Η απόκτηση της αληθινής πίστεως

Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

 Η απόκτηση της αληθινής πίστεως 

Η αληθινή πίστη είναι θεμέλιο όλων των αγαθών και θύρα των μυστηρίων του Θεού και νίκη άκοπη των εχθρών, και πιο αναγκαία από κάθε άλλη αρετή, και φτερά της προσευχής, και κατοίκηση του Θεού μέσα στην ψυχή. Γι' αυτό όποιος ποθεί να την αποκτήσει, έχει χρέος να υπομένει κάθε δοκιμασία που θα του έρθει από τους εχθρούς και από τους πολλούς και ποικίλους λογισμούς, για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να εννοήσει τελείως, ούτε να μιλά γι' αυτούς, ή να τους βρεί, παρά μονάχα ο εφευρέτης της κακίας διάβολος.

Αλλά ας έχει θάρρος ο άνθρωπος αυτός· γιατί αν νικήσει τους πειρασμούς που έρχονται κατεπάνω του με τόση βία και συγκρατεί το νου του ώστε να μην υποχωρήσει στους λογισμούς που φυτρώνουν μέσα στην καρδιά του, θα νικήσει με μια όλα τα πάθη. Γιατί δεν είναι αυτός που νίκησε, αλλά ο Χριστός που ήρθε μέσα του με την πίστη. Γι' αυτούς τους ανθρώπους λέει ο Χριστός ότι «όποιος έχει πίστη σαν κόκκο σιναπιού κλπ.»(Λουκ. 17,6).

Αλλά και αν ο λογισμός του εξασθενήσει και υποχωρήσει, να μη δειλιάσει, ούτε να απελπιστεί, ούτε να νομίζει ότι προέρχονται από την ψυχή του εκείνα που λέγονται από τον αρχηγό του κακού, τον διάβολο. Αλλά να πράττει με επιμέλεια και υπομονή την κατά δύναμη εργασία των αρετών και τη φύλαξη των εντολών, με ησυχία και σχολή κατά Θεόν και αποχή από εκούσιους λογισμούς, ώστε αφού κινήσει ο εχθρός κάθε μηχανή και φαντασία νύχτα και ημέρα και δει ότι δεν προσέχει στα παιχνίδια και τα σχήματα και όλα τα νοήματα με τα οποία προσπαθεί να τον τρομάξει, ενώ δεν είναι άλλο παρά ψεύτικα παιχνίδια, να βαρεθεί και να φύγει. 

Και αφού μάθει με την πείρα ο εργάτης των εντολών του Χριστού την αδυναμία του εχθρού, δεν φοβάται πλέον τις μηχανές του, αλλά κάνει ανεμπόδιστα ό,τι θέλει κατά το θέλημα του Θεού, γιατί με την πίστη στερεώνεται και βοηθείται από το Θεό, στον οποίο πίστεψε, όπως είπε ο Κύριος: «Όλα είναι δυνατά σ' όποιον πιστεύει»(Μαρκ. 9,23). Επειδή δεν είναι αυτός που πολεμά τον εχθρό, αλλά ο Θεός που φροντίζει γι' αυτόν μέσω της πίστεως, όπως λέει και ο Προφήτης: «Έχεις τον Ύψιστο ως καταφύγιό σου κλπ.»(Ψαλμ. 90,9). 

Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν φροντίζει πλέον καθόλου για τίποτε, γιατί γνωρίζει ότι «το ιππικό ετοιμάζεται για πόλεμο, αλλά από τον Κύριο θα έρθει η νίκη»(Παροιμ. 21,31), όπως λέει ο Σολομών. 

Και με την πίστη έχει τόλμη και επιχειρεί τα πάντα, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ: «Απόκτησε πίστη και με αυτή θα καταπατήσεις τους εχθρούς σου». Γιατί δε ζει σαν αυτεξούσιος, αλλά οδηγείται σαν κάποιο κτήνος από το θέλημα του Θεού, όπως λέει ο Προφήτης: «Έγινα κοντά σου όπως το κτήνος και είμαι παντοτινά μαζί σου»(Ψαλμ. 72, 22-23). 

«Θέλεις, - λέει στό Θεό - να με αναπαύσεις δίνοντάς μου τη γνώση Σου; δεν αντιλέγω. Θέλεις πάλι για χάρη ταπεινώσεως να παραχωρήσεις να έχω πειρασμούς; Είμαι επίσης σύμφωνος· δεν έχω τίποτε δικό μου να κάνω.

Χωρίς Εσένα ούτε θα ερχόμουν από το μηδέν στην ύπαρξη, ούτε να ζήσω, ούτε να σωθώ μπορώ. Ό,τι θέλεις, κάνε στό πλάσμα Σου. Πιστεύω ότι επειδή είσαι αγαθός, θα κάνεις αγαθά σ' εμένα με τους τρόπους της θείας οικονομίας Σου, και αν ακόμη για το συμφέρον μου δεν τα γνωρίζω. Μα ούτε και είμαι άξιος να τα μάθω, ούτε ζητώ να τα μάθω για να έχω ανακούφιση· ίσως να μη με συμφέρει. Ούτε τολμώ να ζητήσω ελάφρυνση από κάποιο πόλεμο, μ' όλο που είμαι αδύνατος και με καταπονούν όλα, αφού δε γνωρίζω τι με συμφέρει. 

Εσύ γνωρίζεις τα πάντα, και όπως γνωρίζεις, κάνε· μόνο να μην αποτύχω ό,τι και αν συμβεί, αλλά είτε θέλω, είτε δεν θέλω, σώσε με· κι αυτό πάλι αν σου αρέσει. Εγώ δεν έχω δικό μου θέλημα. Είμαι μπροστά Σου σαν άψυχος. Την ψυχή μου εμπιστεύομαι στα αμόλυντα χέρια Σου, και σ' αυτή τη ζωή και στη μέλλουσα. Εσύ Κύριε όλα μπορείς και όλα γνωρίζεις και κάθε καλό θέλεις για όλους, και ποθείς πάντοτε τη σωτηρία μου. Και αυτό είναι φανερό από όλες τις ευεργεσίες, που έκανες και κάνεις πάντοτε σ' εμάς κατά χάρη, φανερά και κρυφά, όσες γνωρίζομε και όσες δεν γνωρίζομε, και από την ακατανόητη συγκατάβασή Σου σ' εμάς, Υιέ και Λόγε του Θεού. 

Εγώ όμως ποιος είμαι που τολμώ να αναφέρομαι σε Σένα, καρδιογνώστη; Αλλά τα λέω αυτά για να γνωστοποιήσω στον εαυτό μου και στους εχθρούς ότι σε Σένα καταφεύγω, το λιμάνι της σωτηρίας μου. Ιδού έμαθα από τη χάρη Σου ότι Συ είσαι ο Θεός μου, και δεν τολμώ πλέον να λέω πολλά, αλλά θέλω μόνο να παρουσιάσω μπροστά σε Σένα το νου μου αργό, κουφό και άλαλο. 

Όχι εγώ, η χάρη Σου εργάζεται το παν. Γιατί δεν γνωρίζω να έκανα ποτέ κανένα καλό, παρά πλήθη κακών, και γι' αυτά πέφτω μπροστά σε Σένα με το σχήμα του δούλου, επειδή με αξίωσες να μετανοώ και επειδή είμαι δούλος Σου και παιδί της δούλης Σου (Ψαλμ.115,7). 

Αλλά μη με αφήσεις Κύριε μου, Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου, να κάνω ή να λέω ή να σκέφτομαι εκείνα που δεν θέλεις, γιατί μου φτάνει το πλήθος των προηγουμένων μου αμαρτιών· όπως θέλεις, ελέησέ με. Αμάρτησα, ελέησέ με όπως γνωρίζεις. Πιστεύω Κύριε ότι ακούς την ελεεινή μου αυτή φωνή. Βοήθησέ με στην απιστία μου (Μαρκ. 9,24), Εσύ που μου χάρισες τη ζωή και με αξίωσες να είμαι Χριστιανός. 

Το θεωρώ πολύ μεγάλο, όπως λέει ο Ιωάννης ο Καρπάθιος, που με κάλεσες να γίνω μοναχός και Χριστιανός. Όπως είπες, Κύριε, σε κάποιον από τους δούλους Σου: "Είναι μεγάλη τιμή σου το ότι καλείσαι με το όνομά Μου"(Ησ. 49,6). Αυτό είναι καλύτερο σε μένα από όλες τις βασιλείες της γης και του ουρανού, μόνο να μην αποτύχω να καλούμαι με το γλυκύτατο όνομά Σου. Πολυέλεε Κύριε, σε ευχαριστώ, κλπ.», όπως τα έχομε γράψει προηγουμένως.

Όπως λοιπόν άλλα αναγνώσματα αρμόζουν στον πρακτικό και άλλα λόγια και δάκρυα και προσευχή, έτσι κι αυτή είναι διαφορετική πίστη από την πρώτη που γεννά την ησυχία. Γιατί εκείνη είναι πίστη της ακοής, ενώ αυτή είναι της θεωρίας, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ, και η θεωρία είναι πιο σίγουρη από την ακοή. Από τη φυσική γνώση γεννιέται η πρώτη και κοινή πίστη των ορθοδόξων, από την οποία γεννιέται η κατά Θεόν σχολή, όπως είπαμε, η νηστεία, η αγρυπνία, η ανάγνωση, η ψαλμωδία, η προσευχή και η ερώτηση των εμπείρων. Και από όλα αυτά γεννιούνται οι αρετές της ψυχής, δηλαδή η φύλαξη των εντολών και η τακτοποίηση των ηθών, από τις οποίες γεννιέται η μεγάλη πίστη, η ελπίδα και η τέλεια αγάπη, που αρπάζει το νου στο Θεό, όπως είπαμε, κατά την προσευχή, όταν κανείς ενώνεται με το Θεό νοερά, όπως λέει ο άγιος Νείλος. 

Τα λόγια της προσευχής γράφτηκαν μιά φορά, για να απευθύνει πάντα την ίδια προσευχή εκείνος που θέλει να παραστήσει το νου του ακίνητο μπροστά στην Αγία και Ζωαρχική Τριάδα, πιστεύοντας ότι βλέπεται από Αυτήν, αν και είναι τελείως αδύνατο να βλέπει ο ίδιος το παραμικρό· να έχει το νου του άμορφο, ασχημάτιστο, αχρωμάτιστο, ατάραχο, απερίσπαστο, ακίνητο, άυλο, να μην βρίσκεται σε τίποτε απ' όσα νοούνται και κατανοούνται στην κτίση, αλλά μέσα σε μιά βαθιά ειρήνη και τέλεια αταραξία να συνομιλεί με το Θεό, και να έχει μόνο την αγία μνήμη Του, μέχρις ότου φτάσει στην αρπαγή του νου και καταξιωθεί να λέει όπως πρέπει την προσευχή του Κυρίου, το Πάτερ ημών, όπως έκαναν ο άγιος Φιλήμων, η αγία Ειρήνη, μαζί με τους αγίους Αποστόλους, τους Μάρτυρες και τους Οσίους. Τα παραπέρα είναι αυταπάτη που γίνεται από υπερηφάνεια. Γιατί το θείο είναι αόριστο και απερίγραπτο, και ο νους που συγκεντρώθηκε στον εαυτό του, έτσι πρέπει να είναι, για να αξιωθεί κατά χάρη να επιφοιτήσει επάνω του το Άγιο Πνεύμα. 

Γιατί, όπως λέει ο Απόστολος, δε βαδίζομε με την αίσθηση, αλλά με την πίστη (Β΄ Κορ. 5,7). Γι' αυτό οφείλομε να κάνομε πολύν καιρό στην άσκηση, για να σύρεται ο νους από την πολυκαιρία με πόθο στα θεία εξαιτίας της συνήθειας. Γιατί αν δε βρει ο νους κάτι ανώτερο από τα αισθητά πράγματα, δε στρέφει την επιθυμία του σ' αυτό, και δεν αφήνει εκείνα που συνήθισε από την πολυκαιρία. Όπως λοιπόν οι φιλάνθρωποι και απαθείς δεν βλάπτονται πολύ από τα πράγματα του βίου, γιατί τα διευθετούν καλά, έτσι και εκείνοι που έχουν μεγάλα χαρίσματα, γιατί αποδίδουν στο Θεό τα κατορθώματά τους.

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, 

Το περιβόλι της Παναγίας, 

1986, Γ΄ τόμος, 

σελ. 144-147.

Κάνε άγάπη καί πές μου πώς θά σωθώ;

Ερώτηση 

Ένας αδελφός ρώτησε το μεγάλο Γέροντα, λέγοντας: Κάνε αγάπη και πες μου πως θα σωθώ. Και να ξέρεις ό,τι είπα στο λογισμό μου πως θα υποταχθώ σε ό,τι μου υποδείξει η επιστολή σου. 

Απόκριση Βαρσανουφίου. 

Αν άληθινά θέλεις νά σωθείς, απόδειξε με την πράξη ό,τι ακόυσες όσα θα σου πώ. Σήκωσε τα πόδια πάνω από τη γη και ανύψωσε το νου σου στον ουρανό και εκεί ας είναι η μελέτη σου νύκτα και ημέρα, παλεύοντας με όση δύναμη διαθέτεις να δείς τον εαυτό σου πιό άμαρτωλό, κάτω από κάθε άνθρωπο. Αυτή είναι η άληθινή όδός. Εκτός απ’ αυτή δέν ύπάρχει αλλη γι’ αυτόν πού θέλει να σωθεί, με τη δύναμη του Χριστού. Ας τρέχει αυτός πού θέλει, ας τρέχει αυτός πού θέλει, ας τρέχει αυτός πού θέλει, για νά προφθάσει. Εγώ γίνομαι μάρτυρας και βεβαιωτής ενώπιον του Θεού του ζώντος και του θέλοντος να χαρίσει ζωή αιώνια σ’ όποιον το επιζητεί. Άν θέλεις, εργάσου, αδελφέ.

Άγιος Λαυρέντιος Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας.

Άγιος Λαυρέντιος Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας.  

3 Φεβρουαρίου 

Ο Άγιος Λαυρέντιος ήταν Αγγλοσάξονας και έζησε περί τα μέσα του 6ου και τις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ. Συνόδευσε τον Άγιος Αυγουστίνο [26 Μαΐου] και εργάσθηκε για την διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως στη νότια Αγγλία. Ο Άγιος διαδέχθηκε στη θέση του Αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας, τον Άγιο Αυγουστίνο και παρέμεινε στον θρόνο μέχρι της κοιμήσεώς του, το έτος 619 μ.Χ.

Άγιος Ανσέριος (Ansgard), Απόστολος της Δανίας και της Σκανδιναβίας.

Άγιος Ανσέριος (Ansgard), Απόστολος της Δανίας και της Σκανδιναβίας. 

3 Φεβρουαρίου 

Γεννήθηκε δίπλα στην περιοχή της Αμιένης, της Γαλλίας το 801, πέθανε στην Βρέμη της Γερμανίας στις 3 Φεβρουαρίου του 865. 

Με τον ερχομό των βαρβάρων μετά τον θάνατο του Καρλομάγνου, σκοτάδι έπεσε επάνω στην Ευρώπη. Από τα δάση και τα φιόρδ του βορρά, ήρθε μια ορδή από πειρατές εισβολής, οι οποίοι περιφέρονταν γύρω από τις ανυπεράσπιστες ακτές, λεηλατούσαν τις ανοιχτές εκβολές και εξάπλωναν παντού τον πανικό και τον φόβο. Καμία πόλη, όσο όμορφη και αν ήταν, καμία εκκλησία, όσο ιερή και αν ήταν και καμία κοινωνία όσο ισχυρή και αν ήταν δεν μπορούσε να ξεφύγει από την μανία τους. Σαν ένα ποτάμι θανάτου οι Βίκινγκς ξεχύθηκαν στην Ευρώπη. 

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως μπορούσαν να γίνονται ιεραποστολές εκείνον τον καιρό, όμως στην ποιο σκοτεινή περίοδο της Ευρώπης υπήρχαν εκείνοι που ποτέ δεν δίστασαν και ξεκίνησαν προκειμένου να διαδώσουν την πίστη στους παγανιστές εισβολείς. Ο Άγιος Ανσέριος ήταν ένας τέτοιος άνδρας. Σαν νεαρό αγόρι μιας αριστοκρατικής οικογένειας έγινε δεκτός στο μοναστήρι του Κόρμπι στην περιοχή της Πικαρδίας (Γαλλία) και διαπαιδαγωγήθηκε από τον Άγιο Αβελάρδο [3 Ιανουαρίου] και από τον Άγιο Πασχάσιο Ραδβέρτο [26 Απριλίου]. Μόλις αποφοίτησε, μεταφέρθηκε στο Νέο Κόρμπι στην Βεστφαλία. Κάποτε είπε σε έναν φίλο: «Εάν άξιζα, θα ζητούσα ένα θαύμα από τον Κύριο και αυτό θα ήταν να με κάνει με την χάρη του έναν αγαθό άντρα». 

Στην Γαλλία ζήτησαν έναν ιερέα να πάει σαν ιεραπόστολος στους Δανούς και ο Άγιος Ανσέριος, ένας νεαρός μοναχός, προσφέρθηκε εθελοντικά. Οι φίλοι του προσπάθησαν να τον εμποδίσουν, τόσο επικίνδυνη ήταν η αποστολή. 

Όμως παρόλα αυτά, όταν ο βασιλιάς Χάρολντ ο οποίος είχε γίνει Χριστιανός κατά την εξορία του, επέστρεψε στη Δανία, ο Άγιος Ανσέριος και ένας ακόμη μοναχός τον συνόδευσαν. Εξοπλισμένοι με σκηνές και βιβλία, αυτοί οι δύο μοναχοί ξεκίνησαν το 826 και ίδρυσαν ένα σχολείο στη Δανία. Εκεί ο σύντροφος του Αγίου Ανσερίου πέθανε και ο Άγιος υποχρεώθηκε να μετακινηθεί προς την Σουηδία μόνος του όπου τον κάλεσε ο βασιλιάς Μπγιόρν ατ Αουγκί λόγο της επιτυχίας που είχε η ιεραποστολή του. 

Στον δρόμο η βάρκα του δέχτηκε επίθεση από πειρατές και έχασε όλα τα υπάρχοντα του και έτσι έφτασε φτωχός σε ένα μικρό Σουηδικό χωριό. Μετά από αυτό το μη ενθαρρυντικό ξεκίνημα, πέτυχε στο να διαμορφώσει τις βάσεις μιας εκκλησίας, της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας της Σουηδίας. Έπειτα προχώρησε βαθύτερα στη χώρα φέρνοντας στην αληθινή πίστη τους ειδωλολάτρες και τους αρχηγούς τους.

Ο Άγιος Ανσέριος έγινε ο πρώτος αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου στη Γερμανία και ηγούμενος στο Νέο Κόρμπι στη Βεστφαλία το 831. Ο πάπας Γρηγόριος ο τέταρτος τον επέλεξε σαν αντιπρόσωπο του στις Σκανδιναβικές χώρες και εμπιστεύτηκε τις ψυχές των Σκανδιναβών στην προστασία του. Διέδωσε το ευαγγέλιο εκεί για τα επόμενα 14 χρόνια, χτίζοντας εκκλησίες στη Νορβηγία, στη Δανία και τη βορειότερη Γερμανία.

Είδε να καταστρέφονται όσα έχτισε όταν παγανιστές Βίκινγκς εισέβαλαν το 845, λεηλάτησαν την Σκανδιναβία και κατέστρεψαν το Αμβούργο. Έπειτα οι ντόπιοι επέστρεψαν στον παγανισμό. Ο Άγιος εκείνο τον καιρό επιλέχτηκε σαν αρχιεπίσκοπος της Βρέμης γύρω στο 848, όμως του ήταν αδύνατον να εγκατασταθεί εκεί για καιρό και ο πάπας Νικόλαος ο πρώτος ένωσε αυτή την αρχιεπισκοπή με το Αμβούργο. Ο πάπας Νικόλαος του έδωσε δικαιοδοσία στη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία.

Ο Αγιος Ανσέριος επέστρεψε στη Δανία και τη Σουηδία το 854 και άρχισε πάλι να διαδίδει το Ευαγγέλιο. Όταν επέστρεψε στη Δανία είδε την εκκλησία και το σχολείο που έχτισε εκεί κατεστραμμένα από έναν στρατό που είχε εισβάλει στην περιοχή. 

Η καρδιά του κόντεψε να σπάσει όταν είδε τον κόπο του να έχει γίνει στάχτες «Ο Κύριος έδωσε», είπε, «και ο Κύριος επέτρεψε να καταστραφούν αυτά. Ευλογημένο να είναι το όνομα του Κυρίου». Με αρκετούς ακολούθους περιπλανήθηκε στην ερειπωμένη επισκοπή, όμως εκείνη ήταν μια θλιβερή περίοδος. «Να είσαι βέβαιος αγαπημένε μου αδερφέ» είπε ο αρχιεπίσκοπος της Γαλλίας, ο οποίος του είχε αναθέσει αυτό το έργο, «πως ότι πασχίσαμε να πετύχουμε για την δόξα του Χριστού, με τη βοήθεια του Θεού θα φέρει καρπούς». 

Με τις ελπίδες του ανανεωμένες από αυτά τα λόγια και με κουράγιο, ο Άγιος Ανσέριος ξεκίνησε για την αποστολή του στη Σουηδία. 

Ο βασιλιάς Όλαφ έριξε ένα ζάρι προκειμένου να αποφασίσει για το αν θα επέτρεπε την είσοδο σε Χριστιανούς, μια πράξη την οποία ο Άγιος Ανσέριος θεώρησε εντελώς ανάρμοστη. Του έδωσε κουράγιο ένα συμβούλιο οπλαρχηγών στο οποίο ένας ηλικιωμένος άντρας μίλησε για να τον υπερασπιστεί. «Εκείνοι που φέρνουν σε εμάς τη νέα πίστη», είπε, «με το ταξίδι τους μέχρι εδώ έχουν εκτεθεί σε πολλούς κινδύνους. Βλέπουμε τις δικές μας θεότητες να μας απογοητεύουν. Γιατί να αρνηθούμε μια θρησκεία η οποία έφτασε στις πόρτες μας; Γιατί να μην επιτρέψουμε στους υπηρέτες του Θεού να μείνουν ανάμεσα μας; Ακούστε το συμβούλιο μου και μην απορρίψετε εκείνο που είναι για το δικό μας συμφέρον». 

Σαν αποτέλεσμα, ο Άγιος Ανσέριος ήταν ελεύθερος να διδάξει την Χριστιανική πίστη, και παρότι συνάντησε πολλές αναποδιές, συνέχισε το έργο του ώσπου πέθανε στην ηλικία των 64 και θάφτηκε στη Βρέμη. Ήταν ένας μεγάλος ιεραπόστολος και ένας ακούραστος κήρυκας, γνωστός για την πειθαρχεία του, την αγιασμένη ζωή του και την ελεημοσύνη του στους φτωχούς. Έχτισε σχολεία και ήταν ένας μεγάλος απελευθερωτής σκλάβων που είχαν αιχμαλωτίσει οι Βίκινγκ. Εκχριστιάνισε τον βασιλιά Έρικ της Γιουτλάνδης και τον αποκαλούσαν «Απόστολο του Βορρά», παρόλα αυτά η Σουηδία επέστρεψε ολοκληρωτικά στον παγανισμό σύντομα μετά τον θάνατο του Aγίου Ανσερίου.

Ο Άγιος Ανσέριος συχνά φορούσε ένα τρίχινο πουκάμισο, ζούσε μόνο με ψωμί και νερό όταν το επέτρεπε η υγεία του και πρόσθετε σύντομες προσωπικές προσευχές σε κάθε ψαλμό στο Ψαλτήρι του, αυτή η ευλάβεια του σύντομα διαδόθηκε. 

Λέγεται ότι έκανε θαύματα. Μετά το θάνατο του Αγίου, η δουλειά που είχε ξεκινήσει σταμάτησε και η περιοχή επέστρεψε στον παγανισμό. Ο Χριστιανισμός δεν άρχισε να εδραιώνεται στην Σκανδιναβία παρά μόνο δύο αιώνες μετά με την ιεραποστολική δουλειά του Αγίου Ζιγεφρίδου και άλλων. Ένας βίος γράφτηκε για τον Άγιο Ανσέριο από τον σύντροφο του στην ιεραποστολή στην Σκανδιναβία, τον Άγιο Ριμβέρτο Αρχιεπίσκοπο Βρέμης [4 Φεβρουαρίου]. 

Ο Άγιος Ανσέριος είναι προστάτης Άγιος της Δανίας, της Γερμανίας και της Ισλανδίας. Τον τιμούν ιδιαίτερα στο Παλαιό Κόρμπι (Πικαρδία) και στο Νέο Κόρμπι καθώς και στην Σκανδιναβία.

Σύντομος Βίος. 

Ο Άγιος Ανσέριος γεννήθηκε στην Πικαρδία στις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ. Έμεινε ορφανός και ανατράφηκε στο μοναστήρι της Κορβίας, όπου και έγινε μοναχός και έλαβε την εντολή να εργασθεί ιεραποστολικά στους λαούς που δεν είχαν γνωρίσει τον Χριστό. Ο Άγιος κήρυξε τον λόγο του Θεού στις χώρες τις Βαλτικής. Λίγο αργότερα εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος των νέων χωρών, στις οποίες εργάζεται ιεραποστολικά, με έδρα το Αμβούργο. Το ιεραποστολικό έργο συνεχίζεται μέσα από την άσκηση, την προσευχή, την ποιμαντική δράση και τη φιλανθρωπία. 

Όταν, το έτος 845 μ.Χ., το Αμβούργο καταλαμβάνεται από τους Νορμανδούς, ο Άγιος Ανσέριος αναγκάζεται να εγκαταλείψει την έδρα του προσωρινά και να περιοδεύσει στις χώρες του Βορρά. Μετά δύο χρόνια, επέστρεψε στην έδρα του, που τώρα είχε συνενωθεί με την πόλη της Βρέμης, μετά από απόφαση της Συνόδου της Μαγεντίας. Ο Άγιος συνεχίζει την ιεραποστολική δραστηριότητά του και βαπτίζει Χριστιανό τον βασιλέα της Δανίας Χόριχ και τον διάδοχό του που ήταν ειδωλολάτρης και είχε κινήσει διωγμό εναντίων των Χριστιανών. 

Ο Όσιος Ανσέριος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 865 μ.Χ.

Άγιος Oliver της Ancona.

Άγιος Oliver της Ancona 

3 Φεβρουαρίου.

Ο Άγιος Oliver της Ancona ή αλλιώς Άγιος Oliver του Portonuovo ή Oliverius ή Liberius, είναι ένας άγνωστος Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του τιμάται στις 3 Φεβρουαρίου. 

Ήταν ένας Βενεδικτίνος μοναχός από την Santa Maria di Portonuovo, μια κοινότητα στους πρόποδες του Monte Conero, νότια της Ancona στην ιταλική ακτή της Αδριατικής . 

Πιστεύεται ότι κατάγεται από την Αρμενία. 

Ο Άγιος Oliver της Ancona κοιμήθηκε οσιακά το 1050 και θεωρείται πολιούχος της περιοχής Marche της Ancona.

Τίποτα άλλο δεν εναι γνωστό για τον Άγιο Oliver της Ancona και τη ζωή του.

Αγία Βερβούργα

Αγία Βερβούργα. 

 3 Φεβρουαρίου. 

Η Αγία Βερβούργα (Werburga ή Werburgh ή Wereburga ή Wereburg ή Verbourg) είναι προστάτιδα του Τσέστερ (Chester) και ήταν ηγουμένη στα μοναστήρια του Weedon, Trentham, Hanbury, Minster στο Sheppy και Ely. Γεννήθηκε στο Staffordshire τον έβδομο αιώνα μ.Χ. και κοιμήθηκε στο Trentham, στις 3 Φεβρουαρίου μεταξύ των ετών 699 μ.Χ. και 707 μ.Χ. 

Η μητέρα της Αγίας Βερβούργα ήταν η Αγία Ermenilda [13 Φεβρουαρίου], κόρη του Ercombert βασιλιά του Κεντ και της Αγίας Sexburga [6 Ιουλίου], και ο πατέρας της ήταν ο Wulfhere, πρώτου Χριστιανού Βασιλιά της Μερκίας. 

Η Αγία Βερβούργα κληρονόμησε την ιδιοσυγκρασία και τα χαρίσματα της μητέρας της. Λόγω της ομορφιάς και της χάριτος της ηταν περιζήτητη νύφη αλλά η ίδια δεν ήθελε να νυμφευτεί. Τελικά, με τη συγκατάθεση του πατέρα της εισήλθε στο Αββαείο του Ely, που είχε ιδρυθεί από την θεία της, Αγία Etheldreda [ 23 Ιουνίου]. 

Μετά το θάνατο του πατέρα της, το 673 μ.Χ., αυτή και η μητέρα της έγιναν μοναχές σε μονή του Ely. Ασκήθηκε σαν υποτακτική της μητέρας της και ανέβηκε σε μεγάλο ύψος αρετής, ώστε να διορισθεί από τον θείο της Βασιλιά Ethelred Προϊσταμένη των γυναικείων μονών του βασιλείου. 

Η Αγία Βερβούργα έκανε πολλά θαύματα και ελεήθηκε από τον Θεό και με τα χαρίσματα των ιαμάτων και της προφητείας. Ένα από τα πιο γνωστά θαύματα της είναι όταν κατάφερε με μια απλή εντολή της να δίωξει ένα σμήνος από αγριόχηνες που κατέστρεφαν τις καλαμποφυτείες στο Weedon. Από τότε κανείς δεν είδε ξανά αγριόχηνες στην περιοχή. 

Αφού προείδε τον θάνατό της, κοιμήθηκε ειρηνικά στο κοινόβιο του Trentham, αφήνοντας εντολή να ενταφιασθεί το σώμα της στο Hanbury. 

Εννέα χρόνια μετά την κοίμησή της, ο Βασιλιάς Kenred ανακόμισε το Λείψανό της αδιάφθορο. Το Λείψανο διαλύθηκε κατά τρόπο θαυμαστό το 869 μ.Χ., κατά την εισβολή των Δανών.