Για ένα πιάτο φακές...

VP VI 4,31 

Στην περιοχή των Κελλίων  υπήρχε ένας αδελφός που, όταν τελείωνε η Θεία Λειτουργία και ο ιερέας αποχαιρετούσε το εκκλησίασμα, περίμενε να βγουν όλοι οι μοναχοί από την εκκλησία για να τον καλέσουν σε δείπνο. Αλλά μια μέρα, μετά το τέλος της συνάξεως, βγήκε πριν από όλους και έτρεξε στο κελί του. 

Ο ιερέας που τον είδε να το κάνει αυτό, εξεπλάγη. Στο τέλος της εβδομάδας, ο αδελφός επέστρεψε και ο ιερέας του είπε: «Αδελφέ, πες μου την αλήθεια: Σε όλες τις άλλες συνάξεις έμενες ο τελευταίος. Γιατί λοιπόν βγήκες πριν από όλους την τελευταία φορά; » «Δεν ετοίμαζα το γεύμα μου», του είπε ο αδελφός, «και περίμενα να με καλέσει κάποιος για δείπνο. Αλλά στην τελευταία συνάξη, είχα μαγειρέψει λίγες φακές πριν πάω στην εκκλησία: γι' αυτό βγήκα πριν από όλους τους άλλους στο τέλος των Ιερών Μυστηρίων». 

Αφού άκουσε αυτή την απάντηση, ο ιερέας εξέδωσε αυτόν τον κανόνα στην εκκλησία:  

«Αδελφοί, πριν έρθετε στη συνάξη, μαγειρέψτε λίγο. Έτσι θα επιστρέψετε γρηγορότερα στα σπίτια σας».