει τότε κάποιος να το ζητάς και σκανδαλίζεται. Η πας να ζητήσεις ένα πράγμα και ο άλλος αδελφός που το ακούει δεν οικοδομείται.

Είπαμε βέβαια ότι η Ελευθερία είναι καλή, όταν γίνεται με φόβο Θεού. "Αν όμως, ενώ χρειάζεσαι ένα πράγμα δεν το ζητήσεις, αλλά περιμένεις εκείνον που έχει την εξουσία να σου το δώσει από μόνος του και συμβεί να μην το ξέρει εκείνος ότι έχεις τέτοια ανάγκη η μπορεί και να το ξέρει, αλλά να του διαφεύγει εκείνη την ώρα -μπορεί βέβαια και να θέλει να σε δοκιμάσει αν έχεις υπομονή- εσύ με τη συμπεριφορά του φαίνεσαι να σκανδαλίζεσαι ως ανυπόμονος και έτσι αμαρτάνεις. Ενώ, αν του ζητήσεις φανερά αυτό που θέλεις, όλα αυτά αποφεύγονται. Ακόμη πρέπει να τοποθετήσεις εκ των προτέρων το λογισμό σου έτσι, ώστε αν δεν λάβεις αυτό που ζητάς, να μη στενοχωρηθείς, ούτε να σκανδαλιστείς, ούτε να γογγύσεις. ’Αλλά να πεις στο λογισμό σου: «Μάλλον δεν είχε τη δυνατότητα να μου το δώσει η εγώ δεν είμαι άξιος και γι’ αυτό ο Θεός δεν επέτρεψε να μου το δώσουν». Και πρόσεχε μήπως, παίρνοντας αφορμή από την αρνητική αυτή στάση του, χάσεις και την άνεση που έχεις προς τον αδελφό και όταν σε πιέσει η ανάγκη, δεν μπορείς πάλι να απευθυνθείς σ’ αυτόν και να του ζητήσεις ότι θέλεις. Να προσπαθήσεις δηλαδή να διατηρήσεις τον εαυτό σου ειρηνικό και απρόσβλητο από οποιαδήποτε κακοτοπιά. 

Αν τώρα σε ρωτήσει ο αδελφός από μόνος του «χρειάζεσαι αυτό το πράγμα»; τότε να πεις την αλήθεια. Και αν ξαφνιαστείς και πεις «δεν το χρειάζομαι», πείσε τον εαυτό σου να επανέλθει και να του πεις: «Συγχώρεσε με, βρέθηκα σε δύσκολη θέση και είπα κάτι χωρίς να το θέλω. Η αλήθεια είναι ότι το χρειάζομαι αυτό το πράγμα και θέλω να μου το δώσετε». 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Βαρσανουφίου και Ιωάννου, ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ,τόμος Β, 

σελ. 264-267 ερώτηση 376, εκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Να ζούμε την κάθε ημέρα

Στάρετς Σέργιος Διδασκαλία

Να ζούμε την κάθε ημέρα

Να αγωνιζόμαστε για την απροσπάθεια τόσο σε σχέση με το παρόν, όσο και με το μέλλον και το παρελθόν.

Εξ ου και η συμβουλή που συχνά δίνει ο Γέροντας, «να ζούμε την κάθε ημέρα». Για να εδραιώσουμε και να δια­τηρήσουμε αυτή την κατάσταση του πνεύματος, μας συ­νιστά να συνηθίσουμε να ξεκινούμε την κάθε ημέρα χωρίς να κοιτούμε πίσω και χωρίς να σκεπτόμαστε την επόμε­νη, σαν να ήταν μια εξ ολοκλήρου καινούρια ημέρα και η μοναδική που έχουμε μπροστά μας.

Αφενός να μην ανησυχούμε για το μέλλον: καταρχήν, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα με τους φόβους μας. Η διδασκαλία του Γέροντα στηρίζεται εδώ στη διδασκα­λία του Χριστού στο Ευαγγέλιο (Λουκ. 12,22-31). Με τη σκέψη μας στο μέλλον, απομακρυνόμαστε από το παρόν, κινδυνεύοντας να περάσουμε όλη μας τη ζωή παραμελώ­ντας το. Ωστόσο, ο Γέροντας δεν μας ωθεί στον αυτοσχε­διασμό. Ταυτόχρονα μας βεβαιώνει ότι «είναι σημαντικό να προετοιμάζουμε το μέλλον». Αλλά είναι πεπεισμένος ότι ζώντας καλύτερα το παρόν προετοιμάζουμε καλύτερα το μέλλον. Πράγματι, αυτό που ζούμε σήμερα είναι που ο­ρίζει και προετοιμάζει εκείνο που θα ζήσουμε αύριο. Εξάλ­λου, είναι ανούσιο να κάνουμε σχέδια για το μέλλον αφού ποτέ τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα είχαμε σχεδιά­σει. Συχνά συμβαίνουν απροσδόκητα γεγονότα που ανα­τρέπουν όλα τα σχέδια μας. Η σοφία επομένως συνίστα­ται στο να ζούμε στο παρόν και να εμπιστευόμαστε στον Θεό οτιδήποτε αφορά το μέλλον.

Αφετέρου, να μην είμαστε προσκολλημένοι στο παρελ­θόν και μάλιστα να μην κοιτάμε πίσω, να ξεχάσουμε ό,τι συνέβη την προηγούμενη ή τις προηγούμενες ημέρες. Η έγνοια του Γέροντα, όπως ήδη έχουμε δει, είναι να μην απελ­πιζόμαστε από λάθη που διαπράξαμε στο παρελθόν, να μη μας συνθλίβει το βάρος του παρελθόντος, να μην πα­ραμένουμε φυλακισμένοι σ' αυτό. Αντίθετα, να μπορούμε κάθε στιγμή να ξεκινούμε από το μηδέν και να ζούμε εν Χρι­στώ την καινή ζωή στην οποία μας καλεί το Ευαγγέλιο, και η οποία, όπως άλλωστε έχουμε δει, δεν αποκλείει τη μετάνοια.

«Να ζούμε στο παρόν», συνιστά ο Γέροντας, μια και είναι ο μοναδικός χρόνος που είναι πραγματικά αληθινός, ο μόνος χρόνος που μετράει πραγματικά για εμάς. «Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί, είναι το πώς βρισκόμαστε μέσα στο παρόν,το ποια είναι η κατάσταση μας γιατί έτσι θα παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού».

Η μνήμη του θανάτου εμφανίζεται ως ένας από τους κα­τεξοχήν τρόπους για να εφαρμόσουμε αυτές τις συμβου­λές, να επιτύχουμε την απροσπάθεια και να ζούμε το παρόν.

Jean-Claude Larchet Στάρετς Σέργιος

εκδόσεις : ΑΚΡΙΤΑΣ

Σκοπός μας είναι να βρούμε ένα τρόπο με τον οποίο η καρδιά μας θα μπορέσει να πλησιάσει το Θεό κατά την ακολουθία και την προσεχή.

Η διάρκεια της ακολουθίας (προσευχής) είναι θέμα γνώσης και διάκρισης, και όχι προκαθορισμένων ορίων. Να μην μέριμνας τόσο πολύ για την ποσότητα, γιατί αυτή η μέριμνα γίνεται αρκετά συχνά αιτία ταραχής. Σκοπός μας δεν πρέπει να είναι η ποσότητα, αλλά να βρούμε ένα τρόπο με τον οποίο η καρδιά μας θα μπορέσει να πλησιάσει το Θεό κατά την ακολουθία και την προσεχή. Αυτός είναι ο σκοπός της υποταγής σου στο νομό, που αρμόζει σε παιδιά.

Αββάς Ισαάκ