«Ετεροφοβικοί» – Μία μικρή αλλά εξόχως διεκδικητική ομάδα

Σημαία-σύμβολο των «ΛΟΑΤΚΙ+

 

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

«Ετεροφοβικοί» 

Μία μικρή αλλά εξόχως διεκδικητική ομάδα

Γράφουν οι Μιχαήλ Α. Βιδάλης και Αντώνιος Σ. Ανδρεάτος, μέλη IHA

Προοιμιακά και χάριν αποφυγής παρανοήσεων, δηλώνουμε ότι αποδεχόμαστε την ισότητα όλων και είμαστε εναντίον κάθε μορφής διάκρισης. Όχι μόνο από νομικής άποψης, αλλά πρωτίστως από ηθικής. Αναφορικά με το τελευταίο, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να θεωρούνται αδέλφια.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, διεθνείς ομάδες των «ΛΟΑΤΚΙ+» (Λεσβιών, Ομοφυλοφίλων, Αμφιφυλοφίλων, Τρανς-σέξουαλ (Διεμφυλικών), «Κουήρ» και Ιντερσέξ) έχουν επιδοθεί σε μία ξέφρενη διαφήμιση και εκδήλωση των σεξουαλικών προτιμήσεων τους. Συνακόλουθα, προκύπτουν πολυποίκιλα ερωτήματα, νομικής και κοινωνιολογικής φύσης. Η διεθνής σύγχρονη προσπάθεια προβολής της ομοφυλοφιλίας ως ευρύτερα διαδεδομένης πρακτικής άρα απολύτως φυσιολογικής, δεν βασίζεται σε επιστημονικά/ ιατρικά δεδομένα, αλλά σε «φιλοσοφικά-κοινωνικά» δεδομένα και ισχυρές πολιτικές πιέσεις (1),(2).

Μας «βομβαρδίζουν» ασταμάτητα για τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους, σαν να έπρεπε να μας ενδιαφέρει σφόδρα. Γιατί τέτοια εμμονή, ως εάν η υπόσταση ενός ανθρώπου να εξαντλείται στη σεξουαλικότητά του;

Γιατί πρέπει η εξαίρεση να γίνει κανόνας, ή μάλλον, γιατί η πλειοψηφία να συμμορφωθεί στο modus operandi της μειοψηφίας; Γιατί πρέπει η ιδεολογία των ΛΟΑΤΚΙ να προωθείται ως πρότυπο προς μίμηση, σε βαθμό που να επιβάλλεται μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης βασισμένο σ’ αυτήν, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης συμπεριλαμβανόμενου του νηπιαγωγείου;

Είναι σωστό μια ομάδα να επιθυμεί να επιβάλλει τον προσανατολισμό και τον τρόπο ζωής της στους άλλους, και τυχόν άρνηση να χαρακτηρίζεται αυτομάτως ως «ομοφοβική» ακόμη και ως «φασιστική» συμπεριφορά; Γιατί αποδεχόμαστε τέτοια ρατσιστική ρητορική και πολλές φορές διστάζουμε να μιλήσουμε, μήπως χαρακτηριστούμε δυσμενώς;

Φέτος η εκδήλωση «υπερηφάνειας» εορτάζει την ένατη επέτειο της στην Ελλάδα. Είναι δυνατόν να αναλωνόμαστε σε παρελάσεις «Gay Pride», («Athens Pride» πλέον και με σύμβολο τον Παρθενώνα), τη στιγμή που οι «προοδευτικοί» αριστεροί είναι ενάντια στις εθνικές παρελάσεις; Στο ίδιο πνεύμα, γιατί όχι και παρελάσεις των ετεροφυλόφιλων, των εκ πεποιθήσεως άγαμων, των παρθένων, των αρνητών της σεξουαλικής δραστηριότητας (Celibate), κ.ο.κ.; Γιατί μόνον οι ΛΟΑΤΚΙ να είναι «υπερήφανοι» για τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους και όχι οι άλλες κοινωνικές ομάδες; 

Ό,τι συμβαίνει μεταξύ δύο συναινούντων ενηλίκων ατόμων ΛΟΑΤΚΙ σε ιδιωτικό χώρο είναι προφανώς δικαίωμά τους. Όμως, γιατί πρέπει να το διαφημίζουν απροκάλυπτα και να προσπαθούν να επιβάλουν παρόμοιες συμπεριφορές στους υπόλοιπους; Δεν είναι αυτό επιδειξιομανία και φασισμός; Δεν έρχεται σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη; 

Πολύ περισσότερο, όταν διενεργούνται “σκηνές” σε δημόσιους χώρους, ιδιαίτερα στη Μύκονο και στις παρελάσεις τους, ενώπιον ανηλίκων (προκλητικό ντύσιμο και σεξουαλικές χειρονομίες). Είναι δυνατόν δύο άνδρες να ερωτοτροπούν επιδεικτικά στις δέκα το πρωί μπροστά από καφέ στο λιμάνι της Μυκόνου, παρουσία ανηλίκων παιδιών; (3) Αυτό θεωρείται «προοδευτικό», ή συμβαίνει γιατί γνωρίζουν ότι τα συστημικά ΜΜΕ θα λάβουν το μέρος τους; 

Το συγκεκριμένο φαινόμενο έχει αλώσει τον καλλιτεχνικό χώρο, τα ΜΜΕ, ακόμα και κυβερνήσεις. Η πρόσφατη υπόθεση του ομοφυλόφιλου παιδεραστή σκηνοθέτη αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Υπενθυμίζουμε ότι γνωστό τηλεοπτικό κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας επιχείρησε να αγνοήσει ή de facto συγκαλύψει την καταγγελία κατά του συγκεκριμένου ατόμου που σήμερα είναι εγκλεισμένο σε VIP σωφρονιστικό κατάστημα. 

Έχοντας καταφέρει να κατακτήσουν το δικαίωμα του πολιτικού «γάμου», επιθυμούν τώρα να επιβάλλουν και το δικαίωμα υιοθεσίας (αν και αρχικά το είχαν απορρίψει ως ενδεχόμενο), ακόμη και «τεκνογονίας», ασχέτως των δυνητικών συνεπειών για το παιδί. Ακόμη, να δύναται ένα ανήλικο και ψυχολογικά ανώριμο παιδί να προβαίνει σε εγχείρηση αλλαγής φύλου με πληρωμένα τα έξοδα, ασχέτως των συνεπειών. Δυστυχώς, η απόπειρα αυτοκτονιών των τρανς ανέρχεται στο 41% (4). Αυτά γιατί αποσιωπώνται από τα συστημικά ΜΜΕ; Ένας ανήλικος που θεωρείται ανώριμος να οδηγήσει αυτοκίνητο ή να υπηρετήσει στο στράτευμα, θεωρείται ώριμος να προβεί σε ιατρικές πράξεις που θα επηρεάσουν ρηξικέλευθα τη ζωή του; Η προπαγάνδα των ΛΟΑΤΚΙ προωθεί εγωιστικά μόνο τα «δικαιώματά» τους, περιφρονώντας τα δικαιώματα του παιδιού και της κοινωνίας γενικότερα. Χαρακτηριστικά, ένα τέτοιο παιδί, όταν ενηλικιώθηκε δήλωσε: «Η οικογένεια και η γονικότητα ομοφυλόφιλων στερεί από ένα παιδί είτε τη μητέρα είτε τον πατέρα, με το αιτιολογικό ότι είναι το ίδιο πράγμα. Αλλά δεν είναι. Πολλοί από εμάς, πολλά από τα παιδιά σας, πονάμε. Η απουσία του πατέρα μου δημιούργησε μέσα μου ένα τεράστιο κενό, κάνοντάς με κάθε μέρα να πονάω λόγω της ανάγκης ενός πατέρα. Αγαπούσα τη σύντροφο της μητέρας μου, αλλά μια ακόμα μαμά δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να αντικαταστήσει τον πατέρα που είχα χάσει».

«Ο γάμος ομοφυλόφιλων δεν επαναπροσδιορίζει μόνο τον γάμο, αλλά και την έννοια της γονικότητας, Προωθεί και προβάλλει ως «νορμάλ», μια δομή που αναγκαστικά μας στερεί κάτι πολύτιμο και ακρογωνιαίο. Μας στερεί κάτι το οποίο χρειαζόμαστε και αποζητούμε, ενώ την ίδια στιγμή μας λέει ότι δεν χρειαζόμαστε αυτό που από τη φύση μας λαχταράμε. Μας λέει ότι θα είμαστε ΟΚ. Αλλά δεν είμαστε. Πονάμε.» (5).

Όταν μία κοινωνική ομάδα παρουσιάζεται επανειλημμένως ως θύμα, αγνοώντας τα δικαιώματα της πλειοψηφίας και παραποιώντας τα δεδομένα (ισχυριζόμενη ότι οι περισσότεροι είμαστε… κρυφοί ή υποσυνείδητα ομοφυλόφιλοι και δεν το γνωρίζουμε ή αποδεχόμαστε) και επιθυμεί να επιβάλλει την άποψη της, δεν αποτελεί φασιστική πρακτική; Η συγκεκριμένη ομάδα και οι σπόνσορες της, προβαίνουν σε διακρίσεις και διώξεις εναντίον όσων δεν ασπάζονται τη κοσμοθεωρία τους, το οποίο είναι ρατσιστικό και παράνομο. Όπως είναι παράνομη η διάκριση κατά των ομοφυλοφίλων, έτσι και η διάκριση κατά των ετεροφυλόφιλων, είναι εξίσου παράνομη.

Μπορεί όντως μερικοί ΛΑΟΤΚΙ+ να υφίστανται «έμφυλες διακρίσεις» (προσφιλής τους όρος), όμως το αυτό βιώνουμε οι υπόλοιποι που τυγχάνουμε αριθμητικά περισσότεροι. Είναι εξόχως γελοίο, σε μίαν εξαθλιωμένη οικονομικά και κοινωνικά χώρα, που ταλανίζεται από ανεργία, ένδεια, κακή διοίκηση, μαζική παράτυπη μετανάστευση και διαρροή νέων επιστημόνων (brain drain), ολόκληρο το πολιτικό σύστημα να ασχολείται με το «φερμουάρ» ως να ήταν το κύριο θέμα που απασχολεί τον τόπο…

Για μίαν ακόμα φορά, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, φαίνεται να αγνοεί ή να παραβλέπει τα παραπάνω, γιατί σίγουρα, ως μέλος της κοινωνίας μας, είναι γνώστης του φαινομένου.

Είμαστε υπερήφανοι, όχι για τη συγκεκριμένη σεξουαλική επιλογή ή προσανατολισμό μας, αλλά, γιατί είμαστε άνθρωποι που αγαπούμε και σεβόμαστε ισότιμα όλους τους ανθρώπους. Σε μία συντεταγμένη κοινωνία, τα δικαιώματα καθενός τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Παραδόξως οι ετεροφοβικοί, η μικρή αυτή κοινωνική ομάδα, έχει αποθρασυνθεί και αρνείται να το αποδεχτεί, συνεπικουρούμενη από το άθλιο πολιτικό σύστημα της διαπλοκής με τα ΜΜΕ, αθρόα χρηματοδότηση από ΜΚΟ όπως η Open Society του Σόρος, και υπό την ανοχή του ολοένα και αμφισβητούμενου Αρείου Πάγου. Διερωτηθήκατε γιατί;

Σημειώσεις

(1) Κ. Προκοπάκη, Ψυχίατρος παιδιών – εφήβων, «Ιατρικές διαστάσεις της ομοφυλοφιλίας». https://iatrikadedomena.wordpress.com/category/ομοφυλοφιλία

(2) Science finds 1,500 genetic differences between boys and girls, destroys ‘transgender’ arguments

(3) Αντικειμενικό γεγονός (Αύγουστος 2014).

(4) A. Williams, “Risk factors for suicide in the transgender community”, Cambridge University Press (2020).

https://www.cambridge.org/core/journals/european-psychiatry/article/risk-factors-for-suicide-in-the-transgender-community/3AE67FF7615DDB5452A9672F9DF11714

Επίσης: «ΗΠΑ: Η αυτοκτονία 13χρονου τρανσέξουαλ ανοίγει τη συζήτηση για την ‘αλλαγή φύλου’ σε νεαρές ηλικίες», Pronews, 7/10/2012 https://www.pronews.gr/koinonia/637099_ipa-i-aytoktonia-13hronoy-transexoyal-anoigei-ti-syzitisi-gia-tin-allagi-fyloy-se

(5) Μια ανοιχτή επιστολή προς την κοινότητα των ομοφυλόφιλων από ένα παιδί που μεγάλωσε σε gay οικογένεια. http://www.neasamos.gr/?p=3773

 

Αυτός που θέλει περισσότερη Χάρη πρέπει να προετοιμαστεί καλύτερα για τους πειρασμούς.

 

Αυτός που θέλει περισσότερη Χάρη πρέπει να προετοιμαστεί καλύτερα για τους πειρασμούς. 

Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Όσιος Ιωάννης ο πρεσβύτερος, ο νέος χρυσόστομος και ελεήμονος, εκ Χαλδίας Μικράς Ασίας

15 Ιουνίου

Όσιος Ιωάννης ο πρεσβύτερος, ο νέος χρυσόστομος και ελεήμονος, εκ Χαλδίας Μικράς Ασίας

Ἀβραὰμ Ἄγγελοι τρεῖς ὤφθησαν πάλαι, τέκνου γέννησιν ἀνακοινοῦντες,

Νόες Ἅγιοι τρεῖς ὤφθησαν αὖθις, σὲ καλέσαντες ἐπὶ τὰ κρείττω.

Ο π. Ιωάννης Τριανταφυλλίδης γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1836 μ.Χ. στο χωριό Λωρία (Μούζενα) του νομού Τραπεζούντος, από ευλαβείς γονείς, τον Τριαντάφυλλο και την Κυριακή. Επειδή δεν υπήρχε σχολείο στην πατρίδα του, έμαθε από έναν εγγράμματο τα κοινά γράμματα σε έξι μήνες, όντας πολύ ευφυής.

Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών έμεινε ορφανός από πατέρα γι' αυτό αναγκάστηκε προς εξεύρεση εργασίας να ξενιτευτεί στα παράλια του Πόντου, όπου εργαζόταν τον χειμώνα σε αρτοποιείο και το καλοκαίρι σε γεωργικές εργασίες. Σε ηλικία δέκα επτά ετών νυμφεύθηκε κάποια σεμνή και ευλαβή νέα, ονόματι Ελένη, με την οποία απέκτησε έναν υιό και θυγατέρες.

Κάποιο καλοκαίρι με την σύζυγο του πήγαιναν στο χωριό του με τα πόδια. Στον δρόμο τους συνάντησαν τρεις Άγγελοι με μορφή ανθρώπων. Προπορευόταν ο Ιωάννης. Τον κοίταξαν προσεκτικά οι Άγγελοι αλλά δεν του μίλησαν. Μετά συνάντησαν την σύζυγο του και ο ένας της λέγει: «Οι χωριανοί σας περιμένουν να γίνει ιερέας ο Ιωάννης. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού». Ο δεύτερος της είπε: «Μετά από τριάντα χρόνια θα αξιωθείτε να προσκυνήσετε τους Αγίους Τόπους», και ο τρίτος: «Μετά την κοίμηση του θα συναριθμηθεί με τους Αγίους». Η Ελένη ερώτησε με απορία: «Πως εσείς που είστε άνθρωποι γνωρίζετε το μέλλον, τι θα γίνει μετά από τριάντα χρόνια;». Εκείνοι απάντησαν: «Εμείς δεν είμαστε άνθρωποι αλλά Άγγελοι του Θεού και ήρθαμε να σας προειδοποιήσουμε να μην αρνηθεί ο Ιωάννης το μυστήριο της Ιερωσύνης». Εκείνη με φόβο και συγκίνηση απάντησε: «Ας γίνει το θέλημα του Θεού».

Το 1870 μ.Χ., σε ηλικία τριάντα τεσσάρων ετών ο Ιωάννης προσκληθείς στο μέγιστον αξίωμα της Ιερωσύνης και κάνοντας υπακοή στο θέλημα του Θεού, κατά την Αγγελική πρόρρηση, χειροτονήθηκε ιερέας από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Χαλδίας Γερβάσιο. Τοποθετήθηκε εφημέριος στο χωριό που γεννήθηκε και λειτουργούσε στις Εκκλησίες του Αγίου Παντελεήμονος, της Υπεραγίας Θεοτόκου και στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου (Λερμούχου και Ζαντού). Αν και ολιγογράμματος, από το ενδιαφέρον του και την ευφυΐαν του έμαθε πολύ καλά την τάξη των Ακολουθιών και τα της Ιερωσύνης, από τους μοναχούς του Αγίου Γεωργίου Χουτουρά. Είχε χάρισμα στην ομιλία και όποιος μιλούσε μαζί του ένιωθε χαρά. Και όταν κήρυττε τον λόγο του Θεού, οι λόγοι του μετέδιδαν γλυκύτητα και χάρη. Παρ' ότι δεν είχε σπουδάσει, ήταν σπουδαίος ιεροκήρυκας, γι' αυτό τον αποκαλούσαν «νέο Χρυσόστομο». Ο π. Ιωάννης αφιερώθηκε μετά την χειροτονία του στο ποιμαντικό έργο και προσπαθούσε να εργάζεται την αρετή και να τηρεί με ακρίβεια τις εντολές του Θεού, ιδιαίτερα δε την ελεημοσύνη.

Μολονότι ήταν μέτριος από υλικά αγαθά, έτρεφε τους πεινασμένους, έντυνε τα φτωχά και ορφανά και φιλοξενούσε τους ξένους στο σπίτι του. Τους φτωχούς του χωριού τους βοηθούσε να πληρώνουν τους φόρους. Για το καλό του χωριού έκανε δρόμους, γέφυρες και βρύσες.

Το 1877 μ.Χ., κατά τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο, ο π. Ιωάννης, ο καλός ποιμήν, φρόντισε να μην λείψουν τα βασικά είδη διατροφής. Έγραψε επιστολές σε γνωστούς του πλουσίους και συγκέντρωσε τα απαραίτητα, τα οποία διένειμε στους φτωχούς και έτσι σώθηκαν από την πείνα. Η αρετή και οι φιλανθρωπίες του έγιναν γνωστές στην περιοχή του Πόντου και οι άνθρωποι τον αποκαλούσαν «νέον ελεήμονα».

Ο πατήρ είχε το χάρισμα να συμφιλιώνει τους ανθρώπους που είχαν έχθρα μεταξύ τους. Ως ειρηνοποιός έγινε το ειρηνοδικείο της ιεράς Μητροπόλεως. Όταν μεμονωμένα άτομα ή και ολόκληρα χωριά πήγαιναν στον Μητροπολίτη να εκδικάσει τις διαφορές τους, αυτός τους παρέπεμπε στον π. Ιωάννη λέγοντας: «Πηγαίνετε σ' εκείνον. Θα σας συμβιβάσει επειδή είναι σοφός, έχει γλυκιά γλώσσα και θεία χάρι». Και όντως τους ειρήνευε. Έρχονταν σαν εχθροί ζητώντας εκδίκηση και έφευγαν σαν αδελφοί αγαπημένοι. Ήταν εχθρός και πολέμιος του μίσους, της εκδικήσεως και των σκανδάλων, αλλά φίλος και διδάσκαλος της αγάπης και της ειρήνης.

Ο π. Ιωάννης είχε ένα εγγονάκι από την θυγατέρα του η οποία πέθανε και το άφησε ορφανό. Όταν πήγαινε στο σχολείο, κάποια μέρα έκανε μια αταξία και ο δάσκαλος το έδειρε με ραβδί και με κλωτσιές. Μετά από λίγες μέρες το ορφανό εγγονάκι πέθανε. Άλλοι συγγενείς και ο πατέρας του παιδιού ήθελαν να εκδικηθούν τον δάσκαλο και να τον σκοτώσουν. Ο π. Ιωάννης έκανε πολλή προσευχή. Στο δικαστήριο ζήτησε και κατόρθωσε να ειρηνεύσει τους επαναστατημένους συγγενείς και να βγάλει από την φυλακή τον δάσκαλο. Ως παππούς του πεθαμένου ορφανού πόνεσε, αλλά ως μαθητής του Χριστού, ως κήρυκας της αγάπης, συγχώρησε και αποφυλάκισε τον δάσκαλο.

Το 1900 μ.Χ. μαζί με την πρεσβυτέρα του αξιώθηκαν να προσκυνήσουν στον Πανάγιο Τάφο, στον Γολγοθά και στα πανάγια προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Έμειναν έξι μήνες και επέστρεψαν στο χωριό τους. Το προσκύνημα τους έγινε τριάντα χρόνια μετά από την συνάντηση και την πρόρρηση των Αγγέλων.

Η καλή πρεσβυτέρα Ελένη κοιμήθηκε στις 26 Ιουλίου 1902 μ.Χ. Ο π. Ιωάννης, αφού επί τριάντα τρία έτη ποίμανε θεαρέστως το λογικό του ποίμνιο, κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 13 Ιουνίου 1903 μ.Χ., ημέρα Παρασκευή, και τάφηκε στην Εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος. Έφυγε κατάφορτος από καλά έργα τα οποία τον ακολουθούν, και άφησε παραμυθία, στήριγμα και θησαυρό πολύτιμο στους πιστούς το ιερό του λείψανο.

Μετά τον ενταφιασμό, μια νύφη του π. Ιωάννου είδε το Άγιον Πνεύμα εν είδει περιστεράς να κατέρχεται στον τάφο του.

Ύστερα από τρία έτη, ο π. Ιωάννης παρουσιάστηκε σε όνειρο σε μια γυναίκα ονόματι Παναγίλα και της είπε να κάνη με τον αδελφό της την ανακομιδή των λειψάνων του, γεγονός που πραγματοποιήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1906 μ.Χ. ως εξής: Όταν πήγαν στο κοιμητήριο, είδαν τον π. Ιωάννη να στέκεται επάνω από τον τάφο του με την ιερατική του στολή και να διαβάζει το Ευαγγέλιο. Το πρόσωπο του έλαμπε σαν ήλιος και τους προέτρεψε να σκάψουν. Είχαν μαζευτεί πολλοί άνθρωποι, έβλεπαν την Παναγίλα να μιλάει αλλά δεν έβλεπαν με ποιόν μιλά και την θεώρησαν για τρελή. Όταν βρήκαν τα λείψανα του π. Ιωάννου, είδαν τα δυο του χέρια να είναι άφθορα. Έκλαψαν από χαρά και συγκίνηση, τα προσκύνησαν και πληροφορήθηκαν για την αγιότητα του δοξάζοντας τον Θεό.

Το γεγονός έγινε γρήγορα γνωστό στην περιοχή της Χαλδίας. Κάθε μέρα κατέφθαναν πλήθη ανθρώπων, χωριά ολόκληρα με τους ιερείς, ακόμη και Τούρκοι αγάδες, για να προσκυνήσουν τα άγια λείψανα, φέρνοντας λάδια και κεριά ως δώρα στον Άγιο. Έλεγαν οι Τούρκοι: «Αυτός ο παπάς εφέντης, και ζώντας άγιος ήταν και μετά τον θάνατο του φανερώθηκε περισσότερο. Αν του κτίσετε Εκκλησία και εμείς θα προσφέρουμε».

Έγιναν τότε και θαύματα. Πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν. Κάποιος νέος είκοσι ετών από την πόλη Μιχαήλοβα κοντά στην Τιφλίδα του Καυκάσου, που είχε τρελαθεί, τον είχαν δεμένο, για να μην προξενήσει κακό στον εαυτό του ή σε άλλους. Τον πήγαν σε πολλούς γιατρούς, σε μάγους, σε Εκκλησίες και τέλος χωρίς να θεραπευθεί τον έκλεισαν σε φρενοκομείο της Τιφλίδος. Μια νύχτα φαίνεται στον ύπνο της μητέρας του τρελού παιδιού ο άγιος Ιωάννης λέγοντας της, να μην κλαίει γιατί το παιδί της θα γίνει καλά. Να του δώσει να πιεί νερό στο οποίο να βάλει μέσα από το χώμα του τάφου του, και να κάψει ένα κομματάκι από το φελώνι και να το θυμιάσει. Έκανε όπως της είπε ο άγιος και το παιδί της έγινε καλά.

Μια Αρμενική οικογένεια είχε μοναχοπαίδι δώδεκα ετών, άφωνο επί τέσσερα έτη, εξ αιτίας φόβου. Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής και το παιδί του το πήγε για εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο της Τιφλίδος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η μητέρα του ήταν πιστή χριστιανή και κρυφά από τον άνδρα της το πήγαινε σε πολλές Εκκλησίες αλλά δεν θεραπεύθηκε το παιδί. Όταν έμαθε το παραπάνω θαύμα, με πίστη και ευλάβεια ζήτησε χώμα από τον τάφο του Αγίου, το διέλυσε σε νερό, πότισε με αυτό το άφωνο παιδί της και αμέσως άρχισε να μιλά. Με χαρά μεγάλη η μητέρα του παιδιού ανήγγειλε το θαύμα στον άθεο άνδρα της και κήρυξε την χριστιανική της πίστη. Τότε και ο σύζυγος της πίστεψε και μετανοιωμένος ευχαρίστησε τον Θεό.

Οι απόγονοι του Αγίου Ιωάννου ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα και έφεραν μαζί τους το χέρι και την κάρα του Αγίου. Τα λείψανα του Αγίου Ιωάννου συνεχίζουν να θαυματουργούν.

Η Αναστασία, εγγονή του Αγίου, διηγήθηκε: 

«Κατά το 1930 μ.Χ. αρρώστησε κάποιος γιατρός γνωστός μιας φίλης μου εδώ στην Θεσσαλονίκη. Είχαν παραλύσει τα χέρια του και οι γονείς του ήταν απαρηγόρητοι γιατί ήταν νέος στην ηλικία, περίπου τριάντα πέντε ετών. Τον πήγαν σε πολλούς γιατρούς και σε Εκκλησίες, αλλά δεν βρήκε θεραπεία. Όταν από την φίλη μου έμαθε για τα λείψανα του πάππου μου αγίου Ιωάννου, ζήτησε να τα προσκυνήσει. Τον σταύρωσα με την αγία χείρα και τότε ο άρρωστος κίνησε τα παράλυτα χέρια του, πήρε τα άγια λείψανα και τα έσφιγγε στο στήθος του με μεγάλη πίστη, ευχαριστώντας τον Θεό και τον άγιο Ιωάννη για την θεραπεία».

Ο Άγιος Ιωάννης Τριανταφυλλίδης είναι αναγνωρισμένος Άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και καταχωρημένος στα βιβλία των τοπικών αγιολογίων του Πατριαρχείου. Η μνήμη του τιμάται στις 13 Ιουνίου (κοίμηση) και στις 7 Οκτωβρίου (ανακομιδή). Υπάρχει ασματική ακολουθία του, αγνώστου υμνογράφου. Ο Μητροπολίτης πρώην Ροδοπόλεως Λεόντιος Χουτουριώτης (1844 - 1926 μ.Χ.) εργάσθηκε για την καθιέρωση της ετήσιας μνήμης του στην Χαλδία.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. 

Τῆς Χαλδίας τὸν γόνον Ὀρθοδόξων τὸ κλέϊσμα, τὸ τῆς εὐσεβείας ταμεῖον, Ἰωάννην ὑμνήσωμεν, τὸν χέοντα ἰάματα πιστοῖς, καὶ ἔλεος τοῖς τρέχουσιν αὐτῷ, καρποδότην διδαγμάτων τῶν θεϊκῶν, εἰρήνην τὸν παρέχοντα· δόξα σοι κράζομεν σοφέ, δόξα τῷ σὲ ἀναδείξαντι, πᾶσι τοῖς προσιοῦσί σοι πιστῶς, σκέπην παρήγορον.

Κοντάκιον 

Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον. 

Τῷ καλάμῳ Ἅγιε, τῆς σῆς ἀγάπης καὶ λόγου, τὴν σὴν ποίμνην ἥλκυσας, ἐν ἁγιότητος τρίβῳ, ὤφθης δέ, δοχεῖον χάριτος οὐρανίου, νῦν ἡμεῖς, σκιρτῶντες τρέχοντες σοῖς λειψάνοις, καὶ ἰάσεις ἀπαντλοῦντες, ὦ Ἰωάννη, ὕμνους προσάγομεν.

Μεγαλυνάριον 

Χαῖρε τῆς Χαλδίας θεῖος κρουνός, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἑτοιμότατος ἀρωγός, χαῖρε ἱερέων, ἡ δόξα Ἰωάννη, τὸ καύχημα ἁπάντων, φωστὴρ νεόφωτε.

Σημείωση 

Τα στοιχεία που γνωρίζομε για τον Άγιο Ιωάννη Τριανταφυλλίδη, τον νέον ελεήμονα διασώθηκαν από τον εγγονό του Σπυρίδωνα Τριανταφυλλίδη σε χειρόγραφες σημειώσεις σε γλώσσα καθαρεύουσα. Ο Σπυρίδων είχε χρηματίσει δάσκαλος στην Τραπεζούντα και κοιμήθηκε το 1942 μ.Χ. στην Θεσσαλονίκη. Ο γιος του Ιωάννης τα έδωσε στον κ. Κλημεντίδη Παναγιώτη και εκείνος τα παραχώρησε για την συγγραφή του βιβλίου «Ασκητές μέσα στον κόσμο».

Άσε με να 'χω τη χαρά που νιώθω σα σε βλέπω και κάτεχε πως σ' αγαπώ κι όλο στο νου μου σ' έχω.

 

Το "Μπουχλουμπού" είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης, από το Άλμπουμ "Έλληνες Ακρίτες Vol. 13 - Κρήτη" (1998). 

Τραγουδά ο Μανώλης Μαλλιωτάκης. 

Για το βίντεο χρησιμοποίησα παλιές φωτογραφίες από την Κρήτη. 

Στίχοι: 

Φωνή μου, σκίσε τα βουνά και χύσου σαν το άστρο κι άμε χαιρέτα μου τονε τον κρίνο μου τον άσπρο. 

Άσε με να 'χω τη χαρά που νιώθω σα σε βλέπω και κάτεχε πως σ' αγαπώ κι όλο στο νου μου σ' έχω.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Στεφανᾶς ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Απολυτίκιον. 

Ήχος δ . Ταχύ προκατάλαβε.

Του Παύλου το κήρυγμα εν τη καρδία δεχθείς, Κυρίω προσέδραμες από ψυχής πανοικεί, Χριστώ τω Θεώ ημών· όθεν και Αχαΐας, απαρχή ανεδείχθης, Απόστολος δε θεόφρων, Στεφανά θεοφόρε, πρεσβεύων υπέρ πάντων, ημών των ευφημούντων σε.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Στεφανᾶς ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Ἔργῳ Στεφανᾶν τὸν Στεφανᾶν μοι νόει,

Φοροῦντα τὸν στέφανον οὗ βραβεὺς πόνοι.

Περὶ τοῦ Στεφανᾶ τούτου γράφει ὁ αὐτὸς Παῦλος· «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς ἀδελφοί, οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας, καὶ εἰς διακονίαν τοῖς Ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς» (Α΄ Κορ. ις΄, 15). Καὶ περὶ τῶν τριῶν ὁμοῦ λέγει ὁ αὐτὸς Παῦλος· «Χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ, καὶ Φουρτουνάτου, καὶ Ἀχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα, οὗτοι ἀνεπλήρωσαν. Ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα, καὶ τὸ ὑμῶν. Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους» (Α΄ Κορ. ις΄, 17).

Τῷ αὐτῷ μηνὶ ΙΕ΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἀμώς.

Τῷ αὐτῷ μηνὶ ΙΕ΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἀμώς.

Ἀμὼς ὁ συκάμινα κνίζων Αἰπόλος,

Ἐδὲμ τρυγᾷ τὰ δένδρα κνίζων οὐκέτι.

Πέμπτῃ ἐκβιότοιο Ἀμὼς δεκάτῃ ἀποέπτη.

Οὗτος ἦτον πατὴρ Ἡσαΐου τοῦ Προφήτου, καὶ ἐγεννήθη ἐν τῇ χώρᾳ Θεκουέ, εἰς τὴν γῆν τοῦ Πατριάρχου Ζαβουλών. Ἐπροφήτευσε δὲ χρόνους πεντήκοντα (1), ὢν πρὸ τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ χρόνους ψϞθ΄ [799]. Ἀμεσίας δὲ ὁ ψευδοϊερεὺς Βαιθήλ, πολλαῖς φοραῖς αὐτὸν ἔδειρε καὶ ἐκατηγόρησε, καὶ τελευταῖον ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμεσίου ἐθανάτωσεν αὐτόν, κτυπήσας τὸν μήνιγγα τοῦ μακαρίου μὲ ἕνα χονδρὸν ῥαβδί. Ἐπειδὴ καὶ ἤλεγχεν αὐτὸν ὁ Ἅγιος Προφήτης διὰ τὰς χρυσᾶς δαμάλεις, ὁποῦ ἐπροσκύνουν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐλάτρευον ὡς θεούς. Ἐπῆγε δὲ εἰς τὴν πατρικήν του γῆν, ἀκόμη ὤντας ζωντανός, καὶ μετὰ δύω ἡμέρας ἐκοιμήθη, καὶ ἐτάφη μαζὶ μὲ τοὺς πατέρας του. Ἀμὼς δὲ θέλει νὰ εἰπῇ καρτερός, πιστός, λαὸς σκληρός, στερεός. Ἦτον δὲ κατὰ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώματος μαλλάτος, γέρωντας σχεδόν, τὸ γένειον ἔχων ὀξύ, καὶ παρόμοιος εἰς τὸ εἶδος μὲ τὸν Θεολόγον Ἰωάννην.

(1) Ἐν δὲ τῷ Ὡρολογίῳ γράφεται, ὅτι ἐπροφήτευσεν ἔτη δεκαπέντε.