Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2021

Αν τον κοίταζες, δεν θα έβλεπες κάποιο φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι του. Αλλά θα έβλεπες ότι ολόκληρη η γωνία όπου καθόταν, ήταν πιο φωτεινή από το υπόλοιπο ιερό.



Gheorghe Calciu-Dumitreasa
Κλείστε τα μάτια σας, κατευθύνετε την εσωτερική σας προσοχή προς την καρδιά. Η [πνευματική] καρδιά δεν είναι πραγματικά εκεί που την ακούμε, αλλά κάπου πιο ψηλά.

Αυτός είναι ο τόπος της πνευματικής καρδιάς. Όταν κάνετε αυτήν τη σύνδεση, ο νους αρχίζει να ακολουθεί την πνευματική κατεύθυνση της καρδιάς. Τότε θα αλλάξει όλο σου το είναι.

Και τότε, πραγματικά, η δύναμη της προσευχής μπορεί να μετακινήσει βουνά. Ίσως να μην μπορούμε να φτάσουμε ως εκεί, αλλά αυτό που είναι σημαντικό είναι να οργανώσετε τη ζωή της προσευχής σας με τέτοιο τρόπο ώστε να προσεύχεστε και με το μυαλό [νου] και την καρδιά σας.

Όταν προσεύχεσαι, θα νιώσεις μια ζεστασιά, όταν προσεύχεσαι πραγματικά, όταν η καρδιά σου κατέβει στην καρδιά σου, θα νιώσεις μια ζεστασιά.
Αν αυτή η ζεστασιά έρχεται από κάτω προς τα πάνω, τότε είναι από τον διάβολο, μην ξεγελιέστε!

Αν αυτή η ζεστασιά έρχεται από πάνω προς τα κάτω, ή βρίσκει μια θέση στην καρδιά χωρίς να περνά από το κάτω μέρος του σώματος, τότε, είναι το Άγιο Πνεύμα, που μένει μέσα σας.

Μπορεί να φτάσετε σε αυτή την κατάσταση, μετά από πολύ καιρό ... 
Δεν θα κάνω τώρα μια εκτεταμένη αναφορά στην Προσευχή του Ιησού, θα πω μόνο μερικά λόγια. 
Προσευχήσου! 
Προσευχήσου έστω και για 5 λεπτά. 
Για πέντε λεπτά δεν πρέπει να επιτρέψετε ούτε μια περιπλανώμενη σκέψη, εκτός από τη σκέψη μόνο προς τον Θεό, και νιώστε γύρω σας το φτερούγισμα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος.

Την επόμενη φορά θα μιλήσω περισσότερο για την προσευχή του Ιησού ... 
Και τότε θα νιώσετε πώς το Άγιο Πνεύμα σας επισκέπτεται, σπάνια στην αρχή, αλλά μετά όλο και πιο συχνά, μέχρι να καθίσει στην καρδιά σας για πολύ καιρό.

Κάποτε είδα έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο που συνήθιζε να προσεύχεται με την προσευχή του Ιησού. Ήταν ο Πατήρ Benedict Ghiuș. Ήταν ήδη σε μεγάλη ηλικία και σπάνια λειτουργούσε στο Ιερό Θυσιαστήριο, λόγω της ηλικίας του. Ήταν στο μοναστήρι Cernica [Βουκουρέστι, Ρουμανία], κι όταν περπατούσε στους διαδρόμους της Cernica, ή στην εκκλησία, ήταν σαν άγιος, σαν να αιωρείται. 
Αν και δεν χαμογελούσε, το πρόσωπό του ακτινοβολούσε ευτυχία. Είχα μια αποκάλυψη γι' αυτόν όταν πήγα στη Cernica για να τελέσω τη λειτουργία, και καθόταν σε μια καρέκλα κάπου εκεί, σε μια γωνιά, στο μισοσκόταδο, στην Αγία Τράπεζα. Και όσο προχωρούσε στην προσευχή, τόσο πιο φωτεινή γινόταν η γωνιά του πατέρα. 
Αν τον κοίταζες, δεν θα έβλεπες κάποιο φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι του. Αλλά θα έβλεπες ότι ολόκληρη η γωνία όπου καθόταν, ήταν πιο φωτεινή από το υπόλοιπο ιερό. 
Η Αγία Τράπεζα φωτιζόταν από κεριά, όχι από ηλεκτρικές λάμπες. Και τότε κατάλαβα τι σημαίνει η πρακτική της προσευχής του Ιησού. Γνώριζα γι' αυτόν (όλοι το ήξεραν) ότι εξασκούσε την Καρδιακή Προσευχή... 
Έφτασε σε τόσο υψηλά επίπεδα, κι ότι μέσω της προσευχής που έλεγε ασταμάτητα με την καρδιά του, όπως και με το μυαλό του, έβγαζε τέτοιο φως γύρω του... 
Ήταν κάτι θαυμαστό. 
Οι μοναχοί λένε όταν προσεύχεστε με την προσευχή του Ιησού και φτάνεις στην τέλεια μορφή αυτής της προσευχής, τότε ακόμα κι αν κηρύττεις ή μιλάς σε κάποιον, ή πουλάς κεριά ή κάνεις άλλα πράγματα, σκάβεις στον κήπο, φροντίζεις τα λουλούδια, αδιάκοπα λες με την καρδιά και το μυαλό σου: 
"Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον με τον αμαρτωλό" Αδιάκοπα, χωρίς παύση και χωρίς χωρισμό από τον Θεό. Σαν το μυαλό να έχει χωριστεί σε δύο μέρη, το ένα μέρος να είναι απασχολημένο με τις καθημερινές ασχολίες, και το άλλο μέρος να διατηρεί μόνιμη σχέση με τον Θεό!
Ίσως δεν επιδιώκουμε να φτάσουμε σε αυτό το στάδιο, αλλά ο Θεός είναι μεγάλος, το Άγιο Πνεύμα εκπληρώνει τα πάντα!

 https://fericiticeiprigoniti.net/ 


Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2021

Ο Μωυσής ήταν πολύ ταπεινός άνθρωπος, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο πάνω στη γη.


ΑΡΙΘΜΟΙ 12 
Η Μαριάμ και ο Ααρών κατακρίνουν το Μωυσή 
1Ο Μωυσής είχε παντρευτεί γυναίκα Αιθιόπισσα, και η Μαριάμ και ο Ααρών τον κατέκριναν εξαιτίας της. 2«Μήπως μόνο στο Μωυσή μίλησε ο Κύριος;» έλεγαν. «Μίλησε και σ’ εμάς!» Και τους άκουσε ο Κύριος. 
3Ο Μωυσής ήταν πολύ ταπεινός άνθρωπος, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο πάνω στη γη. 4Ξαφνικά ο Κύριος είπε στο Μωυσή, στον Ααρών και στη Μαριάμ: «Πηγαίνετε και οι τρεις σας στη σκηνή του Μαρτυρίου». Όταν έφτασαν εκεί οι τρεις τους, 5κατέβηκε ο Κύριος μέσα σε στήλη νεφέλης. Στάθηκε στην είσοδο της σκηνής και φώναξε τον Ααρών και τη Μαριάμ. Αυτοί προχώρησαν μπροστά 6κι ο Κύριος τους είπε: «Ακούστε τώρα το λόγο μου. Αν υπάρχει προφήτης ανάμεσά σας, εγώ ο Κύριος του φανερώνομαι σε όραμα και του μιλάω με όνειρο. 7Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με το δούλο μου το Μωυσή. Σ’ αυτόν έχω εμπιστευθεί όλο το λαό μου. 8Στόμα με στόμα του μιλάω και φανερά· όχι με λόγους σκοτεινούς· και τη μορφή μου ακόμα βλέπει. Πώς λοιπόν εσείς τολμήσατε να μιλήσετε ενάντια στο δούλο μου το Μωυσή;» 
9Οργίστηκε, λοιπόν, ο Κύριος εναντίον τους και έφυγε. 10Η νεφέλη αποτραβήχτηκε από πάνω απ’ τη σκηνή και τότε η Μαριάμ γέμισε λέπρα κι έγινε άσπρη σαν το χιόνι. Ο Ααρών γύρισε να την κοιτάξει και είδε πως ήταν λεπρή. 11Τότε ο Ααρών είπε στο Μωυσή: «Παρακαλώ, κύριέ μου, μην αφήσεις να υποστούμε την ποινή της αμαρτίας μας, που από ανοησία διαπράξαμε. 12Μην την αφήσεις να γίνει σαν το παιδί που γεννιέται νεκρό, που βγαίνει από την κοιλιά της μάνας του με μισοφαγωμένη σάρκα». 
13Τότε ο Μωυσής φώναξε προς τον Κύριο: «Θεέ, θεράπευσέ την, σε παρακαλώ!» 14Ο Κύριος του απάντησε: «Αν ο πατέρας της την είχε φτύσει στο πρόσωπο, δε θα έπρεπε να σηκώσει το βάρος της ντροπής της εφτά μέρες; Ας μείνει λοιπόν εφτά μέρες περιορισμένη έξω από το στρατόπεδο κι έπειτα ας τη φέρουν μέσα». 
15Έμεινε λοιπόν η Μαριάμ εφτά μέρες έξω από το στρατόπεδο, και ο λαός δεν ξεκίνησε ως την ημέρα που την έφεραν πάλι μέσα. 16Μετά από αυτά έφυγαν από την Ασηρώθ και στρατοπέδευσαν στην έρημο Φαράν.


 


Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς που βασίλευε, σε μια πολύ μεγάλη χώρα.

 π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

Εισαγωγή - εδώ σε mp3 - απόσπασμα  από την εκπομπή 

Ράδιο Παράγκα "Κυριακή του τυφλού" 1995  

Χριστός Ανέστη

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς που βασίλευε σε μια πολύ μεγάλη χώρα.

Ήθελε να κάνει ότι το καλό μπορούσε για τους υπηκόους του. Πήρε λοιπόν το δρόμο και έφτασε σε ένα σοφό και είπε στο σοφό:
- Δεν μου λες σοφέ μου άνθρωπε,  έμαθα πολλά για σένα. Τι μπορώ να κάνω για αυτούς που είναι υπήκοοι μου; 
Και ο σοφός του είπε:
- Να τους δώσεις πολλά, όσο μπορείς περισσότερα, μιας και είσαι βασιλιάς δυνατός και μπορείς πολλά να δώσεις. Δώσε σε αυτούς όσο μπορείς περισσότερα. 
Γύρισε πίσω στη χώρα του ο βασιλιάς ο μεγάλος και έκανε αυτό που του είπε ο σοφός. Και έδινε και έδινε πολλά στους υπηκόους του, εκείνοι όμως ήταν ανήσυχοι. Ήθελαν πιο πολλά και πιο πολλά και όλο γκρίνιαζαν και όλο διαμαρτυρόντουσαν και έγινε μεγάλη ταραχή στο βασίλειο. Τότε ο βασιλιάς ο μεγάλος, πήγε σε ένα άλλο σοφό να του δώσει μία λύση. 
Του είπε τότε ο σοφός ο δεύτερος: 
- Μην τους δίνεις τίποτε. Τα πολλά που τους έδωσες τους κατέστρεψαν. 
Και άρχισε ο βασιλιάς ο μεγάλος να κάνει αυτό που του είπε ο δεύτερος σοφός. Δεν τους έδινε πια τίποτε. Μα και πάλι γκρίνια και διαμαρτυρία και πάλι αγωνία στο βασίλειο και ταραχή επικρατούσε. Ούτε τα πολλά, ούτε τα λίγα, ούτε το τίποτε, δεν βοήθησε για να έρθει γαλήνη σε αυτό τον τόπο και όλα ήτανε σαν στο σκοτάδι. Έτσι είναι πάντα όταν υπάρχει ταραχή, υπάρχει σκοτάδι και τότε ο βασιλιάς πήγε σε ένα γέροντα για να του βρει μία λύση για το πρόβλημα του. 
Ο γέροντας του είπε τότε:
-Άκουσε, τους έδωσες πολλά ή δεν τους έδωσες τίποτε, ξέχασες όμως να καθαρίσεις τα μάτια της ψυχής τους. 
-Και πώς θα το κάνω αυτό; Είπε ο βασιλιάς να καθαρίσω τα μάτια της ψυχής τους;
-Πρώτα, πρώτα - του είπε ο σοφός - θα καθαρίσεις τα δικά σου μάτια. 
-Και πώς θα καθαρίσω τα δικά μου μάτια; 
-Να, θα κάνεις τα πάντα για αυτούς και θα ξέρεις πως τίποτε δεν είναι δικό σου, ούτε να δώσεις μπορείς, ούτε να μην δώσεις δεν μπορείς, όλα τα δίνει ο Θεός. Αν γνωρίζεις που ούτε να δώσεις μπορείς, ούτε να μην δώσεις δεν μπορείς και όλα τα δίνει ο Θεός, τότε θα αρχίσεις να καθαρίσεις τα μάτια της ψυχής σου. Γιατί θα αγαπάς Εκείνον και όχι τον εαυτό σου. Και εσύ ούτε θα μπορείς, ούτε δεν θα μπορείς και τότε τα πάντα θα μπορείς και τα πάντα θα μπορείς να τα κάνεις. 
Και ο βασιλιάς ο μεγάλος και πολυχρονεμένος έτσι άρχισε το δρόμο του για να βγάλει το βασίλειο του από το σκοτάδι προς το φως. 
Σήμερα Κυριακή του τυφλού και το σκοτάδι γύρω μας πολύ μεγάλο και το φως γύρω μας άλλο τόσο εκρηκτικό το Φως του Χριστού και όλοι περιμένουμε μία έξοδο από το σκοτάδι στο φως. 
Μία εκπομπή που ξεκινάει από το σκοτάδι του τυφλού και μας οδηγεί προς το Φως του Χριστού.

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2021

ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΣ.


 

ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΣ.

 ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

 Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Όταν πολεμάς τον Διάβολο και πολεμήσαι από αυτόν, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό. Διακρίνεις την αρετή από την κακία. Γι' αυτό ο Θεός μας έδωσε την κρίση. Το "κρίνειν". Άλλο κρίση και άλλο κατάκριση. Κρίνουμε για να διακρίνουμε, και όχι για να κατακρίνουμε. Είναι πολύ σημαντικό αυτό γιατί και εκεί μπερδευόμαστε οι Χριστιανοί. Και μας λένε και οι οικουμενιστές, μην κρίνετε την εκκλησία, και εννοούν τους δεσποτάδες, όπως και μερικοί λέγοντας εκκλησία εννοούν τους δεσποτάδες. 
Πρώτον, δεν κρίνουμε για να κατακρίνουμε, αλλά για να διακρίνουμε και οφείλουμε να διακρίνουμε! Αυτοί δεν θέλουν να κρίνουμε καθόλου! Να είναι στο απυρόβλητο, να κάνουν ό,τι θέλουν, να βγάζουν οτιδήποτε αιρετικές αποφάσεις, να κάνουν οτιδήποτε αιρετικές ενέργειες και αντικανονικές, και να μη τους κρίνει κανένας και να τους χειροκροτούμε. E, όχι! Ο Θεός έδωσε την κρίση, και είπε: "Την δικαία κρίση, κρίνατε!" Είναι εντολή να κρίνεις! Αλλά για να διακρίνεις, όχι για να κατακρίνεις. Αλλά μπερδεύονται μερικοί. Σου λέει: "Πω, πω, είπα αυτό τώρα, μήπως είναι κατάκριση;" Δεν ξέρει! Γιατί μπερδεύεσαι; Γιατί δεν έχεις μάθει να πολεμάς τον διάβολο... Αν δεν κρίνουμε, δεν θα μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν αυτό που κάνει ο A, ο Β, οποιοσδήποτε είναι αυτός - από τον πιο απλό Χριστιανό μέχρι τον Πατριάρχη - οφείλεις να κρίνεις για να διακρίνεις, όχι για να κατακρίνεις. 
Ο Νεστόριος ας πούμε, ήταν Πατριάρχης Κων/πόλεως. Το γνωρίζετε αυτό. Και βλασφημούσε την Παναγία. Οι άλλοι τώρα, οι ιερείς, οι αρχιερείς, οι απλοί πιστοί: "Αα", λέγανε, "Κοίταξε! Ο Πατριάρχης το λέει! Τι; Μπορούμε εμείς να κρίνουμε τον Πατριάρχη; Δίκιο θα 'χει! Τι να κάνουμε τώρα; Σύνοδο; Τι σύνοδο; Αυτός είναι και ο Κων/πόλεως. Δεν μπορεί να συγκαλέσει άλλος Σύνοδο. Μόνο ο πατριάρχης Κων\πόλεως μπορεί να συγκαλεί Σύνοδο. Έτσι είπαν κάποιοι για το Ουκρανικό τώρα. Ποιος το είπε αυτό; Δηλαδή αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης πέσει σε αίρεση, ποιος θα τον κρίνει μετά; Αφού δεν μπορεί άλλος να συγκαλέσει Σύνοδο για να τον καθαιρέσει; Αλίμονο! Αυτό καταλύει πρώτα-πρώτα την ισότητα των Επισκόπων. Τα λέμε αυτά για να τα γνωρίζετε και σεις. Όλοι οι Επίσκοποι είναι ίσοι. Κι ο Πατριάρχης είναι Επίσκοπος, δεν είναι κάτι παραπάνω. Επίσκοπος είναι, δεν υπάρχει άλλος βαθμός. Τρεις είναι οι βαθμοί της Ιεροσύνης. Διάκονος, Πρεσβύτερος και Επίσκοπος. Υπάρχουν απλώς κάποια πρωτεία τιμής και όχι εξουσίας. Δηλαδή, όταν γίνει μία Σύνοδος Πανορθόδοξος, προεδρεύει ο Κων\πόλεως. Προεδρεύει, δεν έχει κάποιο περισσότερο κύρος ή εξουσία να επιβληθεί στους άλλους (Επισκόπους). Είναι ένα πρωτείο τιμής. Κάποιος πρέπει να κάνει τον Πρόεδρο. Να ρυθμίζει την συζήτηση, να δίνει το λόγο κ.λ.π. Τίποτα άλλο. Ούτε έχει περισσότερες ψήφους από τους άλλους. Μία ψήφος έχει αυτός, μία ψήφος έχει και ο τελευταίος Επίσκοπος ή Δεσπότης, που θα είναι εκεί ως μέλος της Συνόδου. Και το σωστό δεν είναι, όταν γίνεται Σύνοδος, να είναι μόνο Επίσκοποι. Πρέπει να είναι και Πρεσβύτεροι, πρέπει να είναι και λαϊκοί. Έτσι ήταν οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Γι' αυτό ήταν τελείως λάθος αυτή η ψευδο - Σύνοδος τους Κολυμπαρίου. Ούτε όλοι οι Επίσκοποι συμμετείχαν. Ήταν απλώς μία Σύνοδος Προκαθημένων. Επομένως, όταν πολεμούμε τον διάβολο, μαθαίνουμε να κρίνουμε και να διακρίνουμε το σωστό από το λάθος. Γι' αυτό παραχωρεί ο Θεός να πολεμούμαστε. Για να αποκτούμε διάκριση καλού και κακού.

 

~Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης. Απόσπασμα από την ομιλία "Διάβολος, ὁ διαχρονικός ἐχθρός τῆς Ρωμιοσύνης ΙΑ΄, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 2




 

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2021

Παιδί μου, μη γίνεσαι ψεύτης, γιατί το ψέμα οδηγεί στην κλεψιά, ούτε φιλάργυρος, ούτε κενόδοξος (ματαιόδοξος),γιατί από όλα αυτά γεννιούνται οι κλοπές.


5. Τέκνον μου, μὴ γίνου ψεύστης, ἐπειδὴ ὁδηγεῖ τὸ ψεῦσμα εἰς τὴν κλοπήν· μηδὲ φιλάργυρος μηδὲ κενόδοξος· ἐκ γὰρ τούτων ἁπάντων κλοπαὶ γεννῶνται.
 
5.Παιδί μου, μη γίνεσαι ψεύτης, γιατί το ψέμα οδηγεί στην κλεψιά, ούτε φιλάργυρος, ούτε κενόδοξος (ματαιόδοξος),γιατί από όλα αυτά γεννιούνται οι κλοπές.

 

  Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων


Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2021

O άγιος Nεομάρτυς Aγγελής, ο εν Kωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατά το ‚αχπ΄ [1680] έτος, ξίφει τελειούται.


πηγή: εδώ 

O άγιος Nεομάρτυς Aγγελής, ο εν Kωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατά το‚ αχπ΄ [1680] έτος, ξίφει τελειούται

Η ακολουθία του Αγίου εδώ  

Άνθρωπος ην μεν, Aγγελής κατ’ ουσίαν,
Tμηθείς δε ώφθη, Άγγελος συν Aγγέλοις.
Ο άγιος Αγγελής ζούσε στην Κωνσταντινούπολη την εποχή του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄(1618-1687). Χρυσοχόος στην τέχνη και πατέρας έξι παιδιών, βρέθηκε μια μέρα με φίλους του στο χωριό του αγίου Στεφάνου για την εορτή της αποδόσεως της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Οι συμμετέχοντες στο πανηγύρι , (μεταξύ των οποίων και τούρκοι), αντάλλαξαν τα σαρίκια τους με τα σκουφιά των χριστιανών.

Τη επομένη, όταν συνήλθαν απ’ το μεθύσι, οι τούρκοι ρώτησαν τον Αγγελή γιατί δεν φορεί το τούρκικο σαρίκι, διότι κατ' αυτούς αφού το είχε φορέσει έστω και μια φορά, είχε πλέον τουρκέψει. Έκπληκτος ο μάρτυς διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως πάντα ήταν χριστιανός. Οι τούρκοι όμως, που ζητούσαν αφορμή, τον άρπαξαν ως προδότη της πίστεως τους και τον οδήγησαν στον κριτή και εν συνεχεία στον βεζύρη. Ο βεζύρης με κολακείες προσπάθησε να τον φέρει στην γνώμη του, αλλ’ όταν είδε ότι ο άγιος με πολύ ζήλο ομολογούσε πως ήταν χριστιανός και ότι χριστιανός ήθελε να πεθάνει, οργίστηκε και πρόσταξε να τον ρίξουν στην φυλακή και εκεί να τον βασανίσουν.

Την άλλη μέρα οι τούρκοι, έφεραν στο δεσμωτήριο και την γυναίκα του , για να τον παρακινήσει με τα δάκρυά της να αρνηθεί την πίστη του. Επειδή όμως τίποτα δεν κατόρθωσαν, ο βεζύρης πρόσταξε να τον θανατώσουν. Οι δήμιοι τον οδήγησαν τότε μπροστά στο παλάτι, όπου και τον αποκεφάλισαν την 1η Σεπτεμβρίου 1680. Κατά τα μεσάνυκτα ουράνιο φως ως στύλος πυρός κατέβηκε και στάθηκε για πολλή ώρα πάνω από το μαρτυρικό του λείψανο. Οι τούρκοι, φοβηθέντες μήπως οι χριστιανοί τον τιμήσουν για άγιο, έδωσαν διαταγή να ριφθεί το λείψανό του στην θάλασσα. Πρόφθασε όμως ο σύλλογος των γουναράδων να τον αγοράσει από τον αγά και να τον μεταφέρουν στην νήσο Πρώτη, όπου τον ενεταφίασαν με πολλές τιμές στη μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του την 1η Σεπτεμβρίου.


Δημοφιλείς αναρτήσεις