ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
ι΄ 32 - 33, 37 - 38, ιθ΄ 27 – 30
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακής 26 Ιουνίου του 1994
Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - εδώ
Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα. Η Εκκλησία μας γιορτάζει τους Αγίους Πάντες. Και αυτό το «πάντες» φαίνεται πάρα πολύ γενικό. Τί σημαίνει «πάντες»; Εντάξει, γνωρίζουμε που η Εκκλησία μας έχει τους Αγίους της, που είναι μάρτυρες, είναι όσιοι, είναι ομολογητές, γνωρίζει τη ζωή τους, ξέρει τι έκαναν. Αυτό το «πάντες» είναι πολύ γενικό. Και ας πούμε ότι σ’ αυτό το «πάντες» μέσα βρίσκονται οι άγνωστοι μάρτυρες, οι άγνωστοι όσιοι, οι άγνωστοι ομολογητές – αλλά το «πάντες» είναι πιο μεγάλο απ’ αυτό. Είναι και πέρα από τους μάρτυρες και πέρα από τους όσιους και πέρα από τους ομολογητές… Στο «πάντες» βρίσκονται όλοι εκείνοι που ευσεβώς αγωνίστηκαν κοντά στον Χριστό, και τα συναξάρια και οι βίοι των Αγίων δεν τους χώρεσαν, γιατί κανείς δεν τους γνώρισε και κανείς δεν αναφέρθηκε σ’ αυτούς, και αυτό το «πάντες» είναι πιο πολύ απ’ ό,τι φανταζόμαστε.
Και θα έρχεται στο μυαλό σας το ερώτημα: και ποιο είναι το κριτήριο γι’ αυτούς Αγίους Πάντες; Πώς ακριβώς κρίνεται η αγιότητα αυτών των «πάντων»; Το σημερινό Ευαγγέλιο έδωσε την απάντηση και γι’ αυτό ακριβώς οι θεοφόροι Πατέρες, που όλα τα έταξαν να είναι καλά, έβαλαν να αναγιγνώσκεται αυτή περικοπή σήμερα, που ακούσαμε πριν από λίγο. Κοιτάξτε την απάντηση που δίνει ο Χριστός στο ερώτημα των μαθητών που Του είπανε «εντάξει, εμείς Σ’ ακολουθήσαμε. Τι θα γίνει τώρα σε εμάς;» Αυτό το κλασικό ερώτημα όλων των ανθρώπων. «Εντάξει, εμείς να Σ’ ακολουθήσουμε. Τι θα γίνει τώρα;» Το «τι θα γίνει;» κρύβει μέσα μια διπλή απελπισία. Η πρώτη απελπισία είναι: «Δεν βλέπεις τα πράγματα του κόσμου πώς πηγαίνουνε; Πηγαίνουν άσχημα. Εμείς Σε ακολουθούμε και δεν βλέπουμε να αλλάζει τίποτε. Τα πάντα έτσι συνεχίζουνε. Άντε να Σ΄ ακολουθήσουμε, μέχρι πού θα πάει αυτό…». Η δεύτερη πτυχή αυτής της απελπισίας είναι η εσωτερική πάλη που δίνει ο κάθε άνθρωπος, ο κάθε Χριστιανός, με τους πειρασμούς, με το μαρτύριο της συνειδήσεως. «Ε, τι θα γίνει, Χριστέ; Θα συνεχίσει αυτή η πάλη μέχρι τέλους; Μέχρι πού θα πάει; Εμείς Σε ακολουθήσαμε. Έλεος! Δώσε ανάπαυση!».
Αυτό το διπλό κλασικό ερώτημα των εξωτερικών ταραχών, που φαίνονται να μην ξεπερνιόνται, και των εσωτερικών πειρασμών και των πνευματικών πολέμων, που φαίνονται να μην σταματούνε, έρχονται να βρουν απάντηση μέσα από τα λόγια του Χριστού· και ουσιαστικά να δώσουν απάντηση σε αυτή την ευρύτητα των Αγίων Πάντων. Ο Χριστός, ακριβώς απαντώντας το ερώτημα των μαθητών το διπλό, έδωσε την διπλή απάντηση την εξής. Είπε: «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων…». Προσέξτε. «έμπροσθεν των ανθρώπων ομολογήσει». Δεν λέγαμε πως ο πρώτος πειρασμός είναι η δυσκολία του κόσμου, η ταραχή του κόσμου, τα αξεπέραστα προβλήματα που οι Χριστιανοί δεν αντέχουν, και λένε «Τι θα να γίνει Χριστέ; Κάνε κάτι». Κοιτάξτε. Όποιος ομολογήσει έμπροσθεν των ανθρώπων, τι σημαίνει; Να αντιμετωπίσει κοινώς, «ὁμοῦ» λόγος: κοινός Λόγος: να αντιμετωπίσει όπως ο Χριστός τα πράγματα του κόσμου. Όποιος τα πράγματα του κόσμου δεν τα αντιμετωπίζει όπως ο Χριστός, με τη δική Του ταπείνωση, με τη δική Του απάθεια, με τη δική Του αγάπη, και βιάζεται γρήγορα- γρήγορα να ξεπεραστούν τα δύσκολα, δεν ομολογεί Χριστό. Γιατί δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα όπως ο Χριστός. Αυτή είναι η ομολογία που δίνουμε για τις εξωτερικές ταραχές.
Και όσο ρωτούμε το ερώτημα «γιατί δεν ξεπερνιόνται;» και «γιατί δεν ξεπερνιόνται;», αυτή τη στιγμή που ρωτούμε το ερώτημα, ακριβώς χάνουμε χρόνο για να αποκτήσουμε και να βαθύνουμε πάνω μας αυτό το ήθος της ομολογίας. Όποιος ρωτάει συνέχεια χάνει αυτή την άσκηση της καθημερινής ομολογίας. Και μόνο να μην ρωτάς και μόνο να λες «Κύριε ελέησον» και μόνο να λες «Δόξα τω Θεώ», αρχίζει να λειτουργεί πάνω σου η ομολογία γι’ αυτά τα εξωτερικά πράγματα και τη δυσκολία. Και όσο ρωτάς και ρωτάς, ο Χριστός από την αγάπη Του – για να μην πας χαμένος – περιμένει να πάψεις να ρωτάς και μετά να δοθεί απάντηση στα πράγματα του κόσμου. Η ευθύνη μας είναι τα πράγματα του κόσμου. Η ομολογία λοιπόν για τα έξω. Για το μέσα, για τους πειρασμούς, για το μαρτύριο της συνειδήσεως, πάλι ο Χριστός έδωσε την απάντηση. Λέει: «Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» τώρα, ενώ πριν ήταν ενώπιον των ανθρώπων να ομολογήσει. Τώρα «τον σταυρόν αυτού», το μαρτύριο της συνειδήσεως, οι πειρασμοί, οι πόλεμοι που γίνονται μέσα μας· «τον σταυρόν αυτού»: η ταπείνωση, το να σκεφτείς αυτό που κάνει ο Χριστός για τη ζωή σου, το να σκεφτείς ότι ο Χριστός σού έδωσε τέτοιες δυνάμεις που, αν πάρεις το σταυρό σου όπως Εκείνος, θα τα ξεπεράσεις. Το διπλό ερώτημα λοιπόν ξεπερνιέται εν τη ομολογία προς τα έξω και εν τη άρσει του σταυρού.
Και τότε το ερώτημα «Γιατί, Χριστέ, τα πράγματα πάνε έτσι; τι θα γίνει μαζί μας;» ξεπερνιέται και δεν είναι πρόβλημα. Και να, που φτιάχνονται οι άγιοι. Από εκεί φτιάχνονται οι άγιοι! Πέρα από τους όσιους, πέρα από τους μάρτυρες, πέρα από τους ομολογητές – η Εκκλησία τόλμησε και είπε «οι Άγιοι Πάντες!». Όλοι εκείνοι που δεν φάνηκαν ποτέ να μαρτύρησαν, όλοι εκείνοι που φάνηκαν ότι δεν είχαν κάποιο οσιακό βίο, όλοι εκείνοι που φάνηκαν ότι δεν ήταν στηλίτες, δεν ομολόγησαν! Αλλά αυτοί, οι οποίοι έζησαν αυτή την διπλή κατάθεση της ομολογίας και της άρσης του σταυρού, είναι μέσα στον χώρο των Αγίων. Και αυτό σήμερα γιορτάζει η Εκκλησία μας. Και έτσι δίνει – ολοκληρώνοντας τον μεγάλο κύκλο του σωτήριου έργου τού Χριστού, της θείας οικονομίας Του, μετά την γιορτή της Πεντηκοστής – δίνει κουράγιο και θάρρος στους πιστούς και λέει: Ανοιχτός ο δρόμος της αγιότητας! Μπορεί να μη μιμηθείτε κανέναν από αυτούς που είναι γραμμένοι στη Συναξάρια. Αυτό κάνετε και είστε μέσα στα Συναξάρια! Και είσαι μέσα στους Άγιους Πάντες!
Ευχή και προσευχή: Ο πιστός λαός του Θεού αυτό να το καταλάβει! Και να μην απελπίζεται ούτε από το μαρτύριο της συνειδήσεως ούτε από τους δύσκολους καιρούς. Και αν το καταλάβει, τότε τα Συναξάρια είναι ανοιχτά γι’ αυτούς και είναι ανοιχτά να μπουν μέσα και αυτοί στους Άγιους Πάντες! Και να το ευχηθούμε όλοι να καταλήξουν εκεί, μέσα στην αγάπη του Χριστού! Και μέσα από τη δική τους ομολογία και μέσα από τη δική τους άρση του σταυρού του μαρτυρίου της συνειδήσεως τους!
※
Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα : www.floga.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου