ΕΝΙΑΥΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ - Περιέχων Απολυτίκια, Κοντάκια και Μεγαλυνάρια του όλου Ενιαυτού

 

ΕΝΙΑΥΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ 

***

Περιέχων Απολυτίκια, Κοντάκια και Μεγαλυνάρια του όλου Ενιαυτού

ΜΗΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Ἔ­χων ἡ­μέ­ρας 31.

Ἡ ἡ­μέρα ἔ­χει ὥ­ρας 10 κ΄ ἡ νὺξ ὥ­ρας 14.

 

1. Ἡ κατὰ σάρκα Πε­ρι­τομὴ τοῦ Κυ­ρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ­ καὶ μνήμη τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρὸς ἡ­μῶν Βα­σι­λείου, Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Και­σα­ρείας Καπ­­πα­­δο­κίας, Οὐ­ρα­νο­φάν­το­ρος τοῦ Με­γά­λου.

Ἀρ­γία καὶ κα­τά­λυ­σις εἰς πάντα.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῆς Ἑ­ορ­τῆς.

Ἦ­χος α´. Τοῦ λί­θου σφρα­γι­σθέν­τος.

Μορ­φὴν ἀ­ναλ­λοι­ώ­τως ἀν­θρω­πί­νην προ­σέ­λα­βες, Θεὸς ὢν κατ᾿ οὐ­σίαν, πο­λυ­εύ­σπλαγ­χνε Κύ­ριε· καὶ Νό­μον ἐκ­πλη­ρῶν πε­ρι­­το­μὴν, θε­λή­σει κα­τα­δέχῃ σαρ­κι­κήν, ὅ­πως παύ­σῃς τὰ σκι­ώδη, καὶ πε­ρι­έ­λῃς τὸ κά­λυμμα τῶν πα­θῶν ἡ­μῶν· δόξα τῇ ἀ­γα­θό­τητι τῇ σῇ· δόξα τῇ εὐ­σπλαγ­χνίᾳ σου· δόξα τῇ ἀ­νεκ­φρά­στῳ Λόγε συγ­κα­τα­βά­σει σου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ἁ­γίου. Ὅ­μοιον.

 Ἦ­χος α´. Τοῦ λί­θου σφρα­γι­σθέν­τος.

Εἰς πᾶ­σαν τὴν γῆν ἐ­ξῆλ­θεν ὁ φθόγ­γος σου, ὡς δε­ξα­μέ­νην τὸν λό­γον σου· δι᾿ οὗ θε­ο­πρε­πῶς ἐ­δο­γμά­τι­σας, τὴν φύ­σιν τῶν ὄν­των ἐ­τρά­νω­σας, τὰ τῶν ἀν­θρώ­πων ἤθη κα­τε­κό­σμη­σας. Βα­σί­λειον ἱ­ε­ρά­τευμα, Πά­τερ ὅ­σιε, Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱ­κέ­τευε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Κον­τά­κιον τῆς Ἑ­ορ­τῆς. 

Ἦ­χος γ´. Ἡ Παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

Ὁ τῶν ὅ­λων Κύ­ριος, Πε­ρι­το­μὴν ὑ­πο­μέ­νει, καὶ βρο­τῶν τὰ πταί­σματα, ὡς ἀ­γα­θὸς πε­ρι­τέ­μνει· δί­δωσι, τὴν σω­τη­ρίαν σή­με­ρον κό­σμῳ· χαί­ρει δὲ, ἐν τοῖς ὑ­ψί­στοις καὶ ὁ τοῦ Κτί­στου, Ἱ­ε­ράρ­χης καὶ φω­σφό­ρος, ὁ θεῖος μύ­στης Χρι­στοῦ Βα­σί­λειος.

Κον­τά­κιον τοῦ Ἁ­γίου. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ὤ­φθης βά­σις ἄ­σει­στος τῇ Ἐκ­κλη­σίᾳ, νέ­μων πᾶ­σιν ἄ­συ­λον, τὴν κυ­ρι­ό­τητα βρο­τοῖς, ἐ­πι­σφρα­γί­ζων σοῖς δό­γμα­σιν, Οὐ­ρα­νο­φάν­τορ Βα­σί­λειε ὅ­σιε.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῆς Ἑ­ορ­τῆς.

Σάρκα ὀ­κτα­ή­με­ρος ὡς βρο­τός, ὁ τῶν ὅ­λων Κτί­στης, πε­ρι­τέ­μνε­ται νο­μι­κῶς, τὴν ἐξ ἀ­κρα­σίας, ἡ­μῶν κα­κίαν τέ­μνων· Αὐ­τοῦ τὴν ἀ­γα­θό­τητα με­γα­λύ­νω­μεν.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ἁ­γίου.

Τὸν οὐ­ρα­νο­φάν­τορα τοῦ Χρι­στοῦ, μύ­στην τοῦ Δε­σπό­του, τὸν φω­στῆρα τὸν φα­ει­νόν, τὸν ἐκ Και­σα­ρείας, καὶ Καπ­πα­δό­κων χώ­ρας, Βα­σί­λειον τὸν μέ­γαν, πάν­τες τι­μή­σω­μεν.

2. Προ­ε­όρ­τια τῶν Φώ­των καὶ μνήμη τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρὸς ἡ­μῶν Σιλ­βέ­στρου, Πάπα Ῥώ­μης.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον Προ­ε­όρ­τιον. Ἦ­χος δ´.

Ἑ­τοι­μά­ζου Ζα­βου­λών, καὶ εὐ­τρε­πί­ζου Νε­φθα­λείμ. Ἰ­ορ­δάνη πο­ταμέ, στῆθι ὑ­πό­δε­ξαι σκιρ­τῶν, τοῦ βα­πτι­σθῆ­ναι ἐρ­χό­με­νον τὸν Δε­σπό­την. Ἀ­γάλ­λου ὁ Ἀ­δὰμ σὺν τῇ Προ­μή­τορι· μὴ κρύ­πτετε ἑ­αυ­τούς, ὡς ἐν Πα­ρα­δείσῳ τὸ πρίν· καὶ γὰρ γυ­μνοὺς ἰ­δὼν ὑ­μᾶς ἐ­πέ­φα­νεν, ἵνα ἐν­δύσῃ τὴν πρώ­την στο­λήν. Χρι­στὸς ἐ­φάνη, τὴν πᾶ­σαν κτί­σιν, θέ­λων ἀ­να­και­νί­σαι.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ἁ­γίου. 

Ἧ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Στο­λὴν ἐν­δυ­σά­με­νος, ἱ­ε­ραρ­χίας πιστῶς, ἀ­μέμ­πτως ἱ­έρευ­σας, τῷ ἐπὶ πάν­των Θεῷ, Πα­τὴρ ἡ­μῶν Σίλ­βε­στρε· ἔ­χων γὰρ πο­λι­τείᾳ, συ­νε­κλάμ­ποντα λό­γον, θαύ­μα­σιν ἐ­βε­βαί­ους, εὐ­σε­βείας τὴν δό­ξαν, δι ἧς οὐ­ρα­νίου δό­ξης ὤ­φθης συμ­μέ­το­χος.

Κον­τά­κιον Προ­ε­όρ­τιον. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐν τοῖς ῥεί­θροις σή­με­ρον τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου, γε­γο­νὼς ὁ Κύ­ριος, τῷ Ἰ­ω­άννῃ ἐκ­βοᾷ· Μὴ δει­λι­ά­σῃς βα­πτί­σαι με· σῶ­σαι γὰρ ἥκω, Ἀ­δὰμ τὸν πρω­τό­πλα­στον.

Κον­τά­κιον τοῦ Ἁ­γίου. 

Ἧ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἐν ἱ­ε­ρεῦ­σιν ἱ­ε­ρεὺς ἀ­νε­δεί­χθης, τοῦ βα­σι­λέως καὶ Θεοῦ θε­ο­φόρε, τῶν ἀ­σκη­τῶν συ­νό­μι­λος γε­νό­με­νος· ὅ­θεν συ­να­γάλλῃ νῦν, τοῖς χο­ροῖς τῶν Ἀγ­γέ­λων, πά­τερ εὐ­φραι­νό­με­νος, ἐν τοῖς ἐ­που­ρα­νί­οις· Σίλ­βε­στρε Ῥώ­μης ἔν­δοξε ποι­μήν, σῷζε τοὺς πόθῳ, τε­λοῦν­τας τὴν μνή­μην σου.

Με­γα­λυ­νά­ριον. Προ­ε­όρ­τιον.

Ὕ­δατι ἐκ­πλῦ­ναι τὴν τοῦ Ἀ­δάμ, θέ­λων ἁ­μαρ­τίαν, ὁ ἀ­τρέ­πτως σάρκα λα­βών, ἤδη πρὸς τὰ ῥεῖ­θρα τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου ἤ­κει. Αὐτῷ οὖν ὑ­παν­τή­σω­μεν ἐν φαι­δρό­τητι.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ἁ­γίου.

Τῆς ἱ­ε­ραρ­χίας σου τὴν στο­λὴν, τρό­ποις ἐ­να­ρέ­τοις, καὶ θαυ­μά­των τῇ δω­ρεᾷ, εὐ­κλεῶς ποι­κί­λας, πε­ποι­κιλ­μέ­νος ἔ­βης, Σίλ­βε­στρε Ἱ­ε­ράρχα, πρὸς τὰ οὐ­ρά­νια.

3. Τοῦ Ἁ­γίου Προ­φή­του Μα­λα­χίου καὶ τοῦ Ἁ­γίου Μάρ­τυ­ρος Γορ­δίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Προ­φή­του. 

Ἦ­χος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἀγ­γε­λώ­νυ­μον κλῆ­σιν πλου­τί­σας ἔν­δοξε, ἀγ­γε­λο­μί­μη­τον βίον ἐ­πο­λι­τεύ­σω ἐν γῆ, Μα­λα­χία Προ­φη­τῶν τὸ ἀ­κρο­θί­νιον· ὅ­θεν Ἀγ­γέ­λους ἐ­σχη­κώς, συλ­λα­λοῦν­τας νο­ε­ρῶς, ἐ­πλή­σθης ἀ­ΰ­λου δό­ξης, καὶ τῶν μελ­λόν­των τὴν γνῶ­σιν, δι­α­τυ­ποῖς πρὸς φω­τι­σμὸν ἡ­μῶν.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Μάρ­τυ­ρος.

Ἧ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Τῷ ζήλῳ τῆς πί­στεως, πυρ­πο­λη­θεὶς τὴν ψυ­χήν, αὐ­τό­κλη­τος ὤρ­μη­σας, ἐν τῷ στα­δίῳ σοφέ, καὶ χαί­ρων ἠ­γώ­νι­σαι· ὅ­θεν τοῖς ἐξ αὐ­χέ­νος, ὀ­χε­τοῖς τῶν αἱ­μά­των, ἔ­σβε­σας Ἀ­θλο­φόρε, τῆς κα­κίας τὴν φλόγα· διό σε ὁ Ζω­ο­δό­της, Γόρ­διε ἐ­δό­ξασε.

Κον­τά­κιον τοῦ Προ­φή­του. 

Ἦ­χος γ´. Ἡ Παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

Τῆς σο­φίας ἔμ­πλεως, τῆς ὑ­περ­σό­φου καὶ θείας, Μα­λα­χία μέ­γι­στε, σὺ πε­φυ­κὼς ὡς Προ­φή­της, ἄ­νω­θεν, αὐ­τὸν τὸν ὄντα Θεοῦ σο­φίαν, ἔ­δει­ξας, τοῖς πᾶσι κάτω ἀ­να­στρα­φέντα· διὰ τοῦτό σε τι­μῶ­μεν, τε­λοῦν­τες πί­στει τὴν θείαν μνή­μην σου.

Κον­τά­κιον τοῦ Μάρ­τυ­ρος.

Ἦ­χος πλ. δ´. Ὡς ἀ­παρ­χὰς τῆς φύ­σεως.

Οἱ σοὶ ἱ­δρῶ­τες ἔν­δοξε, τὴν πᾶ­σαν γῆν κα­τήρ­δευ­σαν· καὶ τοῖς τι­μί­οις σου αἵ­μασι Γόρ­διε, τὸν κό­σμον ἅ­παντα εὔ­φρα­νας· ταῖς εὐ­χαῖς σου θε­ό­φρον, σῶ­σον πάν­τας τοὺς πί­στει σε ἀ­να­μέλ­πον­τας, καὶ τι­μῶν­τας ἀ­ξίως, πα­νεύ­φημε, ὡς πο­λύ­α­θλον.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Προ­φή­του.

Θείας ἐμ­φα­νείας ἀγ­γε­λι­κῆς, κα­τη­ξι­ω­μέ­νος, ὡς τῷ βίῳ δι­α­πρε­πής, ὤ­φθης προ­ση­μάν­τωρ, τῶν ἱ­ε­ρῶν κρι­μά­των, Προ­φῆ­τα Μα­λα­χία, Ἀγ­γέ­λων σύ­σκηνε.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Μάρ­τυ­ρος.

Ἔ­λι­πες στρα­τείαν τὴν ὑ­λι­κήν, καὶ τῇ οὐ­ρα­νίῳ, πα­νο­πλίᾳ ὀ­χυ­ρω­θείς, τὰς ἀν­τι­κει­μέ­νας, κα­θεῖ­λες πα­ρα­τά­ξεις, ὡς τοῦ Χρι­στοῦ ὁ­πλί­της, ἔν­δοξε Γόρ­διε.

4. Σύ­να­ξις τῶν Ἁ­γίων Ἑ­βδο­μή­κοντα Ἀ­πο­στό­λων καὶ­τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Θε­ο­κτί­στου τοῦ ἐν Κου­κούμῳ τῆς Σι­κε­λίας.

Τῶν  Ἀ­πο­στό­λων. 

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Θείας πί­στεως, τῷ ἀμ­φι­βλή­στρῳ, ἐ­ξω­γρή­σατε, ἐ­θνῶν ἀ­γέ­λας, ἑ­βδο­μή­κοντα Κυ­ρίου Ἀ­πό­στο­λοι, πρὸς εὐ­σε­βείας τὴν θείαν ἐ­πί­γνω­σιν, ὡς δε­δε­γμέ­νοι τὴν χά­ριν τοῦ Πνεύ­μα­τος. Μύ­σται ἔν­θεοι, Χρι­στῷ τῷ Θεῷ πρε­σβεύ­σατε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ὁ­σίου. 

Ἦ­χος γ´. Τὴν ὡ­ραι­ό­τητα.

Κτί­σις βα­σί­λειος, Θεοῦ γε­νό­με­νος, βίον κα­τάλ­λη­λον, τῇ κλή­σει ἔ­σχη­κας, εὐ­α­ρε­στή­σας τῷ Θεῷ, ἐν ἔρ­γοις δι­και­ο­σύ­νης· ὅ­θεν Μο­να­ζόν­των σε, πο­δη­γέ­την ἀ­νέ­δειξε, Χρι­στὸς ὁ φι­λάν­θρω­πος, ὁ δε­χθεὶς τοὺς ἀ­γῶ­νας σου· ὧ πρέ­σβευε ὑ­πὲρ τῶν βο­ών­των σοι· χαί­ροις Θε­ό­κτι­στε θε­ό­φρον.

Κον­τά­κιον τῶν Ἀ­πο­στό­λων.

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τοὺς Ἑ­βδο­μή­κοντα σο­φοὺς Ἀ­πο­στό­λους, ὡς εὐ­σε­βείας γε­ωρ­γοὺς θε­η­γό­ρους, χαρ­μο­νι­κῶς αἰ­νέ­σω­μεν ᾀ­σμά­των ᾠ­δαῖς· οὗ­τοι γὰρ τῆς πί­στεως, τὸν σω­τή­ριον λό­γον, κό­σμῳ ἐγ­κα­τέ­σπει­ραν, ὡς Χρι­στοῦ οἰ­κο­νό­μοι· καὶ νῦν ἀ­παύ­στως νέ­μου­σιν ἡ­μῖν, τῶν ἐ­πται­σμέ­νων, θε­ό­θεν τὴν ἄ­φε­σιν.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίου. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐκ Δυ­σμῶν ὡς ἥ­λιος, ἐ­ξα­να­τεί­λας, μυ­στι­κῶς κα­τηύ­γα­σας, τὴν Ἐκ­κλη­σίαν τοῦ Χρι­στοῦ, ἀ­σκη­τι­καῖς σου φαι­δρό­τησι, Πά­τερ παμ­μά­καρ, Θε­ό­κτι­στε Ὅ­σιε.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῶν Ἀ­πο­στό­λων.

Ἑ­βδο­μη­κον­τά­ρι­θμος καὶ σε­πτός, δῆ­μος Ἀ­πο­στό­λων, τὸν τῆς πί­στεως θη­σαυ­ρόν, τοῖς ἐν ἀ­πι­στίᾳ, δι­έ­δω­καν πλου­σίως· ὑ­μνή­σω­μεν τὴν τού­των, θείαν συ­νέ­λευ­σιν.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ὁ­σίου.

Φοί­νιξ ἐ­να­ρέ­του ὤ­φθης ζωῆς, θάλ­λων δι­ε­ξό­δοις, σῶν ἱ­δρώ­των τῶν εὐ­α­γῶν· ὅ­θεν δι­α­τρέ­φεις, καρ­ποῖς σου ἀ­θα­νά­τοις, ἡ­μῶν τὰς δι­α­νοίας, Πά­τερ Θε­ό­κτι­στε.

5. Τῶν Ἁ­γίων Μαρ­τύ­ρων Θε­ο­πέμ­πτου καὶ Θε­ωνᾶ καὶ­ τῆς Ὁ­σίας Μη­τρὸς ἡ­μῶν Συγ­κλη­τι­κῆς.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον Προ­ε­όρ­τιον.

Ἦ­χος δ´. Κα­τε­πλάγη Ἰ­ω­σήφ.

Ἀ­πε­στρέ­φετο ποτέ, ὁ Ἰ­ορ­δά­νης πο­τα­μός, τῇ μη­λωτῇ Ἐ­λισ­σαιέ, ἀ­να­λη­φθέν­τος Ἠ­λιού, καὶ δι­ῃ­ρεῖτο τὰ ὕ­δατα ἔν­θεν καὶ ἔν­θεν· καὶ γέ­γο­νεν αὐτῷ, ξηρὰ ὁ­δὸς ἡ ὑ­γρά, εἰς τύ­πον ἀ­λη­θῶς τοῦ Βα­πτί­σμα­τος, δι᾿ οὗ ἡ­μεῖς τὴν ῥέ­ου­σαν τοῦ βίου, δι­α­πε­ρῶ­μεν δι­ά­βα­σιν. Χρι­στὸς ἐ­φάνη ἐν Ἰ­ορ­δάνῃ, ἁ­γι­ά­σαι τὰ ὕ­δατα.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῶν Μαρ­τύ­ρων.

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἱ­ε­ρω­σύ­νης τῇ στολῇ δι­α­πρέ­πων, ἀ­θλη­τι­κῶς τὸν δυ­σμενῆ ἐν­τρο­πώσω, ὡς Ἱ­ε­ράρ­χης ἔν­θεος Θε­ό­πεμ­πτε· ὅ­θεν πρὸς ἐ­πί­γνω­σιν ἀ­λη­θείας προ­σά­γεις, Θε­ω­νᾶν τὸν ἔν­δο­ξον, προ­σελ­θόντα Κυ­ρίῳ· μεθ᾿ οὗ δυ­σώ­πει πάν­τοτε σοφέ, ὑ­πὲρ τῶν πί­στει, τι­μών­των τοὺς ἄ­θλους σου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῆς Ὁ­σίας.

Ἦ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Σο­φίᾳ καὶ χά­ριτι κε­κο­σμη­μένη σε­μνή, ἀ­κλό­νη­τος ἔ­μει­νας ὡς ὁ Ἰὼβ ὁ κλει­νός, ἐχθροῦ ἐ­πι­θέ­σε­σιν· ὅ­θεν Συγ­κλη­τική σε, ἡ οὐ­ρά­νιος δόξα, δέ­δε­κται μετὰ τέ­λος ὡς παρ­θέ­νον φρο­νί­μην· ἐν ᾗ τῶν με­μνη­μέ­νων σου ἀεὶ μνη­μό­νευε.

Κον­τά­κιον Προ­ε­όρ­τιον. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐν τοῖς ῥεί­θροις σή­με­ρον, τοῦ Ἰ­ορ­δά­νου, γε­γο­νὼς ὁ Κύ­ριος, τῷ Ἰ­ω­άννῃ ἐκ­βοᾷ· Μὴ δει­λι­ά­σῃς βα­πτί­σαι με· σῶ­σαι γὰρ ἥκω, Ἀ­δὰμ τὸν πρω­τό­πλα­στον.

Κον­τά­κιον τῶν Μαρ­τύ­ρων. 

Ἦ­χος β´. Τοὺς ἀ­σφα­λεῖς.

Ὡς ἱ­ε­ρεύς, τῶν ἀ­ποῤῥή­των ὅ­σιος, καὶ λει­τουρ­γός, θε­ο­ει­δὴς τῆς χά­ρι­τος, μαρ­τυ­ρίου τοῖς πα­λαί­σμασι, μυ­στα­γω­γεῖς πρὸς πί­στιν ἔν­θεον, Θε­ό­πεμ­πτε τὸν Θε­ω­νᾶν τὸν ἔν­δο­ξον, μεθ᾽ οὗ ἐν τῷ στα­δίῳ ἀ­νε­κραύ­γα­ζες· Χρι­στὸς τῶν Μαρ­τύ­ρων τὸ ἑ­δραί­ωμα.

Κον­τά­κιον τῆς Ὁ­σίας. 

Ἦ­χος γ´. Ἡ Παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

Ἀ­ρε­τῶν ἐ­κλάμ­ψασα, ταῖς οὐ­ρα­νί­αις ἀ­κτῖ­σιν, ὡς λαμ­πὰς ἀ­εί­φω­τος, Συγ­κλη­τικὴ θε­ο­φόρε, ἤμ­βλυ­νας, τοῦ πα­λα­μναίου ἐ­χθροῦ τὰ κέν­τρα, ἴ­θυ­νας πρὸς τὸν νυμ­φῶνα τῆς ἄνω δό­ξης, δῆ­μον ἅ­γιον παρ­θέ­νων, μεθ᾽ ὧν δυ­σώ­πει, ἐ­λε­η­θῆ­ναι ἡ­μᾶς.

Με­γα­λυ­νά­ριον Προ­ε­όρ­τιον.

Τέρ­που Ἰ­ορ­δά­νης ὁ πο­τα­μός· ἐπὶ σοὶ γὰρ ἦλθε βα­πτι­σθῆ­ναι ὁ Λυ­τρω­τής· δέ­χου Ἰ­ω­άννη, ὁ φί­λος τὸν Νυμ­φίον, τὸν Πνεύ­ματι Ἁ­γίῳ, κό­σμον κα­θαί­ροντα.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῶν Μαρ­τύ­ρων.

Αἴ­γλῃ δι­α­λάμ­πων ἀ­θλη­τικῇ, Θε­ό­πεμ­πτε μά­καρ, κα­τε­φώ­τι­σας πρὸς ζωήν, Θε­ω­νᾶν τὸν θεῖον, θαυ­μά­των ἐ­νερ­γείᾳ, μεθ᾽ οὗ καὶ συ­να­θλή­σας, ἡ­μῶν μνη­μό­νευε.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῆς Ὁ­σίας.

Χαί­ροις τῶν παρ­θέ­νων ἡ καλ­λονή, καὶ Ἰὼβ τοῦ θείου, ἐ­κμα­γεῖον ἐν πει­ρα­σμοῖς· χαί­ροις οὐ­ρα­νίου, συγ­κλή­του κλη­ρο­νόμε, Συγ­κλη­τικὴ θε­ό­φρον, Πνεύ­μα­τος ὄρ­γα­νον.

 

6. Τὰ Ἅ­για Θε­ο­φά­νεια τοῦ Κυ­ρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ.

Ἀργία καὶ κα­τά­λυ­σις εἰς πάντα.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος α´.

Ἐν Ἰ­ορ­δάνῃ βα­πτι­ζο­μέ­νου σου Κύ­ριε, ἡ τῆς Τρι­ά­δος ἐ­φα­νε­ρώθη προ­σκύ­νη­σις· τοῦ γὰρ Γεν­νή­το­ρος ἡ φωνὴ προ­σε­μαρ­τύ­ρει σοι, ἀ­γα­πη­τόν σε Υἱὸν ὀ­νο­μά­ζουσα· καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴ­δει πε­ρι­στε­ρᾶς, ἐ­βε­βαίου τοῦ λό­γου τὸ ἀ­σφα­λές. Ὁ ἐ­πι­φα­νεὶς Χρι­στὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κό­σμον φω­τί­σας δόξα σοι.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Αὐ­τό­με­λον.

Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον, τῇ οἰ­κου­μένῃ, καὶ τὸ φῶς σου Κύ­ριε, ἐ­ση­μει­ώθη ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, ἐν ἐ­πι­γνώ­σει ὑ­μνοῦν­τάς σε. Ἦλ­θες, ἐ­φά­νης τὸ Φῶς τὸ ἀ­πρό­σι­τον.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ἄ­φε­σιν πη­γά­ζων τοῖς ἐξ Ἀ­δάμ, ὁ τῆς ἀ­φθαρ­σίας, ἀ­νε­ξάν­τλη­τος πο­τα­μός, ἐν τῷ Ἰ­ορ­δάνῃ, βα­πτί­ζε­ται θε­λή­σει· ἀν­τλή­σω­μεν οὖν πάν­τες ὕ­δωρ σω­τή­ριον.

7. Ἡ Σύ­να­ξις τοῦ τι­μίου ἐν­δό­ξου Προ­φή­του Προ­δρό­μου καὶ Βα­πτι­στοῦ Ἰ­ω­άν­νου.

Ἀργία καὶ κα­τά­λυ­σις ἰχθύος.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ἁ­γίου. Ἦ­χος β´.

Μνήμη δι­καίου μετ᾿ ἐγ­κω­μίων· σοὶ δὲ ἀρ­κέ­σει ἡ μαρ­τυ­ρία τοῦ Κυ­ρίου Πρό­δρομε· ἀ­νε­δεί­χθης γὰρ ὄν­τως καὶ προ­φη­τῶν σε­βα­σμι­ώ­τε­ρος· ὅτι καὶ ἐν ῥεί­θροις βα­πτί­σαι κα­τη­ξι­ώ­θης τὸν κη­ρυτ­τό­με­νον. Ὅ­θεν τῆς ἀ­λη­θείας ὑ­πε­ρα­θλή­σας, χαί­ρων εὐ­ηγ­γε­λίσω, καὶ τοῖς ἐν ᾍδῃ, Θεὸν φα­νε­ρω­θέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴ­ροντα τὴν ἁ­μαρ­τίαν τοῦ κό­σμου, καὶ πα­ρέ­χοντα ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος πλ. β´. Αὐ­τό­με­λον.

Τὴν σω­μα­τι­κήν σου πα­ρου­σίαν δε­δοι­κὼς ὁ Ἰ­ορ­δά­νης, τρόμῳ ὑ­πε­στρέ­φετο· τὴν πνευ­μα­τι­κὴν δὲ λει­τουρ­γίαν ἐκ­πλη­ρῶν ὁ Ἰ­ω­άν­νης, φόβῳ ὑ­πε­στέλ­λετο· τῶν Ἀγ­γέ­λων αἱ τά­ξεις ἐ­ξε­πλήτ­τοντο, ὁ­ρῶ­σαί σε ἐν ῥεί­θροις σαρκὶ βα­πτι­ζό­με­νον· καὶ πάν­τες οἱ ἐν τῷ σκό­τει κα­τηυ­γά­ζοντο, ἀ­νυ­μνοῦν­τές σε τὸν φα­νέντα, καὶ φω­τί­σαντα τὰ πάντα.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Χειρί σου βα­πτί­σας ὦ Βα­πτι­στά, τὸν διὰ θα­λάσ­σης, ἀ­γα­γόντα τὸν Ἰσ­ραήλ, Προ­φη­τῶν ἁ­πάν­των, ὑ­πέρ­τε­ρος ἐ­δεί­χθης· διὸ ἀ­νευ­φη­μοῦ­μεν τὴν θείαν χά­ριν σου.

8. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Γε­ωρ­γίου τοῦ Χο­ζε­βί­του καὶ­τῆς Ὁ­σίας Μη­τρὸς ἡ­μῶν Δο­μνί­κης.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ὁ­σίου.

Ἦ­χος πλ. α´. Τὸν συ­νά­ναρ­χον λό­γον.

Γε­ωρ­γή­σας τὸν λό­γον Πά­τερ τῆς χά­ρι­τος, δι­και­ο­σύ­νης ἐ­δρέψω καρ­πο­φο­ρίαν λαμ­πράν, ὡς τὴν ἔν­θεον ζωὴν αἱ­ρε­τι­σά­με­νος· ὅ­θεν τῆς δό­ξης κοι­νω­νός, ἀ­νε­δεί­χθης τοῦ Χρι­στοῦ, Γε­ώρ­γιε θε­ο­φόρε· ὧ καὶ πρε­σβεύ­εις ἀ­παύ­στως, ἐ­λε­η­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῆς Ὁ­σίας.

Ἧ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Ἀ­γάπῃ τῇ κρείτ­τονι, κα­ταυ­γα­σθεῖσα τὸν νοῦν, ἀ­σκή­σει ἐ­ξ­έλαμ­ψας, ὥ­σπερ λαμ­πὰς φα­εινή, Δο­μνίκα πα­νεύ­φημε· ὅ­θεν Μο­να­ζου­σῶν σε ὁ­δη­γὸν φω­το­φό­ρον, ἔ­δει­ξεν ὁ Δε­σπό­της διὰ βίου καὶ λό­γου· ὧ πρέ­σβευε θε­ο­φόρε, σῴ­ζε­σθαι ἅ­παν­τας.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίου. 

Ἦ­χος πλ. δ´. Τῇ ὑ­περ­μάχῳ.

Ὡς γε­ωρ­γὸν τῶν νο­η­τῶν φυ­τῶν πα­νά­ρι­στον, καὶ τῶν Ἀγ­γέ­λων μι­μη­τὴν καὶ ἰ­σο­στά­σιον, ἀ­νυ­μνοῦ­μέν σε οἱ παῖ­δές σου θε­ο­φόρε· ἀλλ᾽ ὡς ἔ­χων παῤῥη­σίαν πρὸς τὸν Κύ­ριον, ἀπὸ πά­σης ἀ­πο­λύ­τρω­σαι κα­κώ­σεως· τοὺς βο­ῶν­τάς σοι, χαί­ροις Πά­τερ Γε­ώρ­γιε.

Κον­τά­κιον τῆς Ὁ­σίας. 

Ἦ­χος α´. Χο­ρὸς Ἀγ­γε­λι­κός.

Χο­ρείαν εὐ­κλεῆ, σε­μνο­τά­των παρ­θέ­νων, δι᾽ ἔρ­γων ἱ­ε­ρῶν, καὶ σο­φῶν δι­δα­γμά­των, ἐν­θέως ὡ­δή­γη­σας, πρὸς πα­στάδα ἀ­κή­ρα­τον, ἔνθα πέ­φυκε, ζωῆς τὸ ξύ­λον Δο­μνίκα· δι᾽ οὗ ζώ­ω­σον, τὴν νε­κρω­θεῖ­σαν ψυ­χήν μου, Ὁ­σία θε­ό­λη­πτε.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ὁ­σίου.

Τὸν Σταυ­ρὸν ὡς ἄ­ρο­τρον ἐ­σχη­κώς, σε­αυ­τὸν ὁ­σίως, ἐ­γε­ώρ­γη­σας τῷ Θεῷ, ὅ­θεν τὴν ψυ­χήν μου, Γε­ώρ­γιε παμ­μά­καρ, ἠ­θῶν τῇ γε­ωρ­γίᾳ, ἤδη νε­ούρ­γη­σον.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῆς Ὁ­σίας.

Χαί­ροις ὦ Δο­μνίκα πα­νευ­κλεής· σὺ γὰρ τὸν Δε­σπό­την, ἀ­γα­πή­σασα ἐκ ψυ­χῆς, ἴ­χνεσι τοῖς τού­του, ὥ­σπερ ἀ­μνὰς τι­μία, ἀ­μέμ­πτως ἐ­πο­ρεύ­θης· διὸ δε­δό­ξα­σαι.

9. Τοῦ Ἁ­γίου Μάρ­τυ­ρος Πο­λυ­εύ­κτου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον.

Ἦ­χος α´. Τῆς ἐ­ρή­μου πο­λί­της.

Μυ­η­θεὶς οὐ­ρα­νό­θεν εὐ­σε­βείας τὴν ἔλ­λαμ­ψιν, ὤ­φθης στρα­τι­ώ­της γεν­ναῖος, τοῦ Σω­τῆ­ρος Πο­λύ­ευ­κτε· καὶ ξί­φει ἐ­κτμη­θεὶς τὴν κε­φα­λήν, μαρ­τύ­ρων ἠ­ρι­θμή­θης τοῖς χο­ροῖς, μεθ᾿ ὧν πρέ­σβευε θε­ό­φρον διὰ παν­τός, ὑ­πὲρ τῶν ἐκ­βο­ών­των σοι· δόξα τῷ δε­δω­κότι σοι ἰ­σχύν, δόξα τῷ σὲ στε­φα­νώ­σαντι, δόξα τῷ δω­ρου­μένῳ διὰ σοῦ, πᾶσι τὰ κρείτ­τονα.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Τοῦ Σω­τῆ­ρος κλί­ναν­τος, ἐν Ἰ­ορ­δάνῃ, κε­φα­λὴν ἐ­θλά­σθη­σαν, αἱ τῶν δρα­κόν­των κε­φα­λαί· τοῦ Πο­λυ­εύ­κτου ἡ κάρα δέ, ἀ­πο­τμη­θεῖσα, τὸν δό­λιον ᾔ­σχυνε.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Πο­λύ­ευ­κτον χά­ριν ἐ­πι­πο­θῶν, πο­λύ­ευ­κτον πί­στιν, προ­σε­λά­βου ὡς νου­νε­χής· ὅ­θεν πο­λυ­εύ­κτου, τρυ­φῆς κα­τη­ξι­ώ­θης, Πο­λύ­­ευ­κτε τρι­σμά­καρ, ἀ­θλή­σας ἄ­ρι­στα.

10. Τῶν ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν Γρη­γο­ρίου Ἐ­πι­σκό­που Νύσ­σης καὶ Δο­με­τι­α­νοῦ Ἐ­πι­σκό­που Με­λι­τι­νῆς.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον Γρη­γο­ρίου Νύσ­σης. 

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Θείαν γρή­γορ­σιν, ἐν­δε­δει­γμέ­νος, στόμα σύν­το­νον, τῆς εὐ­σε­βείας, ἀ­νε­δεί­χθης Ἱ­ε­ράρχα Γρη­γό­ριε· τῇ γὰρ σο­φίᾳ τῶν θείων δο­γμά­των σου, τῆς Ἐκ­κλη­σίας εὐ­φραί­νεις τὸ πλή­ρωμα. Πά­τερ Ὅ­σιε, Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱ­κέ­τευε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον Δο­με­τι­α­νοῦ Με­λι­τη­νῆς.

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς κα­θα­ρὸς καὶ φω­τι­σμοῦ θείου πλή­ρης, τὴν τοῦ ποι­μαί­νειν ἐ­πι­στεύ­θης φρον­τίδα, τοὺς ἄρ­νας Πά­τερ ὅ­σιε Χρι­στοῦ τοῦ Θεοῦ· ὅ­θεν δι᾿ ἀ­σκή­σεως, καὶ ποι­κί­λων θαυ­μά­των, τῆς ἱ­ε­ραρ­χίας σου, τὴν χλα­μύδα κο­σμή­σας, τῆς Ἐκ­κλη­σίας Δο­με­τι­ανέ, ὤ­φθης κο­σμή­τωρ, αὐ­τῆς προ­ϊ­στά­με­νος.

Κον­τά­κιον Γρη­γο­ρίου Νύσ­σης.

Ἦ­χος β´. Τὴν ἐν πρε­σβεί­αις.

Τῆς Ἐκ­κλη­σίας ὁ ἔν­θεος ἱ­ε­ράρ­χης, καὶ τῆς σο­φίας σε­βά­σμιος ὑ­μνο­γρά­φος, Νύσ­σης ὁ γρή­γο­ρος νοῦς Γρη­γό­ριος, σὺν Ἀγ­γέ­λοις χο­ρεύων, καὶ ἐν­τρυ­φῶν τῷ θείῳ φωτί, πρε­σβεύει ἀ­παύ­στως ὑ­πὲρ πάν­των ἡ­μῶν.

Κον­τά­κιον Δο­με­τι­α­νοῦ Με­λι­τη­νῆς.

Ἦ­χος γ´. Ἡ Παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

Τοῦ Ἁ­γίου Πνεύ­μα­τος, γε­γε­νη­μέ­νος δο­χεῖον, ἐν τῷ ὕ­ψει ἔ­λαμ­ψας, τῆς τοῦ Χρι­στοῦ Ἐκ­κλη­σίας· χά­ριτι ἱ­ε­ρω­σύ­νης γὰρ δι­α­πρέ­πων, ἅ­πα­σιν, δι᾽ ἀ­ρε­τὴν αἰ­δέ­σι­μος ὤ­φθης, Δο­με­τι­ανὲ τρι­σμά­καρ, Ἀρ­χι­ε­ρέων τὸ ἐγ­καλ­λώ­πι­σμα.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ἁ­γίου Γρη­γο­ρίου.

Χαί­ροις τῆς σο­φίας ὁ θη­σαυ­ρός, καὶ τῆς Ἐκ­κλη­σίας, θε­οῤῥή­μων ὑ­φη­γη­τής· χαί­ροις θε­ο­φθόγ­γων, δο­γμά­των ἡ κι­θάρα, Γρη­γό­ριε παμ­μά­καρ, Νύσ­σης ὁ πρό­ε­δρος.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ἁ­γίου Δο­με­τι­α­νοῦ.

Ἔ­λαμ­ψας ὡς ἄ­στρον πε­ρι­φα­νές, ταῖς τῶν πα­νολ­βίων, ἀ­ρε­τῶν σου μαρ­μα­ρυ­γαῖς, καὶ τὴν Ἐκ­κλη­σίαν, ἀ­ει­φα­νῶς πυρ­σεύ­εις, ὦ Δο­με­τι­ανέ σε, ἀεὶ γε­ραί­ρου­σαν.

11. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Θε­ο­δο­σίου τοῦ Κοι­νο­βι­άρ­χου.

Κατάλυσις οἴνου καὶ ἐλαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον.

Ἦ­χος πλ. α´. Τὸν συ­νά­ναρ­χον Λό­γον.

Ἀ­ρε­ταῖς θε­οσ­δό­τοις ἐ­κλάμ­ψας ὅ­σιε, Μο­να­στι­κῆς πο­λι­τείας ὤ­φθης λαμ­πρὸς χα­ρα­κτήρ, καὶ φω­στὴρ θε­ο­ει­δὴς Πά­τερ καὶ ἔ­ξαρ­χος, Θε­ο­δό­σιε σοφέ, τῶν Ἀγ­γέ­λων μι­μητά, θε­ρά­πων ὁ τῆς Τρι­ά­δος· ἣν ἐκ­δυ­σώ­πει ἀ­παύ­στως, ἐ­λε­η­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίου. 

Ἦ­χος πλ. δ´. Τῇ ὑ­περ­μάχῳ.

Πε­φυ­τευ­μέ­νος ἐν αὐ­λαῖς ταῖς τοῦ Κυ­ρίου σου, τὰς φα­νο­τά­τας ἀ­ρε­τὰς τερ­πνῶς ἐ­ξήν­θη­σας, καὶ ἐ­πλή­θυ­νας τὰ τέ­κνα σου ἐν ἐ­ρήμῳ, τῶν δα­κρύων σου τοῖς ὄμ­βροις ἀρ­δευ­ό­μενα, ἀ­γε­λάρχα τῶν Θεοῦ θείων ἐ­παύ­λεων· ὅ­θεν κρά­ζο­μεν· χαί­ροις Πά­τερ Θε­ο­δό­σιε.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ὁ­σίου.

Δό­σιν θε­ο­δώ­ρη­τον εἰ­λη­φώς, δό­σε­σιν ὁ­σί­αις, τὰς χο­ρείας τῶν μο­να­στῶν, ἱ­ε­ρῶς ῥυ­θμί­σας, δο­τοὺς Θεῷ προ­σῆ­ξας, τοὺς σοὶ ἐ­φε­πο­μέ­νους, ὦ Θε­ο­δό­σιε.

12. Τῆς Ἁ­γίας Μάρ­τυ­ρος Τα­τι­α­νῆς.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Ἰ­σχύϊ τῆς πί­στεως, κρα­ται­ω­θεῖσα σε­μνή, νο­μί­μως ἐ­νή­θλη­σας, ὑ­πὲρ Χρι­στοῦ τοῦ Θεοῦ, Τα­τι­ανὴ ἔν­δοξε· πά­σας γὰρ τὰς ἰ­δέας, τῶν δει­νῶν ἐ­νεγ­κοῦσα, ᾔ­σχυ­νας τὸν Βε­λίαρ, τῇ ἀ­τρέ­πτῳ σου στά­σει· ἐξ οὗ τῆς κα­κο­τρο­πίας πάν­τας ἀ­πάλ­λα­ξον.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος β´. Τὰ ἄνω ζη­τῶν.

Παρ­θέ­νος σε­μνὴ καὶ Μάρ­τυς ἀ­πε­ρί­τρε­πτος, ἐ­δεί­χθης σα­φῶς, Τα­τι­ανὴ θε­ό­νυμφε· Χρι­στὸν γὰρ πο­θή­σασα, δι᾽ ἀ­γώ­νων τοῦ­τον ἐ­δό­ξα­σας· ὅν δυ­σώ­πει ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς, πα­θῶν ἀ­δο­ξίας, καὶ παν­τοίων δει­νῶν.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ἱ­ε­ρῶν αἱ­μά­των σου ταῖς βα­φαῖς, βά­ψασα χι­τῶνα, ἀ­φθαρ­σίας πορ­φυ­ραυγῆ, ᾧ καὶ στο­λι­σθεῖσα, Τα­τι­ανὴ θε­ό­φρον, πρὸς φῶς ἀ­θα­να­σίας, χαί­ρουσα ἔ­δρα­μες.

13. Τῶν Ἁ­γίων Μαρ­τύ­ρων Ἑρ­μύ­λου καὶ Στρα­το­νί­κου.

Συμ­ψάλ­λε­ται σή­με­ρον καὶ τῶν Ὁ­σίων Πα­τέ­ρων ἡ Ἀ­κο­λου­θία διὰ τὴν τῆς ἑ­ορ­τῆς ἀ­πό­δοσιν ἐπὶ τὴν αὔ­ριον.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῶν Μαρ­τύ­ρων.

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Δυὰς ἔν­θεος, ὁ­μο­λο­γοῦν­τες, τὴν Ὑ­πέρ­θεον, πι­στῶς Τρι­άδα, ἀ­νε­δεί­χθητε πα­νεύ­φη­μοι Μάρ­τυ­ρες, ὁ εὐ­κλεὴς καὶ ἀ­ήτ­τη­τος Ἔρ­μυ­λος καὶ ὁ στεῤ­ῥὸς καὶ θε­ό­φρων Στρα­τό­νι­κος· Ἀλλ᾿ ὡς σύμ­μορ­φοι, ἐν δόξῃ τῇ ὑ­πὲρ ἔν­νοιαν, αἰ­τή­σα­σθε ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῶν Ὁ­σι­ο­μαρ­τύ­ρων.

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς ἁ­γι­ό­λε­κτος τοῦ Λό­γου χο­ρεία, ἐν τῷ Σινᾷ καὶ Ῥα­ϊθῷ οἱ Ἀβ­βά­δες, ἀγ­γε­λι­κῶς ἠ­ρί­στευ­σαν ἀ­γῶ­σιν ἱ­ε­ροῖς· ἱ­δρῶσι γὰρ ἀ­σκή­σεως τῶν αἱ­μά­των τοὺς ὄμ­βρους, μυ­στι­κῶς κε­ρά­σαν­τες, χα­ρι­σμά­των κρα­τῆρα, πνευ­μα­τι­κῶς προ­τί­θεν­ται ἡ­μῖν, ἐξ οὗ τρυ­φῶν­τες αὐ­τοὺς μα­κα­ρί­σω­μεν.

Κον­τά­κιον τῶν Μαρ­τύ­ρων. 

Ἦ­χος α´. Χο­ρὸς Ἀγ­γε­λι­κός.

Ἀ­γώ­νων τῷ βυθῷ, τὸν ἐ­χθρὸν τὸν δι­ώ­κτην, πον­τί­σαν­τες στεῤῥῶς, Ἀ­θλο­φό­ροι γεν­ναῖοι, τὸ τέ­λος ἐ­δέ­ξα­σθε, πο­τα­μί­οις ἐν ῥεύ­μασι, καὶ ἰ­θύν­θητε, πρὸς ἀ­φθαρ­σίας τὸ ὕ­δωρ, θεῖε Ἕρ­μυλε, σὺν τῷ κλεινῷ Στρα­το­νίκῷ, Χρι­στὸν με­γα­λύ­νον­τες.

Κον­τά­κιον τῶν Ὁ­σι­ο­μαρ­τύ­ρων. 

Ἦ­χος α´. Τὰ ἄνω ζη­τῶν.

Ἐκ τῆς κο­σμι­κῆς συγ­χύ­σεως ἐ­φύ­γετε, καὶ πρὸς γα­λη­νήν κα­τά­στα­σιν με­τέ­στητε, μαρ­τυ­ρίου αἵ­μασι, καὶ ἀ­σκή­σεως πό­νοις στε­φό­με­νοι· ὅ­θεν καὶ ἀ­νε­δεί­χθητε, μαρ­τύ­ρων καὶ Ὁ­σίων ὁ­μό­σκη­νοι.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῶν Μαρ­τύ­ρων.

Γνώμῃ ὁ­μο­ψύχῳ καὶ στα­θηρᾷ, Ἕρ­μυ­λος ὁ θεῖος, καὶ Στρα­τό­νι­κος ὁ κλει­νός, τοῦ Χρι­στοῦ τὸ πά­θος, δο­ξά­σαν­τες δι᾽ ἄ­θλων, τῆς ἀ­ει­ζώου δό­ξης κα­τη­ξι­ώ­θη­σαν.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῶν Ὁ­σι­ο­μαρ­τύ­ρων..

Χαί­ροις πα­νο­σία πα­ρεμ­βολή, Ῥα­ϊθῶ πο­λῖ­ται, καὶ Σι­ναίου οἱ οἰ­κι­σταί· χαί­ρετε οἱ πό­νοις, ἀ­θλη­τι­κοῖς στε­φθέν­τες, βαρ­βα­ρι­κῆς μα­νίας, θύ­ματα ἄ­μωμα.

14. Τῶν Ὁ­σίων Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, τῶν ἐν Σινᾷ καὶ ῥα­ϊθῷ ἀ­ναι­ρε­θέν­των.

Ἐν ταύτῃ τῇ ἡ­μέρα ἀ­πο­δί­δο­ται ἡ τῶν Θε­ο­φα­νείων ἑ­ορτή.

15. Τῶν Ὁ­σίων καὶ θε­ο­φό­ρων Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν Παύ­λου τοῦ Θη­βαίου καὶ Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Κα­λυ­βί­του.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ὁ­σίου Παύ­λου.

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Θείου Πνεύ­μα­τος, τῇ ἐ­πι­νεύ­σει, πρῶ­τος ᾤ­κη­σας, ἐν τῇ ἐ­ρήμῳ, Ἠ­λιοὺ τὸν ζη­λω­τὴν μι­μη­σά­με­νος· καὶ δι᾿ ὀρ­νέου τρα­φεὶς ὡς ἰ­σάγ­γε­λος, ὑπ᾿ Ἀν­τω­νίου τῷ κό­σμῳ ἐ­γνώ­ρι­σαι. Παῦλε Ὅ­σιε, Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱ­κέ­τευε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ ὁ­σίου Ἰ­ω­άν­νου.

Ἦ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Ἐκ βρέ­φους τὸν Κύ­ριον, ἐ­πι­πο­θή­σας θερ­μῶς, τὸν κό­σμον κα­τέ­λι­πες, καὶ τὰ ἐν κό­σμῳ τερ­πνά, καὶ ἤ­σκη­σας ἄ­ρι­στα· ἔ­πη­ξας τὴν κα­λύ­βην, πρὸ πυ­λῶν σῶν γο­νέων· ἔ­θραυ­σας τῶν δαι­μό­νων, τὰς ἐ­νέ­δρας Παμ­μά­καρ· διό σε Ἰ­ω­άννη Χρι­στός, ἀ­ξίως ἐ­δό­ξα­σεν.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίου Παύ­λου.

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Τὸν φω­στῆρα ἅ­παν­τες, τὸν ἐν τῷ ὕ­ψει, ἀ­ρε­τῶν ἐ­κλά­ψαντα, ἀ­νευ­φη­μή­σω­μεν πι­στοί, Παῦ­λον τὸν θεῖον κραυ­γά­ζον­τες· Σὺ τῶν ὁ­σίων, Χρι­στὲ ἀ­γαλ­λί­αμα.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίου Ἰ­ω­άν­νου. 

Ἦ­χος β´. Τὰ ἄνω ζη­τῶν.

Πο­θή­σας σοφέ, πτω­χείαν χρι­στο­μί­μη­τον, γο­νέων τῶν σῶν, τὸν πλοῦ­τον ἐγ­κα­τέ­λι­πες· καὶ τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιον ἐν χερσί σου κρα­τῶν ἠ­κο­λού­θη­σας, Ἰ­ω­άννη Χρι­στῷ τῷ Θεῷ, πρε­σβεύων ἀ­παύ­στως ὑ­πὲρ πάν­των ἡ­μῶν.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ὁ­σίου Παύ­λου.

Χαί­ροις τῶν Ὁ­σίων ἡ ἀ­παρχή· χαί­ροις τῆς ἐ­ρή­μου, πρω­το­πό­ρος καὶ οἰ­κι­στής, Παῦλε θε­ο­φόρε, Ἀγ­γέ­λων συμ­πο­λῖτα, μεθ᾽ὧν ἐ­ξευ­με­νί­ζου, ἡ­μῖν τὸν Εὔ­σπλαγ­χνον.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ὁ­σίου Ἰ­ω­άν­νου.

Πλοῦ­τον ἀ­παν­θοῦντα κα­τα­λι­πών, ἐν πτω­χείᾳ πλού­του, πλοῦ­τος ὤ­φθης πνευ­μα­τι­κός· καὶ ἀντὶ κα­λύ­βης, φω­το­φανῆ πα­στάδα, ὁ Λό­γος Ἰ­ω­άννη, λαμ­πρῶς σοι δέ­δωκε.

16. Ἡ προ­σκύ­νη­σις τῆς τι­μίας Ἁ­λύ­σεως τοῦ Ἁ­γίου καὶ πα­νευ­φή­μου Ἀ­πο­στό­λου Πέ­τρου.

Κα­τά­λυ­σις οἴ­νου καὶ ἐ­λαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος δ´.

Τὴν Ῥώ­μην μὴ λι­πών, πρὸς ἡ­μᾶς ἐ­πε­δή­μη­σας, δι᾿ ὧν ἐ­φό­ρε­σας τι­μίων Ἁ­λύ­σεων, τῶν Ἀ­πο­στό­λων Πρω­τό­θρονε· ἃς ἐν πί­στει προ­σκυ­νοῦν­τες δε­ό­μεθα, ταῖς πρὸς Θεὸν πρε­σβεί­αις σου, δώ­ρη­σαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Κον­τά­κιον. 

Ἧ­χος β´. Τὰ ἄνω ζη­τῶν.

Ἡ πέ­τρα Χρι­στός, τὴν πέ­τραν τῆς πί­στεως, δο­ξά­ζει φαι­δρῶς, τῶν μα­θη­τῶν τὸν πρω­τό­θρο­νον· συγ­κα­λεῖ γὰρ ἅ­παν­τας, ἑ­ορ­τά­σαι Πέ­τρου τὰ θαύ­ματα, τῆς τι­μίας ἁ­λυ­σεως· καὶ νέ­μει πται­σμά­των τὴν συγ­χώ­ρη­σιν. 

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Σύν­δη­σον ἀ­γάπῃ εἰ­λι­κρι­νεῖ, Πέ­τρε κο­ρυ­φαῖε, ὁ φι­λή­σας Χρι­στὸν θερ­μῶς, τοὺς τὴν Ἅ­λυ­σίν σου, σε­μνῶς ἀ­σπα­ζο­μέ­νους, Ἀ­πό­στολε θε­ό­πτα, καὶ σὲ δο­ξά­ζον­τας.

17. Τοῦ Ὁ­σίου καὶ Θε­ο­φό­ρου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἀν­τω­νίου τοῦ Με­γά­λου.

Ἀρ­γία καὶ κα­τά­λυ­σις οἴ­νου καὶ ἐ­λαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος δ´.

Τὸν ζη­λω­τὴν Ἠ­λίαν τοῖς τρό­ποις μι­μού­με­νος, τῷ Βα­πτι­στῇ εὐ­θεί­αις ταῖς τρί­βοις ἑ­πό­με­νος, πά­τερ Ἀν­τώ­νιε, τῆς ἐ­ρή­μου γέ­γο­νας οἰ­κι­στής, καὶ τὴν οἰ­κου­μέ­νην ἐ­στή­ρι­ξας εὐ­χαῖς σου· διὸ πρέ­σβευε Χρι­στῷ τῷ Θεῷ, σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος β´. Τὰ ἄνω ζη­τῶν.

Τοὺς βι­ω­τι­κοὺς θο­ρύ­βους ἀ­πω­σά­με­νος, ἡ­συ­χα­στι­κῶς τὸν βίον ἐ­ξε­τέ­λε­σας, τὸν Βα­πτι­στὴν μι­μού­με­νος, κατὰ πάντα τρό­πον Ὁ­σι­ώ­τατε· σὺν αὐτῷ οὖν σε γε­ραί­ρο­μεν, πα­τέ­ρων πά­τερ Ἀν­τώ­νιε.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Χαί­ροις τῶν Ὁ­σίων ὁ ἀρ­χη­γός, καὶ τῆς ἰ­σαγ­γέ­λου, πο­λι­τείας κα­θη­γη­τής· χαί­ροις τῆς ἐ­ρή­μου, στυ­λο­ει­δὴς νε­φέλη, Ἀν­τώ­νιε παμ­μά­καρ, Πα­τέ­ρων καύ­χημα.

18. Τῶν ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν Ἀ­θα­να­σίου τοῦ Με­γά­λου καὶ Κυ­ρίλ­λου, Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­πων Ἀ­λε­ξαν­δρείας.

Ἀρ­γία καὶ κα­τά­λυ­σις οἴ­νου καὶ ἐ­λαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Ἔρ­γοις λάμ­ψαν­τες, ὀρ­θο­δο­ξίας, πᾶ­σαν σβέ­σαν­τες, κα­κο­δο­ξίαν, νι­κη­ταὶ τρο­παι­ο­φό­ροι γε­γό­νατε· τῇ εὐ­σε­βείᾳ τὰ πάν­τα πλου­τή­σαν­τες, τὴν Ἐκ­κλη­σίαν με­γά­λως κο­σμή­σαν­τες, ἀ­ξίως εὕ­ρατε Χρι­στὸν τὸν Θεὸν εὐ­χαῖς ὑ­μῶν, δω­ρού­με­νον πᾶσι τὸ μέγα ἔ­λεος.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος γ´. Τὴν ὡ­ραι­ό­τητα.

Ὡς βρύ­σις δί­κρου­νος, λαμ­πρῶς βλυ­στά­νετε, δο­γμά­των πέ­λα­γος, πᾶσι τοῖς πέ­ρα­σιν, Ἱ­ε­ραρ­χῶν ἡ ξυ­νω­ρίς, ἐκ­φάν­το­ρες τῶν ἀῤῥή­των, Πά­τερ Ἀ­θα­νά­σιε, τῆς Τρι­ά­δος τὸ ὄρ­γα­νον, καὶ θε­ό­φρον Κύ­ριλλε, Θε­ο­τό­κου ὁ πρό­μα­χος, σο­φίας οὐ­ρα­νίου κρα­τῆ­ρες, πᾶσι ζωῆς κιρ­νῶν­τες πόμα.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἱ­ε­ράρ­χαι μέ­γι­στοι τῆς εὐ­σε­βείας, καὶ γεν­ναῖοι πρό­μα­χοι, τῆς Ἐκ­κλη­σίας τοῦ Χρι­στοῦ, πάν­τας φρου­ρεῖτε τοὺς μέλ­πον­τας· σῶ­σον οἰ­κτίρ­μον, τοὺς πί­στει τι­μῶν­τάς σε.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ἄν­θραξ Ἀ­θα­νά­σιος νο­η­τός, ὤ­φθη κα­τα­φλέ­γων, τὴν Ἀ­ρείου ὕ­λην σα­θράν· κῦ­ρος δὲ δο­γμά­των, ὁ Κύ­ριλ­λος πα­ρέ­χει, ἐ­λέγ­χων Νε­στο­ρίου τὴν ἀ­θε­ό­τητα.

19. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Μα­κα­ρίου τοῦ Αἰ­γυ­πτίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τῶν Ὁ­σίων Μα­κα­ρίου τοῦ Αἰ­γυ­πτίου καὶ Μα­κα­ρίου τοῦ Ἀ­λε­ξαν­δρέως.

Ἦ­χος α´. Τῆς ἐ­ρή­μου πο­λί­της.

Ζωῆς τῆς μα­κα­ρίας φε­ρω­νύ­μως ἐ­τύ­χετε, ὡς πο­λι­τευ­θέν­τες ὁ­σίως, θε­ο­φό­ροι Μα­κά­ριοι· ἐν νόμῳ γὰρ τῷ θείῳ εὐ­σε­βῶς, ἰ­θύ­ναν­τες τὰς τρί­βους τῆς ψυ­χῆς, θείας δό­ξης ἀ­νε­δεί­χθητε κοι­νω­νοί, σῴ­ζον­τες τοὺς κραυ­γά­ζον­τας· δόξα τῷ ἐ­νι­σχύ­σαντι ἡ­μᾶς, δόξα τῷ στε­φα­νώ­σαντι, δόξα τῷ ἐ­νερ­γοῦντι δι᾿ ὑ­μῶν, πᾶ­σιν ἰ­ά­ματα.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίων Μα­κα­ρίων.

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐν τῷ οἴκῳ Κύ­ριος, τῆς ἐγ­κρα­τείας, ὡς ἀστέρας ἔθετο, ὑμᾶς Πατέρες ἀ­πλανεῖς, φω­τα­γω­γοῦντας τὰ πέ­ρατα, φωτὶ ἀΰλῳ, Μα­κά­ριοι Ὅ­σιοι.

Με­γα­λυ­νά­ριον τῶν Ὁ­σίων Μα­κα­ρίων.

Χαί­ροις τῆς Αἰ­γύ­πτου γό­νος σε­πτός, Μα­κά­ριε Πά­τερ, τῶν Ὁ­σίων ἡ καλ­λονή· χαί­ροις θε­ο­φόρε, Μα­κά­ριε παμ­μά­καρ, Ἀ­λε­ξαν­δρείας κλέος, καὶ θεῖον βλά­στημα.

20. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Εὐ­θυ­μίου τοῦ Με­γά­λου.

Ἀρ­γία καὶ κα­τά­λυ­σις οἴ­νου καὶ ἐ­λαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος δ´.

Εὐ­φραί­νου ἔ­ρη­μος ἡ οὐ τί­κτουσα, εὐ­θύ­μη­σον ἡ οὐκ ὠ­δί­νουσα· ὅτι ἐ­πλή­θυνέ σοι τέ­κνα ἀ­νὴρ ἐ­πι­θυ­μιῶν τῶν τοῦ Πνεύ­μα­τος, εὐ­σε­βείᾳ φυ­τεύ­σας, ἐγ­κρα­τείᾳ ἐκ­θρέ­ψας, εἰς ἀ­ρε­τῶν τε­λει­ό­τητα· ταῖς αὐ­τοῦ ἱ­κε­σί­αις Χρι­στὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡ­μῶν.

Κον­τά­κιον.

Ἦ­χος πλ. δ´. Ὡς ἀ­παρ­χὰς τῆς φύ­σεως.

Ἐν τῇ σε­πτῇ γεν­νή­σει σου, χα­ρὰν ἡ κτί­σις εὕ­ρατο, καὶ ἐν τῇ θείᾳ μνήμῃ σου Ὅ­σιε, τὴν εὐ­θυ­μίαν ἔ­λαβε τῶν πολ­λῶν σου θαυ­μά­των· ἐξ ὧν πα­ρά­σχου πλου­σίως ταῖς ψυ­χαῖς ἡ­μῶν, καὶ ἀ­πο­κά­θα­ρον ἁ­μαρ­τη­μά­των κη­λῖ­δας, ὅ­πως ψάλ­λω­μεν· Ἀλ­λη­λούϊα.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ἐξ ἀ­κάρ­που μή­τρας ἀ­πο­τε­χθείς, κα­τά­καρ­πος ὤ­φθης, τοῖς τοῦ Πνεύ­μα­τος ἀ­γα­θοῖς, δι᾿ ὧν ἀ­γα­θύ­νεις, Πα­τέ­ρων τὰς χο­ρείας, Εὐ­θύ­μιε παμ­μά­καρ, ἀ­σκή­σας ἄ­ρι­στα.

21. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Μα­ξί­μου τοῦ Ὁ­μο­λο­γη­τοῦ καὶ τοῦ Ἁ­γίου Μάρ­τυ­ρος Νε­ο­φύ­του.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ὁ­σίου. 

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Θείου Πνεύ­μα­τος, τῇ ἐ­πομ­βρίᾳ, ῥεῖ­θρα ἔ­βλυ­σας, τῇ Ἐκ­κλη­σίᾳ, ὑ­περ­κο­σμίων δο­γμά­των πα­νεύ­φημε· θε­ο­λο­γῶν δὲ τοῦ Λό­γου τὴν κέ­νω­σιν, ὁ­μο­λο­γίας ἀ­γῶσι δι­έ­λαμ­ψας· Πά­τερ Μά­ξιμε, Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱ­κέ­τευε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Μάρ­τυ­ρος.

Ἦ­χος πλ. α´. Τὸν συ­νά­ναρ­χον Λό­γον

Ἐκ σπαρ­γά­νων ἐ­πλή­σθης τῆς θείας χά­ρι­τος, ὥ­σπερ νε­ό­φυ­τον ἔρ­νος χα­ρι­τω­θεὶς τὴν ψυ­χήν, καὶ θαυ­μά­των αὐ­τουρ­γὸς ξέ­νων γε­νό­με­νος, ἠν­δρα­γά­θη­σας στεῤ­ῥῶς, δι᾿ ἀ­γώ­νων ἱ­ε­ρῶν, Νε­ό­φυτε Ἀ­θλο­φόρε· ἀλλὰ μὴ παύσῃ πρε­σβεύων, ἐ­λε­η­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

Κον­τά­κιον τοῦ Ὁ­σίου. 

Ἦ­χος πλ. δ´. Τῇ ὑ­περ­μάχῳ.

Ὡς τῆς Τρι­ά­δος ἐ­ρα­στὴς καὶ μύ­στης ἔν­θεος, Ὀρ­θο­δο­ξίας ἐκ­δι­δά­σκεις τὴν ἀ­κρί­βειαν, διὰ λό­γου τε καὶ βίου ἠ­κρι­βω­μέ­νου· τὸν Χρι­στὸν γὰρ ἐν δυσὶ τε­λεί­αις φύ­σε­σιν, ἐ­νερ­γεί­αις καὶ θε­λή­σε­σιν ἐ­κή­ρυ­ξας· τοῖς βο­ῶσί σοι, χαί­ροις μέ­γι­στε Μά­ξιμε.

Κον­τά­κιον τοῦ Μάρτυρος. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐκ τοῦ ὄ­ρους ἤ­στρα­ψας, ἐν τῷ στα­δίῳ, καὶ Χρι­στὸν ἐ­δό­ξα­σας, ἀ­θλη­τι­καῖς σου ἀ­γω­γαῖς, Με­γα­λο­μάρ­τυς Νε­ό­φυτε· ὅ­θεν ἐ­δέξω, τὸν ἄ­φθαρ­τον στέ­φα­νον.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ὁ­σίου.

Χαί­ροις εὐ­σε­βείας στήλη λαμ­πρά, καὶ θε­ο­λο­γίας, ἐ­πι­στή­μων θε­ο­ει­δής· χαί­ροις ὀρ­θο­δό­ξων δο­γμά­των μυ­στο­γράφε, Μά­­­­ξι­με θε­η­γόρε, σο­φίας τρό­φιμε.

Με­γα­λυ­νά­ριον Μάρτυρος.

Νέος ὢν τῷ σώ­ματι κο­μιδῇ, τὸν ἀρ­χαῖον ὄ­φιν, ἐ­τρο­πώσω μαρ­τυ­ρι­κῶς· ὅ­θεν ἐ­δο­ξά­σθης, τῇ θείᾳ χο­ρη­γίᾳ, Νε­ό­φυτε τρισ­­­μά­­καρ, πι­στῶν ἀν­τί­λη­ψις.

22. Τοῦ Ἁ­γίου Ἀ­πο­στό­λου Τι­μο­θέου καὶ τοῦ Ἁ­γίου Ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος Ἀ­να­στα­σίου τοῦ Πέρ­σου.

Κα­τά­λυ­σις οἴ­νου καὶ ἐ­λαίου.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ἀ­πο­στό­λου.

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Τέκνον γνήσιον, τοῦ Παύλου ὤφθης, ὡς παρίστησι, καὶ συνεργάτης, ἀγαπητὸς κατὰ πάντα Τιμόθεε· καὶ διαπρέψας τῷ λόγῳ τῆς χάριτος, ἀθλητικῶς ἐδοξάσθης Ἀπόστολε· ὅθεν πρέσβευε Κυρίῳ τῷ σὲ δοξάσαντι, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος.

Ἧ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Τὴν πλά­νην ἀ­φέ­με­νος, τὴν τῶν Περ­σῶν νου­νε­χῶς, τῇ πί­στει προ­σέ­δρα­μες, τῇ τοῦ Χρι­στοῦ εὐ­σε­βῶς, σοφὲ Ἀ­να­στά­σιε· ὅ­θεν καὶ ἐν ἀ­σκή­σει, δι­α­πρέ­ψας ἐν­θέως, ἤ­θλη­σας ὑ­πὲρ φύ­σιν, καὶ τὸν ὄ­φιν κα­θεῖ­λες· διὸ δι­πλῷ στε­φάνῳ, θε­ό­θεν ἐ­στε­φά­νω­σαι.

Κοντάκιον τοῦ Ἀποστόλου. 

Ἦχος α΄. Χορὸς Ἀγγελικός.

Τιμόθεον πιστοί, τὸν συνέκδημον παύλου, καὶ θεῖον μαθη­τήν, καὶ πιστὸν συνεργάτην, ἐνθέως τιμήσωμεν, πρὸς αὐτὸν ἀνα­κράζοντες· ἀεὶ πρέσβευε, τῷ Βασιλεῖ τῶν ἁπάντων, δοῦ­ναι ἄφεσιν, ἁμαρτιῶν ἡμῖν πᾶσιν, ὡς θεῖος Ἀπόστολος.

Κοντάκιον τοῦ Ὁσιομάρτυρος.  

 Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ἐν ἀσκήσει πρότερον, ἐνδιαπρέψας, καρτερῶς διήνυσας, τοῦ μαρτυρίου τὴν ὁδόν· ὅθεν ἀξίως δεδόξασαι, Ὁσιομάρτυς, Χρι­στοῦ Ἀναστάσιε.

Κον­τά­κιον κοι­νόν, Ἀ­πο­στό­λου καὶ Ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος.

 Ἦ­χος α´. Χο­ρὸς ἀγ­γε­λι­κός.

Τὸν θεῖον Μα­θη­τήν, καὶ συ­νέκ­δη­μον Παύ­λου, Τι­μό­θεον πι­στοί, ἀ­νυ­μνή­σω­μεν πάν­τες, σὺν τούτῳ γε­ραί­ρον­τες, τὸν σο­φὸν Ἀ­να­στά­σιον, τὸν ἐ­κλάμ­ψαντα, ἐκ τῆς Περ­σί­δος ὡς ἄ­στρον, καὶ ἐ­λαύ­νοντα, τὰ ψυ­χικὰ ἡ­μῶν πάθη, καὶ νό­σους τοῦ σώ­μα­τος.

Μεγαλυνάριον τοῦ Ἀποστόλου.

Τοῦ κηρύγματός σου ταῖς ἀστραπαῖς, τοὺς ἐν σκότει ὄντας, κατεφώτισας θαυμαστέ, λάτρας ἀναδείξας, Τριάδος τῆς Ἁγίας, Τιμόθεε παμμάκαρ, μύστα τῆς χάριτος.

Μεγαλυνάριον τοῦ Ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος.

Τὸν Ὁσιομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἐκ τῆς Περσίας, ἀπα­στρά­­­ψαντα μυστικῶς, ἀρετῶν ἀσκήσει, καὶ ἄθλοις μαρτυ­ρίου, τὸν θεῖον Ἀναστάσιον μακαρίσωμεν.

Με­γα­λυ­νά­ριον κοι­νόν, Ἀ­πο­στό­λου καὶ Ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος.

Παύ­λου ἐ­χρη­μά­τι­σας μα­θη­τής, Τι­μό­θεε μά­καρ, ὡς Ἀ­πό­στο­λος εὐ­κλεής· θείων δὲ χα­ρί­των ἐ­πλή­σθης ἐ­να­θλή­σας, Χρι­στοῦ Ὁ­σι­ο­μάρ­τυς, ὦ Ἀ­να­στά­σιε.

23. Τοῦ Ἁ­γίου Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος Κλή­μεν­τος Ἀγ­κύ­ρας καὶ

τοῦ Ἁ­γίου Μάρ­τυ­ρος Ἀ­γα­θαγ­γέ­λου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος. Ἦ­χος δ´.

Κλῆμα ὁ­σι­ό­τη­τος, καὶ στέ­λε­χος ἀ­θλή­σεως, ἄν­θος ἱ­ε­ρώ­τα­τον, καὶ καρ­πὸς ὡς θε­όσ­δο­τος, τοῖς πι­στοῖς πα­νί­ερε, ἡ­δύ­τα­τος ἐ­βλά­στη­σας. Ἀλλ᾿ ὡς Μαρ­τύ­ρων σύ­να­θλος, καὶ ἱ­ε­ραρ­χῶν σύν­θρο­νος, πρέ­σβευε Χρι­στῷ τῷ Θεῷ, σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον τοῦ Μάρ­τυ­ρος.

Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς ἀγαθῶν ἀγγελιῶν προμηθέα, τῆς πρὸς ἡμᾶς τοῦ Ἰησοῦ εὐσπλαχνίας, χαρμονικῶς ὑμνοῦμέν σε Μαρτύρων στεῤῥέ, σὺ γὰρ Ἀγαθάγγελε, ἐναθλήσας νομίμως, στάσεως ἠξίωσαι, τῆς Ἀγγέλων ἀξίως· μεθ᾿ ὧν πρεσβεύοις πάντοτε Χριστῷ, πάσης ῥυσθῆναι, ἡμᾶς περιστάσεως.

Κον­τά­κιον τοῦ Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος.

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Τῆς ἀμ­πέ­λου γέ­γο­νας, τί­μιον κλῆμα, τοῦ Χρι­στοῦ πα­νεύ­φημε, Κλήμη πο­λύ­α­θλος ὀ­φθείς, σὺν τῷ συ­νά­θλῳ τε ἔ­κρα­ζες· Χρι­στὲ Μαρ­τύ­ρων, φαι­δρὸν ἀ­γαλ­λί­αμα.

Κον­τά­κιον τοῦ Μάρ­τυ­ρος. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐν ἀ­θλή­σει ἄγ­γε­λος, μά­καρ ἐ­δεί­χθης, ἐ­νεγ­κὼν ὡς ἄ­σαρ­κος, τῶν ἀλ­γη­δό­νων τὰς ποι­νάς· ὅ­θεν Χρι­στὸς Ἀ­γα­θάγ­γελε, ὑ­περ­­φυ­οῦς σε, ἠ­ξί­ω­σε χά­ρι­τος.

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ἁ­γίου Κλή­μεν­τος.

Βό­τρυας ἐ­νέγ­κας ζω­ο­ποι­ούς, ἄ­θλων γε­ωρ­γίᾳ, ὥ­σπερ ἄμ­πε­λος εὐ­καρ­πής, οἶ­νον ἀ­πο­στά­ζεις, ἀῤῥή­του κοι­νω­νίας, μυ­στα­γωγέ τοῦ Λό­γου, Κλήμη πα­νά­ρι­στε. 

Με­γα­λυ­νά­ριον τοῦ Ἁ­γίου Ἀ­γα­θαγ­γέ­λου.

Φέγ­γει ἀ­λη­θείας κα­ταυ­γα­σθείς, υἱὸς φω­τὸς ὤ­φθης, δι᾽ ἀ­γώ­νων μαρ­τυ­ρι­κῶν· ὅ­θεν ὡς Χρι­στοῦ σε, γεν­ναῖον στρα­τι­ώ­την, ὑ­μνοῦ­μεν ἐ­πα­ξίως, ὦ Ἀ­γα­θάγ­γελε.

24. Τῆς Ὁ­σίας Μη­τρὸς ἡ­μῶν Ξέ­νης.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Ξέ­νην ἤ­νυ­σας, ζωὴν ἐν κό­σμῳ, ξέ­νην ἔ­σχη­κας, προ­ση­γο­ρίαν, ὑ­πεμ­φαί­νου­σαν τῇ κλή­σει τὸν τρό­πον σου· σὺ γὰρ νυμ­φίον λι­ποῦσα τὸν πρό­σκαι­ρον, τῷ ἀ­θα­νάτῳ ὁ­σίως νε­νύμ­φευ­σαι. Ξένη ἔν­δοξε, Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱ­κέ­τευε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος β´. Τοῖς τῶν αἱ­μά­των σου.

Τὸ σὸν ξε­νό­τρο­πον Ξένη μνη­μό­συ­νον, ἐ­πι­τε­λοῦν­τες οἱ πόθῳ τι­μῶν­τες σε, ὑ­μνοῦ­μεν Χρι­στὸν τὸν ἐν ἅ­πασι, σοὶ πα­ρέ­χοντα ἰ­σχὺν τῶν ἰ­ά­σεων· ὃν πάν­τοτε δυ­σώ­πει, ὑ­πὲρ πάν­των ἡ­μῶν.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Θά­λα­μον λι­ποῦσα τὸν νυμ­φι­κόν, ξε­νο­τρό­πως Μῆ­τερ, ἠ­κο­λού­θη­σας τῷ Χρι­στῷ, ᾧ καὶ νυμ­φευ­θεῖσα, τῇ ξένῃ βι­οτῇ σου, ὦ Ξένη πα­νολ­βία, ἡ­μῶν μνη­μό­νευε.

25. Τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρὸς ἡ­μῶν Γρη­γο­ρίου, Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Κων­σταν­τι­νου­πό­λεως, τοῦ Θε­ο­λό­γου.

Ἀργία καὶ κατάλυσις οἴνου καὶ ἐλαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος α´.

Ὁ ποι­με­νι­κὸς αὐ­λὸς τῆς θε­ο­λο­γίας σου, τὰς τῶν ῥη­τό­ρων ἐ­νί­κησε σάλ­πιγ­γας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύ­μα­τος ἐκ­ζη­τή­σαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέ­γμα­τος προ­σε­τέθη σοι. Ἀλλὰ πρέ­σβευε Χρι­στῷ τῷ Θεῷ, Πά­τερ Γρη­γό­ριε, σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος γ´. Ἡ Παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

Θε­ο­λόγῳ γλώττῃ σου, τὰς συμ­πλο­κὰς τῶν ῥη­τό­ρων, δι­α­λύ­σας ἔν­δοξε, Ὀρ­θο­δο­ξίας χι­τῶνα, ἄ­νω­θεν ἐ­ξυ­φαν­θέντα τὴν Ἐκ­κλη­σίαν, ἐ­στό­λι­σας, ὃν καὶ φο­ροῦσα σὺν ἡ­μῖν κρά­ζει, τοῖς σοῖς τέ­κνοις· χαί­ροις Πά­τερ, θε­ο­λο­γίας, ὁ νοῦς ὁ ἀ­κρό­τα­τος.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Χαί­ροις ὁ οὐ­ρά­νιος θεῖος νοῦς, στόμα τὸ πυ­ρί­πνουν, ὁ τῆς χά­ρι­τος ὀ­φθαλ­μός, σάλ­πιγξ εὐ­σε­βείας, πηγὴ θε­ο­λο­γίας, ὑ­περ­κο­σμίων μύ­στης, σοφὲ Γρη­γό­ριε.

26. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Ξε­νο­φῶν­τος καὶ τῆς Συ­νο­δίας αὐ­τοῦ.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς γε­νεὰ εὐ­λο­γητὴ τῷ Κυ­ρίῳ, τῆς οὐ­ρα­νίου ἠ­ξι­ώ­θη­σαν δό­ξης, ἀ­σκη­τι­κῶς δο­ξά­σαν­τες Χρι­στὸν ἐπὶ τῆς γῆς, Ξε­νο­φῶν ὁ Ὅ­σιος, καὶ ἡ τού­του συμ­βία, σὺν τοῖς ἀ­ρι­στεύ­σα­σιν, ἱ­ε­ροῖς αὐ­τῶν τέ­κνοις, οὓς εὐ­φη­μοῦν­τες εἴ­πω­μεν φαι­δρῶς· χαί­ροις Ὁ­σίων, χο­ρεία τε­τρά­ρι­θμε.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐν αὐ­λαῖς ἠ­γρύ­πνη­σας, ταῖς τοῦ Δε­σπό­του, τοῖς πτω­χοῖς σκορ­πί­σας σου, μά­καρ τὸν πλοῦ­τον ἱ­λα­ρῶς, σὺν τῇ συ­ζύγῳ καὶ τέ­κνοις σου· διὸ κλη­ροῦ­σθε, τὴν θείαν ἀ­πό­λαυ­σιν.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ῥίζα ἀ­γλα­ό­καρ­πος καὶ σε­πτή, Ξε­νο­φῶν ἐ­δεί­χθη, σὺν εὐ­νέ­τιδι τῇ σε­μνῇ, ἔ­χον­τες ὡς κλά­δους τὴν τῶν υἱῶν δυ­άδα· μεθ᾽ ὧν τῷ Θεῷ Λόγῳ, κα­τη­κο­λού­θη­σαν.

27. Ἡ ἀ­να­κο­μιδὴ τοῦ Λει­ψά­νου τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Χρυ­σο­στό­μου.

Ἀργία καὶ κατάλυσις οἴνου καὶ ἐλαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἡ τοῦ στό­μα­τός σου κα­θά­περ πυρ­σὸς ἐ­κλάμ­ψασα χά­ρις, τὴν οἰ­κου­μέ­νην ἐ­φώ­τι­σεν· ἀ­φι­λαρ­γυ­ρίας τῷ κό­σμῳ θη­σαυ­ροὺς ἐ­ν­απέ­θετο· τὸ ὕ­ψος ἡ­μῖν τῆς τα­πει­νο­φρο­σύ­νης ὑ­πέ­δει­ξεν. Ἀλλὰ σοῖς λό­γοις παι­δεύων, Πά­τερ, Ἰ­ω­άννη Χρυ­σό­στομε, πρέ­σβευε τῷ Λόγῳ Χρι­στῷ τῷ Θεῷ, σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον τῆς Ἀνακο­μιδῆς.  

Ἦ­χος δ ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ως πλοῦτον οὐράνιον, ἐκ τῶν Κο­μά­νων ποτέ, τὴν θήκην με­τή­γαγον τοῦ σοῦ λειψάνου σοφέ, πρὸς πόλιν βασίλειον· ταύτης οὖν ἐκ­τε­λοῦντες, τὴν ἀνάμνησιν πόθῳ, μέλ­πομεν Ἱεράρχα, τὴν δοθεῖσάν σοι χάριν, δι᾿ ἧς ἡμᾶς ῥυθμίζεις, Ἰω­άν­νη Χρυσόστομε.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος α´. Χο­ρὸς Ἀγ­γε­λι­κός.

Ἐ­φράνθη μυ­στι­κῶς, ἡ σε­πτὴ Ἐκ­κλη­σία, τῇ ἀ­να­κο­μιδῇ, τοῦ σε­πτοῦ σου λει­ψά­νου, καὶ τοῦτο κα­τα­κρύ­ψασα, ὡς χρυ­σίον πο­λύ­τι­μον, τοῖς ὑ­μνοῦσί σε, ἀ­δι­α­λεί­πτως πα­ρέ­χει, ταῖς πρε­σβεί­αις σου, τῶν ἰ­α­μά­των τὴν χά­ριν, Ἰ­ω­άννη Χρυ­σό­στομε.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ἧ­κεν ἐκ Κο­μά­νων λαμ­προ­φα­νῶς, τὸ σε­πτόν σου σκῆ­νος, ὡς ἑ­στία ἁ­γι­α­σμοῦ, τέρ­πον καὶ πλου­τί­ζον, χα­ρί­των χρυ­σουρ­γίᾳ, τὴν Ἐκ­κλη­σίαν πᾶ­σαν, πά­τερ Χρυ­σό­στομε.

28. Τοῦ Ὁ­σίου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἐ­φραὶμ τοῦ Σύ­ρου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Ῥεῖ­θρον ἄ­ϋ­λον, ἐν τῇ ψυχῇ σου, τὸν ζω­ήῤ­ῥυ­τον, πλου­τή­σας φό­βον, κα­τα­νύ­ξεως κρα­τὴρ ἀ­να­δέ­δει­ξαι· ὅ­θεν ἡ­μᾶς πρὸς ἠ­θῶν τε­λει­ό­τητα, τοῖς ἱ­ε­ροῖς σου ῥυ­θμί­ζεις δι­δά­γμα­σιν. Ἐ­φραὶμ Ὅ­σιε, Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱ­κέ­τευε, δω­ρή­σα­σθαι ἡ­μῖν τὸ μέγα ἔ­λεος.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος β´. Τὰ ἄνω ζη­τῶν.

Τὴν ὥ­ραν ἀεί προ­βλέ­πων τῆς ἐ­τά­σεως, ἐ­θρή­νεις πι­κρῶς Ἐ­φραὶμ δάκρυα κατανύξεως· πρα­κτι­κὸς δὲ γέ­γο­νας ἐν τοῖς ἔρ­γοις δι­δά­σκα­λος Ὅ­σιε. Ὅ­θεν Πά­τερ παγ­κό­σμιε, ῥᾳ­θύ­μους ἐ­γεί­ρεις πρὸς με­τά­νοιαν.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Σάλ­πιγγι τῶν λό­γων σου τῶν σο­φῶν, πρὸς ἔν­θεον φό­βον, δι­ε­γεί­ρεις πᾶ­σαν ψυ­χήν· σὺ γὰρ τῆς δευ­τέ­ρας, τοῦ Λό­γου ἐμ­φα­νείας, τὸν τρό­πον προ­ση­μαί­νεις, Ἐ­φραὶμ Πα­τὴρ ἡ­μῶν.

29. Ἡ Ἀ­να­κο­μιδὴ τῶν Λει­ψά­νων τοῦ Ἁ­γίου Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος Ἰ­γνα­τίου τοῦ Θε­ο­φό­ρου.

 Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Ὡς θη­σαυ­ρὸν πλου­το­ποιῶν δω­ρη­μά­των, τὴν τῶν λει­ψά­νων σου μυ­ρί­πνοον θή­κην, τῇ ποί­μνῃ σου με­τή­γα­γον ἐκ Ῥώ­μης εὐ­σε­βῶς· ἧ­σπερ τὴν ἐ­πά­νο­δον, ἑ­ορ­τά­ζον­τες πόθῳ, χά­ριν ἀ­ρυ­ό­μεθα, πολ­λα­πλῶν ἰ­α­μά­των, τοὺς σοὺς ἀ­γῶ­νας μέλ­πον­τες ἀεί, Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυς Ἰ­γνά­τιε ἔν­δοξε.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ἐ­πε­φά­νης σή­με­ρον.

Ἐξ Ἑ­ῴας σή­με­ρον, ἐ­ξα­να­τεί­λας, καὶ τὴν κτί­σιν ἅ­πα­σαν, κα­τα­λαμ­πρύ­νας δι­δα­χαῖς, τῷ Μαρ­τυ­ρίῳ κε­κό­σμη­ται, ὁ Θε­ο­φό­ρος καὶ θεῖος Ἰ­γνά­τιος.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Χά­ριν ἀ­να­βλύ­ζει οἷα πηγή, δω­ρεῶν ἀ­ΰ­λων, ἡ σὴ θήκη ἡ εὐ­α­γής, καὶ σω­μά­των πάθη, καὶ καρ­διῶν τοὺς σπί­λους, ἀεὶ ἀ­να­κα­θαί­ρει, Πά­τερ Ἰ­γνά­τιε.

30. Τῶν ἐν ἁ­γί­οις πα­τέ­ρων ἡ­μῶν καὶ οἰ­κου­με­νι­κῶν δι­δα­σκά­λων, Βα­σι­λείου τοῦ Με­γά­λου, Γρη­γο­ρίου τοῦ Θε­ο­λό­γου καὶ Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Χρυ­σο­στό­μου.

Ἀργία καὶ κατάλυσις οἴνου καὶ ἐλαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος α´. Τοὺς τρεῖς με­γί­στους φω­στῆ­ρας.

Τοὺς τρεῖς με­γί­στους φω­στῆ­ρας τῆς τρι­ση­λίου Θε­ό­τη­τος, τοὺς τὴν οἰ­κου­μέ­νην ἀ­κτῖσι, δο­γμά­των θείων πυρ­σεύ­σαν­τας· τοὺς με­λιῤ­ῥύ­τους πο­τα­μοὺς τῆς σο­φίας, τοὺς τὴν κτί­σιν πᾶ­σαν θε­ο­γνω­σίας νά­μασι κα­ταρ­δεύ­σαν­τας· Βα­σί­λειον τὸν μέ­γαν, καὶ τὸν Θε­ο­λό­γον Γρη­γό­ριον, σὺν τῷ κλεινῷ Ἰ­ω­άννῃ, τῷ τὴν γλῶτ­ταν χρυ­σοῤ­ῥή­μονι· πάν­τες οἱ τῶν λό­γων αὐ­τῶν ἐ­ρα­σταί, συ­νελ­θόν­τες ὕ­μνοις τι­μή­σω­μεν· αὐ­τοὶ γὰρ τῇ Τρι­άδι, ὑ­πὲρ ἡ­μῶν ἀεὶ πρε­σβεύ­ου­σιν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ´.

Ὡς τῶν Ἀποστόλων ὁμότροποι, καὶ τῆς οἰκουμένης Διδά­σκαλοι, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων πρεσβεύσατε, εἰρήνην τῇ οἰκου­μένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος β´. Τοὺς ἀ­σφα­λεῖς.

Τοὺς ἱ­ε­ροὺς καὶ θε­ο­φθόγ­γους Κή­ρυ­κας, τὴν κο­ρυ­φὴν τῶν Δι­δα­σκά­λων Κύ­ριε, προ­σε­λά­βου εἰς ἀ­πό­λαυ­σιν τῶν ἀ­γα­θῶν σου καὶ ἀ­νά­παυ­σιν· τοὺς πό­νους γὰρ ἐ­κεί­νων καὶ τὸν κά­μα­τον, ἐ­δέξω ὑ­πὲρ πᾶ­σαν ὁ­λο­κάρ­πω­σιν, ὁ μό­νος δο­ξά­ζων τοὺς Ἁ­γί­ους σου.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ῥή­το­ρες σο­φίας θε­ο­ει­δεῖς, στῦ­λοι Ἐκ­κλη­σίας, οὐ­ρα­νίων μυ­στα­γω­γοί, Βα­σί­λειε πά­τερ, Γρη­γό­ριε θε­ό­φρον, καὶ θεῖε Ἰ­ω­άννη, κό­σμῳ ἐ­δεί­χθητε.        

31. Τῶν Ἁ­γίων καὶ Θαυ­μα­τουρ­γῶν Ἀ­ναρ­γύ­ρων Κύ­ρου καὶ Ἰ­ω­άν­νου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. 

Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς ἀ­θλο­φό­ροι εὐ­κλε­εῖς τοῦ Σω­τῆ­ρος, καὶ ἰ­α­τῆ­ρες τῶν ψυ­χῶν καὶ σω­μά­των, Ἀ­νάρ­γυ­ροι ἐ­κλάμ­πετε ἐν πάσῃ τῇ γῇ, νό­σων μὲν ἰ­ώ­με­νοι, ἀ­νω­δύ­νως τὰ βάρη, χά­ριν δὲ πο­ρί­ζον­τες, τοῖς βο­ῶ­σιν ἀ­παύ­στως· χαί­ρετε κρῆ­ναι θείων δω­ρεῶν, Κῦρε θε­ό­φρον, καὶ Ἰ­ω­άννη ἔν­δοξε.

Κον­τά­κιον. 

Ἦ­χος γ´. Ἡ Παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

Ἐκ τῆς θείας χά­ρι­τος, τὴν δω­ρεὰν τῶν θαυ­μά­των, εἰ­λη­φό­τες Ἅ­γιοι, θαυ­μα­τουρ­γεῖτε ἀ­παύ­στως, ἅ­παντα, ἡ­μῶν τὰ πάθη τῇ χει­ρουρ­γίᾳ, τέ­μνον­τες, τῇ ἀ­ο­ράτῳ Κῦρε θέ­ο­φρον, σὺν τῷ θείῳ Ἰ­ω­άννῃ, ὑ­μεῖς γὰρ θεῖοι, ἰ­α­τροὶ ὑ­πάρ­χετε.

Με­γα­λυ­νά­ριον.

Χαί­ρετε πα­σχόν­των θε­ρα­πευ­ταί, Κῦρε θε­ο­φόρε, Ἰ­ω­άννη τε θαυ­μα­στέ· δω­ρεὰν γὰρ πᾶσι, πα­ρέ­χον­τες ἰ­ά­σεις, εὐ­ερ­γε­τεῖτε πάν­τας, ὡς χρι­στο­μί­μη­τοι.

Η περιτομή του Κυρίου

Η περιτομή του Κυρίου 

1 Ιανουαρίου

Την όγδοη ημέρα από την εορτή της Γεννήσεως, η οποία συμβαίνει επίσης να είναι και η πρώτη του πολιτικού νέου έτους, η Εκκλησία εορτάζει την Περιτομή του Κυρίου κατά την οποία έλαβε το όνομα Ιησούς, το οποίο σημαίνει σωτήρας, πράγμα που επίσης εορτάζει η Εκκλησία. «Και όταν συμπληρώθηκαν οχτώ ημέρες, για να γίνει η περιτομή στο παιδί, τότε ονομάστηκε Ιησούς, όπως το ονόμασε ο άγγελος προτού συλληφθεί μέσα στην κοιλιά της μητέρας του» (Λουκ. 2:21). 

Την ημέρα αυτή είναι επίσης η επέτειος του θανάτου του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, του οποίου η μνήμη αποτελεί μέρος της ακολουθίας της εορτής. 

«Ο των όλων Κύριος, περιτομήν υπομένει, και βροτών τα πταίσματα, ως αγαθός περιτέμνει· δίδωσι την σωτηρίαν σήμερον τω κόσμω, χαίρει δε εν τοις υψίστοις, και ο του Κτίστου ιεράρχης και φωσφόρος, ο θείος μύστης Χριστού Βασίλειος». 

Ο Κύριος των όλων υπομένει περιτομή και τα αμαρτήματα των θνητών περιτέμνει ως αγαθός. Παρέχει τη σωτηρία σήμερα στον κόσμο, χαίρεται δε στα ουράνια και του Κτίστου ο ιεράρχης, το φεγγοβόλο αστέρι και θείος μύστης του Χριστού, ο Βασίλειος.

Σύμφωνα με την ακολουθία της Εκκλησίας, ο Κύριος υπέστη περιτομή με το σκοπό να εκπληρώσει το νόμο του Μωυσή, τον οποίο κανείς δεν ήταν ικανός να εκπληρώσει πριν. Εκτελώντας «άπαντα κατά τον νόμον» (Λουκ. 2:39), ο Μεσσίας θεωρεί πρέπον «πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. 3:15). Υπ’ αυτή την έννοια Αυτός είναι η εκπλήρωση του Νόμου και των προφητών όχι μόνο εκτελώντας ό,τι είναι γραμμένο περί Αυτού, αλλά ακόμη πράττοντας όλα εκείνα τα πράγματα που θα έπρεπε να κάνουν όλοι αν αληθινά εκπλήρωναν το λόγο του Θεού. 

«Ουκ επησχύνθη ο πανάγαθος Θεός, της σαρκός την περιτομήν αποτμηθήναι, αλλ’ έδωκεν εαυτόν, τύπον και υπογραμμόν, πάσι προς σωτηρίαν· ο γαρ του Νόμου ποιητής, τα του Νόμου εκπληροί, και των προφητών τα κηρυχθέντα περί αυτού. Ο πάντα περιέχων δρακί, και εν σπαργάνοις ειληθείς, Κύριε δόξα σοι». 

Δεν ντράπηκε ο Πανάγαθος Θεός να περιτμηθεί σαρκικά, αλλά πρόσφερε τον εαυτό Του ως τύπο και παράδειγμα σε όλους μας να σωθούμε. Διότι ο δημιουργός του Νόμου εκπληρώνει τα προστάγματα του Νόμου και αυτά που κηρύχθηκαν από τους προφήτες γι’ αυτόν. Εσύ που τα πάντα περιέχεις μέσα στη χούφτα Σου και που τυλίχθηκες με σπάργανα, Κύριε δόξα σε Σένα.

Εκτελώντας ο Κύριος τα πάντα ακριβώς σύμφωνα με το Νόμο, δείχνει ότι έχει έλθει για να υπηρετήσει και να ταυτίσει τον εαυτό Του απόλυτα με τα αμαρτωλά δημιουργήματά Του. Αυτή είναι η θεία ταπείνωση του Θεού, η υπερβολικά μεγάλη Του στοργή και συμπάθεια, η άρρητη και ανείπωτη ταπείνωση και συγκατάβασή Του σ’ εμάς που είμαστε χαμένοι. Γιατί όχι μόνο βρέθηκε «εν σχήματι ως άνθρωπος» αλλά και εκένωσε Εαυτόν από τη θεϊκή Του δόξα, παίρνοντας «μορφή δούλου» (Φιλ. 2:7-8), παραδίδεται στο μαχαίρι του αρχιερέα, υπομένοντας το σημείο αυτό της απόλυτης υποταγής στο Θεό, την πράξη η οποία εκφράζει την ολοκληρωτική αδυναμία των ανοσίων δημιουργημάτων ενώπιον του Αγίου τους Δημιουργού. Οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν την συγκατάβαση του Κυρίου και την προθυμία Του να περιτμηθεί. Είναι μια πράξη κενωτικής ταπεινώσεως, η οποία είναι τελείως άρρητη. 

«Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες, Θεός ων κατ’ ουσίαν, πολυεύσπλαχνε Κύριε• και Νόμον εκπληρών, περιτομήν, θελήσει καταδέχη σαρκικήν, όπως παύσης τα σκιώδη και περιέλης το κάλυμμα των παθών ημών. Δόξα τη αγαθότητι τη ση, δόξα τη ευσπλαχνία σου, δόξα τη ανεκφράστω Λόγε ουγκαταβάσει Σου». 

Μορφή αναλλοίωτα έλαβες ανθρώπινη όντας ουσιαστικά Θεός, πολυεύσπλαχνε Κύριε· και εκπληρώνοντας το Νόμο θεληματικά, καταδέχεσαι σαρκική περιτομή για να σταματήσεις τα σκιώδη και να αφαιρέσεις τα καλύμματα των παθών μας. Δόξα στην αγαθότητά Σου, δόξα στην ευσπλαχνία Σου, δόξα στην ανέκφραστή Σου συγκατάβαση, Λόγε

Επιτρέποντας να περιτμηθεί ο ίδιος, λυτρώνει το λαό Του ο Κύριος από την κατάρα του Νόμου και τον απελευθερώνει από τα τελετουργικά σύμβολα της βασισμένης στο Νόμο διαθήκης. Ο Νόμος του Θεού δεν είναι αφ’ εαυτού κατάρα, παρόλο που κάποιες Χριστιανικές θεολογίες εμφανίζονται να διδάσκουν κάτι τέτοιο. Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι «ο μεν νόμος άγιος, και η εντολή αγία και δικαία και αγαθή» (Ρωμ. 7:12). Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να τηρήσει το Νόμο. Αν έμελλε να κριθούμε από τα έργα του Νόμου, θα χανόμασταν όλοι. Για τον λόγο αυτό έρχεται ο Μεσσίας, να κάνει μέσα από τη θνητή σάρκα εκείνα τα οποία κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει έτσι, ώστε διά της πίστεως σε Αυτόν όλοι εκείνοι που πιστεύουν να μπορούν να δικαιωθούν ενώπιον του Θεού. 

Η ίδια η περιτομή δόθηκε ως απάντηση της πίστεως. Ήταν η ένδειξη ότι ανήκεις πιστά στον Κύριο. Ακόμα και στο αρχικό νόημα και μορφή της, δεν ήταν κάτι απλά σωματικό, αλλά κάτι πνευματικό· ένα θέμα όχι μόνο της σάρκας, αλλά και της καρδιάς.

«Η περιτομή βέβαια ωφελεί, αν εφαρμόζεις τον νόμο. Αν όμως είσαι παραβάτης του νόμου, η περιτομή σου είναι σαν να μην έχει γίνει. Αν λοιπόν ένας απερίτμητος τηρεί τις εντολές του νόμου, η απεριτμησία του δεν θα θεωρηθεί ως περιτομή; Και θα κρίνει ο απερίτμητος που τηρεί τον νόμο, εσένα, που έχεις τον γραπτό νόμο και την περιτομή, αλλά είσαι παραβάτης του νόμου. Γιατί δεν είναι Ιουδαίος αυτός που φαίνεται, ούτε πραγματική περιτομή είναι αυτή που φαίνεται στη σάρκα. Αλλά Ιουδαίος είναι αυτός που είναι αφοσιωμένος στον Θεό και δεν φαίνεται, και περιτομή είναι αυτή της καρδιάς που γίνεται από το Πνεύμα, όχι από το γράμμα του νόμου. Αυτού ο έπαινος δεν προέρχεται από τους ανθρώπους, αλλά από τον Θεό». (Ρωμ. 2:25-29). 

Εξαιτίας της ολικής του δικαιοσύνης, τελετουργικής και ηθικής, σωματικής και πνευματικής, νομικής και ηθικής, ο Ιησούς ο Μεσσίας ελευθερώνει το λαό Του από οτιδήποτε ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο και φανερώνει σ’ αυτούς τη ζωή του μέλλοντος αιώνος της Βασιλείας του Θεού. «Γιατί για όσους είναι ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό δεν έχει καμιά ισχύ ούτε το να κάνεις περιτομή ούτε να μην κάνεις, αλλά η πίστη που εκδηλώνεται με έργα αγάπης» (Γαλ. 5:6). 

«Κλήθηκε κάποιος στην πίστη ενώ ήταν περιτμημένος; Ας μην εξαλείψει την περιτομή. Κλήθηκε κάποιος απερίτμητος; Ας μην περιτέμνεται. Η περιτομή δεν είναι τίποτα και η μη περιτομή δεν είναι τίποτα, αλλά η τήρηση των εντολών του Θεού.» (Α’ Κορ. 7:18-19) 

«Όσοι θέλουν να αρέσουν στους ανθρώπους, αυτοί σας αναγκάζουν να περιτέμνεστε, μόνο για να μην καταδιώκονται εξαιτίας του σταυρού του Χριστού. Γιατί ούτε αυτοί οι ίδιοι που έχουν περιτμηθεί τηρούν τον νόμο, αλλά θέλουν εσείς να περιτέμνεστε, για να καυχηθούν στη δική σας σάρκα. Σ’ εμένα όμως ποτέ να μη συμβεί να καυχηθώ παρά μόνο στο σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που μέσω του οποίου ο κόσμος έχει σταυρωθεί για μένα κι εγώ για τον κόσμο. Γιατί για όσους ανήκουν στον Ιησού Χριστό δεν έχει σημασία ούτε το να κάνεις περιτομή ούτε να μην κάνεις, αλλά η καινούργια δημιουργία!»(Γαλ. 6:12-15). 

Εορτάζοντας το Πάσχα του χειμώνα, οι πιστοί φτάνουν από μόνοι τους να γνωρίσουν ότι στ’ αλήθεια «όποιος ανήκει στον Χριστό είναι καινούργια δημιουργία. Τα παλιά πέρασαν· όλα έχουν γίνει καινούργια.» (Β’ Κορ. 5:17). 

«Περιτέμνεσθαι πέπαυται· αφ’ ού ο Χριστός εκών περιετμήθη, των εθνών τα πλήθη σώζων τη χάριτι». 

Το να περιτεμνόμαστε έληξε αφ’ ότου ο Χριστός θεληματικά περιτμήθηκε, σώζοντας τα πλήθη των εθνών διά της χάριτος.

«Η ογδοάς, φέρουσα τύπον του μέλλοντος, τη ση Χριστέ λαμπρύνεται και αγιάζεται, εκουσίω πτωχεία· εν ταύτη γάρ νομίμως, περιετμήθης σαρκί». 

Η όγδοη ημέρα, εικονίζουσα την αιώνια ζωή, από τη δική Σου Χριστέ λαμπρύνεται και αγιάζεται με θεληματική φτώχεια. Διότι κατ’ αυτήν περιτμήθηκες κατά το Νόμο σαρκικά.

«Φέρει Περιτομήν εν σαρκί, ο εκ Πατρός άνευ τομής τε και ρεύσεως αφράστως τεχθείς ως Λόγος. Και ως Θεός εκ Θεού, εν ατρέπτω μένων τη θεότητι· διό κατά Νόμον, ο υπέρ Νόμον γενόμενος, κατάρας Νόμου, εκλυτρούται τους άπαντας, και την άνωθεν, ευλογίαν δεδώρηται. Όθεν την υπεράγαθον, αυτού συγκατάβασιν, ανευφημούντες υμνούμεν, και ευχαρίστως δοξάζομεν, αυτόν δυσωπούντες, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος». 

Περιτέμνεται σαρκικά Αυτός που από τον Πατέρα χωρίς διαχωρισμό και απώλεια ύλης γεννήθηκε κατά τρόπο θαυμαστό ως Λόγος Του. Και που έμεινε χωρίς αλλοίωση της Θεότητάς Του ως Θεός από τον Θεό. Αυτός που είναι πάνω από το Νόμο, νομίμως ελευθερώνει όλους από την κατάρα του Νόμου και δωρίζει την άνωθεν ευλογία. Έτσι λοιπόν την υπεράγαθή Του συγκατάβαση εγκωμιάζοντας υμνούμε και γεμάτοι ευχαρίστηση δοξάζουμε ικετεύοντας Αυτόν να δώσει στις ψυχές μας το μέγα έλεος.

π. Thomas Hopko, Χειμωνιάτικη Πασχαλιά, εκδ. Ακρίτας σ. 206-213

Βυζαντιναί Καλάνδαι

 

Βυζαντιναί Καλάνδαι

Οι Βυζαντινοί θεωρούντες ιεράν την αρχή του μηνός, και δη του Ιανουαρίου (1), επανηγύριζον αυτήν όπως έκαστος εγνώριζεν ή ηδύνατο. Ακολουθούντες λοιπόν την γνώμην των Ρωμαίων (2) ότι, όπως διέλθη τις την 1ην του έτους, ούτως θα διαβιώση καθ' όλον τον ενιαυτόν, προσεπάθουν να διέλθουν όσο το δυνατόν ευχάριστον την ημέραν ταύτην «ευφροσύνας επιτηδεύοντες», κατά τον Γρηγόριο Νύσσης(3), όστις προσθέτει ότι και πόρους τότε επιτήδευον, υφ' ην φράσιν δέον να νοήσωμεν την παροχήν χρηματικών ποσών, ήτις τότε ήτο συνηθεστάτη, κατά Ρωμαϊκήν παράδοσιν.

Γνωρίζομεν δ' ότι κατά την πρώτην Ιανουαρίου ου μόνον μεταξύ των πολιτών αντηλλάσσοντο χρηματικά δώρα(4), αλλά και των μελών του βασιλικού οίκου, τοιαύτα δ' έχομεν δοθέντα και εις τον Θεοδόσιον και τον Αρκάδιον(5) .

Ανέμενον δε μετ ' αγωνίας την ημέραν ταύτην οι παίδες, οίτονες, προσαγορεύοντες και ευχόμενοι τους γονείς και οικείους και εις το στόμα αυτούς φιλούντες ελάμβανον ως αμοιβή νόμισμα(6). Οι αυτοί επίσης περιφερόμενοι από οικία εις οικίαν, και οπώρας, κατά Ρωμαϊκή συνήθειαν, με αργυρούν νόμισμα καθηλωμένας προσφέροντες αντεδωρούντο δια διπλασίου ποσού(7), έθιμα, άτινα αμετάβλητα τέως διετηρούντο εν Πόντω. Εκεί δήλαδη, κατά τα κάλαντα, οι νεώτεροι εχειροφίλουν τους πρεσβύτερους συγγενείς, μετά δε την απόλυσιν της λειτουργίας οι παίδες, σπεύδοντες προς συνάντησιν των ευπόρων κατοίκων και προτείνοντες εις αυτούς μήλον ή πορτοκάλιον και λέγοντες «θείο, κάλαντα», ελάμβανον εν νόμισμα προσηλούμενον επί του οπωρικού(8).

Ελέγετο δ' υπό των Βυζαντινών το κατά τας Καλάνδας διδόμενον νόμισμα ευαρχισμός ή στρήνα (strena), ήτις τελευταία ονομασία κατά τόπους διεσώθη μέχρις ημών, αφ' ου εν Νισύρω μπουλουστρήνα (bona strena), εν Σύμη μπουλιστρήνα και εν Κύπρω πουλουστρήνα λέγεται το κατά την πρώτην του Ιανουαρίου διδόμενο δώρο (9) .

Κατά τας Καλάνδας δ' εδίδοντο και χρηματικά δώρα εις τους ιατρούς, σκηνικούς και διδασκάλους, τα οποία ρητώς λέγουσιν οι νόμοι δεν εθεωρούντο ως μισθός(10). Εκαλούντο δε τα διδόμενα νομίσματα και επί τω νέω έτει καθ' όλου δωρούμενα, καλανδικά(11).

Κατά των εορτασμό των Καλανδών, ήδη από της παραμονής, προσεκομίζοντο εις την αγοράν άφθονα εκ της υπαίθρου διάφορα γεωργικά προϊόντα και ήμερα και άγρια πτηνά, κατά την νύκτα δ' ηνάπτοντο λύχνοι, εν ω πολλοί των πολιτών διετέλουν δι' όλης της νυκτός πίνοντες και μεθυσκόμενοι(12), διασκέδασις εξακολουθούσα και κατά το πρωί της επομένης, οπότε κατά τον Χρυσόστομον(13), «γυναίκες και άνδρες φιάλας και ποτήρια πληρώσαντες μετά πολλής ασωτίας τον άκρατον έπινον».

Κατά τη αρχιμηνία του Ιανουαρίου συνείθιζον οι Βυζαντινοί, ως και οι σημερινοί Έλληνες, ν' ανταλλάσσωσι δώρα, καρπούς και γλυκύσματα, από πρωίας δε τους έβλεπε τις να διέρχωνται δια των οδών και στοών τα δώρα κομίζοντας(14) .

Οι Βυζαντινοί, ως ελέχθη, νομίζοντες ότι, μετ ' ευφροσύνης διαγάγωσι την πρώτη ημέραν του ενιαυτού, θα διέλθωσι μετ ' ευθυμίας όλον το έτος, συνείθιζον κατά τον εορτασμόν των Καλανδών να μεταμφιέννυνται και δη και εις ζώα, τράγους, καμήλους, ελάφους, ψάλλοντες και πηδώντες και σκώμματα προς τους συναντώντας απευθύνοντες, προς δε και εις τα εργαστήρια εισερχόμενοι και κρούοντες τας θύρας οικιών, των οποίων τους ενοίκους δεν άφινον να κοιμηθώσιν(15). Οι μεταμφιεννύμενοι δ' ούτοι ωθούντες, έρριπτον όσα εις τας χείρας των εκράτουν οι πολίται, και μάλιστα οι δια την εορτήν εις την αγοράν κατελθόντες χωρικοί(16), συμπεριφορά δι' ην, άλλοι μεν, και δη οι σκωπτόμενοι, ηγανάκτουν, άλλοι δε εγέλων(17), ενώ οι σοβαρότεροι εχαρακτήριζον τα γινόμενα ως «πομπήν δαιμόνων και καταγέλαστον κωμωδίαν παντός πολεμίου χαλεπώτερον την πόλιν εξαιχμαλωτίζουσαν»(18). Αι μεταμφιέσεις αύται φαίνεται ότι ήσαν λίαν διαδεδομέναι, αφού ου μόνον κατά τον ΙΒ΄αιώνα πιστοποιεί ο Βαλσαμών ότι εγίνοντο εις την ύπαιθρον(19), αλλά μέχρι και σήμερον ενιαχού διετηρήθησαν. Ούτως εν Πόντω κατά την παραμονήν της πρώτης του έτους μετημφιέννυντο, των μεταμφιέσεων τούτων εξακολουθουσών μέχρι της 7 ης Ιανουαρίου(20), μεταμφιέσεις δ' ομοίως γίνονται εν Σκόπελω της Αν. Θράκης κατά τη νύκτα της παραμονής(21), κατά δε την πρώτην του έτους ενιαχού της Μακεδονίας(22) .

Ας προστεθή δε ενταύθα ότι εν τω καιρώ μάλιστα νυκτός ατασθαλιών των μετημφιεσμένων τούτων και του φόβου ον προεκάλουν ούτοι εις τους Βυζαντινοπαίδας εγεννήθησαν αι περί των καλλικαντζάρων παραδόσεις αι τόσον ανά το Πανελλήνιον σήμερον διαδεδομέναι(23).

1. ΕΟ, 314,59. Ovidii F., 1, 117.

2. Κατά τον Αμασείας Αστέριον, PG, 40, 217, οι σύγχρονοί έλεγον ότι η εορτή των Καλανδών «ανάμνησις εστι και ευφροσύνη ενιαυτού».

3. PG 46, 1049.

4. Ο Ιωάννης Λυδός, Περί μηνών, 4, 5, κατά την ς εκατ. Ομιλεί περί χρυσών νομισμάτων.

5. Albert Müller, Die Neujahrsfeier im römischen Kaiserreiche (Philologus 68, 479).

6. Αστέριος Αμασείας, PG 40, 217. Ο Λιβάνιος, Έκφρασις Καλανδών, 4, 1055 ( Reiske ) λέγει «και μην και άρχων τότε τον αρχόμενον εφίλησε, χρυσόν τον μεν δους τον δε λαβών».

7. Αστέριος Αμασείας, PG 40, 220. Αι οπώραι αύται, εις ας επ' ίσης ενπηγνύετο νόμισμα, εκαλύπτοντο παρά Ρωμαίοις δια χρυσού λεπτού ελάσματος, δι' ο και ο Μαρτιάλιος (13, 27) λέγει: aurea porrigitur Jani caryota Kalendis . Πβ . Και Μ. Βολονάκη, Ιστορία του εορτασμού της πρώτης του έτους, 21.

8. Δ. Παπαδόπουλου, Το Σταυρί (Ποντιακά φύλλα, 3, 261). Την προσφοράν του καρπού τούτου μετά του νομίσματος εδήλουν οι Πόντιοι δια του ρήματος καλαντιάζω .

9. Περί της sterna Deubner, Glitta, 3, 34, και Μ. Βολανάκη ε.α. 19 κ.ε. και 24. Αι στρήναι,ούτω και παρ' Αθηναίω (Γ΄ 52) καλούμεναι μν h μονεύοντ a ι και εν παπύροις . Έπιθι Λαογραφίας, 11, 312.

10. Πανδέκται, 19,5,26,1. Λιβανίου, Εις τας Καλάνδας, 1, 259 ( Reiske ).

11. Maspero, Papyrus Grecs d ' é po que Byzantine ., 67058,3,18. Βασιλικά 30,1,29. Περί ευαρχισμού βλ. τα σημειούμενα εν Εκκλησιαστικής αληθείας, τ. 3. 223.

12. Λιβανίου, Έκφρασις Καλανδών, 4, 1053. Του αυτού, Εις τας Καλάνδας, PG 49, 953.

13. Χρυσοστόμου, Λόγος εις τας Καλάνδας, PG 49, 953.

14. Λιβανίου, Έκφρασις Καλανδών, ε. α. Του αυτού, Εις τας Καλάνδας ε.α.

15. Λιβανίου, Έκφρασις Καλανδών, 4, 1054. Όρα και όσα παρατηρεί και ο Αμασείας Αστέριος, PG 40, 221.

16. Ο Αμασείας Αστέριος, PG, 40, 217, ομιλών περί πανδήμου εορτής, λέγει ότι ο νόμος, ήτοι γενική συνήθεια, ήτο «πάντα θορύβου γέμοντα και ταραχής και το πλήθος προς εαυτό εική ωθιζομένον ».

17. Λιβανίου, ε.α. 4, 1054, Αμασείας Αστέριος PG, 40, 220.

18. Χρυσόστομος, PG, 49, 953.

19. Eις τον 62 ον κανόνα της εν Τρούλλω οικουμ . Συνόδου. Ράλλη- Ποτλή, Σύνταγμα 2, 450. Όρα περί μεταμφιέσεων κατά τους Βυζαντινούς χρόνους γράφω εις την μελέτη μου λαϊκά θέματα και λαϊκαί διασκεδάσεις κατά τους Βυζαντινούς χρόνους εν ΕΑ, 1938,24 και 25.

20. Δ. Οικονομίδου, Οι μωμόεροι εν Πόντω (ΗΜΕ, 1927,181). Εν Λήμνω και εν τη περιφερεία Αλμυρού αι μεταμφιέσεις γίνονται την παραμονή των Φώτων, εις τα Λακκοβίκια δε της Μακεδονίας την ημέρα του Αγίου Ιωάννου (7 Ιανουαρίου).

21. Δ. Πετρόπουλου, Λαογραφικά Σκοπέλου- Πέτρας Ανατ . Θράκης (Αρχείον Θρακικού λαογραφικού και γλωσσικού θησαυρού, 8, 148).

22. Ν. Πολίτου, Παραδόσεις, 1273. Του αυτού, Έθιμα της πρωτοχρονιάς (Λαογραφικά σύμμεικτα, 3, 199). Φ. Κουκουλέ, Καλλικάντζαροι εν Λαογρ. 7, 325. Μεταμφιέσεις γίνονται και εν Βελβενδώ της Μακεδονίας και εν Καλοχίω και Γριντάδες Χασίων. Δ. Λουκόπουλου, Σύμμεικτα λαογραφικά εκ Μακεδονίας, Λαογραφ. 6,128,134. Εν Ραιδεστώ τα Δωδεκαήμερα λέγονται Καλλικανζτάμιρα - παγανά δεν εν Ηπείρω .

23. Ν. Πολίτου, Παραδόσεις, 1275. Φ. Κουκουλέ, Καλλικάντζαροι εν Λαογρ . 7, 324 κ.ε.

Φαίδωνος Κουκουλέ,

Βυζαντινών βίος και πολιτισμός,

Τόμος Β΄, σελ. 15 κ.ε.

1 Ιανουαρίου - Συναξαριστής Ινδίκτου

 

Μήν Ιανουάριος

Μήν Ιανουάριος

ἔχων ἡμέρας τριάκοντα μίαν

Ἡ ἡμέρα ἔχει ὥρας 10 καὶ ἡ νὺξ ὥρας 14

Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, ὁ ἄναρχος καί ἀτελεύτητος καί ἐπέκεινα παντός χρόνου νοούμενός τε καί ὑπάρχων, ὁ πάσης ἐκτός μεταβολῆς τε τῶν ὄντων καί ἀλλοιώσεως, ὁ τόν πάντα χρόνον τόν τε γεγονότα, τόν τε ὄντα καί τόν ἐσόμενον πληρῶν, ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνιαυτόν εἰσελθεῖν· αὐτός, πανάγαθε Δέσποτα, τήν εἴσοδον ταύτην τῇ θείᾳ σου χάριτι εὐλόγησον· ὄμβρους εἰρηνικούς πρός καρποφορίαν τῇ γῇ δώρησαι· τούς ἀέρας ὑγιεινούς καί εὐκράτους ἀνθρώποις τε καί κτήνεσι κατασκεύασον· δός ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καί ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τόν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτί τῶν ἐντολῶν σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύοντας. 

Τήν ἁγίαν ἡμῶν Ἐκκλησίαν καλῶς διαφύλαξον· τό εὐσεβές ἡμῶν Ἔθνος τῇ δυνάμει σου κραταίωσον· τούς Ἄρχοντας ἡμῶν καί τόν Στρατόν τῇ κραταιᾷ σου χειρί στερέωσον καί κράτυνον. 

Τήν νεότητα παιδαγώγησον, τό γῆρας περικράτησον, τούς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου Ἐκκλησίᾳ. Ἐλθέτω δή ἐφ’ ἡμᾶς ἡ βασιλεία σου, βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, βασιλεία χρηστότητος, δικαιοσύνης καί εἰρήνης καί ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ ὑμνεῖν σε καί δοξάζειν τόν ἐν Τριάδι ἄναρχον καί αἰώνιον Θεόν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.