‐ Ελευθερία δεν είναι η πολιτική ανεξαρτησία, αλλά το να μην έχει κυριαρχία επάνω μας ο πονηρός.

‐ Ελευθερία δεν είναι η πολιτική ανεξαρτησία, αλλά το να μην έχει κυριαρχία επάνω μας ο πονηρός.

π. Σωφρόνιος  

Νὰ προσεύχεσαι ἁπλά...

«Νὰ προσεύχεσαι ἁπλά. Μὴν περιμένεις νὰ βρῇς μέσα στὴν καρδιά σου κανένα ἀξιόλογο δῶρο τῆς προσευχῆς. Νὰ θεωρῇς τὸν ἑαυτό σου ἀνάξιο γι’αὐτό. Τότε θὰ βρῇς γαλήνη. Χρησιμοποίησε τὴν ἄδεια, παγωμένη ξηρασία τῆς προσευχῆς σου σὰν τροφὴ γιὰ τὴν ταπείνωσί σου. Νὰ ἐπαναλαμβάνῃς συνεχῶς: δὲν εἶμαι ἄξιος Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος. Ἀλλὰ νὰ τὸ λὲς ἤρεμα, δίχως ταραχή. Αὐτὴ ἡ ταπεινὴ προσευχὴ θὰ γίνῃ δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν ἐξασκεῖσαι στὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, νὰ θυμᾶσαι ὅτι τὸ πιὸ σημαντικὸ ἀπ’ὅλα εἶναι ἡ ταπείνωσι. Ἔπειτα ἡ ἱκανότητα -ὄχι μόνο ἡ ἀπόφασι- νὰ διατηρῇς πάντα ἕνα ὀξὺ αἴσθημα εὐθύνης ἀπέναντι στὸν Θεό, ἀπέναντι στὸν πνευματικὸ ὁδηγό, στοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ στὰ πράγματα. Νὰ θυμᾶσαι ἐπίσης ὅτι ὁ Ἰσαάκ ὁ Σῦρος μᾶς προειδοποιεῖ πὼς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπισκέπτεται ὅλους ὅσους ἀρνοῦνται τὸν πικρὸ σταυρὸ τῆς ἀγωνίας, τὸν σταυρὸ τοῦ πραγματικοῦ πόνου, καὶ ποὺ, πασχίζοντας μὲ ὁράματα καὶ ἰδιαῖτερα χαρίσματα στὴν προσευχή, πεισματικὰ γυρεύουν νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὴν δόξα τοῦ Σταυροῦ. Ἐπίσης λέει: ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μόνη της, ξαφνικά, δίχως ἐμεῖς νὰ τὴν δοῦμε νὰ πλησιάζῃ. Ἔρχεται ὅταν ὁ τόπος εἶναι καθαρός. Γι’αὐτό, προσεχτικά, μ’ ἐπιμέλεια, συνεχῶς νὰ καθαρίζῃς τὸν τόπο. Σάρωσέ τον μὲ τὸ σάρωθρο τῆς ταπεινώσεως.»

Ἅγιος Μακάριος τῆς Ὄπτινα

       Για τον βίο του αγίου εδώ:   ΌσιοςΜακάριος της Όπτινα (+7 Σεπτεμβρίου)

Η ελευθερία στην εξαγόρευση των λογισμών

- Γέροντα ... κάποτε μου είχες πει ότι και τότε πού ερωτώ για κάποιους λογισμούς και τότε πού ζητώ να πάρω συμβουλή πάνω σε πραγματικές καταστάσεις, είναι καλό να κινούμαι με ελευθερία. Πες μου, σε παρακαλώ, αφού είμαι υποχρεωμένος να ρωτάω, πώς μπορώ να βιώνω ταυτόχρονα και την ελευθερία μου; 

Και ο άγιος γέροντα Ιωάννης ο Προφήτη απάντησε.

Η ελευθερία στην εξαγόρευση των λογισμών έγκειται στο να γυμνώσει ο εξομολογούμενος τελείως το λογισμό του στο Γέροντα και να μη κρύψει ούτε το παραμικρό. Πολύ περισσότερο βέβαια, να μην αναφέρει το λογισμό του «καμουφλαρισμένο» και μετασχηματισμένο λόγω ντροπής, ούτε να τον αναφέρει ως λογισμό άλλου προσώπου, αλλά να τον παρουσιάσει ως δικό του όπως και είναι. Γιατί με την επικάλυψη της πραγματικότητας βλάπτεται περισσότερο.

________________________________________________________ 

Βαρσανουφίου και Ιωάννου, ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ, τόμος Β, σελ. 264-265 ερώτηση 375, εκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 

Η διατήρηση της φιλονικίας είναι έργο διαβολικό

Ερώτηση

Αν κάποιος από τους Πατέρες οδοιπορήσει μαζί μου και κατά την πορεία ζητά επίμονα να κρατήσει αυτό που βαστάζω εγώ, αλλά δεν πρέπει, ούτε οικοδομεί κάτι τέτοιο όσους μας βλέπουν, διότι είναι μεγαλύτερος μου, τι να κάνω;

Απόκριση Ιωάννου

Βάλε μετάνοια με ταπείνωση, ζητώντας να ευλογήσει να συνεχίσεις να το κρατάς εσύ. Και αν δεν υποχωρήσει, βάλε για δεύτερη φορά μετάνοια και πες του: Συγχώρεσε με για τον Κύριο( που δεν υπακούω), αλλά δεν μπορούμε να περπατήσουμε μαζί, διότι θα σκανδαλίζουμε όσους μας βλέπουν. Αν όμως, και μετά τη δεύτερη μετάνοια, εκείνος συνεχίσει να επιμένει, τότε να υποχωρήσεις εσύ, ώστε να σταματήσει η φιλόνικη συζήτηση, διότι η διατήρηση της φιλονικίας είναι έργο διαβολικό.

______________________________________

Η φωτογραφία είναι του Iωάννης Φρουδαράκης

απο το http://sacredcrete.blogspot.com/

Βαρσανουφίου και Ιωάννου κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά (ερωταποκρίσεις) τόμος Γ΄ φμ΄ 540, σελ.14-17, εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”

Πῶς μπορεῖ ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος νὰ ζητήσει τὸν Κύριο «διαπαντός»;

Ἀββᾶς Βαρσανούφιος - Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ Γεροντικόν ΡΞΓ (163)

Ἐρώτηση πρός τὸν μεγάλο Γέροντα 

Πάτερ, θέλω νὰ ρωτήσω ἕνα λόγο· ἐπειδὴ ἔχει γραφτεῖ «ζητῆστε τὸν Κύριο καὶ θὰ πάρετε δύναμη· ζητῆστε τὸ πρόσωπό του διαπαντός», πῶς μπορεῖ ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος νὰ ζητήσει τὸν Κύριο «διαπαντός»; Δίδαξέ μας αὐτόν τὸν λόγον ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ποὺ δὲ σόφισε γιὰ νὰ ζητήσουμε καὶ ἐμεῖς μὲ κάθε τρόπο τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου, διότι ἡ δόξα ἀνήκει σ᾿ αὐτόν στούς αἰῶνες. Γένοιτο.

Ἀπόκριση

Ἀδελφὲ Εὐθύμιε, παρακαλῶ τὴν ἀγάπη σου νὰ κοπιάσεις μαζί μου στὴ δέηση πρός τὸν φιλάνθρωπο Θεό· διότι ῆ ἀγάπη σου μοῦ ζήτησε νὰ σοῦ γράψω πῶς νὰ ἀναζητήσουμε τὸν ποιμένα. καὶ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα μέχρι τώρα παρακαλῶ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν αἴτησή σου καὶ μοῦ λέγει· Καθάρισε τὴν καρδιά σου ἀπὸ τοὺς λογισμούς τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ σοῦ χαρίσω τὰ αἰτήματά σου. Διότι τὰ δῶρα μου παραχωροῦνται καὶ δωρίζονται στοὺς καθαρούς· ἐνῶ ὅσο ἡ καρδιά σου κινεῖται ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ τὴ μνησικακία καὶ τὰ παρόμοια πάθη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου δὲ θὰ εἰσέλθει σ᾿ αὐτὴν ἡ σοφία. Ἐάν ἐπιθυμεῖς τὰ χαρίσματά μου, διῶξε ἀπὸ ἐπάνω σου τὰ σκεύη τοῦ ξένου καὶ τότε τὰ δικά μου θὰ ἔρθουν ἀπὸ μόνα τους σὲ σένα. Μήπως δέν ἄκουσες ὅτι «ὁ δοῦλος δὲ μπορεῖ νὰ δουλεύει σὲ δύο κυρίους»; Ἐάν λοιπὸν δουλεύει σὲ μένα δὲ δουλεύει στὸ διάβολο· καὶ ἐὰν στὸ διάβολο, ποτὲ σὲ μένα. Ἐάν λοιπὸν θέλει κανείς νὰ ἀξιωθεῖ τὰ χαρίσματά μου, θὰ κατανοήσει τὰ ἴχνη μου· ὅτι δηλαδὴ δέχθηκα ὅλα τὰ πάθη σὰν ἄκακο πρόβατο, χωρίς νὰ φέρω ἀντίρρηση σὲ κάτι. καὶ σᾶς εἶπα νὰ ἔχετε ἀκεραιότητα ὅπως τὰ περιστέρια καὶ ἀντὶ γι᾿ αὐτὸ ἔχετε ἀγριότητα τῶν παθῶν· «προσέξτε μήπως σᾶς πῶ· πηγαίνετε στὸ φῶς τῆς φωτιᾶς σας». Ἀπὸ τότε λοιπὸν ποὺ ἄκουσα αὐτά, παραδόθηκα στὸ πένθος καὶ στόν ὀδυρμό, μέχρι ποὺ νὰ μὲ εὐσπλαχνισθεῖ ἡ ἀγαθότητά του καὶ νὰ μὲ ἀπαλλάξει ἀπὸ τὰ φοβερὰ πάθη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ δεχθῶ ὅλα τὰ ἐπερχόμενα σὲ μένα μὲ πολλὴ ὑπομονή. Γνωρίζεις βέβαια τί κατωρθώνει ἡ ὑπομονή· καὶ ὁ Ἀπόστολος μίλησε γι᾿ αὐτήν. Προσευχήσου λοιπόν, ἀδελφέ μου, γιὰ νὰ μοῦ ἔρθει· καὶ ἀπὸ ἀγάπη νὰ μὲ ἐλέγξεις ἐὰν παραβαίνω κάτι, γιὰ νὰ διορθωθῶ· διότι εἶμαι ἄφρονας, ἀλλὰ ἀγαπῶ αὐτούς ποὺ μὲ διδάσκουν καὶ μὲ ἐλέγχουν, ἐπειδὴ γνωρίζω ὅτι ἡ διδασκαλία αὐτῶν αὐτῶν εἶναι γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μου. Ἀκόμα παρακάλεσε γιὰ νὰ φύγω ἀπὸ τὴν πτώση τοῦ δικαιώματος, διότι πάντα θλίβομαι. καὶ συγχώρησέ με γιὰ ὅλα, ἐπειδὴ σὲ βάζω πάντοτε σὲ κόπο, ἀλλὰ τὸ πρᾶγμα ἔχει μεγάλη ἀμοιβὴ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας, στόν ὁποῖον ἀνήκει ἡ δόξα στούς αἰῶνες. Γένοιτο.

... να πλησιάσουμε τον Κύριο, ο όποιος είναι για μας, σαν το ζεστό σπίτι μας τον χειμώνα.

Τί να κάνουμε τον καιρό πού έχουμε στεναχώριες;

Πάτερ Θαδδαίος: Συχνά στη ζωή έρχεται και μας χτυπά κύμα δύσκολων σκέψεων, κύμα στεναχώριας.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι να σωπαίνουμε. Δεν χρειάζεται εμείς πολύ να σκεφτόμαστε. Ο Κύριος ξέρει, προνοεί πόσο μπορούμε να αντέξουμε. Ποιό βά­ρος στεναχώριας μπορούμε να σηκώσουμε.

Σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει αμέσως να πλησιάσουμε τον Κύριο, ο όποιος είναι για μας, σαν το ζεστό σπίτι μας τον χειμώνα. Να σιωπούμε. Καλό είναι να σιωπούμε, επειδή αμέσως δεν μπορούμε να νική­σουμε το κύμα των δύσκολων σκέψεων και της στενα­χώριας.

Συχνά μας έρχονται σκέψεις για το μέλλον μας πού είναι γεμάτο ανασφάλεια. Αναρωτιόμαστε: «Πώς θα τελειώσουμε αυτή τη δουλειά, πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα;

Γι’ αυτό είναι καλό να σιωπούμε, να ηρεμούμε και να απασχολούμε με κάτι το νου μας.

Επειδή ο νους μας έχει συνηθίσει να πλανιέται παντού, γι’ αυτό πρέπει να του δίνουμε μια καλή απα­σχόληση. Ή απασχόληση αυτή είναι η προσευχή.

Έτσι σταδιακά μαθαίνουμε να προσευχόμαστε και η προσευχή γίνεται συνήθειά μας.

Όπως και κάθε άλλη δουλειά την οποία έχουμε συνηθίσει να την κάνουμε, έτσι μαθαίνουμε και να προσευχόμαστε. Και αφού η προσευχή γίνει συνήθειά μας μετά από κάποιο χρονικό διάστημα προσευχόμα­στε χωρίς να σκεφτόμαστε. Όπως με κάθε απλή δου­λειά πού έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Τα χέρια μας εργάζονται και η δουλειά τελειώνει. Έτσι συμβαίνει και με την προσευχή. Σιγά, σιγά η προσευχή γίνεται συνήθεια. Σιγά, σιγά γίνεται εσωτερική προσευχή. Τό­τε και η καρδιά μας ασταμάτητα προσεύχεται.

Και όταν ο Κύριος βλέπει την προσπάθειά μας, βλέπει πώς Τον αναζητούμε με όλη την καρδιά μας και θέλουμε να είμαστε μαζί Του ένα, τότε αμέσως Αυτός μάς δίνει την ευλογία και τη Δύναμή Του.