Η Αγία Εδάνα της Ιρλανδίας.

Η Αγία Εδάνα της Ιρλανδίας.

Από το Ορθόδοξο Αγιολόγιο της Δύσεως

† 5η Ιουλίου 516 

Η Αγία Εδάνα της Ιρλανδίας (Edana, Edaene, Etaoin, Edna, Eidyn), ήταν Mοναχή Ιρλανδικής καταγωγής, η οποία έζησε στην συμβολή των ποταμών Σανόν (Shannon) και Mπόϊλ (Boyle), κατά τον ς΄ αιώνα. Το όνομά της σημαίνει «μικρή φωτιά» ή «μικρή φλόγα». 

Εκάρη Mοναχή από τον Άγιο Πατρίκιο [17η Mαρτίου], επίσκοπο και φωτιστή της Ιρλανδίας. Είναι η Προστάτιδα Αγία πολλών Ενοριών στην δυτική Ιρλανδία, συμπεριλαμβανομένων των Τούαμ (Tuam) και Έλφιν (Elphin). Ένα ιερό φρέαρ, γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, έλαβε το όνομα της Αγίας.

* * *

Η Αγία Εδάνα ταξίδεψε τελικά στην Σκωτία και ίδρυσε εκεί ένα Mοναστήρι. Ορισμένες πηγές αναφέρουν, ότι η πόλη του Εδιμβούργου, πρωτεύουσα της Σκωτίας, η οποία βρίσκεται πλησίον του τόπου όπου ιδρύθηκε το Mοναστήρι, έλαβε το όνομά της από την Αγία Εδάνα: «Dùn Édana», το οποίο σημαίνει «το κάστρο της Εδάνα» ή «το φρούριο της Εδάνα». 

Σκωτσέζοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει, ότι η πόλη ονομάστηκε από ένα οχυρό, το οποίο κτίσθηκε εκεί γύρω στο 638 από τον Bασιλέα Εδουΐνο (Edwin). Αφού κατέλαβε την τοποθεσία από το Γκόντοντιν (Gododdin), έκτισε το Ντάν Έϊντεν (Dùn Éideann) – το φρούριο του Έϊντιν (Eidyn). 

Ωστόσο, πολύ πριν από την εποχή του Bασιλέως Εδουΐνου, υπήρχε το Ιερό της Εδάνα, όπου η Αγία ίδρυσε το Mοναστήρι της. 

Κοιμήθηκε οσιακά το 516 και η Mνήμη της τιμάται την 5η Ιουλίου.

Ἡ ἀγαθὴ πληγὴ

Ἡ ἀγαθὴ πληγὴ 

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Κολουμπᾶνος: ἔμπνευσε τις καρδιές μας, Ἰησοῦ, μὲ τὴν αὔρα τοῦ Πνεύματός Σου, καὶ πλήγωσε τις ψυχές μας μὲ τὴν ἀγάπη Σου, ὥστε ἡ ψυχὴ τοῦ καθενός μας νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ ἐν ἀληθείᾳ, «δεῖξε μου ἐκεῖνον ποὺ πόθησε ἡ ψυχή μου, διότι ἔχω πληγωθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη».Μακάρια τέτοια ψυχή, ποὺ ἔχει τόσο πληγωθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Διότι ἀγαπώντας πάντοτε ἀναζητᾶ, ἐνῶ μὲ τὶς πληγές της θεραπεύεται. Εἴθε ὁ φιλόστοργος καὶ σωτήριος ἰατρὸς νὰ μᾶς ἀξιώνει νὰ πληγώνονται τὰ ἐσώτερα τῆς ψυχῆς μας μὲ τὴν σωστικὴ αὐτὴ πληγή.

 

 ΚΕΛΤΙΚΟ ΛΕΙΜΩΝΑΡΙΟ

Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου

Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Φανερωμένης Νάξου

Οι παρενέργειες των ανεμβολίαστων.

🔔 Άγιον Όρος 🔔

Οι παρενέργειες των ανεμβολίαστων. 

Αν και οι άγιοι γέροντες, μας προειδοποίησαν, αν και όλοι είδαμε την επιστημονική κοινότητα διχασμένη να εκφράζει τις ανησυχίες της και να προειδοποιεί, εντούτοις πολλοί αδερφοί μας, έδειξαν εμπιστοσύνη στο κυβερνητικό αφήγημα Μητσοτάκη, πίστεψαν τους τηλε-ειδικούς όπως Παγώνη, Βασιλακόπουλο και έντρομοι μετά την αδιάκριτη απαράδεκτη αρχιεπισκοπική προτροπή "από εδώ τό εμβόλιο και από εκεί ο θάνατος", δυστυχώς βιάστηκαν και τώρα, λίγοι ευτυχώς, προς το παρόν υποφέρουν. 

Κάποιοι απεδήμησαν εις τας αιωνίους μονάς. 

Άραγε οι αρχιερείς μας, έχουν συναίσθηση τι έκαναν και τι ευθύνη πήραν; 

Έρευνες και μελέτες που έρχονται καθημερινά στο φως δεν τους προβληματίζουν; 

Κάνουν ότι δε βλέπουν, δεν ακούν, ή δεν έχουν την δύναμη να μετανοήσουν, να ανακαλέσουν, έστω να πούν ένα " ευλόγησον "! 

Ή έστω να παραδεχτούν "Δεν ενημερώθηκε η ιεραρχία επαρκώς", "εξαπατήθηκε από τους ειδικούς" ... κάτι τέλος πάντων να ακούσουμε! 

Σιγή ιχθύος δυστυχώς. 

Δόξα τω Θεώ ο Πανάγαθος Θεός μας, παραχωρεί σύμφωνα με τη δικαιοσύνη Του, επιτρέπει ότι και όποτε θέλει η Αγάπη Του προς το συμφέρον και αγιασμό, πάντα σκεπάζει τους αγαθούς που εν αγνοία λανθάνουν ή υπακούν σε αυτούς που δεν πρέπει , δεν ευλογεί το άδικο, πάντα προστατεύει!! 

"Καν θανάσιμόν τι πίητε ου μη βλάψη υμάς». 

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι από φόβο εμβολιάστηκαν, αλλά και αυτοί που δεν εμβολιάστηκαν πάλι από το φόβο των παρενεργειών δεν εμβολιάστηκαν. 

Λίγοι είναι αυτοί, που για πνευματικούς λόγους, από ευλάβεια δεν εμβολιάστηκαν έχοντας υπόψιν τα περί των κυτταρικών εμβρυικών σειρών που χρησιμοποιήθηκαν στις πειραματικές δοκιμές παρασκευής των εμβολίων. 

Πρέπει να πούμε όμως, ότι και οι ανεμβολίαστοι αδερφοί μας έχουν παρενέργειες! 

Πνευματικές, ψυχοφθόρες! 

Πολλοί αποφεύγουν το διπλανό, δημιουργούν ένα άρρωστο κλίμα διχασμού, και αδιάκριτα πληγώνουν. 

Κάποιοι μάλιστα, κρατούν αποστάσεις από τους αδερφούς. 

Λένε ότι φοβούνται μήν μεταπηδήσουν πάνω τούς τα νανοσωματίδια και η ακίδα, οι φοβίες και η πλάνη τους, δεν συμμαζεύεται! ..... 

Βέβαια, τους δικαιολογούμε, είναι θύματα πλανεμένων γερόντων τύπου Ευφρόσυνου Σαββαΐτου ή μοναχού Σάββα Λαυριώτη. Μερικοί συνδέουν το εμβόλιο με το σφράγισμα του αντιχρίστου και άλλα τέτοια παράλογα.... 

Κάποιοι πάλι από εμάς, νιώθουμε ότι υπερέχουμε, και με καμάρι ομολογούμε ότι μείναμε ανεμβολίαστοι λέγοντας ότι "ο τάδε έχει εμβολιαστεί" στιγματίζοντάς τον, χωρίς να γνωρίζουμε υπό ποίες συνθήκες και πιέσεις υπέκυψε ο αδερφός τον οποίον καταδικάζουμε. 

Μάλλον δεν αποδίδουν στη Χάρη Του την επιλογή τους, ίσως και να χαίρονται όταν κάποιοι πάσχουν από παρενέργειες... 

Σίγουρα πάντως, δεν προσεύχονται για τους αδερφούς. 

Γι αυτό ας συνέλθουμε!!! 

Να είμαστε ενωμένοι! 

Μη βάζουμε ταμπέλες, ας αφήσουμε επιτέλους κάτι να κάνει και ο Θεός. 

Εμείς όσο ποτέ άλλοτε θά πρέπει να αγκαλιάσουμε τους αδερφούς! 

Η αγάπη μας θα γίνει αιτία να δεχτούν υποδείξεις στην πορεία, να ενημερωθούν επαρκώς και να μείνουν όρθιοι στον επόμενο πειρασμό. 

Οσο μπορούμε με τη Χάρη Του να βοηθήσουμε με ένα λόγο απλό, πνευματικό εποικοδομητικό, επιεική, να δώσουμε ελπίδα. 

Μόνο αν μάς ρωτήσουν προβληματισμένοι, τότε και μόνο, διακριτικά, σιγά σιγά βοηθάμε να καταλάβουν ότι ο εμβολιασμός ήταν λάθος επιλογή. 

Αυστηρότητα χρειάζεται πρίν γίνει το κακό! 

Μετά χρειάζεται επιείκεια, θάρρος, αισιοδοξία για διόρθωση. 

Όχι εξουθένωση, προσβολές και απογοήτευση. 

Δε βοηθάει "στο σπίτι του κρεμασμένου" να μιλάμε για σχοινιά!! 

Δυστυχώς ρασοφόροι σχισματικοί και κάποιοι αδιάκριτοι διέλυσαν οικογένειες με τις ακρότητες και φοβίες τους, χρησιμοποιώντας κιόλας αγιογραφικά χωρία έφεραν τον αντίχριστο πριν την ώρα του. 

Τότε που χρειαζόταν η αυστηρότητα, το Άγιον Όρος προειδοποίησε! 

https://choratouaxoritou.gr/?p=130287 

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/nea-paremvasi-epistoli-pros-ton-archiepiskopo-ieronymo-tou-monachou-damaskinou-grigoriati/ 

https://fb.watch/li1uZujZ2N/ 

https://youtu.be/L1a6OWmqEfw 

https://youtu.be/xOtSKSWEZRk 

Το επιεικὲς υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις. 

Ο Κύριος εγγύς

Η Τρισδιάστατη Ειρήνη του Χριστού....

 Η Τρισδιάστατη Ειρήνη του Χριστού...

ολόκληρο το κείμενο εδώ

Ο Χριστός ξεχωρίζει τη δική του ειρήνη, που όπως είπαμε προηγουμένως είναι τρισδιάστατη και αναφέρεται στη συμφιλίωση του ανθρώπου με το Θεό, με τον εαυτό του και τον πλησίον του. Κι αυτή την ιδιαίτερη Χριστιανική ειρήνη, έχουμε χρέος οι χριστιανοί και να τη ζούμε και να την κηρύσσουμε και ν’ αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν όσο απογοητευτική και αν είναι η σημερινή πραγματικότητα.

Ο Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος 

Χριστούγεννα 1981

Από το βιβλίο Ειρηναίος Γαλανάκης – Επανάσταση των Συνειδήσεων

 

ΟΣΙΟΣ ΔΑΥΙΔ Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

 

ΟΣΙΟΣ ΔΑΥΙΔ Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Αυτός ο επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος απαρνήθηκε νωρίς την πατρίδα του τη Μεσοποταμία, όπως και κάθε δεσμό με τον κόσμο, για να σηκώσει τον σταυρό και να ακολουθήσει τον Κύριο ασπαζόμενος τη μοναχική πολιτεία στη Μονή των Αγίων Θεοδώρου και Μερκουρίου, τη λεγομένη Κουκουλιατών, στη Θεσσαλονίκη. Δουλαγωγούσε τις ορμές της σαρκός και των παθών της με σύντονη άσκηση και καθοδηγούνταν στην επιστήμη των θείων αρετών με τη μελέτη των Γραφών και τους Βίους των αγίων. Έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τους αγίους Στυλίτες: τον Συμεών τον Πρεσβύτερο, τον Συμεών του Θαυμαστού Όρους, τον Δανιήλ, τον Πατάπιο και τους ομοίους τους. Φλεγόμενος από την επιθυμία να τους μιμηθεί, ανέβηκε σε μια αμυγδαλιά που βρισκόταν δεξιά του ναού της μονής και εγκαταστάθηκε σε ένα κλαδί ως στυλίτης ενός νέου είδους (Δενδρίτης). Προσφέροντας ολοτελώς τον εαυτό του «θέατρο για τους αγγέλους και τους ανθρώπους» (Α΄ Κορ. 4, 9) υπέμενε με καρτερία της καιρικές αντιξοότητες, δαρμένος από τους ανέμους, μουσκεμένος από τη βροχή, καμένος από τον ήλιο και εκτεθειμένος κατά τον χειμώνα στο χιόνι και στο ψύχος. Δεν είχε καν τη σταθερότητα που διέθεταν οι στυλίτες πάνω στον στύλο τους και κρατιόταν πάνω στο κλαδί του σαν ένα πουλί που ανέπεμπε προς τον Θεό νυχθημερόν τις γλυκιές μελωδίες των ύμνων του και τους αδιάλειπτους αίνους του. 

Άνθρωποι θεοσεβείς και γεμάτο ζήλο για την αρετή έγιναν μαθητές του και παρακαλούσαν τον όσιο να κατέβει από το κλαδί του για να τους καθοδηγήσει στη μοναχική ζωή. Ο Δαυίδ όμως απαντούσε ότι θα κατέβαινε μετά από τρία χρόνια, αφού θα είχε λάβει σημείο από τον Θεό. Όταν πέρασε το ορισμένο διάστημα, ένας άγγελος εφάνη σ’ αυτόν και του ανήγγειλε ότι η ουράνια πολιτεία του ήταν αρεστή στον Θεό, αλλά ήταν πια καιρός να κατέβει για να αποσυρθεί σε κελλί, πριν του ανατεθεί μια άλλη αποστολή. Ο Δαυίδ ανακοίνωσε το όραμα αυτό στους μαθητές του και, αφού του ετοίμασαν ένα νέο μικρότατο ησυχαστήριο, τον κατέβασαν από το δένδρο, παρουσία του τότε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Δωροθέου, και πλήθους κληρικών. Τελέστηκε η θεία Λειτουργία και κατόπιν ο όσιος αφοσιώθηκε στον έγκλειστο βίο εν μέσω πνευματικής γιορτής και ευχαριστηρίων ύμνων. Προσευχόμενος αδιαλείπτως, χωρίς περισπασμούς, ο όσιος περίσσευσε σε χάρη και ευλογία παρά Θεού. Μια νύχτα, καθώς οι στρατιώτες της φρουράς ανέβαιναν στα τείχη, είδαν φωτιά να βγαίνει από το παράθυρο του κελλιού του. Το πρωί που πήγαν εκεί, έμειναν έκπληκτοι βλέποντας το κελλί άθικτο και τον άνθρωπο του Θεού σώο και αβλαβή. Το ίδιο θαύμα επαναλήφθηκε συχνά και όλη η πόλη έγινε μάρτυρας αυτού. Ένας από τους κατοίκους, ο Παλλάδιος, που είδε με τα μάτια του πολλές φορές το θαύμα, είπε: «Αν ο Θεός δίνει τόση δόξα στους δούλους Του, πόση τάχα επιφυλάσσει στον μέλλοντα αιώνα, όταν τα πρόσωπά τους θα λάμψουν όπως ο ήλιος;». Και αναχώρησε για να γίνει μοναχός στην Αίγυπτο. 

Από τη δόξα αυτή του Θεού, που ήταν το αντικείμενο της θεωρίας του, ο άγιος Δαυίδ έλαβε την εξουσία να εκβάλλει δαιμόνια. Χάριζε έτσι το φως σε τυφλούς και θεράπευε κάθε ασθένεια επικαλούμενος το Όνομα του Χριστού, έτσι που ολόκληρη η πόλη τον θεωρούσε φύλακα άγγελό της. 

Κατά τους χρόνους εκείνους οι ορδές των Σλάβων και Αβάρων, που από κοινού είχαν εισβάλει στη Μακεδονία ερημώνοντάς την, απειλούσαν το Σίρμιο, έδρα του επάρχου του Ιλλυρικού. Αυτός έγραψε τότε στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, συνιστώντας σε αυτόν να στείλει ως πρεσβευτή στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό έναν ενάρετο άνδρα για να του ζητήσει να μεταθέσει την έδρα του στη Θεσσαλονίκη, τα τείχη της οποίας αποσοβούσαν όλες τις βαρβαρικές επιχειρήσεις. Συγκεντρωμένοι γύρω από τον επίσκοπο, οι άρχοντες και κληρικοί της πόλης, αποφάνθηκαν όλοι με μια φωνή ότι μόνο ο Δαυίδ ο έγκλειστος ήταν άξιος να τους αντιπροσωπεύσει στον αυτοκράτορα. Ο όσιος, προφασιζόμενος το προχωρημένο της ηλικίας του, αρνήθηκε στην αρχή· αλλά φέρνοντας στη μνήμη του το μήνυμα του αγγέλου, ενέδωσε προλέγοντας ότι επιστρέφοντας θα παρέδιδε τη ψυχή του λίγα μόλις στάδια μακριά από το κελλί του. Όταν ο όσιος Δαυίδ βγήκε από το κελλί του, όλοι οι κάτοικοι γονάτισαν μπροστά του βλέποντας την επιβλητική όψη του· τα μαλλιά και τα γένια του έφθαναν μέχρι τα πόδια του και το πρόσωπό του, όμοιο με εκείνο του σεβάσμιου πατριάρχη Αβραάμ, ακτινοβολούσε θεία δόξα. Ξεκίνησε για την Κωνσταντινούπολη με δύο μαθητές του, αλλά όταν έφθασε το παλάτι ο αυτοκράτορας έλειπε και έγινε δεκτός από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, η οποία του ζήτησε να προσευχηθεί για τη σωτηρία της Αυτοκρατορίας και της Βασιλεύουσας. Μαθαίνοντας κατά την επιστροφή του ο Ιουστινιανός ότι βρισκόταν εκεί ένας άνθρωπος του Θεού, συνεκάλεσε τη Σύγκλητο για να μάθει το αίτημά του. Ο όσιος Δαυίδ παίρνοντας στα χέρια του αναμμένα κάρβουνα και βάζοντας άφθονο θυμίαμα θυμίασε τον ηγεμόνα και όλη τη Σύγκλητο για μία ώρα περίπου, δίχως να αισθανθεί το παραμικρό κάψιμο. Ο αυτοκράτορας εντυπωσιάσθηκε, δέχθηκε ευνοϊκά το αίτημα του μητροπολίτη που μετέφερε ο Δαυίδ και συναίνεσε στη μετάθεση της έδρας της επαρχίας Ιλλυρικού στη Θεσσαλονίκη (535), απέστειλε μάλιστα τον όσιο στην πατρίδα του με τιμές. Όταν το πλοίο έφθασε κοντά στον φάρο της Θεσσαλονίκης, σε ένα σημείο απ’ όπου ήταν ορατό το μοναστήρι του οσίου, ο Δαυίδ ανήγγειλε στους μαθητές του ότι είχε φθάσει η ώρα του· και, αφού τους έδωσε τον ασπασμό της ειρήνης και ανέπεμψε στον Θεό μια τελευταία δέηση, παρέδωσε τη μακαρία του ψυχή (540). Παρά τον ισχυρό άνεμο, το καράβι έμεινε ακίνητο και απλώθηκε μια θεϊκή ευωδία, ενώ ακούστηκαν ουράνιες φωνές. Όταν πια αυτές σίγησαν, το καράβι συνέχισε τον δρόμο του. Ο μητροπολίτης και όλοι οι κάτοικοι υποδέχθηκαν τον όσιο στην ακτή και, σύμφωνα με τις τελευταίες επιθυμίες του, πήγαν να τον ενταφιάσουν στη μονή του. 

Εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα, ο ηγούμενος, θέλοντας να προμηθευτεί ένα μέρος των λειψάνων του, είπε να ανοίξουν τον τάφο, αλλά η πλάκα που τον κάλυπτε έγινε χίλια κομμάτια. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο επόμενος ηγούμενος κατάφερε να ανοίξει το μνήμα και το σκήνωμα του οσίου βρέθηκε άφθορο. Για πολλούς αιώνες τα τίμια αυτά λείψανα συνέχισαν να θαυματουργούν. Τα λείψανα αυτά όμως μεταφέρθηκαν στην Παβία της Ιταλίας κατά τη Φραγκοκρατία (1222) και αποδόθηκαν στην Εκκλησία της Θεσσαλονίκης το 1978.

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τόμος 10ος (Ιούνιος),

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·

πηγή: εδώ 

Ο Άγιος νέος Οσιομάρτυς Προκόπιος ο Ιβηροσκητιώτης

Ο Άγιος νέος Οσιομάρτυς Προκόπιος ο Ιβηροσκητιώτης

Μαρτύρησε στη Σμύρνη στις 25 Ιουνίου 1810

 

Παρακλητικός Κανών εδώ 

Ο Άγιος νεομάρτυς και οσιομάρτυς Προκόπιος ήταν Έλληνας από τα μέρη της Βάρνας της Βουλγαρίας. Σε ηλικία είκοσι ετών εγκατέλειψε πατρίδα και συγγενείς και έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος, στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Ενώ όμως ήταν απλός και ασκητικός μοναχός και οι συμμοναστές του θαύμαζαν την υπακοή του νικήθηκε από τον λογισμό, που του υπέβαλε ο φθονερός, να φύγει από το Άγιον Όρος και να βγει στον κόσμο. 

Έφυγε και κατέληξε στην Σμύρνη. Τότε πολεμήθηκε από τον ολέθριο λογισμό της απελπισίας, ότι αφού έφυγε από το Όρος δεν έχει πλέον σωτηρία. Συγχυσμένος από τον πόλεμο των λογισμών πήγε κάποια μέρα στο δικαστήριο και σχεδόν μόνος του δήλωσε ότι θέλει να γίνει Τούρκος. Αμέσως, με πολλή χαρά, τον δέχθηκε ο κριτής, έκανε ομολογία πίστεως στο Ισλάμ και κατηχήθηκε στην ψυχώλεθρη πλάνη. Τον ανέλαβε δε στην προστασία του ο γιανιτζάραγας, ο οποίος πρόσεχε μήπως έλθει σε επαφή με Χριστιανούς γι’ αυτό και του επέτρεπε πολύ λίγο χρόνο να βγαίνει έξω μόνος του. Μετά από δεκαπέντε ημέρες δέχθηκε και την περιτομή.

Με το που πήρε όμως αυτή τη βδελυρή σφραγίδα άρχισε να τον ελέγχει η συνείδησή του Ήθελε να μιλήσει με κάποιο χριστιανό αλλά όλοι τον απέφευγαν. Τελικά κατάφερε να συναντηθεί κρυφά με κάποιο γνωστό του πνευματικό στον οποίο διεκτραγώδησε το πάθημά του και απεκάλυψε την επιθυμία του να ξεπλύνει με το αίμα του το δεινό αμάρτημα της άρνησής του.

Ο πνευματικός αρχικά προσπάθησε να τον πείσει να επιστρέψει στο Άγιο Όρος, όπου με την μετάνοια και την άσκηση θα μπορούσε να σωθεί με το άπειρο έλεος του Θεού. Παράλληλα του παρουσίασε τον κίνδυνο να υποπέσει και πάλι στην άρνηση εξαιτίας των φοβερών βασάνων. Εκείνος όμως ήταν αμετάπειστος. Μπροστά στον μεγάλο πόθο του για ομολογία και μαρτύριο ο πνευματικός τον δεχόταν κρυφά για δεκαπέντε ημέρες και τον καθοδηγούσε στον πνευματικό αγώνα. Και ένα Σάββατο πρωί λέει ο άγιος στον πνευματικό: Σήμερα είναι η τελευταία μου ημέρα. Αποφάσισα να ομολογήσω και ήρθα να σε αποχαιρετήσω. Αφού έψαλλαν την παράκληση με τον πνευματικό και είπαν τα τελευταία λόγια, φόρεσε άλλα ρούχα και πήγε στο δικαστήριο.

Μπροστά στον κριτή, πέταξε κάτω το σαρίκι και φορώντας ένα μαύρο σκούφο που είχε μαζί του, ήλεγξε με παρρησία το Ισλάμ ενώ παράλληλα ομολόγησε τον Χριστό λέγοντας πως Τον αρνήθηκε απατημένος από τον διάβολο. Αμέσως οι παριστάμενοι του πέταξαν τον μαύρο σκούφο από το κεφάλι και τον επέπλητταν να μη βλασφημεί. Εκείνος δε έπαυε να τους ελέγχει για την κακοδοξία και την ασέβειά τους . Τον άρπαξαν τότε ως αιμοβόρα θηρία, του έδεσαν τα χέρια πίσω με το ίδιο του το σαρίκι και τον έκλεισαν στη φυλακή μέχρι να έλθει ο αφέντης του. Όταν τον οδήγησαν μπροστά στον κριτή ομολόγησε με πολύ θάρρος τον Χριστό και αρνήθηκε το Ισλάμ. Τότε άρχισαν τα ταξίματα , τα αξιώματα και τις κολακείες. Ο άγιος τους απάντησε πως κι αν τον κόσμο όλο του χαρίσουν δεν αλλάζει γνώμη. Μπροστά στη σταθερότητα του αγίου μάρτυρος αποφάσισαν την καταδίκη του στον δι’ αποκεφαλισμού θάνατον.

Οδηγώντας τον στον τόπο της καταδίκης ενώ εκείνοι τον έβριζαν και τον εξευτέλιζαν ο άγιος μάρτυς προχωρούσε μάλλον έτρεχε με χαρούμενο πρόσωπο σαν να πήγαινε σε πανηγύρι και αποχαιρετούσε όσους χριστιανούς συναντούσε . Όταν έφθασαν στον τόπο της εκτέλεσης, στάθηκε με τόσο θάρρος και τόση γενναιότητα ώστε προκαλούσε αμηχανία στους Τούρκους και κανένας δεν τολμούσε να τον αποκεφαλίσει. Τελικά έφεραν κάποιο πωρωμένο αρνησίχριστο , ο οποίος και τον αποκεφάλισε. Έτσι ο άγιος Νεομάρτυς και οσιομάρτυς Προκόπιος έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της αιωνίου ζωής .