13/07/1979 ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ - ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ

 13η Ιουλίου 1979

Ἡ εἴδησις, ὅτι ἡ κυβέρνησις τῆς Ορθοδόξου Ἑλλάδος εὑρίσκεται εἰς τά πρόθυρα ὑπογραφῆς συμφωνίας μετά τοῦ Βατικανοῦ, ἀνεστάτωσεν ὁλόκληρον τό "Αγιον Ὄρος. 

Πρόκειται περί γεγονότος, τό ὁποῖον φαίνεται ὡς ἀπίστευτον ἤ ὡς μία ἀπό τάς ἀστοχωτέρας πολιτικάς πράξεις τῶν τελευταίων δεκαετηρίδων. Διότι ἡ σύναψις διπλωματικῶν σχέσεων Ελλάδος καί Βατικανοῦ, ἀπετέλει παλαιάν ἐπιδίωξιν τοῦ παπισμοῦ, ἥτις πάντοτε ἀπεκρούετο ἀπό τάς ἑκάστοτε Κυβερνήσεις, διαφωτιζομένας ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὡς λίαν ἐπικίνδυνος. 

Ἤδη ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἢ ἐνέπεσεν εἰς τήν παγίδα τῆς διπλωματικῆς δεινότητος τοῦ Βατικανοῦ ἤ ἁπλῶς ἐκπληροῖ ἀνειλημμένας ὑποχρεώσεις ἕναντι τῆς πολλά ὑποσχεθείσης ΕΟΚ. ᾿Αλλά ὅπως καί ἂν ἔχῃ τό πρᾶγμα, ἡ δραστηριότης τοῦ Βατικανοῦ ἐντός τοῦ χώρου τῆς Ορθοδόξου Ἑλλάδος, ὑπό τήν διπλωματικήν κάλυψιν τοῦ ἐν ᾿Αθήναις νουντσίου, θά ἀποβῇ μοιραία διά τήν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί μέλλει νά ὑπονομεύσῃ τήν εἰρήνην τῆς ᾿Ορθοδόξου Έκκλησίας.

 

Ἡ Ἱ. Κοινότης τοῦ ῾Αγίου Ὄρους, ὡς φορεύς τῆς ἱστορικῆς μνήμης τοῦ παρελθόντος, ὡς ἄγρυπνος συνείδησις τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὡς τεταγμένη εἰς τήν διαφύλαξιν τῶν ἀναλλοιώτων ἐθνικοθρησκευτικῶν παραδόσεών μας, διαμαρτύρεται μεθ' ὅλων ἐκείνων, οἵτινες ἀντιλαμβάνονται τούς ἐπαπειλουμένους κινδύνους ἐκ τῆς παροχῆς διπλωματικῆς καλύψεως εἰς τήν ἐν ῾Ἑλλάδι παπικήν προπαγάνδαν, ἀλλά καί καλεῖ τούς κυβερνῶντας τήν Ορθόδοξον 79 Χώραν μας, ὅπως ματαιώσουν πᾶσαν συζήτησιν ἐπί τοῦ πελωρίου τούτου θέματος. 

Ο παπισμός καί οἱ σκοποί του εἶναι γνωστοί πλέον εἰς ὅλον τόν κόσμον: ὑποταγή τῶν πάντων εἰς τόν πάπαν, διά τῆς καθολικοποιήσεως τῶν πάντων. Οἱ ὑπεύθυνοι τῆς διακυβερνήσεως τῆς Ορθοδόξου Ελλάδος, μή συμβουλευθέντες τήν Ἐκκλησίαν καί τήν Ἱστορίαν, προβαίνουν εἰς μίαν ἀντιλαϊκήν, ἀντορθόδοξον καί ἐθνοφθόρον πολιτικήν ἐνέργειαν, ἡ ὁποία περιέχει καί στοιχεῖα ὀφθαλμοφανῶν ἀντιφάσεων. 

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΠΙΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

Καί ἀντιλαϊκή μέν εἶναι, διότι ὅλοι οἱ λαοί τοῦ κόσμου ἔχουν πλέον μάθει, ὅτι τό θεομίσητον καθεστώς τοῦ παπισμοῦ ἐβοήθησεν ἀποφασιστικῶς εἰς τήν κατάληψιν τῆς ἐξουσίας ὑπό τῶν δικτατόρων Μουσολίνι καί Χίτλερ, οἱ ὁποῖοι παρεσκεύασαν τόν Β΄ παγκόσμιον πόλεμον. Ποῖος θά τό ἀπαλλάξη ἀπό τήν τρομακτικήν αὐτήν ἱστορικήν εὐθύνην διά τόν θάνατον τόσων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων καί τόσων δεινῶν; ᾿Αντορθόδοξος δέ εἶναι, διότι ὁ παπισμός, λόγῳ τῆς κοσμικῆς δομῆς του καί μέσα στά πλαίσια τῶν προθέσεών του, ὅπως διά τῆς καθολικοποιήσεως τῶν πάντων ὑποτάξη τούς πάντας ὑπό τούς πόδας τοῦ πάπα, τά πάντα μετέρχεται διά νά καταστρέψῃ τήν Ορθοδοξίαν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕνα συνεχῆ, βοῶντα καί σιωπηλόν ἔλεγχον τῆς νοθεύσεως τοῦ Δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ. 

Εθνοφθόρος ἐπίσης εἶναι ἡ ἀδόκιμος πολιτικῶς ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως, διότι ὁ παπισμός ἐπιδιώκει τήν διάλυσιν παντός Ορθοδόξου Ἔθνους, ὥστε νά εὕρῃ τούς λαούς ὡς κατάλληλον λείαν διά τήν παποποίησίν των. Ίδιαιτέρως ἐπιζητεῖ τήν ὑπονόμευσιν τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁποία εἶναι κάρφος εἰς τόν παπικόν ὀφθαλμόν, διά τήν Ορθοδοξίαν της, ἀπό τούς βυζαντινούς ἀκόμη χρόνους. 

α.Ποῖος δέν ννωρίζει σήμερον τάς ἐπαισχύντους παπικάς σταυροφορίας εἰς βάρος τοῦ «σχισματικού» Βυζαντίου καί τήν ἐπί δύο αἰῶνας φραγκικήν κατάληψιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πού ἀπετέλει τήν πρώτην ἅλωσίν της

β.Ποῖος δέν γνωρίζει σήμερον τόν λόγον τοῦ πάπα Εὐγενίου τοῦ Ε΄ κατά τήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «Δέν θά ἐχαιρόμην τόσον πολύ ἐάν εἴχωμεν δέκα νίκας κατά τῶν Τούρκων, ὅσον χαίρομαι σήμερον διά τήν ὑποδούλωσιν τῶν «σχισματικῶν»!  

γ.Ποῖος δέν γνωρίζει ὅτι ἡ καταστροφή τεσσάρων έκατομμυρίων Ορθοδόξου Ελληνικοῦ λαοῦ εἰς τήν Μ. ᾿Ασίαν, ὀφείλετο εἰς τάς μηχανορραφίας τοῦ παπισμοῦ, φοβουμένου τήν ἐπανεγκατάστασιν ἑνός νέου βυζαντινοῦ κέντρου τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἀντιπάλου τοῦ παπισμοῦ; «Ἦλθαν εἰς τό φῶς διάφορα ἔγγραφα, πού ἀπεδείκνυον ἀκλόνητα, ὅτι τό Βατικανόν, ὅπως καί ἄλλες δυνάμεις, εἶχε παρακινήσει τήν Γαλλίαν (καί τήν ᾿Ιταλίαν) νά βοηθήσει τούς Τούρκους, δι ότι δέν ἤθελεν νά πάρουν οἱ ᾿Ορθόδοξοι Ἕλληνες τήν Κωνσταντινούπολιν. Τό Βατικανόν ἐφοβεῖτο ὅτι ἡ ἑλληνορθόδοξος Εκκλησία θά ἐγίνετο σοβαρός ἀντίπαλός του εἰς περίπτωσιν πού θά ἑδραιώνετο εἰς τό παλαιόν της κέντρον τοῦ ᾿Ανατολικοῦ Χριστιανισμοῦ... Τήν ἰδίαν ἐποχήν ἐκολάκευε τήν Σοβιετικήν Ἕνωσιν μέ τήν ἐλπίδα νά ὑποτάξῃ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν της εἰς τόν Καθολικισμόν...». 

ΝΟΥΝΤΣΙΟΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ, ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΛΗΡΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ 

Αλλά καί ἡ πολιτική πρᾶξις τῆς Κυβερνήσεως νά συνάψῃ διπλωματικάς σχέσεις μέ τό Βατικανόν χαρακτηρίζεται ὡς πλήρης ἀντιφάσεων. Καί ἰδού: 

Ἡ ἐκπροσώπησις τῶν Κρατῶν διά πρέσβεων θεμελιοῦται ἐπί σαφῶν πρακτικῶν καί ἀμοιβαίων συμφερόντων, ἐπί ἐπιπέδου πολιτικοῦ, ἐθνικοῦ, στρατιωτικοῦ, πολιτιστικοῦ, οἰκονομικοῦ. ᾿Αλλά τό Βατικανόν τί ἄλλο ἔχει νά προσ- φέρῃ εἰς τήν Ορθόδοξον Ἑλλάδα εἰμή τόν παπισμόν του, διά τήν ἐπικράτησιν τοῦ ὁποίου ρίπτει ὅλον τό βάρος τῆς οἰκονομικοπολιτικῆς του δυνάμεως; 

Καί ναί μέν δυνατόν ὁ πάπας νά ἐπηρεάσῃ δυτικάς κυβερνήσεις ὑπέρ κάποιων αἰτημάτων τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά ὄχι χωρίς ἀνταλλάγματα ὑπέρ τοῦ καθο- λικισμοῦ καί συνεπῶς εἰς βάρος τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας. 

Κι ἑπομένως, κατά μίαν ἁπλῆν ἀριθμητικήν, ἡμεῖς θά δίδωμεν τά «τιμιώτατα», τήν πίστιν μας, τήν ἐν Ορθοδοξία ἑνότητά μας, θά διακινδυνεύωμεν τήν αἰώνιον σωτηρίαν μας, τήν ᾿Ορθοδοξίαν μας, ἥτις ἀποτελεῖ τήν μοναδικήν ἐλπίδα τοῦ σύμπαντος κόσμου - καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν καθολικῶν - καί θά λαμβάνωμεν εἴτε ἀμφιβόλους εύνοίας, εἴτε παραπλανητικάς ὑποσχέσεις, εἴτε διπλωματικά μειδιάματα τοῦ ἐξοχωτάτου νουντσίου, εἴτε ἐπενδύσεις τινάς εἰς ἑλληνικάς ἐπιχειρήσεις τοῦ οἰκονομικοῦ μεγαθηρίου 81 τοῦ Βατικανοῦ καί τῶν τραπεζῶν του τοῦ «Αγίου Πνεύματος» (!), εἴτε ἀκόμη καί βεβαίας «καλάς ὑπηρεσίας». 

᾿Αλλά τό τίμημα άσημάντων καί ἀσταθῶν πολιτικῶν παροχῶν εἶναι τόσον καί τοιοῦτον, ὥστε μόνον ἄχροοι ἐθνικῶς καί θρησκευτικῶς συνειδήσεις θά ἐπιχειροῦσαν νά προσφέρουν. Καί ἡ Ι. Κοινότης τοῦ ῾Αγίου Ὄρους φρονεῖ, μεθ' ὅλου τοῦ Ορθοδόξου λαοῦ μας, ὅτι οὐδείς πολιτικός ἀνήρ δικαιοῦται νά προσφέρῃ «τά ἅγια τοῖς κυσί». Διό καί ἡ Ἑλλάς, μέ τάς μακράς ἑλληνορθοδόξους παραδόσεις της, ἔχει τήν ἀξίωσιν, ὅπως οἱ ἑκάστοτε κυβερνῆται της εἶναι ἐναρμονισμένοι' μέ τήν Ἱστορίαν της καί δέν ἀναγνωρίζει εἰς οὐδένα τό δικαίωμα τῆς ἐκτροπῆς ἀπό αὐτάς. 

ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΕΧΘΡΟΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 

Οἱ πολιτικοί ἄνδρες, οἵτινες διαχειρίζονται τήν ζωήν τοῦ Ἔθνους, καλοῦνται να γίνουν περισσότερον ρεαλισταί εἰς τό συγκεκριμένον θέμα τῆς ἐγκαταστάσεως ἐν ᾿Αθήναις παπικοῦ νουντσίου. Ὄχι μόνον οὐδέν συμφέρον θά προκύψῃ, ἀλλά καί ἀσφαλής ὑπονόμευσις πάσης προσπαθείας ἀποβλεπούσης εἰς τήν βελτίωσιν τῶν προϋποθέσεων διά τήν ἰσχυροποίησιν τοῦ Ορθοδόξου Ἔθνους μας. 

Πλήν τῶν συγκεκριμένων ἱστορικῶν τεκμηρίων τοῦ ἀναλλοιώτου μίσους τοῦ παπισμοῦ πρός τήν Ὀρθοδοξίαν, τά ὁποῖα παραθέσαμεν, ἄς ἐνθυμηθῇ ἡ Κυβέρνησις τῆς Χώρας μας τό συγχαρητήριον τηλεγράφημα τοῦ Βατικανοῦ πρός τόν Κεμάλ κατά τήν μικρασιατικήν τραγωδίαν. "Ας ἐνθυμηθῇ τήν ἔνοχον σιωπήν του εἰς τήν ἀποκληθεῖ σαν δευτέραν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ ἔτους 1955, ἄς ἐνθυμηθῇ τήν ἀστοργίαν του κατά τό δρᾶμα τῆς Κύπρου. 

Οὐδείς σήμερον εἶναι σέ θέσιν νά βεβαιώσῃ ἐάν τό Βατικανόν εἶναι ἀμέτοχον δι' ὅσους διωγμούς ἐνήργησεν ἡ Τουρκία εἰς βάρος τοῦ Ορθοδόξου Ἑλληνισμοῦ καί δι' ὅσας διατυπωμένας ἐπιμόνους ἀπειλάς διά τήν ἐκρίζωσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί διά τάς νήσους τοῦ Αἰγαίου. Εἶναι ὅλα δυνατά μέσα εἰς τά πλαίσια τῆς ἀδιστάκτου διπλωματίας τοῦ παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζει ἀνά τούς αἰῶνας τό Ἰησουϊτικόν δόγμα: «Ο σκοπός ἁγιάζει τά μέσα», ἀφοῦ οἱ Ορθόδοξοι εἶναι τό κόκκινο πανί καί ὁ καθολικισμός πρέπει νά ἐπιβληθῇ ὄχι μόνον διά τῆς δεδοκιμασμένης πολιτικῆς του, ἀλλά καί διά πυρός καί σιδήρου. "Αλλωστε τό αἷμα ἑνός ἑκατομμυρίου Σέρβων «βοᾷ πρός  Κύριον», τούς ὁποίους κατέσφαξαν οἱ καθολικοί τῆς Κρο- ατίας μόνον διά τόν λόγον ὅτι ἦσαν Ορθόδοξοι! 

ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΑΠΕΚΡΟΥΟΝΤΟ ΤΟΙΑΥΤΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ 

Διά τῶν ἀνωτέρω ἡ καθ' ἡμᾶς Ι. Κοινότης τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ ῾Αγίου Ὄρους δέν ἐπιθυμεῖ νά ἀναξέσῃ πλη- γάς, ἀλλά νά βοηθήσῃ τήν σεβαστήν Κυβέρνησιν νά κατα- νοήσῃ τούς κινδύνους, τούς ὁποίους συνεπάγεται διά τήν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ ἐγκατάστασις παπικοῦ νουντσίου εἰς ᾿Αθήνας. ᾿Αλλά καί νά ἐπισημάνῃ ὅτι δέν πρέπει νά ἐλπίζῃ ὅτι θά ἔχῃ οἰαδήποτε ὀφέλη, ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς καλλιτερεύσεως τῶν ὅρων τῆς Ἐθνικῆς ζωῆς. 

Ὁ παπισμός, ὡς ἐκ τῆς φύσεώς του, ἐπιθυμεῖ τήν καταστροφήν τῆς Ορθοδοξίας, ἥτις ὑπάρχει μέσα εἰς τό Ελληνικόν Κράτος. Επομένως πρέπει νά ὑπονομευθῇ ἡ Χώρα πού εὐνοεῖ τήν Ορθοδοξίαν, διά νά ἀποδυναμωθῇ ὁ «ἐχθρός». 

Διά τοῦτο ἡ σύναψις διπλωματικῶν σχέσεων μετά τοῦ Βατικανοῦ ἀπό πλευρᾶς Ἑλληνικῆς, πλήν τῆς καταφανούς ἀντινομίας, συνιστᾷ τήν πλέον ἐπικίνδυνον πολιτικήν ἀφέλειαν, ἐφ' ὅσον παρέχονται εἰς τόν ἐπισεσημασμένον ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδοξίας ηὐξημέναι δυνατότητες διά τήν φθοράν της. Καί ἡ ἀσφαλεστέρα μέθοδος ἐπιτυχίας τοῦ σκοποῦ του εἶναι ἡ προηγουμένη φθορά μέχρι καί ἀποδιοργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς μας ὑποστάσεως. 

Ἡ σεβαστή Κυβέρνησις πρέπει νά πληροφορηθῇ, διατί πολιτικοί ἄνδρες περιωπῆς ἀπέκρουον ἐπί δεκαετηρίδας τήν σύναψιν διπλωματικῶν σχέσεων μετά τοῦ Βατικανοῦ, τήν ὁποίαν τό τελευταῖον ἐπιμόνως ἐπεζήτει; Καί ἄς μή προσβληθῇ τό ἐπιχείρημα, ὅτι δέν πρόκειται περί «Κον- κορδάτου», ἀλλά περί πρεσβευτικῆς ἐκπροσωπήσεως. Ἡ διαφορά εἶναι ἐλαχίστη. 

᾿Αγνοεῖ ὁ πολιτικός κόσμος τῆς Ορθοδόξου Ἑλλάδος, ὅτι ἡ δομή τοῦ παπισμοῦ εἶναι τοιαύτη, ὥστε μέ ἀκαμψίαν δογματικήν νά ἀξιοῖ τήν ἐπιβολήν του, πολιτικήν καί θρη- σκευτικήν, εἰς ὅλα τά ἔθνη; 

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ 

Κατά τήν χειροτονίαν τοῦ πάπα, μᾶλλον στέψιν, τιθεμένης εἰς τήν κεφαλήν του τῆς τριστεφούς παπικῆς τιάρας 83 (τριερέγκνουμ) λέγονται τά ἀπίστευτα αὐτά: 

«Λάβε τήν διά τριῶν στεφάνων κεκοσμημένην τιάραν καί γνώριζε ὅτι σύ εἶσαι ὁ πατήρ τῶν βασιλέων καί τῶν πριγκήπων, ὁ ποιμήν τῆς οἰκουμένης καί ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς»! 

Καί ὅσον μέν ἀφορᾶ εἰς τάς καθολικάς Χώρας δύναται νά νοηθῇ ἡ ἐκπροσώπησις τοῦ «πατρός τῶν βασιλέων ...», ἐφ' ὅσον τόν ἀποδέχονται ὡς τοιοῦτον. ᾿Αλλά κατά ποίαν λογικήν δύναται νά ἀνεχθῇ ἡ ᾿Ορθόδοξος Δημοκρατία τῆς Ἑλλάδος ἕνα νούντσιον, τοῦ ὁποίου ἔργον μοναδικόν εἴναι ή φθορά της πρός ἐξάπλωσιν τῆς ἐξουσίας τοῦ «ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς»; 

Ἴσως νά μή ενδιαφέρῃ ὡρισμένους Ἕλληνας πολιτικούς τό γεγονός, ὅτι ἡ Ἑλλάς δεχομένη ἐκπροσώπησιν τοῦ Βατικανοῦ, ἐμμέσως συναποδέχεται καί ὅσα σαθρά καί ἐπί βουλα τῆς εἰρήνης καί τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου δόγματα ἐκπροσωπεῖ. ᾿Αλλά εἶναι βέβαιον, ὅτι αἱ ᾿Αθῆναι, δεχόμεναι ἕνα παπικόν νούντσιον, προσφέρουν τήν χειροτέραν ὑπηρεσίαν εἰς τήν ἀνθρωπότητα, συντελοῦσαι εἰς τήν διαιώνισιν ἑνός ἑτοιμορρόπου καί καταστρεπτικοῦ θεσμοῦ. 

Ἤδη διάσημοι καθολικοί θεολόγοι καί συγγραφεῖς κύρους σφυροκοποῦν εἰς τά θεμέλια τοῦ θρόνου τοῦ μόνου ᾿Αλαθήτου ἀνθρώπου εἰς τόν κόσμον καί ἀγωνίζονται νά ἐπαναφέρουν εἰς μόνα τά θρησκευτικά ὅρια τό ἀφηνιάσαν Βατικανόν, τό ὁποῖον κατέπεσεν πλέον εἰς τήν συνείδησιν καί αὐτοῦ τοῦ καθολικοῦ κόσμου. 

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΔΙΑΤΕΛΕΙ ΕΝ ΠΟΛΛΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ 

Ἡ Ιερά Κοινότης τοῦ ῾Αγίου Ὄρους διατελεῖ ἐν πολλῇ ἀνησυχίᾳ, κρούουσα τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἀλλά καί διατηροῦσα ποίαν τινα ἐλπίδα, ὅτι. ἔστω τήν τελευταίαν ὥραν θά κατανοηθῇ ἡ περιπέτεια εἰς ἥν παρασύρεται ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνικός λαός διά τῶν ἐν μέσαις ᾿Αθήναις ραδιουργιῶν τοῦ παπικοῦ νουντσίου μέ ὄργανον τήν θλιβεράν οὐνίαν. 

Διά ταῦτα παρακαλεῖ τήν σεβαστήν Κυβέρνησιν τῆς Ορθοδόξου Ἑλλάδος ὅπως, αἰρομένη εἰς τά ὕψη τῶν ἐθνικῶν μας παραδόσεων, αἵτινες ἀποτελοῦν τό φῶς τοῦ κόσμου καί σταθμίζουσα τάς τρομακτικάς ἱστορικάς εὐθύνας της, θελήσῃ καί ἀναθεωρήσῃ τάς πολιτικάς ἐκτιμήσεις της ἔναντι τοῦ ὑπ' ὄψιν θέματος, βάσει τῆς σώφρονος συμπεριφορᾶς προγενεστέρων διορατικῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν.  

Ἡ σωτηρία τοῦ Ἔθνους κεῖται εἰς τήν ἑνότητά του ἐν τῇ Ορθοδοξίᾳ. Ὅσον περισσότερον συνεπές γίνεται πρός τάς ἑλληνορθοδόξους παραδόσεις του, τόσον καί ἰσχυρότερον καθίσταται, «σεβαστόν εἰς τούς φίλους καί φοβερόν εἰς τούς ἐχθρούς». 

Ἐπί τῇ ἐλπίδι ὅτι τελικῶς εἰσακουσθησόμεθα, διατελοῦμεν εὐχόμενοι πρός Κύριον. 

"Απαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει ᾿Αντιπρόσωποι καί Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ ῾Αγίου Ορους Αθω. 

Ἐν Καρυαῖς τῇ 13η Ιουλίου 1979