Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Άγιος Δραγούτιν βασιλιάς της Σερβίας




Υπό την επήρεια τού πεθερού του βασιλέως των Ούγγρων, ο Δραγούτιν, πρωτότοκος γιος τού βασιλέα Ούρεση Α', κίνησε πόλεμο κατά τού πατρός του, κατέλαβε τον σέρβικο θρόνο το 1276 και υποχρέωσε τον πατέρα του να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Ή αποδοκιμασία της μητρός του αγίας 'Ελένης, και μία πτώση του από το άλογο, τον έκαναν να αντιληφτεί το ανόμημα του• ζήτησε συγγνώμη από τη μητέρα του και κάλεσε τον αδελφό του Μιλούτιν για να τού παραχωρήσει τον θρόνο, θεωρώντας ότι ήταν ανάξιος τού υπάτου αξιώματος. ’Αποσύρθηκε στα κτήματά του στη Βοσνία, διάγοντας βίο οικογενειακό αφιερωμένος στη μετάνοια και στα θεάρεστα έργα. Έχοντας ανταλλάξει τη βασιλική πορφύρα με τα κουρέλια τού πένητου ο μεταμεληθείς βασιλέας έσκαψε έναν τάφο, τον γέμισε αγκάθια και αιχμηρές πέτρες και ξάπλωνε εκεί κατά τη διάρκεια των ολονύκτιων αγρυπνιών του θρηνώντας για τις αμαρτίες του. Έκανε γενναίες δωρεές όχι μόνον στη Σερβία, αλλά και στη Ρωσία, στους 'Αγίους Τόπους και στο Όρος Σινά. Είχε αλληλογραφία με πνευματικούς πατέρες της Παλαιστίνης, ιδίως με έναν ασκητή πού λεγόταν Γαλακτίων και τούς ζητούσε να τού θέσουν επιτίμια για να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του. Συνέβαλε δυναμικά στη μεταστροφή προς την ορθή πίστη των αιρετικών Βογομίλων πού βρίσκονταν στην περιοχή εκείνη της Βοσνίας. 'Όταν προσβλήθηκε από σοβαρή ασθένεια, έγραψε επιστολή προς τους επισκόπους και τους ηγουμένους των μονών της περιοχής του, ζητώντας τους να προσευχηθούν γι’ αυτόν. Ένεδύθη το μοναχικό Σχήμα, λαμβάνοντας το όνομα Θεόκτιστος και παρέδωσε ευλαβώς την ψυχή του στον Κύριο, στις 12 Μαρτίου 1316.

αγία Ελένη βασίλισσα της Σερβίας





Η αγία Ελένη καταγόταν από την επιφανή γαλλική οικογένεια των Άνζού και μεγάλωσε στη γαλήνια και ήμερη κοιλάδα του Λίγηρος ποταμού. Ό γάμος της με τον βασιλέα της Σερβίας Στέφανο Ούρεση Α' (1243-1276) σκόπευε στην εδραίωση της συμμαχίας μεταξύ εκείνου και τού πατέρα της, Καρόλου Α' Άνζού, βασιλέως της Σικελίας. Αξιώθηκε να αποκτήσει δύο υιούς πού έγιναν άγιοι: τούς βασιλείς Δραγούτιν (ο όποιος εκάρει μοναχός και έλαβε το όνομα Θεόκτιστος) και Μιλούτιν. Και ή ίδια, ως βασίλισσα της Σερβίας, επέδειξε υποδειγματική σύνεση και ευσέβεια.

Ευφυής, διορατική, με στέρεα λογική και ενεργητικότητα, αυστηρή στα λόγια αλλά καλόκαρδη, μετά τον θάνατο τού συζύγου της Ούρεση, ο οποίος πριν αποβιώσει ασπάστηκε τον μοναχικό βίο και έλαβε το όνομα Συμεών, η βασίλισσα Ελένη, αφιερώθηκε πλήρως στα έργα της ευσεβείας. Προστάτευε τα ορφανά, ανήγειρε ναούς και μοναστήρια., επεδίωξε να βασιλεύει αγάπη και ομόνοια μεταξύ των υιών της, αναλώθηκε στην υπεράσπιση και στη μόρφωση τού λαού της. Ζούσε εφαρμόζοντας αυστηρή εγκράτεια- δεν αμελούσε τούς πεινώντες και μετά την προσευχή, κύριο μέλημά της ήταν πώς να τούς συνδράμει.

Φθάνοντας σε προχωρημένη ηλικία και αισθανόμενη ότι πλησίαζε το τέλος της, ενεδύθει το μοναχικό Σχήμα λαμβάνοντας το όνομα Ελισάβετ. Λίγο αργότερα εκοιμήθει εν ειρήνη στο παλάτι της. Στον γιό της Δραγούτιν έδωσε την έξης συμβουλή: «Ποτέ μην λησμονείς ότι η ματαία ύπαρξή μας εδώ στη γη δεν είναι ζωή αλλά αμείλικτος θάνατος. Διότι σήμερα είσαι εδώ και αύριο δεν ξέρεις πού, σήμερα βασιλεύς και αύριο δούλος, σήμερα πλούσιος και αύριο πένης, σήμερα κριτής και αύριο κρινόμενος».

Τρία χρόνια μετά την εκδημία της, το τίμιο λείψανό της άνευρέθει εντελώς άφθορο μετά τη θαυματουργό εμφάνιση της βασιλίσσης στον επίσκοπο Παύλο τού Ράς, ο οποίος το κατέθεσε στο καθολικό της Μονής Γκράντατς, όπου με ευλάβεια το προσκυνούν έκτοτε οι πιστοί.

Άγιος Στέφανος ΣΤ΄ Μιλούτιν Βασιλιάς της Σερβίας



Γιος τού Ούρεση Α' και της αγίας βασιλίσσης Ελένης, ό Μιλούτιν ανήλθε στον θρόνο όταν παραιτήθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Δραγούτιν για να καρεί μοναχός. Κήρυξε τον πόλεμο κατά τού αυτοκράτορος τού Βυζαντίου Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (1259-1282), ο οποίος είχε αποδεχθεί την εκκλησιαστική και πολιτική ένωση με τη Ρώμη και υποχρέωνε τούς λαούς των Βαλκανίων καθώς και τούς Αγιορείτες μοναχούς να πράξουν το ίδιο. Η εκστρατεία του στέφθηκε από επιτυχία διότι απαύστως προσευχόταν και εναπέθετε την ελπίδα του στον Θεό μόνον. Όταν ανήλθε στον θρόνο, υποσχέθηκε να ανεγείρει τόσες εκκλησίες όσα και τα χρόνια πού θα διαρκούσε η βασιλεία του. Βασίλευσε επί σαράντα δύο χρόνια και έκτισε σαράντα δύο εκκλησίες, όχι μόνον στην πατρίδα του (Γκρατσάνιτσα, Στουντένιτσα, Στάρο Ναγκορίτσινο) αλλά επίσης στην Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στη Σόφια, στα Ιεροσόλυμα, στο Όρος Σινά και στο Αγιον Ορος. Δίπλα σε κάποιες από τις εκκλησίες αυτές, στη Θεσσαλονίκη και στην Κωνσταντινούπολη, ίδρυσε πτωχοκομεία. Παρ’ ότι πλούσιος και πανίσχυρος, ο βασιλεύς Μιλούτιν ζούσε ταπεινά και οικογενειακά. Συχνά περιερχόταν την πόλη κατά τη νύκτα, ενδεδυμένος πτωχικά ενδύματα και συνοδευόμενος από δύο ή τρεις υπηρέτες μόνον, για να πληροφορηθεί ιδίοις ώσί και όμμασι πώς περνούσαν οι υπήκοοί του και τι ανάγκες είχαν ώστε αμέσως να τούς συνδράμει. Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 29 Οκτωβρίου 1321. Το λείψανό του έμεινε άφθορο, και πολύ γρήγορα άρχισε να επιτελεί θαύματα. Βρίσκεται κατατεθειμένο στη Σόφια, μέχρι τις ημέρες μας.



Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Μακάριος είναι όποιος έχει μετατρέψει όλες τις σωματικές πράξεις σε προσπάθεια προσευχής.



Εκείνοι πού νίκησαν στον εξωτερικό πόλεμο, απαλλάχτηκαν και από τον εσώτατο φόβο και τίποτε δεν τούς εξαναγκάζει ούτε τούς παρακινεί σε πόλεμο, ούτε κατά μέτωπο ούτε από πίσω. 'Όταν λέγω πόλεμο, εννοώ εκείνον πού εγείρεται κατά της ψυχής από τις αισθήσεις και την αμέλεια, όπως είναι οι δοσοληψίες της ακοής και της γλώσσας, οι όποιες επερχόμενες στην ψυχή της προκαλούν έπαρση, κι’ έτσι με την προσθήκη της εξωτερικής ταραχής δεν μπορεί να προσέχει τον εαυτό της κατά τον κρυφό πόλεμο πού κινείται εναντίον της και να νικήσει με την γαλήνη τούς κινουμένους από μέσα της λογισμούς. Όταν όμως κάποιος κλείσει τις θύρες της πόλεως, δηλαδή τις αισθήσεις, τότε πολεμά από μέσα και δεν φοβάται εκείνους πού ενεδρεύουν έξω από την πόλη. 


Μακάριος είναι εκείνος πού τα γνωρίζει αυτά, μένει στην ησυχία και δεν θορυβείται από το πλήθος των ασχολιών του, αλλά, έχοντας μεταστρέψει όλες τις σωματικές πράξεις σε προσπάθεια προσευχής και πιστεύοντας ότι, όσο εργάζεται με τον Θεό κι’ έχει την σκέψη του σ’ αυτόν νύκτα και ήμερα, δεν θα τού λείψει τίποτε από τα αναγκαία στην χρεία του· διότι γι’ αυτόν τον Θεό απέχει από τούς πε­ρισπασμούς και τα εγκόσμια έργα. Αν όμως κάποιος δεν μπορεί να μείνει στην ησυχία χωρίς εργόχειρο, τότε ας το εργάζεται χρησιμοποιώντας το ως βοηθό, αλλά όχι πλεονεκτικά για το κέρδος. Κι’ αυτό βέβαια έχει οριστεί για τούς ασθενείς, στους τελειοτέρους όμως είναι πρόξενος ταραχής. Οι πατέρες όρισαν την εργασία για τούς πτωχούς και όχι ως πράγμα αναγκαίο.  
***
Οί τον έξωτικόν πόλεμον νικήσαντες, εθάρρησαν από του ενδοτάτου φόβου και ουδέν άναγκαστικώς κατεπείγει αυτούς, και ου σαίνονται εν τω πολεμώ, ούτε απ' έμπροσθεν ούτε εξόπισθεν. Πόλεμον δε λέγω τον εξεγειρόμενον κατά της ψυχής υπό των αισθήσεων και της αμελείας, οίον, του δούναι και λαβείν της ακοής και της γλώσσης, άτινα επαγόμενα τη ψυχή τύφωσιν εμποιεί αυτή, και εκ της επαγωγής της ταραχής της έξωθεν ου δύναται προσέχειν εαυτή εν τω λεληθότι πολεμώ τω κινουμένω κατ' αυτής και δια της γαλήνης νικήσαι τους ένδοθεν κινούμενους. Όταν γαρ τις κλείση της πόλεως τάς θύρας, τουτέστι τάς αισθήσεις, τότε έσωθεν πολεμεί και τους έξωθεν της πόλεως ενεδρεύοντας ου πτοείται.

Μακάριος ο γινώσκων ταύτα και μένων εν τη ησυχία και μή θορυβούμενος εν τω πλήθει των έργων αυτού, αλλά πάσας τάς σωματικάς πράξεις μεταστρέψας εις τον κόπον της προσευχής και πιστεύσας ότι, όσον μετά του Θεού εργάζεται και έχει την μέριμναν εις αυτόν νυκτός και ημέρας, ου μη λείψη αυτώ τι των προς την αναγκαίαν χρείαν καθότι δι' αυτόν απέχεται του περισπασμού και του έργου. Εάν δε τις μη υπομείνη εν τη ησυχία άνευ του εργόχειρου, εργαζέσθω, χρώμενος μεν αυτώ ως βοηθώ, μη πλεονεκτών δε δια το κέρδος. Και τούτο μεν τοις ασθενέσι τέθειται, τοις δε τελειοτέροις ταραχώδες πέφυκε. Τοις γαρ πτωχοίς και ραθύμοις οι Πατέρες το εργάζεσθαι εξέθεντο, και ούχ ως πράγμα επάναγκες.

...................................................

Ισαάκ του Σύρου Λόγοι Ασκητικοί Κεφ. ΚΓ΄  





Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email