ΠΡΟΟΙΜΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 ΠΡΟΟΙΜΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐγερθεὶς καὶ ἐξαναστάς τῆς κλίνης στῆθι μετ' εὐλαβείας καὶ φόβου Θεοῦ καὶ εἶπε:

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (ἐκ γ΄)

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Ἀμήν. 

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.  

Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ. 

Ἐξεγερθέντες τοῦ ὕπνου, προσπίπτομέν σοι, Ἀγαθέ, καὶ τῶν Ἀγγέλων τὸν ὕμνον βοῶμέν σοι, Δυνατέ· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός· διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.

Τῆς κλίνης καὶ τοῦ ὕπνου ἐξεγείρας μέ, Κύριε, τὸν νοῦν μου φώτισον, καὶ τὴν καρδίαν καὶ τὰ χείλη μου ἄνοιξον, εἰς τὸ ὑμνεῖν σέ, ἁγία Τριάς. Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἰ Θεός. διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

‘Αθρόον ὁ Κριτής ἐπελεύσεται καί ἑκάστου αἱ πράξεις γυμνωθήσονται, ἀλλά φόβῳ κράξωμεν ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· ἅγιος, ἅγιος ἅγιος εἶ ὁ Θεός, διά τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Το Κύριε ἐλέησον. (ιβ΄)

ΕΥΧΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΣ, ΜΕΘ’ ΙΚΕΣΙΑΣ

Ἐκ τοῦ ὕπνου ἐξανιστάμενος εὐχαριστῶ σοὶ ἁγία Τριάς, ὅτι διὰ τὴν πολλὴν σοῦ ἀγαθότητα καὶ μακροθυμίαν οὐκ ὠργίσθης ἐμοὶ τῷ ῥᾳθύμῳ καὶ ἁμαρτωλῷ οὐδὲ συναπώλεσας μὲ ταῖς ἀνομίαις μου, ἀλλ’ ἐφιλανθρωπεύσω συνήθως, καὶ πρὸς ἀπόγνωσιν κείμενον ἤγειρας μὲ εἰς τὸ ὀρθρίσαι καὶ δοξολογήσαι τὸ κράτος σου καὶ νῦν φώτισόν μου τὰ ὄμματα τῆς διανοίας. ἄνοιξόν μου τὸ στόμα, τοῦ μελετᾶν τὰ λόγιά σου καὶ συνιέναι τάς ἐντολάς σου καὶ ποιεῖν τὸ θέλημά σου καὶ ψάλλειν σοι ἐν ἐξομολογήσει καρδίας καὶ ἀνυμνεῖν τὸ πανάγιον ὄνομά σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

ΕΥΧΗ ΕΤΕΡΑ 

Δόξα σοι βασιλεῦ, Θεὲ Παντοκράτωρ, ὅτι τῇ θείᾳ σοῦ καὶ φιλανθρώπῳ προνοίᾳ ἠξίωσας μὲ τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον δοῦλον σοῦ ἐξ ὕπνου ἀναστῆναι. Δέξαι, Κύριε, καὶ τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου, ὡς τῶν ἁγίων καὶ νοερῶν σοῦ δυνάμεων καὶ εὐδόκησον ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ καὶ πνεύματι ταπεινώσεως, προσενεχθήναι σοι τὴν ἐκ ῥυπαρῶν χειλέων μου αἴνεσιν, ὅπως καγὼ κοινωνὸς γένωμαι τῶν φρονίμων παρθένων, ἐν φαιδρᾷ λαμπηδόνι τῆς ψυχῆς μου, καὶ δοξάζω σέ, τὸν ἐν Πατρὶ καὶ Πνεύματι δοξαζόμενον Θεὸν Λόγον. Ἀμήν.

Ανάμνηση θεραπείας απο πανώλη του Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου

Εορτάζει 21 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα

Το 1832 μ.Χ. μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας. Και οι αρχές της πόλεως αφήκαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά. Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν, ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο. Η κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, που πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. 

Αλλά ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού με τις προσευχές του Αγίου Θεοδώρου. 

Σ’ αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας των Νηστειών, φανερώθηκε ο Άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγελε να ειπεί στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους χριστιανούς από τις εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό και να βγάλουν και το λείψανο του από την κρύπτη του ναού. Ο Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερον τον Άγιο. Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν απ’ την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο. Όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία. 

Όλοι οι χριστιανοί με πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, που γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους. Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν και τη βοήθεια του Αγίου, που έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο. Ξημέρωσε και προσευχότανε. Τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος κατέβηκαν στην κρύπτη του ναού, έβγαλαν με ευλάβεια το λείψανο του Αγίου Θεοδώρου και έκαμαν μια σύντομη λιτανεία γύρω στο ναό. 

Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη. Η πόλη ονόμασε τον Άγιο Θεόδωρο «Πολιούχο», δηλαδή προστάτη της πόλεως και του νησιού της Λέσβου. Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και τον προστάτη Άγιο. 

Από τότε το σεπτό λείψανο του αγίου δεν το ξανάβαλαν στην κρύπτη του ναού, αλλά το τοποθέτησαν φανερά και για τους Τούρκους στη θέση του Μητροπολιτικού ναού, που βρίσκεται σήμερα και αποτελεί, όπως λέγει και το απολυτίκιο του αγίου, «θησαυρόν τιμαλφή» για την Λέσβο. 

Σαν πολιούχος ο Άγιος Θεόδωρος προστάτεψε την Λέσβο και κατά τον τελευταίο πόλεμο του 1940 μ.Χ., που ενώ οι Ιταλοί βομβάρδιζαν διαφόρους στόχους, όπως τον ασύρματο της πόλεως, που ήταν στη Νεάπολη, τα εργοστάσια Σουρλάγκα στον κόλπο της Γέρας, στο λιμάνι το πλοίο «Αρντένα», καμιά βόμβα δεν πέτυχε το στόχο της και πολλές απ’ αυτές βυθίστηκαν στο έδαφος χωρίς να εκραγούν. 

Σε ανάμνηση του θαύματος της διασώσεως του πληθυσμού της πόλεως από την πανώλη, από το έτος 1936 μ.Χ., με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του από Δυρραχίου, καθιερώθηκε νέα γιορτή στη Μυτιλήνη την Δ' Κυριακή από το Πάσχα, κατά την οποία γίνεται με μεγάλη λαμπρότητα και με συμμετοχή χιλιάδων λαού η λιτάνευση του σεπτού λειψάνου του Αγίου.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὸ πάντιμον Λείψανον τοῦ Θεοδώρου πιστοί, ἐνδόξως τιμήσωμεν ὡς θησαυρὸν τιμαλφῆ, καὶ πάντες βοήσωμεν· Σῶσον ἐκ τῶν κινδύνων τοὺς πιστῶς σε ὑμνοῦντας, ὡς πότε σὺ ἐῤῥύσω ἐκ πανώλους τὴν πόλιν, καὶ πάντας περιφρούρησον ταῖς ἱκεσίαις σου.

Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι συμπεριφορά αγάπης.

Ερώτηση 486 

Κάποιος μοναχός πού έμενε σ' ένα ξένο κελί, έκτισε ένα δικό του κελί κοντά σ' αυτό. Πήγε τότε ένας αδελφός πού χρειαζόταν κελί και του ζητούσε να του επιτρέψει να μείνει αυτός στο κελί πού έκτισε. Επί πλέον δε τού ζητούσε να του το δωρίσει, συντάσσοντας κάποιο σχετικό έγγραφο. Εκείνος τότε συμφώνησε να του το δωρίσει, αν του δώσουν ευλογία οι Γέροντες και με την προϋπόθεση ότι θα τον αφήνει να αντλεί κάθε εβδομάδα δύο στάμνες νερό από το πηγάδι πού βρισκόταν μέσα στην αυλή του κελιού. 

Για όλα αυτά λοιπόν έστειλαν γράμμα και ρώτησαν το μεγάλο Γέροντα ... 

Απόκριση Βαρσανουφίου. 

Αυτό δεν είναι γνώρισμα μοναχών. Διότι αν ζητάτε έγγραφο ο ένας από τον άλλο και αν πρόκειται να φθάσετε στα δικαστήρια, αύτη η συμπεριφορά δεν είναι συμπεριφορά αγάπης. Καλύτερα έτσι, χωρίς έγγραφο, να μένει ο αδελφός στο κελί. Και αν θελήσει ο κύριος του κελιού μετά από καιρό να τον βγάλει, οφείλει να φύγει με ταπείνωση, χωρίς να φέρει καμιά αντίρρηση. Αν πάλι ο κύριος του κελιού πάει και θέλει να γεμίσει τις δύο στάμνες του με νερό και δεν τον αφήσει αυτός πού μένει στο κελί, ούτε τότε πρέπει να ταραχθεί, αλλά να πάρει τη στάμνα του αδεία και να φύγει, λέγοντας στον αδελφό: Συγχώρεσε με για τον Κύριο, αδελφέ, διότι σε στενοχώρησα και εύχου για μένα. Αλλά και στη συνέχεια οφείλει να προσέχει τον εαυτό του, μήπως ταράξει την ψυχή του η οργή. Και χάρη στην ταπείνωση του θα σκεπάσει ο Θεός και τον άλλο αδελφό από την έχθρα του διαβόλου, του οποίου η ψυχή θα έλθει σε κατάνυξη και θα τρέξει πίσω του να του βάλει μετάνοια και θα τον παρακαλέσει να γυρίσει να γεμίσει τη στάμνα του. Μπορεί να τρέξει να βαστάξει μαζί του ακόμη και τη στάμνα. Και τότε η αγάπη του Θεού θα τούς σκεπάσει και τούς δύο και θα τούς σώσει ο φιλάνθρωπος Θεός. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

η φωτογραφία είναι του Iωάννης Φρουδαράκης

*Βαρσανουφίου και Ιωάννου 

κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά (ερωταποκρίσεις) τόμος Γ΄ υπς΄, σελ.434-436, εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”

Θαύματα τῆς Προυσιώτισσας κατὰ τὴν ἐπιδημία τοῦ 1918

Κατὰ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1918, ἡ ἰσπανικὴ γρίπη θέριζε ὅλη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου, οἱ περισσότεροι οἰκισμοὶ θρηνοῦσαν καθημερινὰ ἀρκετοὺς νεκρούς. Στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου, ποὺ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἀριθμοῦσε περίπου 15.000 πληθυσμό, οἱ θάνατοι πλησίαζαν ἢ ἔφταναν τοὺς πενήντα, κάθε μέρα. Μάλιστα, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς μετάδοσης τῆς ἀσθένειας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τους, συχνὰ οἱ νεκροὶ μεταφέρονταν μὲ κάρα καὶ θάπτονταν ἀκόμα καὶ χωρὶς παρουσία ἱερέως…

Μιὰς καὶ ἡ ἐπιστήμη ἦταν ἀδύναμη νὰ προσφέρει, κατὰ τὴν συγκεκριμμένη στιγμή, σωτηρία, ὁ νοῦς τῶν Αἰτωλῶν πῆγε στὴν θαυματουργὸ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἄλλως τε, ὅλη ἡ περιοχὴ τῆς Εὐρυτανίας καὶ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, τὴν Εἰκόνα αὐτὴ εἶχε σὰν ἀποκούμπι σωτηρίας, τόσο σὲ ἀσθένειες, ὅσο καὶ σὲ ἐπιδρομὴ ἀκρίδας. Κοντὰ ἦταν τὸ 1854, τότε ποὺ ἡ περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου εἶχε ἀποδεκατιστεῖ ἀπὸ τὴν χολέρα καὶ εἶχε σωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ θαυματουργοῦ Εἰκονίσματος. Ἔτσι, ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων στράφηκε πάλι πρὸς τὴν Θεοτόκο. 

Μετὰ ἀπὸ ἔγκριση τοῦ Μητροπολίτη Ναυπακτίας καὶ Εὐρυτανίας Ἀμβροσίου, στὴν δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ὑπαγόταν τότε ἡ ἱερὰ μονή, τριμελὴς ἐπιτροπὴ μετέβη στὸν Προυσό, κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς 22ας Ὀκτωβρίου1918. Τὸ πρωὶ τῆς 4ης τοῦ μηνός, μετὰ τὴν ὀρθρινὴ ἀκολουθία, ξεκίνησε ἡ πομπὴ μὲ τὴν Εἰκόνα. Στὰ ὄρια τῶν δύο μητροπόλεων, στὴν περιοχὴ Ἀραποκέφαλα, εἶχε συγκεντρωθεῖ πλῆθος κόσμου (κατὰ τὶς περιγραφές, περίπου 5.000), καὶ ἔγινε ἡ πρώτη δέηση. Τὸ ἄλλο πρωί, φτάνει στὴν Καλλιθέα, ὅπου ψέλνεται Παράκληση, καὶ τὸ ἴδιο βράδυ φτάνει ἔξω ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιο. 

Ἡ πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πόλης περίμενε τὴν ἱερὰ Εἰκόνα στὰ πρῶτα σπίτια τοῦ Ἀγρινίου. Οἱ καμπάνες τῆς πόλεως ἐσήμαναν χαρμόσυνα. Στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιὰ ἕνα εἰκοσιτετράωρο ἡ ἀκολουθία ἦταν ἀσταμάτητη. Ὅλοι προσκυνοῦσαν τὴν Κυρὰ τῆς Ῥούμελης καὶ πλῆθος κόσμου κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 

Μὲ τὴν ἄφιξη τῆς Παναγίας, τὸ θανατικὸ σταμάτησε στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου. Οἱ πρώην ἄῤῥωστοι τρέχουν ὑγιεῖς νὰ προσκυνήσουν. Στὶς 27 τοῦ Ὀκτώβρη, ἡ Εἰκόνα μεταφέρεται στὸν ναὸ τοῦ πολιούχου ἁγίου Χριστοφόρου καὶ τὶς ἐπόμενες ἡμέρες στοὺς ναοὺς τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καὶ τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Σύσσωμος ὁ λαὸς συμμετέχει μὲ ἐξομολόγηση καὶ θεία κοινωνία, εὐχαριστῶντας τὸν Θεὸ ποὺ δὲν ὑπάρχει πλέον θανατικὸ στὴν πόλη τους. 

Κατὰ τὴν 1η Νοεμβρίου, ἡ Εἰκόνα φτάνει στὸν σιδηροδρομικὸ σταθμὸ Μεσολογγίου, συνοδευόμενη ἀπὸ καταῤῥακτώδη βροχή. Μάλιστα, οἱ γιατροὶ τῆς ἐποχῆς σχολίαζαν ἀρνητικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ πλῆθος αὐτὸ ἀνέμενε ὧρες (ἀπὸ τὴν νύχτα, στὴν θέση Φοινίκια) γιὰ τὴν προϋπάντηση, ἐν μέσῳ γρίπης. Ὑπῆρχε φόβος μετάδοσης τῆς ἀσθενείας λόγῳ τοῦ συνωστισμοῦ καὶ ἡ βροχὴ ἐπιδείνωνε τὴν κατάσταση. 

Οἱ χριστιανοί, ὅμως, ἐμπιστεύτηκαν περισσότερο τὴν Παναγία. Παρέμειναν μὲ πίστη, ὑποδέχτηκαν τὴν Παναγία, ἔψαλαν Παράκληση καὶ τὴν ὁδήγησαν στὴν ἱερὰ πόλη, λιτανεύοντάς την μέσα στοὺς δρόμους τῆς πόλης. Τὸ ἴδιο βράδυ, ἐν ᾧ οἱ πιστοὶ προσεύχονταν, ἰσχυρὸς ἀέρας χτύπησε τὴν περιοχή. Ἀπὸ τὸ πρωὶ τῆς 2ας Νοεμβρίου1918, κανένας θάνατος δὲν σημειώθηκε στὸ Μεσολόγγι ἀπὸ τὴν γρίπη. Στὴν συνέχεια, ἡ Εἰκόνα μεταφέρθηκε στὸ Αἰτωλικὸ καὶ ἀλλοῦ, σώζοντας κὶ ἐκεῖ τὸν πιστὸ λαό. Μάλιστα, ὅταν ἡ Εἰκόνα μεταφερόταν, μὲ τὰ πόδια, πρὸς τὸ Παναιτώλιο, στὰ σημεῖα ποὺ γινόταν στάση, ὁ κόσμος ἀργότερα κατασκεύασε εἰκονίσματα. 

Σὲ ὅσες περιοχὲς παρέμεινε ἡ θαυματουργὸς Εἰκόνα, ὁ κόσμος συμμετεῖχε ὁμαδικὰ μὲ προσευχὴ καὶ συμμετοχὴ στὴν θεία κοινωνία. Ἔνοιωθε καὶ ἦταν ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Παναγιᾶς μας, ὁπότε δὲν εἶχε τὸν παραμικρὸ φόβο νὰ ἀῤῥωστήσει, ένοιωθε τὴν σιγουριὰ πώς θά γιατρευθεῖ αὐτὸς ἢ οἱ οἰκείοι του. Ἔβλεπε τὸ μεγάλο θαῦμα (τῆς ἰάσεως), ἀλλὰ καὶ πολλὰ μικρότερα. 

Μετὰ ἀπὸ ἕνα αἰῶνα, ἡ περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου θυμᾶται ζωντανὰ τὴν εὐεργεσία τῆς Θεοτόκου. Ἡ κεντρικὴ κανδήλα τῆς Προυσιωτίσσης εἶναι ἀφιέρωμα τῶν κατοίκων τοῦ Ἀγρινίου, ὡς εὐχαριστήριο γιὰ τὴν ἴαση ἀπὸ τὴν γρίπη τοῦ 1918. Ἕνα ἑπτάφωτο πολυκάνδηλο εἶναι ἀφιέρωμα τῶν Μεσολογγιτῶν, ποὺ τὸ προσέφεραν μὲ χρήματα ποὺ συγκέντρωσαν ἀπὸ ἔρανο. Ἀντίγραφα τῆς κοσμοσώτηρος Θεοτόκου Προυσιωτίσσης ἔγιναν σὲ πολλοὺς ναοὺς ποὺ ἔκανε στάση τὸ Εἰκόνισμα. Τέλος, σὲ πολλὰ χωριὰ τοῦ αἰτωλικοῦ κάμπου, κάθε χρόνο ἑορτάζουν τὴν ἀνάμνηση τοῦ γενομένου θαύματος (Λ.χ., στὰ Καλύβια (α΄ Κυριακὴ τοῦ Νοεμβρίου) καὶ στὸ Παναιτώλιο (25 Νεομβρίου). 

αρχιμ. Γεράσιμος (Τσιρώνης) 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: 

– Ἀρχεῖο Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Προυσιωτίσσης
– «Θαύματα τῆς Προυσιώτισσας κατὰ τὴν ἐπιδημία τοῦ 1918», στὴν Ἐκκλησιαστικὴ παρέμβαση, περιοδικὴ ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου, τεῦχος 157 (Αὔγουστος 2009), ὅπως προσπελάστηκε στὴν διεύθυνση http://www.parembasis.gr/index.php/el/menu–teyxos–157/1413-2009–157-08 στὶς 14-3-2020. Τὸ κείμενο εἶναι σύντμηση κειμένου ποὺ ἐπιγράφεται «ἐκτάκτου ἐνδιαφέροντος ῥεπορτὰζ τοῦ ἀνταποκριτοῦ μας κ. Θ. Λιαπίκου».
– Σχισμένου-Λειβαδίτη Κωνσταντούλας, Τὸ Παναιτώλιο στὰ μονοπάτια τοῦ χρόνου, ἔκδοση Πνευματικοῦ Κέντρου Δήμου Θεστιέων, χ.χ., χ.τ.
– Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Α’, Ἅγιον Ὄρος 2013, σελ. 334.
– Προφορικὲς μαρτυρίες ποὺ κατατέθησαν στὴν Μονὴ Προυσιωτίσσης.

Ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ εἶναι ἡ πλέον ἐπίπονος.

Ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ εἶναι ἡ πλέον ἐπίπονος. Τελοῦμεν αὐτὴν ὄντες ἐν φοβερᾷ διασπάσει ὅλης τῆς ὑπάρξεως ἡμῶν. Εὐλογήσαντες ἐν ἀρχῇ τὴν Βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν συνεχείᾳ κατερχόμεθα βαθμηδὸν μέχρι τῶν προσκαίρων βιοτικῶν ἀναγκῶν, ἵνα ἐκ νέου ἀναχθῶμεν δια τῆς δοξολογίας (Δοξολογία ἐνταῦθα καλεῖται ἡ πρώτη ἐκφώνησις μετὰ τὴν μεγάλην ἐκτενῆ: Ὅτι πρέπει Σοὶ πᾶσα δόξα ...) μέχρι τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀκατάπαυστος κίνησις - ἄλλοτε πρὸς τὸν Θεόν, ἄλλοτε δὲ πρὸς τὸν κόσμον - χαρακτηρίζει τὴν ἱερουργίαν ἡμῶν. Καὶ δια τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δια τοῦ ὑποδείγματος τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ιωάν. ιγ' 15) μανθάνομεν νὰ περιπτυσσώμεθα τὸ πλήρωμα τοῦ παγκοσμίου εἶναι: ἀπὸ τῆς δημιουργίας παντὸς ὑπαρκτοῦ μέχρι τῆς συντελείας τῆς ἐπιγείου ἱστορίας καὶ πέραν τούτου. Ἕν τούτοις, παραλλήλως πρὸς τὴν ἐμπνέουσαν ἀνάβασιν εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ οὐρανίου Φωτός, παρατηροῦμεν ὅτι βαθύνεται ὁ ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν πόνος. Βλέπομεν ὅτι ἡ οἰκουμένη ἐν τῇ ὁλότητι αὐτῆς, ὡς καὶ πρότερον, περιβάλλεται ὑπὸ τοῦ σκότους τῆς ἀντιπαθείας. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δὲν εὑρίσκει ἀπήχησιν εἰς τὰς ἀποξενωθείσας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καρδίας, καὶ ἡ προσευχὴ απερριμένη τρόπον τινα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπιστρέφει εἰς τὸν προσευχόμενον, ἐπιφέρουσα εἰς αὐτὸν πλῆγμα. Ἡ κατὰ τὸ φαινόμενον ἄκαρπος ἔκβασις τῆς προσευχῆς ταύτης εἵς τινας στιγμὰς ἀποβαίνει κατάλληλον ἔδαφος δια πικροὺς λογισμούς: Ἡ ἀνθρωπότης νοσεῖ ἀνιάτως· ματαία πᾶσα ἐλπὶς ὅπως ἴδωμεν τὴν θεραπείαν αὐτῆς· τὸ κακὸν δὲν παύει νὰ ἐντείνηται, νὰ εἰσχωρῆ συνεχῶς βαθύτερον εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων· πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν προσευχὴν ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπότητος, διότι εἶναι ὀδύνη ἄνευ ἀποτελέσματος, θῦμα τῆς ὁποίας πρῶτοι θὰ ἀποβῶμεν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι. Ἄμυνα ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἀποθαρρυντικῶν σκέψεων εἶναι νὰ ἔχωμεν ἐν τῇ μνήμῃ ἡμῶν τὸν Χριστόν, Ὅστις μόνος ἐπάλαισεν ἐναντίον ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ νίκη θὰ ἔλθη ἀναποφεύκτως, ἀλλ' οὐχὶ εἰς τὸ ὁρατὸν ἐπίπεδον τῆς ἱστορίας τῆς Γῆς. Ἡ νίκη εἶναι ἤδη ἀνυπέρβλητον Γεγονός: «Ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον», εἶπεν ὁ Κύριος (Ιωάν. ιστ' 33).

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ 

ΠΕΡΙ ΤΗΣ

 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ

 ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

*

Λέγει αυτω ὁ Πιλάτος· τί ἐστιν αλήθεια;

 

Ἡ ἀλήθεια «ΤΙΣ» δὲν γνωρίζεται δια τῆς λογικῆς πορείας. Ὁ προσωπικὸς Θεὸς «ΤΙΣ» γνωρίζεται μόνον δια τῆς κοινωνίας ἐν τῇ ὑπάρξει, ἤτοι μόνον δια τῆς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀποκαλύψεως. Τοῦτο ὑπεγράμμιζε συνεχῶς ὁ Γέρων Σιλουανός. 

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὁμιλεῖ περὶ αὐτοῦ ὡς ἑξῆς: 

«Ἐὰν τὶς ἀγαπᾶ Με, τὸν λόγον Μοῦ τηρήσει καὶ ὁ Πατὴρ Μοῦ ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν» ... «Ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ό πέμψει ὁ Πατὴρ ἐν τῷ Ὀνόματί Μου, Ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα» (Ιωάν. ιδ' 23-26). 

Ἕν τὴ ὀρθοδόξῳ ἀσκητικῇ πείρᾳ ἡ ὁδὸς τῶν ἀφῃρημένων θεωριῶν ἀπορρίπτεται ὡς ἐσφαλμένη. Ἐκεῖνος ὅστις εἰς τὰς περὶ τοῦ Θεοῦ σκέψεις ἵσταται εἰς τὴν ἀφῃρημένην θεωρίαν τοῦ Ἀγαθοῦ, τοῦ Ὡραίου, τῆς Αἰωνιότητος, τῆς Ἀγάπης κ.τ.λ., ἵσταται εἰς ἀπατηλὴν ὁδόν. Ὅστις πάλιν μόνον ἀπεκδύεται πάσας τὰς ἐμπειρικὰς εἰκόνας καὶ ἐννοίας, ὡσαύτως δὲν ἐγνώρισεν εἰσέτι τὴν ἀληθῆ ὁδόν. 

Ἡ ὀρθόδοξος ἐνόρασις τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἀφῃρημένη θεωρία τοῦ Ἀγαθοῦ, τῆς Ἀγάπης καὶ τῶν λοιπῶν. Δὲν εἶναι οὔτε καὶ ἁπλῆ απέκδυσις τοῦ νοός ἀπὸ πασῶν τῶν εἰκόνων καὶ ἐννοιῶν. Ἡ ἀληθὴς θεωρία δίδεται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δια τῆς ἐλεύσεως Αὐτοῦ εἰς τὴν ψυχήν. Τότε ἡ ψυχὴ ενορά τὸν Θεὸν καὶ βλέπει ὅτι Αὐτὸς ἀγαπᾶ, ὅτι εἶναι ἀγαθός, μεγαλοπρεπής, αἰώνιος, βλέπει τὸ ἄρρητον καὶ ὑπερβατικὸν Αὐτοῦ. Αφηρημένως ὅμως οὐδὲν ενοράται.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

1995 

σελ.

141-142