Ένα απόγευμα καθόταν στο μπαλκόνι κοιτάζοντας προς την θάλασσα ο Γέρο Γελάσιος. Είχε εκπλαγεί από την φανταστική ομορφιά της Δημιουργίας του Θεού και αναφωνούσε:
Τί ωραία είναι τα πάντα μπροστά μου, η θάλασσα, ο ουρανός, τα δάση, τα πουλιά, τα λουλούδια!! Γιατί Χριστέ μου έφτιαξες ένα τέτοιο θαυμαστό κόσμο;
Και άκουσε φωνή να του λέγει δυνατά;
-Για σένα τα έφτιαξα Γέροντα.
Και αμέσως Ο παππούς τον ερώτησε:
-Και εγώ τι να κάνω για Σένα, Χριστέ μου;
-Να με αγαπάς σαν Πατέρα και να με φοβάσαι σαν Θεό.
Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, “Σύγχρονοι Γεροντάδες του Άθωνος”, Μοναχός Γελάσιος Σιμωνοπετρίτης (αποσπάσματα). Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου 2005
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου