Η αγία Κλοτίλδη βασίλισσα των Φράγκων

 3 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η αγία Κλοτίλδη βασίλισσα των Φράγκων

 

Η αγία Κλοτίλδη ήταν θυγατέρα του Χιλπέριχου που μοιραζόταν με τους δύο αδελφούς του το βασίλειο των Βουργουνδών, από τα όρη του Ιούρα μέχρι τον ποταμό Ντυράνς. Γεννήθηκε περί το 475, την εποχή που, μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι βάρβαροι λαοί, Βουργουνδοί, Βησιγότθοι, Φράγκοι και Αλαμανοί, ανταγωνίζονταν για την μοιρασιά της Γαλατίας. Ορθόδοξη εκ μητρός, ενώ όλοι οι άλλοι Βουργουνδοί ηγεμόνες είχαν προσχωρήσει στον αρειανισμό, χρειάστηκε να εκπατριστεί μετά την δολοφονία των γονέων της από τον θείο της και ζούσε με ευσέβεια στην Γενεύη.

Η νεαρή και όμορφη πριγκήπισσα δεν πέρασε απαρατήρητη από τους πρέσβεις του Χλοδοβίκου, βασιλιά των Φράγκων, ο οποίος και την ζήτησε σε γάμο, για να σφραγίσει την συμμαχία του λαού του με τους Βουργουνδούς (περί το 492). Με την πραότητα και το παράδειγμα της ενάρετης βιοτής της, η βασίλισσα απέκτησε μεγάλη επιρροή επάνω στον Χλοδοβίκο, ο οποίος δέχθηκε να βαπτισθεί το άρρωστο παιδί τους, το οποίο και έγινε καλά με τις προσευχές της μητρός του.

Ο Χλοδοβίκος όμως από την μεριά του κώφευε στις παραινέσεις της συμβίας του, έως την ημέρα που πριν αντιμετωπίσει τους Αλαμανούς στο Τολμπιάκ, πέραν του Ρήνου (496), τρομοκρατημένος από την υπεροχή του αντιπάλου του επικαλέστηκε τον «Θεό της Κλοτίλδης» και υποσχέθηκε να λάβει το άγιο Βάπτισμα αν του χάριζε την νίκη.

Μετά τον θρίαμβο των Φράγκων, ο βασιλιάς κράτησε την υπόσχεσή του και αφού κατηχήθηκε από τον άγιο Βαάστ [6 Φεβρ.] έλαβε το άγιο Βάπτισμα από τον άγιο Ρεμίγιο, επίσκοπο της Ρενς [1 Οκτ.], ανήμερα τα Χριστούγεννα του 496. Η βάπτιση αυτή του Χλοδοβίκου, και μαζί με αυτόν τριών χιλιάδων και πλέον Φράγκων ευγενών και στρατιωτών, άνοιξε τον δρόμο για την μεταστροφή του λαού του, προοριζόμενου να γίνει ένα πολλά υποσχόμενο χριστιανικό έθνος.

Η βασίλισσα Κλοτίλδη συνέχισε να εμπνέει στον ηγεμόνα την επιείκεια έναντι των εχθρών του και τον σεβασμό στους θεσμούς της Εκκλησίας. Με την φροντίδα της κτίστηκε στο Παρίσι, την πρωτεύουσά τους, μία βασιλική αφιερωμένη στους Αγίους Αποστόλους (η σημερινή Αγία Γενευιεύη), όπου ενταφιάσθηκαν τα λείψανα της αγίας Γενευιεύης [3 Ιαν.], την οποία η Κλοτίλδη τιμούσε με μεγάλο ζήλο.

Μετά τον θάνατο του Χλοδοβίκου, η βασίλισσα, ηλικίας μόλις σαράντα ετών, αποσύρθηκε στην Τουρώνη κοντά στην βασιλική του Αγίου Μαρτίνου [11 Νοεμ.], την τιμή του οποίου ενεθάρρυνε επίσης, και πέρασε το υπόλοιπο του βίου της με θεάρεστα έργα. Διαθέτοντας τεράστια περιουσία, μοίρασε τις αγαθοεργίες της σε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια.

Ο άγιος Γρηγόριος Τουρώνης έγραψε γι’ αυτήν:

«Τους χρόνους εκείνους θεωρούνταν όχι βασίλισσα, αλλά προσωπική δούλη του Θεού … Δεν αφέθηκε στην σαγήνη της δύναμης του βασιλείου των υιών της, ούτε του πλούτου, ούτε της φιλοδοξίας του αιώνος τούτου, αλλά έφθασε στην χάρη δια της ταπεινοφροσύνης».

Χάρισε τόσο πολλά, έλεγαν, που όταν πέθανε δεν είχε απομείνει τίποτε να μοιράσει. Μετά το σκληρό πλήγμα που δέχτηκε με την απώλεια του μεγάλου γιου της Κλοδομίρου στον πόλεμο κατά των Βουργουνδών, δέχτηκε τα τρία νεαρά παιδιά του στην Τουρώνη. Όταν οι άλλοι δύο γιοι της, ο Κλοθάριος και ο Χιλδεβέρτος, της ζήτησαν να τους στείλει τα ορφανά στο Παρίσι για να τα αναβιβάσουν στον θρόνο, υπάκουσε με εμπιστοσύνη, αλλά έμαθε μετά από λίγο με φρίκη ότι είχαν δολοφονηθεί άγρια από τους θείους τους, εκτός από τον μικρότερο, τον Κλοδοάλδο ή Κλου, που είχε καταφέρει να καταφύγει σε ένα μοναστήρι.

Την ίδια εποχή έχασε επίσης την θυγατέρα της, την οποία είχαν δώσει σύζυγο στον σκληρό και βίαιο βασιλιά των Βησιγότθων Αμαλάριχο. Στερημένη τότε από κάθε επίγεια παραμυθία, η Κλοτίλδη αφιέρωσε όλη την ζωή της στην τιμή του αγίου Μαρτίνου. Όταν οι δύο γιοι της ήλθαν σε πόλεμο μεταξύ τους, το 534, έσπευσε στον τάφο του αγίου για να τον ικετεύσει να μεσιτεύσει, οπότε μία καταιγίδα ήλθε θαυματουργικά να χωρίσει τους δύο στρατούς, παρακινώντας τα δύο αδέλφια να συμφιλιωθούν.

Συναισθανόμενη το επικείμενο τέλος της, η αγία Κλοτίλδη κάλεσε κοντά της τον Κλοθάριο και τον Χιλδεβέρτο και τους παρότρυνε να πολιτεύονται σύμφωνα με την χριστιανική αγάπη, και αφού τους προείπε πράγματα που έμελλε να συμβούν, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή της στον Θεό, στις 3 Ιουνίου 545, ομολογώντας την Αγία Τριάδα.

Υπόδειγμα για τις χριστιανές χήρες και βασίλισσες, η αγία Κλοτίλδη τιμήθηκε ως ιδρύτρια και προστάτις της γαλλικής μοναρχίας. Σύμφωνα με μία παράδοση, μετά από αποκάλυψη αγγέλου, όπλισε τον Χλοδοβίκο για την μάχη με μία ασπίδα την οποία κοσμούσαν τρεις κρίνοι -σύμβολο της Αγίας Τριάδος- που έγιναν το έμβλημα των βασιλέων της Γαλλίας.

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας Τόμος 10ος, Ιούνιος. Ίνδικτος, 

Ο Γέροντας Παΐσιος και οι Άγιοι Παντελεήμων και Λουκιλλιανός

Ο Γέροντας Παΐσιος και οι Άγιοι Παντελεήμων και Λουκιλλιανός 

Ιερομόναχος Ισαάκ 

Ήταν 2 Ιουνίου 1979 απόγευμα. Ο Γέροντας είχε μόλις μεταφέρει τα πράγματά του στο Κελλί της “Παναγούδας”, χωρίς να προλάβη να τα τακτοποιήση. Ετοιμαζόταν για τον Εσπερινό και ρώτησε τον μοναχό που τον βοηθούσε, ποιος Άγιος εώρταζε την επομένη, αλλά εκείνος δεν θυμόταν. Του είπε ότι αύριο που θα έρθει θα του πει και έφυγε βιαστικά, γιατί σουρούπωνε.

Την συνέχεια την διηγήθηκε ο Γέροντας ως εξής: 

«Είχα τα Μηναία σε κιβώτια. Έψαχνα να βρω τα γυαλιά μου για να δω τον Άγιο της ημέρας και δεν τα εύρισκα. Για να μη χάνω χρόνο, έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι λέγοντας: “Άγιοι της ημέρας πρεσβεύσατε υπέρ ημών”. Όταν σηκώθηκα μετά τα μεσάνυχτα, πάλι προσπάθησα με τον φακό για μισή ώρα περίπου να βρω τον Άγιο, χωρίς αποτέλεσμα. Είπα “πάει το Μεσονυκτικό”. Για να μην περάση η νύχτα ψάχνοντας, έλεγα πάλι στο κομποσχοίνι, “Άγιοι του Θεού…”, χωρίς να αναφέρω τα ονόματα των Αγίων της ημέρας.

Είδα τότε τον άγιο Παντελεήμονα να συνοδεύη κάποιον άγιο μέσα στο Κελλί μου.

-Ποιος είσαι; τον ρώτησα.

-Ο άγιος Λουκιλλιανός, απάντησε.

Δεν θυμόμουν να υπάρχη τέτοιος Άγιος και ξαναρώτησα:

-Λουκιανός;

-Όχι. Λουκιλλιανός.

-Πώς; Λογγίνος; Ρώτησα για δεύτερη φορά.

-Λου-κιλ-λι-α-νος, επανέλαβε ο Άγιος, προφέροντας αργά για τρίτη φορά το όνομά του.

Στην συνέχεια απευθυνόμενος προς τον άγιο Παντελεήμονα του είπε να μου εξετάση τα τραύματα από την εγχείρηση, να δη αν έγιναν καλά. Με πλησίασε ο άγιος Παντελεήμων που φορούσε άσπρη ποδιά σαν γιατρός. Αφού τα εξέτασε βάζοντας το χέρι του στον κόρφο μου, στο σημείο που είχε γίνει η εγχείρηση στους πνεύμονες, είπε στον άγιο Λουκιλλιανό: “Καλά είναι. Να τα λάβης υπ’ όψιν στο πτυχίο (εξετάσεις)”».

Οι Άγιοι εξαφανίστηκαν και ο Γέροντας, δοξολογώντας τον Θεό και ευχαριστώντας τούς Αγίους, άναψε κερί και βρήκε ότι εκείνη την ημέρα, 3 Ιουνίου, ήταν η μνήμη του αγίου Λουκιλλιανού.

Την άλλη ημέρα το πρωί, όταν ήρθε ο μοναχός που τον βοηθούσε, ο Γέροντας χαμογελώντας τον ρώτησε: «Άγιος Λουκιλλιανός, ε;» και του διηγήθηκε την εμφάνιση των Αγίων.

Ο Γέροντας, όταν διάβασε το συναξάριο του Αγίου, εξεπλάγη συνειδητοποιώντας την εξής «σύμπτωση»: Ο κατά πλάτος βίος του Αγίου, που βρίσκεται στην Ι. Μ. Ιβήρων, καταχωρείται στις 27 Φεβρουαρίου, ημερομηνία δηλαδή κατά την οποία του είχε εμφανισθή η αγία Ευφημία. Η σχέση αυτή του Μάρτυρος με την Αγία που τόσο ευλαβείτο, αλλά και η εγγύτητα του χρόνου και ιδίως του τόπου του μαρτυρίου των δύο Αγίων τον χαροποίησε ιδιαίτερα.

Έκτοτε τον τιμούσε κατ’ έτος και έβαλε την εικόνα του στην Εκκλησία και στο κελλί του.

Πήγε κατόπιν στην Κουτλουμουσιανή Σκήτη και προσκύνησε τον άγιο Παντελεήμονα. Ανέφερε ότι η εικόνα του στο προσκυνητάρι μοιάζει πολύ με την αγία μορφή του.

Αυτό το θαυμαστό γεγονός παρηγόρησε τον Γέροντα και έδιωξε την κόπωση και τις στενοχώριες που περνούσε εκείνη την μεταβατική περίοδο.

 

Ιερομονάχου Ισαάκ

ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ο Άγιος Kevin του Glendalough

Ο Άγιος Kevin του Glendalough

Ο όσιος Κεβίνος καταγόταν από ιρλανδική οικογένεια βασιλικής γενιάς. Η γέννησή του αναγγέλθηκε από έναν άγγελο στην μητέρα του (περί τό 498) Έξ ου και τό όνομα του: «καλογεννημένος» (Coemgen). και μετά την βάπτισή του ανατέθηκε η μόρφωσή του στους άγιους μοναχούς της Μονής του Κιλλνάμαναγκ.

Αφού χειροτονήθηκε πρεσβύτερος αποσύρθηκε σε τόπο έρημο καλούμενο Γκλεντάλω «Κοιλάδα των δύο λιμνών», νότια του Δουβλίνου.

Ξεχασμένος από τον κόσμο, διήγε εκεί βιοτή αφιερωμένη καθ’ ολοκληρίαν στον Θεό, ενδεδυμένος μηλωτή και τρεφόμενος μόνο με τσουκνίδες και ξυνήθρες, περνώντας ολόκληρες νύχτες στο παγωμένο νερό της λίμνης, όπου είχε την φωλιά του ένα τέρας, απαγγέλλοντας το Ψαλτήριο.

Αναφέρεται ότι παρέμεινε επτά χρόνια όρθιος, με τά χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού, δίχως να κλείσει μάτι. 

Ένα πουλί έκτισε την φωλιά του στην χούφτα του και ο άγιος δεν χαμήλωσε τα χέρια παρά μόνο αφού βγήκαν από το αυγό και μπόρεσαν να πετάξουν οι νεοσσοί. Με παρόμοιους αγώνες απέκτησε τόσην εύνοια παρά τω Θεώ, ώστε οι άγγελοι έδειχναν να συνοδεύουν την προσευχή του, ενώ τα δένδρα έκλιναν τους κλώνους τους στο πέρασμά του.

Σύντομα συγκεντρώθηκαν μαθητές κοντά του για να μιμηθούν την ουράνια πολιτεία του. Καθώς δεν είχαν άλλη μέριμνα πέραν της εγκαρτερήσεώς τους στην προσευχή, ο Κύριος φρόντιζε για τις ανάγκες τους και μία ενυδρίδα τούς έφερνε καθημερινά έναν φρέσκο σολομό.

Όταν όμως ένας από τους μοναχούς έβαλε κατά νου να σκοτώσει το ζώο για το ωραίο τρίχωμά του, η ενυδρίδα έγινε άφαντη.

Ο άγιος εγκατέστησε αργότερα την αδελφότητα λίγο πιο μακριά και η μονή έγινε κέντρο μιας πραγματικής μοναχικής πολιτείας, όπου λέγεται ότι συγκεντρώθηκαν χιλιάδες μοναχοί, οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα στην πρόοδο του Χριστιανισμού της ανατολικής Ιρλανδίας.

Επιστρέφοντας από προσκύνημα στην Ρώμη, ο άγιος Κεβίνος έφερε μαζί του πολλά ιερά λείψανα τα οποία χάρις στην μεσιτεία του επιτέλεσαν πλήθος θαυμάτων. Μετά από πολλά χρόνια πνευματικής καθοδήγησης των μαθητών του και του λαού εκοιμήθη εν ειρήνη σε ηλικία εκατόν είκοσι ετών (περί το 618).

Ο όσιος Κεβίνος τιμήθηκε εν συνεχεία μεταξύ των μεγαλύτερων αγίων της Ιρλανδίας: Πατρικίου [17 Μάρτ.], Βριγίδης [1 Φεβρ.], και Κολόμβα [9 Ιουν.], ενώ η μονή του κατέστη ένας από τους τέσσερεις σπουδαιότερους τόπους προσκυνήματος της Ιρλανδίας.

 

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας εκδ. Ίνδικτος, Τόμος 10 (Ιουνίου)

Από Άγιον Όρος με αγάπη στον αγαπητό δημοσιογράφο Στέφανο Δαμιανίδη.

Από Άγιον Όρος με αγάπη στον αγαπητό δημοσιογράφο Στέφανο Δαμιανίδη.

Ευλογημένε Στέφανε Χαίρε! 

Θερμές ευχαριστίες για την προσφορά σου. Θυμόμαστε τότε που καλούσες τον άγιο Μόρφου να πει αλήθειες, τότε που είχες τη δύναμη να βγάλεις στον αέρα και τον κύριο Νατσιό, να αφυπνιστεί ο λαός γύρω από θέματα παιδείας , τότε που συμφωνούσατε λέγοντας ότι πάνω από τα πτώματά μας θα περάσετε για να εμβολιάσετε τα παιδιά μας με MRN. 

Θα σου πω δύο λόγια αδελφέ μου! 

Φαίνεσαι ευλογημένος και ασυμβίβαστος, αλλά μου θυμίζεις τον εαυτό μου πρίν τριάντα χρόνια, όταν από ζήλον Θεού, αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν (Ρωμ. ι', 2). 

Έκανα λάθη και γκάφες γιατί νόμιζα ότι τα ήξερα όλα... 

Πρόσεχε αδελφέ τις παγίδες που σου στήνει ο μισόκαλος. 

Τα άκρα δεν βοήθησαν ποτέ, διχασμό και σύγχυση έφεραν μόνο. 

Στις εκπομπές σου (όχι πάντα) φιλοξενείς ευσεβείς αλλά με βλάβη. 

Ρασοφόροι πλανεμένοι που ως άγγελοι φωτός, σπέρνουν στους ανυποψίαστους ακροατές σου καινά δαιμόνια. 

Αδερφέ μου απορώ! 

Δε βρέθηκε κάποιος να σου πει ότι ο π. Μεθόδιος της παλαιάς Μονής Εσφιγμένου έχει πλάνην οικτρά; 

Δεν ξέρεις, ότι αυτός που προβάλλεις, είναι σχισματικός και τυφλωμένος από ζήλο άρρωστο, ανοιχτά πλέον συκοφαντεί τους νεοφανείς αγίους της Εκκλησίας Του Χριστού μας; 

Τι να το κάνεις, αν κάποιος έχει σωστές θέσεις σε θέματα οικουμενισμού και εμβολίων, αλλά είναι εκτός εκκλησίας και βλάσφημος; 

Δεν νομίζω Στέφανε να σε ξαναβαπτισε; ή να σε έπεισε ότι δεν έχεις έγκυρο μυστήριο γάμου... - αυτά δεν τα λέει ανοιχτά ο π. Μεθόδιος γιατί γνωρίζει ότι στο δίχτυ του λίγα ψάρια θα πιάσει-!!! 

Εσύ Στέφανε "τσιμπάς" στις κλάψες του π. Μεθοδίου. 

Μήπως όταν επισκέφθηκες τη σχισματική Μονή, είδες να πεινάνε; μήπως δεν είχαν πετρέλαιο και άλλα απαραίτητα για τις ανάγκες τους; 

Αδερφέ μου πρόσεχε! 

Ο πλανεμένος γέροντας  βρήκε εσένα και τον Καψαμπέλη- Αlert - για άμβωνα, να σερβίρει τo νόστιμο πιάτο με τo δηλητήριο στους χριστιανούς. 

Βέβαια προς Θεού!! 

Προσοχή!! 

Ούτε ποτέ να καλέσεις το άλλο άκρο της παραπληροφόρησης, του οικουμενισμού, τον ουκρανόφιλο και όχι μόνο, τον ανεξέλεγκτο φυτευτό ηγούμενο Βαρθολομαίο της Νεοψευτοεσφιγμένου . 

Συγχώραμε για τήν βαριά κουβέντα αδερφέ αλλά μιλάμε για τήν "πληγή" του Αγίου Όρους και όποιος ξέρει ξέρει... 

Αυτοί οι δύο ηγούμενοι αγαπητέ Στέφανε, είναι πνευματικά άρρωστοι βαριά, τα δύο άκρα, οικουμενισμός και ζηλωτισμός! 

Θέλεις ευλογημένε, να φέρεις στην εκπομπή σου άνδρα πλήρη Πνεύματος ῾Αγίου καὶ σοφίας, να σου μιλήσει έφ όλης της ύλης; Κάλεσε τον π. Θεώδορο Ζήση, γνωστό σε όλους για τους αγώνες του, για την ακρίβεια των ιερών κανόνων. 

Ο π. Θεόδωρος αδελφέ Στέφανε είναι αποτειχισμένος, όμως όπως θέλουν οι ιεροί κανόνες, χωρίς φανατισμό, διχασμό, και αδιακρισίες ( βλ. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος) 

Δυστυχώς αδελφέ μου, δεν προβάλλεις αγωνιστές σωστούς, αλλά ακραίους, που τρέχουν για την προβολή τους, και όχι για τη Δόξα Τού, αλλά για τη δόξα από "λόξα" ! 

Πίστεψαν οι καημένοι ότι είναι ομολογητές youtubers του πληκτρολογίου, της κάμερας και του καναπέ. 

Ας διαβάσουμε τα κεφάλαια περί αγάπης του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και τότε θα καταλάβουμε πόσο μακριά είμαστε... 

Αδελφέ Στέφανε, πιστεύω να κατάλαβες, ότι τώρα θα πούμε δυο λόγια για τον έτερο πλανεμένο. 

Ο λόγος περί μοναχού Σάββα πρώην Λαυριώτη. 

Ο π. Σάββας λοιπόν, μετά την ψευτοσύνοδο της Κρήτης, δικαιολογημένα διέκοψε το μνημόσυνο του οικουμενιστή Πατριάρχη μας (και καλά έκανε μακάρι να μπορούσαμε και εμείς), αλλά δυστυχώς εκεί που θαυμάζαμε τους αγώνες των Αγιορειτών πατέρων, μετά λύπης είδαμε ότι πρώτος και καλύτερος ο μοναχός Σάββας "καβάλησε το καλάμι" ζαλισμένος από την πολλή ακτινοβολία του υπολογιστή. Τυφλώθηκε και έχασε κάθε διάκριση. 

Μες την τρελή χαρά ελεύθερος πλέον, νιώθει ότι δεν έχει να πάρει κάτι ακόμα από τον καθηγητή π. Θεόδωρο. 

Τού έδωσε εργόχειρο ο σατανάς, και με μεράκι διαλύει οικογένειες, νομίζει ότι όλοι έχουν την πολυτέλεια που έχει αυτός ως μοναχός, ξέχασε ότι οι χριστιανοί έχουν μικρά παιδιά, έχουν παππούδες και γιαγιάδες που περιμένουν την Κυριακή να εκκλησιαστούν .

Αδελφέ Στέφανε, σου γράφω μόνο τα απαραίτητα, ο λόγος περί πλάνης του μοναχού Σάββα είναι ατελείωτος, δύσκολο να συνέλθει ο αδελφός, αμετανόητος προσπαθεί να σπείρει περιττές ενοχές στους πιστούς λέγοντας:

"Μην πηγαίνετε εκκλησία πιά.....! όλοι όσοι μνημονεύουν ανεχόμενοι τους οικουμενιστές επισκόπους τους είναι δειλοί, προδότες και αιρετικοί! Μακριά από αυτούς, μην έχετε κοινωνία μαζί τους" 

Μα.... π. Σάββα και πού να πάμε εκκλησία; Εδώ δεν έχουμε αποτειχισμένο στο νησί, στο χωριό στην πόλη μας..." 

"Τότε μήν πάτε πουθενά λέει ο "φωστήρας" της ανυπακοής. 

Μα η γιαγιά με το εγγόνι θέλουν να τους πάμε εκκλησία. 

" Ντροπή" λέει ο μοναχός, επιτρέπεται να μη γνωρίζουν θεολογία; 

Θα μου πεις τώρα Στέφανε, μα και τον π. Θεόδωρο καθηγητή θεολογίας, ο Σάββας τον απέρριψε γιατί όπως λέει "Ο π. Θεόδωρος έχει κάνει ψευτοαποτείχιση light όχι τη δυνατή, την υποχρεωτική, που έχω κάνει εγώ" 

"Τι ξέρει τώρα ο π. Επιφάνειος μωρέ, αδιάβαστος ήταν, τι να μας πει τώρα.... 

Δυστυχώς οι ακρότητες αυτά έχουν Στέφανε, σκοτώνουν τη διάκριση, μας κάνουν να νιώθουμε εκλεκτοί, σωτήρες της εκκλησίας, αλλά τι φταίνε οι αφελείς που ακούν τις εκπομπές σου Στέφανε; 

Από την πλάνη αδερφέ δύσκολα βγαίνει ο άνθρωπος, οι δαίμονες είναι οι καλύτεροι θεολόγοι, σε εμπνέουν να μιλάς , να νιώθεις ότι οι άλλοι είναι πλανεμένοι και όχι εσύ... να νιώθεις ότι εσύ έχεις ανδρεία, τόλμη, θεολογική κατάρτιση, και "τι ανάγκη έχεις εσύ τώρα να συμβουλευτείς" σου σφυρίζουν... ποιος Ζήσης, Μεταλλινός, Καψάνης, Γκοτσόπουλος... 

Τι να μας πουν αυτοί τώρα, οι χλιαροί, οι αδιάβαστοι, οι βολεμένοι, ο καθηγητάκος! 

Για αυτό αδερφέ Στέφανε έχε το νου σου. 

Η Μέση και Βασιλική οδός υπάρχει !!! 

Ευλογία για την εκπομπή σου αδελφέ θα ήταν να καλέσεις τον αγαπητό σε όλους ιερέα και ψυχίατρο π. Αντώνιο Στυλιανάκη... μην περιορίζεσαι μόνο στον σεβαστό πατέρα μας Στυλιανό Καρπαθίου. 

Πιστεύω να γνωρίζεις ότι ο π. Στυλιανάκης είναι παλληκάρι Του Χριστού εκλεκτό με διάκριση ανδρεία και αλήθεια, μπορείς αν θέλεις και τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη και άλλους αξιόλογους. Σίγουρα οι ακροατές της εκπομπής θα ωφεληθούν πολύ. Θέλω να πιστεύω ότι τα αφεντικά τού σταθμού θα το επιτρέψουν κι αν όχι γιατί; 

Τα λόγια αυτά όπως αντιλαμβάνεσαι Στέφανε τα είπαμε με αγαπητική διάθεση για να προστατέψουμε τους αδελφούς από πλάνες και ακρότητες και όχι εμπαθώς 

Ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μή πέσῃ 

Καλή μετάνοια σε όλους μας.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται «πολιτική Εκκλησία» - Άγιος Σωφρόνιος του Essex

Ο Κύριος μας έδωσε εντολή να τηρούμε όλα όσα μας παρήγγειλε (βλ. Ματθ. 28,20). Η κατάργηση και μιας «ελαχίστης» ακόμη εντολής (Ματθ. 5,19) θα επιφέρει πνευματική ζημία. Το πνεύμα της διδαχής του Χριστού αποκλείει τη σχετικοποίηση, που ελαττώνει τον δυναμικό χαρακτήρα της ορμής μας προς την ακέραιη αλήθεια. Όταν υποβιβάζεται η αντίληψη του Ευαγγελίου, χάνεται γενικά η πίστη. Μόνο η οδυνηρή -και θα μπορούσα μάλιστα να πω η άκρα- ένταση όλου του είναι μας θα μας δώσει τη δύναμη να αφομοιώσουμε τα αιώνια λόγια: «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι»(Ματθ. 24,35), «τα ρήματα ά Εγώ λαλώ υμίν, πνεύμα εστι και ζωή εστι»(Ιωάν. 6,63), «τα ρήματα ά δέδωκας Μοι δέδωκα αυτοίς, και αυτοί έλαβον, και έγνωσαν αληθώς ότι παρά Σου εξήλθον, και επίστευσαν ότι Συ Με απέστειλας»(Ιωάν. 17,8). Στην εποχή μας παρατηρείται παντού ότι έχει χαθεί αυτή η επίγνωση. Πάρα πολλοί ισχυρίζονται ότι επάνω στη γη δεν υπάρχει τέτοια ομολογία που θα μπορούσε να είναι φορέας του πληρώματος της γνώσεως της Αλήθειας. Καμία από αυτές κατά τη γνώμη τους δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι κατά αποκλειστικότητα αληθινή. Παρόμοια σχετικοποίηση αναπόφευκτα μειώνει την ορμή για την απόκτηση ολόκληρης της γνώσεως στον χώρο του πνεύματος. Υπάρχουν πολλοί θεολόγοι, που ειλικρινά επιθυμούν να ζήσουν ευαγγελικά, που όμως έκλιναν προς την πάλη για την κοινωνική δικαιοσύνη, μπήκαν στην κοσμική παλαίστρα της διαμάχης των τάξεων, των φυλών, των κρατών και τα παρόμοια. Ο Χριστός όμως αποφασιστικά αρνήθηκε να αναμιχθεί στη διένεξη μεταξύ αδελφών για το μοίρασμα της περιουσίας. Επ’ αυτού υπογράμμισε ότι η αυθεντική άφθαρτη ζωή δεν έγκειται στην απόκτηση πλούτου (βλ. Λουκ. 12,15). Εγείρεται το ερώτημα: Έχει άραγε το Ευαγγέλιο «πολιτική διάσταση»; Κάθε διεθνής ή ταξική πάλη συνδέεται με τη βία: «Χτυπάτε τους εχθρούς». Η εντολή όμως του Χριστού λέει: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Ματθ. 5,44). Η τελευταία δεν επιτρέπει καθόλου να υποβιβάσουμε το Ευαγγέλιο στο επίπεδο της αδελφοκτόνου διαιρέσεως των υλικών αγαθών. Όταν μπουν στις τάξεις των μαχητών οι επίσκοποι, οι θεολόγοι, οι πιστοί χριστιανοί γενικά, θεωρούν εκείνους που αποφεύγουν τη συμμετοχή στο είδος αυτό των δραστηριοτήτων ως μικρόψυχους και δειλούς. Όσο πιο επικίνδυνη είναι η συμπλοκή με τους καταπιεστές, τόσο περισσότερο θεωρείται η ανθρωπιστική αποστολή ως «μαρτύριο» για τον Χριστό. 

Η αποφυγή μας υπαγορεύεται από τη συνείδηση ότι κάθε αλλαγή καταστάσεως στις κοινωνικές σχέσεις με επαναστατικό, δηλαδή εκβιαστικό τρόπο, θα αποδειχθεί τελικά αντικατάσταση της μιας βίας από την άλλη. Η ιστορική πείρα το απέδειξε αυτό σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων. Ήδη εμείς παρατηρήσαμε στη διάρκεια της ζωής μας πως η ιδέα της δικαιοσύνης ενέπνεε τους ανθρώπους στη μάχη με τον δεσποτισμό και την εκμετάλλευση, για την ελευθερία και τα πλήρη δικαιώματα για όλους. Ωστόσο, οι επαναστάσεις κατέληξαν ή μετατράπηκαν σε τρομοκρατικά καθεστώτα με την κατάπνιξη τεράστιων μαζών πληθυσμού, με τη στέρηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και τα παρόμοια. Όσο βαθειά και αν είναι η ταραχή μας για τις αδικίες κάποιου συστήματος, η αλλαγή του πρέπει να συνδέεται με μακρά διαδικασία ανυψώσεως του ηθικού επιπέδου των ανθρώπων εν γένει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να πραγματοποιήσουμε εκβιαστικές πράξεις -ακόμη και επάνω στους εκβιαστές- στο Όνομα του Χριστού. Να ελέγξουμε όμως την αδικία, ζώντας με ένταση, για να φυλάξουμε τη δικαιοσύνη προς όλους, μπορούμε και το κάνουμε, όταν βλέπουμε όφελος από τον λόγο μας. Η τέλεση της ίδιας της Λειτουργίας, η οποία είναι θυσία για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, είναι η υψηλότερη από όλες τις συμμετοχές στη δύσκολη διακονία προς την ανθρωπότητα. Δεν μας επιτρέπεται να παρεκκλίνουμε από τον σκοπό να παραμείνουμε στο φως των εντολών του Κυρίου. Αν γίνουμε μία από τις σκοτεινές δυνάμεις που πολεμούν για την επικράτηση επάνω στους αδελφούς, θα επισκιάσουμε το φως που έφερε στη γη ο Θεός. Αυτό ασφαλώς το έγκλημα είναι πιο επιζήμιο για μας από κάθε άλλο. Ο κόσμος δεν χρειάζεται «πολιτική Εκκλησία». Ο υποβαθμισμένος χαρακτήρας της Εκκλησίας του Χριστού κατά τους τελευταίους αιώνες οδήγησε στην απομάκρυνση από αυτήν μεγάλου πλήθους πιστών. Μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη μεγάλη λάμψη της Εκκλησίας μόνο με την ακραία προσπάθεια να ζήσουμε χριστιανικά, ευαγγελικά, χωρίς να στρέφουμε την προσοχή μας στο πώς θα μας συμπεριφερθούν οι σύγχρονοι μας. Αν δεν αποκτήσουν οι χριστιανοί τα γνήσια πνευματικά χαρίσματα, και πρωτίστως την αγιότητα, το κήρυγμα με τα λόγια θα παραμένει ως «κύμβαλον αλαλάζον». Η ολοκληρωτική στροφή προς τη γη δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να δουν την Εκκλησία στην αυθεντική της ουσία· ως Βασιλεία της Πατρικής Αγάπης, ως χώρο επιλάμψεως του Αγίου Πνεύματος, ως οδό προς εξομοίωση με τον Παντέλειο Θεάνθρωπο Χριστό‐Ιησού. 

Δεν πρέπει να φοβούμαστε την πρόσκαιρη απομάκρυνση των ανθρώπων από την Εκκλησία. Το παράδειγμα του Χριστού, που εγκαταλείφθηκε εντελώς μόνος κατά την ημέρα του Γολγοθά Του, ας μας ενισχύει να βαδίσουμε στα ίχνη Του. Αυτός μόνος στάθηκε καταδικασμένος από το Ρωμαϊκό Κράτος του δικαίου, από το Νομικό Συνέδριο, και ακόμη από τον όχλο του λαού. Συνεπώς, αν θα μας εγκατέλειπαν οι πάντες, και τότε δεν θα άξιζε να υποβιβάσουμε τις αληθινές διαστάσεις της Καινοδιαθηκικής Αποκαλύψεως που μας δόθηκε με τα παθήματα του Χριστού στο επίπεδο της «ηθικής», στο επίπεδο του «αθέου ουμανισμού», στο επίπεδο «κάθε τόπου και είδους διασκεδάσεως». Ενδέχεται η αποστασία να λάβει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις. Δεν αποκλείεται ο καθένας από μας, για να σταθεί στην πίστη, να πρέπει να είναι έτοιμος να αντισταθεί σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ας είναι αυτοί δισεκατομμύρια· ας μας θεωρούν μωρούς όλοι οι διανοούμενοι και οι αμαθείς. Η απάντηση μας θα είναι μία: «Όσο μικρός και ασήμαντος και αν είμαι, ωστόσο, εν Χριστώ, εγώ είμαι σωστός και όχι εσείς που είστε μακριά από τον Χριστό».

Αγίου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ) 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ 

Μετάφρασις από τα ρωσικά Αρχιμ. Ζαχαρία 

Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή 

Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ 

Αγγλίας 

2010

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ 

Του Μακαριστού Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο λόγος... πάντα δι' Αυτού εγένετο (Ιωάν. α' 1 και 3).

Η ανθρωπίνη γλώσσα προορίζεται διά την έκφρασιν πραγματικοτήτων διαφόρων επιπέδων: του βιοτικού επιπέδου των φυσικών αναγκών· του παραπλησίου αυτού, και όμως διακρινομένου απ’ αυτού, των πρωτογόνων ψυχικών αισθημάτων και παθών· του της γλώσσης της πολιτικής δημαγωγίας· του της επιστημονικής γλώσσης, της φιλοσοφικής, της γλώσσης της ποιήσεως· εν τέλει του της υψίστης πασών: της γλώσσης της Θείας Αποκαλύψεως, της προσευχής, της θεολογίας και των άλλων σχέσεων μεταξύ Θεού και ανθρώπων: της Λειτουργικής. 

Η αφηρημένη γνώσις περί του είναι έχει μεταφυσικάς ρίζας, εις τούτο αναφέρεται η επιστήμη, η φιλοσοφία, και πρωτίστως η Θεογνωσία. Οι λόγοι οι εκφράζοντες τα ως άνω υποδειχθέντα είδη γνώσεως, ως και τα Ονόματα του Θεού, προέρχονται εκ της νοεράς σφαίρας, της μεταφυσικής. Ταυτοχρόνως ίδιον αυτών είναι να διεγείρουν εν τω νοΐ και τη καρδία διαφόρους αντιδράσεις, και υπ' αυτήν την έννοιαν αποτελούν «εξηρτημένα-αντανακλαστικά» φέροντα χαρακτήρα άμεσον, αυτόματον. 

Εκάστη γλώσσα έχει ως σκοπόν να οδηγήση τον ακροατήν ή τον αναγνώστην εις εκείνον τον χώρον εις τον οποίον αύτη ανήκει. Έχοντες υπ' όψιν την «εξηρτημένην-αντανακλαστικήν» ενέργειαν των λόγων, οφείλομεν ιδιαιτέρως να δώσωμεν μεγάλην προσοχήν εις την λειτουργικήν γλώσσαν, ήτις σκοπόν έχει να γεννήση εν τω νοΐ και τη καρδία των προσευχομένων την αίσθησιν άλλου κόσμου, του υψίστου. Τούτο επιτυγχάνεται διά της παρουσίας ονομάτων και εννοιών ανηκόντων αποκλειστικώς εις το θείον επίπεδον, ως και διά της χρήσεως μικρού αριθμού ειδικών μορφών εκφράσεως. 

Οι Έλληνες διά της φιλοσοφίας έφθασαν εις τα υψηλότερα δυνατά όρια αναπτύξεως του ανθρωπίνου πνεύματος και διά της γλώσσης παρουσίασαν την τελειοτέραν δυνατήν μορφήν εκφράσεως του ανθρωπίνου λόγου. Την μορφήν ταύτην της εκφράσεως προσέλαβε και εχρησιμοποίησε κατά Πρόνοιαν Θεού εις την λατρείαν επί δυο χιλιετίας η Εκκλησία του Χριστού. 

Η Λειτουργία, ως το κορυφαίον μέσον αναφοράς του ανθρώπου προς τον Θεόν, είναι φυσικόν να έχη ως εκφραστικόν όργανον την κατά το δυνατόν τελειοτέραν γλώσσαν. 

Η χρήσις του τελειοτέρου υπάρχοντος γλωσσικού οργάνου εις τας λατρευτικάς συνάξεις βοηθεί τους πιστούς να διατηρούν την αίσθησιν του Τελείου και συμβάλλει εις την πληρεστέραν δυνατήν κοινωνίαν μετ' Αυτού. 

Η επί τοσούτον χρόνον χρησιμοποιηθείσα και καθαγιασθείσα γλώσσα της Θείας Λειτουργίας, ήτις δύναται να χαρακτηρισθή και ως κατηγόρημα της ορθοδόξου λατρείας, είναι αδύνατον να αντικατασταθή άνευ ουσιώδους βλάβης* αυτής ταύτης της λατρείας. 

Διά τους λόγους τούτους είμεθα κατηγορηματικώς πεπεισμένοι ότι είναι αναγκαία η χρήσις της παραδεδομένης Λειτουργικής γλώσσης εν ταις εκκλησιαστικαίς ακολουθίαις, ουδόλως υπάρχει ανάγκη αντικαταστάσεως αυτής υπό της γλώσσης της καθ' ημέραν ζωής, πράγμα όπερ αναποφεύκτως θα καταβιβάση το πνευματικόν επίπεδον και θα προξενήση ούτως ανυπολόγιστον ζημίαν. Είναι άτοποι οι ισχυρισμοί περί του δήθεν ακατανοήτου διά πολλούς συχρόνους ανθρώπους της παλαιάς εκκλησιαστικής γλώσσης, μάλιστα δε δι' ανθρώπους εγγραμμάτους και πεπαιδευμένους εισέτι. Δι' αυτούς η εκμάθησις εντελώς μικρού αριθμού λέξεων, αίτινες δεν είναι εν χρήσει εις την καθ' ημέραν ζωήν, είναι υπόθεσις ολίγων ωρών. 

Πάντες ανεξαιρέτως καταβάλλουν τεραστίας προσπαθείας διά την αφομίωσιν πολυπλόκων ορολογιών διαφόρων τομέων της επιστημονικής ή της τεχνικής γνώσεως, της πολιτικής, της νομικής και των κοινωνικών επιστημών, γλώσσης φιλοσοφικής ή ποιητικής και τα παρόμοια. Διά τι λοιπόν αναγκάζομεν την Εκκλησίαν να απολέση γλώσσαν απαραίτητον διά την έκφρασιν υψίστων μορφών της θεολογίας και των πνευματικών βιωμάτων; 

Πάντες, όσοι ειλικρινώς επιθυμούν να γίνουν κοινωνοί της αιωνοβίου παραδόσεως του Πνεύματος, ευκόλως θα ανεύρουν την δυνατότητα να εξοικειωθούν μετά του ατιμήτου θησαυρού της ιεράς λειτουργικής γλώσσης, ήτις κατά τρόπον υπέροχον προσιδιάζει εις τα μεγάλα μυστήρια της λατρείας. Ολίγαι ιδιαιτερότητες της γλώσσης αυτής μειώνουν τον κόπον της προς καιρόν αποταγής εκ των εμπαθών συνηθειών: «Πάσαν νυν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν». 

Εάν κατά την τέλεσιν της Θείας Λειτουργίας εχρησιμοποιούμεν γλώσσαν της καθ' ημέραν ημών ζωής, τότε θα εγέννα αύτη εν τη ψυχή και τω νοΐ των παρευρισκομένων αντιδράσεις κατωτέρου επιπέδου, επιπέδου της φυσικής ημών υπάρξεως[2]. Ο ανθρώπινος λόγος είναι εικών του Προαιωνίου Λόγου του Πατρός. «Τω λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερώθησαν... Αυτός είπε και εγενήθησαν, Αυτός ενετείλατο και εκτίσθησαν» (Ψαλμ. λβ' 6,9). Και ο ημέτερος λόγος κατέχει δημιουργικήν δύναμιν. «Ο λόγος του Θεού ημών μένει εις τον αιώνα» (Ησ. μ' 8), και ο λόγος ημών φθάνει την αιωνιότητα, εάν ελέχθη εν ταις οδοίς του θελήματος Αυτού. Διά της επικλήσεως των ονομάτων του Θεού τελούνται τα Μυστήρια της Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης και της μεταβολής του άρτου και του οίνου εις Σώμα και Αίμα Κυρίου.

Οι λόγοι της Λειτουργίας, και εν γένει των προσευχών, δεν είναι μόνον ανθρώπινοι, αλλά και άνωθεν δεδομένοι. Η εκκλησιαστική γλώσσα αναφέρεται εις την σφαίραν του Θείου Είναι, οφείλει αύτη να εκφράζη την Αποκάλυψιν του Πνεύματος και τας εξ αυτής γεννωμένας νοεράς θεωρίας. Διά της «ακοής ρήματος Θεού» (Ρωμ. ι' 17) εμπνέεται ο άνθρωπος εις πίστιν, ήτις «ενίκησε τον κόσμον» (Α' Ιωάν. ε' 4, πρβλ. A' Θεσσ. β'13). 

[1]Διαφωτιστική ίσως ενταύθα δύναται να θεωρηθή και η πείρα εκ της αλλαγής της λειτουργικής γλώσσης εν τη Αγγλικανική εκκλησία. Ούτως, η εισαγωγή απλουστέρας λειτουργικής γλώσσης εις την λατρείαν της εν λόγω εκκλησίας ήμβλυνε την λατρευτικήν διάθεσιν των πιστών και εζημίωσε τας λατρευτικάς συνάξεις. 

[2]Επί του προκειμένου σημειούμεν ότι οι Σλαύοι, οίτινες κατά Πρόνοιαν Θεού παρέλαβον και χρησιμοποιούν επί αιώνας ευλογημένην γλώσσαν διά την λατρείαν, την Αγίαν Γραφήν και τας προσευχάς, ουδέποτε μετεχειρίσθησαν αυτήν διά τας κατωτέρας βιοτικάς ανάγκας, ουδέ εισέτι διά την εκκλησιαστικήν φιλολογίαν.

[Εκ του βιβλίου του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί», Έσσεξ 1993, σσ. 373-376.]